Iδανική διαφορά ηλικίας. Υπάρχει;

22/02/2012
By

Υπάρχει μια σειρά ερωτημάτων στην γονεϊκότητα για τα οποία μάλλον ποτέ δεν θα δοθούν ασφαλείς απαντήσεις! Η ιδανική διαφορά ηλικίας είναι ένα από αυτά και ειδικά σε μια εποχή που τα ζευγάρια πλέον βαδίζουν πολύ πιο προγραμματισμένα από παλαιότερες εποχές. Και όσοι δε, έχουμε ήδη και δεύτερο παιδί, δεχόμαστε συχνά το ερώτημα αν είναι καλή η διαφορά ηλικίας που έχουν τα παιδιά μας… Η mamma el έπιασε αυτό το θέμα προσπαθώντας να απαντήσει στον ίδιο της τον εαυτό αρχικά, και ταυτόχρονα μας μεταφέρει την προσωπική της πολύτιμη εμπειρία για τις σχέσεις των δύο αδερφών!

photo by Thomas Hawk

Αλήθεια υπάρχει άραγε ιδανική διαφορά ηλικίας ανάμεσα στα αδέρφια; Ποιος ξέρει; Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ίσως η καλύτερη διαφορά ηλικίας μεταξύ σε δύο αδέρφια είναι η μικρότερη. Δηλαδή ο ένας χρόνος διαφορά. Άντε βάλε δύο. Άλλοι πάλι θέλουν το πρώτο παιδάκι να έχει μεγαλώσει αρκετά, να είναι στην ηλικία των τριών ετών ώστε να είναι και κάπως πιο ανεξάρτητο. Εγώ ειλικρινά δεν ξέρω τι ακριβώς να πιστέψω. Τελικά είναι καλύτερο τα αδέρφια να έχουν μικρή ή μεγάλη διαφορά ηλικίας;

Οι κόρες μου έχουν ακριβώς 3 1/5 χρόνια διαφορά. Σαν ζευγάρι θέλαμε και δεύτερο παιδί, απλά δεν το είχαμε σκεφτεί ότι θα μπορούσε κάποτε να γίνει πραγματικότητα. Κι όμως! Κάποια στιγμή μέσα στο 2005 έμαθα ότι ήμουν έγκυος. Δεν ήταν δύσκολο να το καταλάβω καθώς ο κύκλος μου ήταν σταθερός κάθε μήνα-τώρα κάνει κάτι σκαμπανεβάσματα που και που-και λόγω του ότι είχα περάσει και άλλη μία εγκυμοσύνη στο παρελθόν κατάλαβα αμέσως τα πρώτα συμπτώματα. Πρήξιμο του στήθους, ζαλάδες, τάση για εμετό, ανεξήγητη κούραση και φυσικά η καθυστέρηση της περιόδου. Στην πρώτη εγκυμοσύνη το κατάλαβα στις 12 μέρες, στη δεύτερη στις 5 μέρες ήμουν σίγουρη!!!!
Όταν έφτασε η ώρα να γεννήσω το δεύτερο παιδί μου έπρεπε να αντιμετωπίσω και το πρώτο με ιδιαίτερο τρόπο. Τι εννοώ; Η Νεφέλη είναι ένα παιδί εξαιρετικά ευαίσθητο και τρέφει μεγάλη αδυναμία και λατρεία στο πρόσωπο μου. Ποιο παιδί άλλωστε δεν λατρεύει τη μητέρα του; Τις τελευταίες εβδομάδες πριν μπω στο μαιευτήριο η Νεφέλη έβγαλε μια απίστευτη ζήλια και μια τρομερή αρνητικότητα στο άκουσμα και μόνο ότι θα με αποχωριστεί για μερικές ημέρες και όταν θα επιστρέψω θα φέρω μαζί μου ένα καινούργιο παιδάκι. Σίγουρα ένιωθε ότι η ίδια θα παραγκωνιστεί και ότι ΕΓΩ δεν θα την αγαπάω πια! Αυτό είναι ένα αίσθημα που το νιώθουν όλα τα παιδιά, ειδικά τα πρωτότοκα-όποιας ηλικίας κι αν είναι (έχω ζήσει ζήλια ακόμα και παιδιού 16 χρονών όταν έμαθε ότι η μητέρα του θα γεννήσει κι άλλο παιδί-ειλικρινά σας μιλάω!!!) Όσο κι αν ανέσυρα στη μνήμη μου όλα όσα είχα κάνει στη σχολή περί ζήλιας και αρνητικότητας τίποτα δεν φαινόταν να πιάνει τόπο με τη Νεφέλη. Στο τέλος πίστεψα ότι ακόμα και την ώρα που εγώ θα ήμουν στο χειρουργείο η Νεφέλη θα είναι εκεί για να μη με χάσει! Έτσι επιστρατεύτηκε η δασκάλα της στον παιδικό σταθμό, η οποία οφείλω να ομολογήσω ότι βοήθησε πολύ.
Τουλάχιστον μέχρι την ημέρα που έφυγα ξημερώματα-εκείνη κοιμόταν ακόμη-για να γεννήσω. Στο σπίτι έμειναν οι γονείς μου και εγώ, κατόπιν εορτής φυσικά, έμαθα ότι όταν ξύπνησε η Νεφέλη και δεν με βρήκε σπίτι έβαλε τα κλάματα, δεν ήθελε τη γιαγιά της-που εξίσου τρέφει μεγάλη αγάπη-ούτε φυσικά να πάει στον παιδικό σταθμό (παρόλο που γέννησα δεύτερο παιδί το πρόγραμμα του πρώτου δεν άλλαξε ούτε στο δευτερόλεπτο). Ήθελε να έρθει στο νοσοκομείο για να είναι μαζί μου. Με τα πολλά την έπεισαν να πάει στον παιδικό σταθμό.
Όταν έφτασε η μέρα που θα γυρνούσα σπίτι η καρδιά μου χτυπούσε πολύ δυνατά! Όλες τις μέρες-4 τον αριθμό-που ήμουν στο μαιευτήριο σκεφτόμουν το κοριτσάκι μου που με περίμενε με ανυπομονησία στο σπίτι και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην το ξαναφήσω μόνο του ποτέ ξανά! Είχαμε αποφασίσει με τον άντρα μου να μην την φέρει στο νοσοκομείο καθώς όταν προσπάθησα να της μιλήσω στο τηλέφωνο και οι δύο αρχίσαμε να κλαίμε. Μετά έμαθα ότι για να την ηρεμήσουν είδαν και έπαθαν! Μου είχαν φέρει μια φωτογραφία της στο μαιευτήριο για να τη βλέπω. Φτάνοντας στο σπίτι και ανεβαίνοντας πάνω, εγώ κρατούσα τη Ναντίνα στην αγκαλιά μου θέλοντας να τη δείξω στην αδερφή της, να γνωριστούν, να τη χαϊδέψει, να τη φιλήσει, να την αγκαλιάσει (και εμένα μαζί). Περίμενα ότι θα ανοίξει η πόρτα και θα δω τη Νεφέλη πρώτη. Έκανα λάθος! Η Νεφέλη δεν ήταν πουθενά!
Είχε κρυφτεί σε ένα υφασμάτινο σπιτάκι που είχαμε τότε και αρνιόταν να βγει έξω! Μετά από πολλές προσφωνήσεις διστακτικά φάνηκε ένα κεφαλάκι από την «πόρτα» του σπιτιού και καθώς έβγαινε ολόκληρη έξω σκέφτηκα πόσο μεγάλη μου φαινόταν μπροστά στη θέα της νεογέννητης αδερφής της. Το ίδιο διστακτικά ήρθε κοντά μου. Της έδειξα το μωρό, της έδωσα το «δωράκι» που της έφερε, έδωσα το μωρό στη μαμά μου και άνοιξα την αγκαλιά μου. Εκείνη έτρεξε μέσα της χωρίς δεύτερη σκέψη! Εκείνη τη στιγμή ήμουν η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο!
Αλλά έχουμε ξεφύγει κατά πολύ από το θέμα μας ε;
Γενικά σαν παιδί η Νεφέλη δεν ζήλεψε ιδιαίτερα τη μικρή της αδερφή, τουλάχιστον όσο ήταν μωρό! Το αντίθετο θα έλεγα! Περίμενα ότι το μεγάλο θα ζηλεύει το μικρό και όχι το αντίστροφο. Κι όμως, στην δική μας περίπτωση έγινε το δεύτερο. Το τι έχει τραβήξει η Νεφέλη από τη Ναντίνα δεν μπορείτε ούτε να το φανταστείτε! Ένα παράδειγμα θα σας γράψω…..
… η mamma el δεν έμεινε στο ένα παράδειγμα… Αναφέρει πολλά ακόμη στην ανάρτησή της, δίνει αρκετή τροφή για σκέψη και καταλήγει στο μοναδικό σίγουρο συμπέρασμα.
Ποιο;
Την απάντηση θα την βρείτε μόλις σε ένα κλικ απόσταση… στην ανάρτηση του blog της! 

«Ως πότε θα διαβάζω;»

17/02/2012
By

Να που μια ασήμαντη αφορμή έδωσε την δυνατότητα στην Λίτσα να κάνει μια αναδρομή στο σχολικό της παρελθόν και να θυμηθεί τα σχολεία της σε Ελλάδα αλλά και Γερμανία. Να θυμηθεί περιστατικά και διαφορετικά σχολικά συστήματα: στο διάβασμα, στην σχέση δασκάλων μαθητών, στον τρόπο διδασκαλίας… και στο τέλος της ανάρτησης ξεκινάει ένας διάλογος με μνήμες πολλές από πολλές αναγνώστριες της, που ελπίζουμε να τον ενισχύσετε ακόμη περισσότερο κάτω από την ανάρτηση της L.

 

Στο βάθος φαίνεται η κεντρική αυλή του σχολείου

Εχθές στην εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη ήταν καλεσμένη η Μαρίνα Ψιλούτσικου, συγγραφέας του βιβλίου «Ως πότε θα διαβάζω;», εκδόσεις Δίοπτρα.

Το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά, αλλά και σε γονείς. Τι απαντάμε στα παιδιά μας όταν μας θέτουν αυτό το ερώτημα; Ποιος είναι ο σωστός τρόπος διαβάσματος τελικά;
Αυτά που έλεγε για τον τρόπο μάθησης, αλλά και διδασκαλίας, μου φάνηκαν πολύ ενδιαφέροντα.
Θυμήθηκα λοιπόν τα δικά μου μαθητικά χρόνια. Αξέχαστα!

Θυμήθηκα που ήμουν μαθήτρια, κάπου στη δεκαετία του ’80, 9 χρονών κι έφτασα 2-3 λεπτά αργότερα στην τάξη μου. Άνοιξα την πόρτα και αντίκρισα μια άδεια αίθουσα. Άρχισα να ψάχνω ρωτώντας και χτυπώντας πόρτες και τελικά τους βρήκα όλους σε άλλη τάξη, στην οποία είχαν μεταφερθεί ώστε να κάνουν πρόβες για την επικείμενη γιορτή. Τα λεπτά της αργοπορίας μου από 3 είχαν γίνει 10. Μπαίνοντας μέσα λοιπόν κι ενώ ήμουν στο κέντρο της τάξης με πλησίασε ο δάσκαλός μου και μου έδωσε μια ξεγυρισμένη σφαλιάρα.
Δεν με ρώτησε καν…
Κατακόκκινη από το χτύπημα, την ντροπή και την αδικία κάθισα κάτω, έπνιξα κάθε λυγμό και σώπασα. Σώπασα για χρόνια και στους γονείς μου το είπα πολύ αργότερα. Παιδί βλέπετε…
Είναι μία δυνατή ανάμνηση.
Τον δάσκαλό μου τον θυμάμαι καλά. Τον αγαπούσα και τον θαύμαζα. Ή μήπως τον φοβόμουν;
Μας χτυπούσε πολύ. Εγώ ήμουν τυχερή για εκείνη την μοναδική σφαλιάρα. Τα αγόρια – πιο άτυχα – τα σήκωνε στον αέρα από τις φαβορίτες.
Θυμάμαι ότι ο μπαμπάς ενός συμμαθητή μου (του Γιάννη) του είχε δώσει 100 δραχμές για να φάει κάτι στο διάλειμμα. Ο Γιάννης λοιπόν επέλεξε ν’ αγοράσει 10 σοκοφρέτες (μόνο 10 δρχ η σοκοφρέτα τότε…). Για κάθε σοκοφρέτα που αγόρασε, έφαγε από τον δάσκαλό μας μία σφαλιάρα. Σύνολο: 10!! Μπροστά στα φοβισμένα μάτια όλων μας!!
Γιατί; Μα γιατί δεν πήρε φαγητό και πήρε γλυκό!
Η βέργα πάντα εκεί, στη θέση της πάνω στην έδρα, πάντα ετοιμοπόλεμη.

Μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα, όχι δεν τα βάζω με το εκπαιδευτικό μας σύστημα, παρόλο που διαφωνώ σε αρκετά. Άλλωστε ήταν άλλα τα χρόνια τότε!
Με τον άνθρωπο τα βάζω, τον οποίο μάλιστα θαύμαζα πολύ. Δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ όμως, τι θα γινόταν αν το σύστημα αναλάμβανε τις ευθύνες του απέναντι στο δάσκαλό μας;
Δεν θα επεκταθώ στο δικό μας σύστημα, όχι γιατί δεν αξίζει, αλλά γιατί σας είναι ήδη γνωστό!

Θα επεκταθώ όμως σε ένα άλλο, το γερμανικό (εντάξει, ξέρω ότι είμαστε όλοι ευαίσθητοι τελευταία απέναντί τους…), το οποίο είχα την τύχη να γνωρίσω. Τότε βέβαια δεν θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερό. Μου έλειπαν οι φίλοι μου, ο δάσκαλός μου, το σχολείο μου. Ήμουν ανασφαλής.
Στα 11 βρέθηκα σε μια άγνωστη χώρα, δίχως να μιλώ τη γλώσσα.
Θυμάμαι τη στιγμή που αντίκρισα το νέο σχολείο. Ένα σχολείο δίχως κάγκελα και περίφραξη. Καταπράσινο με ψηλά δέντρα.

Θυμάμαι που μου έδωσαν τα βιβλία και μου εξήγησαν ότι στην πρώτη σελίδα υπάρχει μία σφραγίδα μέσα στην οποία πρέπει να σημειώσω τ΄όνομά μου, για να το ξεχωρίζω από τα υπόλοιπα. Ότι στο τέλος της χρονιά θα πρέπει να το παραδώσω και πάλι στο σχολείο, στην κατάσταση που μου δόθηκε, ώστε να το πάρει ο επόμενος μαθητής!
Θυμάμαι επίσης που μου είπαν ότι θα γράφω μόνο με πένα, τα στυλό ήταν απαγορευτικά. Μου ήταν πραγματικά δύσκολο να συνηθίσω την πένα, αλλά τελικά τα κατάφερα!
Θυμάμαι που στην τάξη μου οι μισοί ήταν Γερμανοί και οι υπόλοιποι Σέρβοι, Κροάτες, Αλβανοί, Τούρκοι, Πορτογάλοι, Ιταλοί. Η καλύτερή μου φίλη ήταν η Lori, Ιταλίδα – τι άλλο;
Θυμάμαι που όταν ο δάσκαλός μας μου είπε «η χώρα σου είναι πάρα πολύ όμορφη, Λίτσα» κόρδωσα από περηφάνια.
Θυμάμαι το διαφορετικό τρόπο με τον οποίο κάναμε μάθημα. Μάθημα στα πλαίσια μιας συζήτησης.
Θυμάμαι που είχα ελάχιστα μαθήματα για το σπίτι. Για να αφομοιώσουμε τις παραδόσεις, μας έβαζαν να κάνουμε εργασίες, τις οποίες παρουσιάζαμε στην αίθουσα.
Θυμάμαι την ώρα της γυμναστικής να το διασκεδάζω και να γίνομαι μούσκεμα στον ιδρώτα.
Θυμάμαι που κάθε δεύτερη εβδομάδα είχαμε μάθημα στο κολυμβητήριο της πόλης.
Θυμάμαι κάθε εξάμηνο μπορούσαμε να επιλέξουμε ένα συμπληρωματικό μάθημα της αρεσκείας μας. Σε καθένα από αυτά έμαθα τόσο πολλά και διαφορετικά. Στο μάθημα της μουσικής έμαθα αρμόνιο και ντραμς. Στο μάθημα κατασκευών έμαθα να κατασκευάζω φακούς, να κάνω θερμοκολλήσεις και να επεξεργάζομαι το ξύλο. Στο μάθημα μαγειρικής συνειδητοποίησα πόσο μου αρέσει η ζαχαροπλαστική. Έμαθα πως στρώνεται σωστά ένα τραπέζι. Έμαθα ότι όταν καθαρίζεις κρεμμύδι, τα μάτια δακρύζουν λιγότερο αν κρατήσεις με τα δόντια σου ένα σπίρτο (από την μεριά του ξύλου). Στο μάθημα οικοκυρικών έμαθα να γαζώνω κι έφτιαξα ένα μαξιλάρι και μία ποδιά.
Θυμάμαι πόσο διασκεδαστικό ήταν το μάθημα της Φυσικής και της Χημείας, με τα διάφορα πειράματα.
Θυμάμαι όμως και πόσο πολύ μ’ εκνεύριζε που κάθε δεύτερο Σάββατο είχαμε μάθημα. Το πρόγραμμα φορτωμένο, καθώς τα απογεύματα πήγαινα και στο ελληνικό σχολείο.
Θυμάμαι που, αν ποτέ σε χαστούκιζε καθηγητής, είχες το δικαίωμα μέσα σε τρία δευτερόλεπτα να του ανταποδώσεις το χαστούκι. Η δικαιολογία: εν βρασμώ!

Θυμάμαι λοιπόν που ένας συμμαθητής μου (ο Sven) έφαγε μία σφαλιάρα από τον δάσκαλο Φυσικής ….

… επιλέξαμε λοιπόν σε αυτό το σημείο να σας οδηγήσουμε στο Blog της L. (Home is where your story begins…) και να διαβάσετε εκεί τη συνέχεια του περιστατικού αλλά και τις σκέψεις της για το Ελληνικό σχολείο, καθως και τις αποφάσεις της και φυσικά να διαβάσετε τα πολύ ενδιαφέροντα σχόλια!

Είναι μια καλή αφορμή στο τέλος να σκεφτούμε πόσα από αυτά που βίωσε στο Γερμανικό Σχολείο η Λίτσα έχουν γίνει κοινός τόπος και στα σύγχρονα Ελληνικά σχολεία… αλλά και πόσα ακόμη μένουν να πραγματοποιηθούν!

Οι γονείς δεν θέλουν ψυχολόγο… παιδιά θέλουν!!!

07/02/2012
By

Όλο και περισσότερο οι γονείς αλλά και δάσκαλοι ακροβατούμε ανάμεσα στην καθημερινότητα των καναλιών, των σκληρών εικόνων του κέντρου των πόλεων, της ανασφάλειας για την εργασία και το μισθό… και των παιδικών αναγκών για παιχνίδι, για επικοινωνία, για παρέα, για εκπαίδευση.
Οι προτεραιότητες στη ζωή μας αρχίσουν και αλλάζουν έστω και λόγω ένστικτου αυτοσυντήρησης και αν πιστέυουμε στο ρητό ότι ουδέν κακόν αμιγές καλού, ίσως τα παιδιά μας να βγούνε πιο κερδισμένα και ας έχουν πλέον λιγότερα καινούργια παιχνίδια στα ράφια…
Ο λόγος στον Κωνσταντίνο Στοφόρο, που ξανακάλυψε τον Πήτερ Παν και μας τον θύμισε γιατί τον κάπταιν Χουκ δεν τον ξεχάσαμε ποτέ…

photo by stoforos

Πριν από λίγο καιρό η Στεφανία (Βελδεμίρη) είχε τη φαεινή ιδέα να μας χαρίσει τον «Πίτερ Παν» στην αυθεντική του εκδοχή. Αν νομίζετε πως τον έχετε ήδη διαβάσει ή γνωρίζετε την ιστορία, είναι πιθανόν να κάνετε μεγάλο λάθος. Όπως εγώ!
Οι διάφορες εκδοχές, κινηματογραφικές, μυθιστορηματικές, σε κόμικς κλπ, μικρή σχέση έχουν με το έργο του Τζέιμς Μπάρι που κυκλοφόρησε ακριβώς εκατό χρόνια πριν με τον τίτλο «Πίτερ Παν και Γουέντι». Επτά χρόνια νωρίτερα είχε προηγηθεί η θεατρική εκδοχή «Ο Πίτερ Παν στους Κήπους Κένσιγκτον»…. Αν σας τα πω σε περίληψη θα βρείτε ότι δεν υπάρχει διαφορά. Αν όμως διαβάσετε αυτό το τρυφερό, αστείο, λυπητερό ώρες- ώρες, σπινθηροβόλο μυθιστόρημα, θα νιώσετε κι εσείς τη μαγεία.
Ώρες –ώρες ξεχνάω πως γράφω σε περιοδικό και νομίζω ότι μιλάω στα παιδιά, όπου συχνά κάνω παρεκβάσεις που με οδηγούν αλλού. Κι άλλες φορές τις απολαμβάνουν σε σημείο μέχρι και να ξεχνούν από πού ξεκινήσαμε κι άλλες βαριούνται και θέλουν να γυρίσουμε πίσω στην «κυρίως ιστορία».
Γυρνάω κι εγώ λοιπόν πίσω για να πιάσω το νήμα και να σας πω, ότι ο λόγος που γράφω αυτές τις γραμμές είναι ο Πίτερ Παν! Ο τόσο συκοφαντημένος από τους ψυχολόγους που σε αυτόν βρήκαν το σύμβολο του ανώριμου άντρα που «αρνείται να μεγαλώσει». Λοιπόν κυρίες και κύριοι, μαμάδες και μπαμπάδες και αγαπητοί μου ψυχολόγοι, φέτος τα Χριστούγεννα λέω να βυθιστώ στο «σύνδρομο του Πίτερ Παν». Και δεν θα αρνηθώ μόνο να μεγαλώσω (πόσο άλλο να μεγαλώσω πιά!!!) αλλά θα βυθιστώ στον παλιμπαιδισμό!

Θα γίνω Πίτερ Παν! (ή κάτι παραπαν’)

Το ξέρετε το ανέκδοτο που λέει:
-Ποιος πετάει πάνω από τον Πίτερ Πάν;
-Ο Παραπαν’

Βαρέθηκα να λέω στα παιδιά να τρώνε σωστά, να διαβάζουν τα μαθήματά τους, να συγυρίζουν το δωμάτιό τους, να είναι ευγενικά. Βαρέθηκα να συζητάω για τα λάθη που κάνουμε εμείς οι γονείς. Βαρέθηκα να ακούω και να δίνω συμβουλές. Και κυρίως βαρέθηκα να συζητάω για το πόσο δύσκολη έχει γίνει η ζωή μας, για την κρίση, το χαράτσι της ΔΕΗ, για το σκοτάδι στην άκρη του τούνελ, για τα λάθη των κυβερνώντων κι εκείνων που θέλουν να κυβερνήσουν για το πόσο κακή έχει γίνει η τηλεόραση, για…

Αν μπορούσε να μου δανείσει ένα μαγικό «μπλάνκο» η Τίνκερ Μπελ, ευχαρίστως θα το χρησιμοποιούσα για να σβήσω την ασχήμια γύρω μας… Τη μαγεία όμως λέω να τη φτιάξουμε φέτος μόνοι μας. Μαζί με τα παιδιά.

Μπαίνω στο παιδικό δωμάτιο. Ο μικρός παίζει πόλεμο όπου συγκρούονται πειρατές, Γκορμίτι, Ρωμαίοι, Γαλάτες από τον Αστερίξ, ινδιάνοι και ο… Σπάιντερμαν. Ξεχνάω τους πόνους στη μέση και κάθομαι μαζί του στο πάτωμα. Σιγά –σιγά μπαίνω κι εγώ στο πνεύμα. Έρχεται και η κόρη μου και βάζει γυναικεία σφραγίδα με τις Μπάρμπι και άλλες κούκλες. Φτιάχνουμε μαζί μια ιστορία…

Σε τέτοια παιχνίδια θέλω να αφεθώ… Χωρίς κανενός είδους «υποχρεώσεις».  Ανέμελα. Θα αντέστρεφα τον τίτλο γνωστού βιβλίου για γονείς: «Οι γονείς δεν θέλουν ψυχολόγο/ Παιδιά θέλουν!» Λέω λοιπόν να τους αφήσουμε την πρωτοβουλία και να υποσχεθούμε στον εαυτό μας πως δεν θα τους κάνουμε ούτε μια παρατήρηση, πως δεν θα τους …υπενθυμίσουμε πιο είναι το «σωστό». …Και όποιος έχει «κατεβασμένα μούτρα» χάνει. Αυτό θα είναι το παιχνίδι μας!

Η διασκέδαση αρχίζει!

Αφού αυτή τη φορά βάλουμε τα όρια στον εαυτό μας, κλείσουμε τα κινητά μας και αρχίσουμε να βλέπουμε και να ακούμε πραγματικά τα παιδιά μας και όχι απλώς να συνυπάρχουμε στο χώρο, τότε μπορούμε να ξεκινήσουμε.
Τι πιο όμορφο από το να φτιάξουμε δικά μας παραμύθια και να τα παίξουμε κιόλας. Ξεκινώντας από οτιδήποτε μπορούμε να φτιάξουμε την ιστορία μας, να την εικονογραφήσουμε, να την κάνουμε παράσταση ή πόλεμο με τα στρατιωτάκια. Μπαίνοντας σε ένα παιδικό δωμάτιο τα παραμύθια γεννιούνται μόνα τους. Όλα τα πράγματα μπορούν να μιλήσουν και να αποκτήσουν τη δική τους φωνή: Ο μικρός μια μέρα είχε χωθεί θυμωμένος με τα αδέρφια του κάτω από το κρεβάτι του. Μας άκουγε να μιλάμε και δεν άντεξε, είπε κάτι σαν «Είσαστε όλοι χαζοί» (ή κι ακόμη χειρότερο!)
Τότε αντί να τον συνετίσω, φώναξα δήθεν τρομαγμένος:
«Βοήθεια! Το σπίτι είναι στοιχειωμένο!! Το κρεβάτι μιλάει»
Ο φόβος μου τον ενθουσίασε και συνέχισε να μιλάει με δήθεν βαριά φωνή. Σε λίγο αυτός ξέχασε τα νεύρα του, οι άλλοι ζήλεψαν και σε λίγο, αντί να τσακωνόμαστε όλοι παρέα, παίζαμε το «στοιχειωμένο σπίτι». Να πω ότι έχει γίνει από τα αγαπημένα μας παιχνίδια. Ο καθένας από εμάς μπορεί να βρει ένα τέτοιο δικό του παιχνίδι!
Εκείνο όμως που θέλω να πω, είναι ότι με τη βοήθεια της φαντασίας και της καλής διάθεσης κάτι που δημιουργούσε συγκρούσεις και ένταση στην οικογένεια, μπορεί να γίνει η αιτία που θα μας φέρει πιο κοντά.

Σκεφτείτε για λίγο την αντίθετη εκδοχή που μάλλον στα περισσότερα σπίτια είναι και η πιο συνηθισμένη:…

 

Η ανάρτηση του Στοφόρου συνεχίζεται στο προσωπικό του blog και μας δίνει μερικές πολύ χρήσιμες συμβουλές για να έχουμε καθημερινά στο μυαλό μας, αλλά και στο άλλο του δημιούργημα την Παραμυθοκουζίνα όπου μπορείτε να πάρετε πολλές ακόμη ιδέες για δημιουργική ώρα με τα παιδιά σας!

Happy feet… first!

10/01/2012
By

Ήτανε κάποτε δύο νέα παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι που ερωτευτήκανε τρελλά και αγαπούσανε πολύ τα ταξίδια αλλά και τις φωτογραφίες μιας και το αγόρι ήταν και δεινός φωτογράφος!

Και έτσι ξεκινήσανε τα ταξίδια σε όλο τον κόσμο! Μέσα στις χιλιάδες φωτογραφίες που έβγαζαν, βγάζανε και μερικές σαν ένα είδος σουβενίρ από τους τόπους που επισκέπτονταν, φωτογραφίζοντας πρώρα τα πόδια τους δίπλα δίπλα.

Έτσι το ιδιότυπο blog που φτιάξανε γέμισε σιγά σιγά με δεκάδες φωτογραφίες υπέροχων τοπίων από όλο τον κόσμο με τα πόδια τους σε πρώτο πάντα πλάνο!

Απο μια παραλία στην Ταϊλάνδη…

σε ένα τελεφερίκ στο Χονγκ Κόνγκ….

στα οροπέδια της Χιλής….

σε ποτάμια στην Γουατεμάλα…

και πανέμορφα ακόμη μέρη σε Νικαράγουα, Περού, Κόστα Ρίκα, Αυστραλία, Νέα Ζηνλανδία, Μεξικό, Κροατία, Ινδία, Μ. Βρετανία ….

Όμως ένα τέστ ήρθε να αλλάξει τις ζωές τους….

«Θα γίνω μπαμπάαααας!!!«... αναφώνησε ο Tom Robinson και έσπευσε να το ανακοινώσει σε γονείς, αδέρφια, αδερφικούς φίλους, συνεργάτες και συγγενείς… πάντα φωτογραφίζοντας τους ενώ τους ανακοίνωνε το χαρμόσυνο νέο!

και…

… η ημέρα που η μικρή Ματίλντα γεννήθηκε ήρθε πριν ένα χρόνο…τον Μάρτιο του 2011,

και βρήκε την θέση της στις φωτογραφίες του Tom και της Verity… ανάμεσα στα πόδια τους!

και η όμορφη οικογένεια πλέον συνεχίζει να ταξιδεύει και να αγναντεύει θάλασσες, ηλιοβασιλέματα και όμορφα τοπία του πλανήτη μας….

 … μόνο που στις φωτογραφίες προστέθηκε ένα ακόμη ζευγάρι χαρούμενα πόδια, που φαίνεται θα τους συντροφεύει στα πολλά πολλά ταξίδια που προβλέπεται να κάνει η οικογένεια Ρόμπινσον τα επόμενα χρόνια σε όλο τον κόσμο και των οποίων τις υπέροχες στιγμές που ζούνε θα «κλέβουμε» και μεις μέσα από την εκπληκτική ιστοσελίδα του Tom Robinson!!!

Για την ιστοσελίδα και το ξεχωριστό αυτό project ενημερωθήκαμε από ένα tweet του Σπύρου Βάθη!

Δάσκαλοι που αγαπάνε και τους αγαπάμε!

16/12/2011
By

Πριν λίγες ημέρες με αφορμή ένα άρθρο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με μεγάλη επιτυχία αλλά… ανώνυμα ξανα-γνωρίσαμε την Άννα! Η Άννα μια δασκάλα από την Κρήτη διατηρεί το ιστολόγιό της για τέταρτη χρονιά και γράφει με πολύ σταθερό ρυθμό ιστορίες από το σχολείο, σκέψεις της, επιτεύγματα των παιδιών και άλλα πολλά. 

Δεν χρειάζεται να διαβάσετε παρά μερικές από τις δεκάδες της αναρτήσεις (αν όχι τις δύο παραπάνω που έχουν ήδη χιλιάδες likes από ανθρώπους που αγνοούν ποια είναι αυτή η δασκάλα) για να καταλάβετε πόσο αγαπάει η «κυρία Άννα» τα παιδιά της και πως παίρνει πίσω αυτή την αγάπη. Της ζητήσαμε να μας επιλέξει μία ανάρτηση γιατί πραγματικά ήταν πολύ δύσκολο το έργο της επιλογής ανάμεσα από τόσες ενδιαφέρουσες αναρτήσεις και μας επέλεξε τρεις ακόμη χαρακτηριστικές του blog της και τις οποίες και παρουσιάζουμε ευθύς αμέσως:

…Πριν μερικές μέρες στο μάθημα της Γλώσσας ασχοληθήκαμε με την ελιά. Διαβάσαμε ποιήματα, είδαμε πίνακες ζωγραφικής, διαβάσαμε συνταγές, μύθους ,ιστορίες που είχαν σχέση με την Ελιά. Το βιβλίο μας είχε και κάποιες ασκήσεις για την προστακτική έγκλιση μέσα στα μαθήματα αυτά. Παράλληλα στα μαθηματικά κάναμε κλάσματα και δεκαδικούς. Στη Μελέτη μιλούσαμε για το περιβάλλον και τα οικοσυστήματα οπότε και εκεί τα παιδιά έφεραν υλικό και μιλήσαμε για την Ελιά.

Τι καλύτερο λοιπόν για την εμπέδωση της προστακτικής, της υποτακτικής και των κλασμάτων από το να κάνουμε πράξη τα Κουλουράκια Λαδιού που διαβάσαμε στη Γλώσσα;;;
Είπα στα παιδιά πως αν είναι ήσυχα όλη την εβδομάδα θα τα φτιάξουμε στην τάξη.
Αρχισαν να χοροπηδάνε και να θυμούνται τι ωραία είχαμε περάσει πέρυσι με τα Τρουφομπαλάκια.
Φέρανε λοιπόν σιγά σιγά όλα τα υλικά και ξεκινήσαμε.
1ο στάδιο. Καθαρισμός θρανίων. Τα σαπουνίσαμε, τα σκουπίσαμε, τα περάσαμε με αντισηπτικό, τα ξαναπεράσαμε ξανά με ένα πανάκι και ήρθαν και άστραψαν
2ο στάδιο . Καθαρισμός χεριών. Αντισηπτικό. Σήκωμα μανικιού μέχρι αγκώνα. Τους έβαλα υγρό κρεμοσάπουνο και πήγαμε μαζί στις βρύσες. Τα πλύναμε καλά καλά, μέσα έξω, πάνω κάτω… και είμαστε έτοιμοι.
 Τα υλικά μας…Τα μικρά μου έφεραν σύντομα όλα όσα ζήτησα…Μπορούσα να τα φέρω και εγώ αλλά ήθελα να μάθουν να συνεργάζονται , να μοιράζονται, να είναι υπεύθυνα και να συμμετέχουν όλοι εξίσου για ένα κοινό στόχο.
3ο στάδιο . Χωρισμός σε ομάδες…Άλλος στίβει πορτοκάλια και λεμόνια, άλλος διαβάζει τη συνταγή, άλλος ετοιμάζει τα ποτήρια τη ζάχαρη , άλλος τη ρίχνει μέσα.

Για να μη γίνει χαμός γιατί ολοι θέλουν να ρίξουν μέσα στη λεκάνη κάτι , βάζαμε ένα ποτήρι- ένα παιδί, ένα κουταλάκι-ένα παιδί.
4ο Ζύμωσαν όλοι…Ο Λ Ο Ι. Θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά;;;;Δε νομίζω!!!
5ο στάδιο και πιο χαλαρό. Τους μοιρασα τη ζύμη και άρχισαν να πλάθουν.
Είχαμε φέρει και καλούπια για κουλούρια για να γίνουν τα κουλουράκια μας ομοιόμορφα. Είχαμε σκεφτεί πως άμα ο ένας κάνει τα κουλούρια χοντρά και μεγάλα και ο άλλος λεπτά το ένα θα καεί και το άλλο θα μείνει άψητο. Άρα έτσι θα ήμασταν πιο σίγουροι για τα κουλουράκια μας.
Χάρηκα τόσο πολύ που τα έβλεπα να φτιάχνουν τα κουλουράκια τους.
Ήταν τόσο χαρούμενα και ενθουσιασμένα. Ένα παιδάκι μου, ήρθε και μου είπε «Κυρία εμένα η μαμά ποτέ δε με αφήνει να τη βοηθάω γιατί θα της χαλάσω τα γλυκά»…


(Οι φωτογραφίες είναι της Άννας)
…. για συνεχίστε στο blog της Άννας για να δείτε την μαγική συμβουλή όταν τα παιδιά μιλάνε πολύ…. και φυσικά και την συνταγή για τα λαχταριστά κουλουράκια των παιδιών!
Μήπως δεν πειστήκατε τι ακριβώς ακόμη μπορεί να διδαχθούν τα παιδιά μας στο σχολείο;
———————-

Μπορούν επίσης τα παιδιά μας να διδαχθούν να φυτεύουν και να συντηρούν φυτά… και να μάθουν ότι…. «πως αν ο καθενας χωριστά και ολοι μαζί φροντιζε ετσι ενα λουλουδάκι, ένα δεντρακι, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος…«, όπως παίρνεται μια μικρή ιδέα από τις φωτογραφίες εδώ:
«Το κάθε παιδί αρχικά φυτεψε το δικο του λουλουδι και μετά διαλεξαν απο αυτα της μαμάς»
Δεν έγινε τέλειο;;;

«Οπως καταλαβαίνετε περάσαμε ένα τέλειο διωρο…Το διαλειμμα τα πρόσεχαν…Πέρασαν και απο ολες τις τάξεις να ενημερώσουν τα παιδιά να τα προσέχουν, να μη τα μαδάνε, να μη τα πατάνε και ευχομαι να βοηθησουν τα παιδια του σχολειου…»
———————-

Οι δάσκαλοι των παιδιών μας θέλουν όμως να νιώθουν ότι είναι δίπλα τους οι γονείς των παιδιών. Να ακούσουν τι τους διδάσκουν, πως δουλεύουν στο σχολείο, να τους ρωτήσουν, να συζητήσουν και ακόμη και σήμερα η Άννα ακόμη και αν έχουν περάσει 2 χρόνια συχνά ανατρέχει σε εκείνη την ανάρτηση και ας την στενοχώρησε τόσο εκείνη η ημέρα:

Παίρνεις ένα χαρτάκι απο δασκάλα παιδιού σου την Τετάρτη που σε καλεί στο σχολείο τη Δευτέρα.Το σημειώνει και παιδί σε τετράδιο του.

Σε ενημερώνει απο Τετάρτη η δασκάλα ώστε μέχρι Δευτέρα να έχεις κανονίσει τις δουλειές σου.

Η συνάντηση είναι απόγευμα…Ναι εκτός ωραρίου της δασκάλας που όλο κάθεται, που μόνο διακοπές έχει κτλ κτλ.

Είναι απόγευμα για να μπορείς να έρθεις πιο εύκολα.

Ειναι Δευτέρα απογευμα για να είναι τα μαγαζιά κλειστά

Είναι στις 7 ώστε να εχεις γυρισει και απο χωράφι….

Ειναι 7 και είμαι μόνη σε αίθουσα…
Είναι 7.05 και γίναμε 5…
Είναι 7.15 ξεκινάω και είμαστε 6…
Μεχρι τις 8 παρα 20 έχουν έρθει συνολο 10 γονείς…
Οι μαθητές μου είναι 25….
Ηταν η πρωτη η πιο ουσιαστική συνάντηση!

Ειναι 8 παρά 20 και λέω σε γονείς πως τέλειωσα ό,τι ήθελα να πω και μπορούν να κάνουν ερωτήσεις…

Και ακούω μια μαμά που ήρθε 8 παρά 25 «Μα εγω δεν ακουσα τι είπατε!!!»
Ε όχι δε τα είπα ξανά!!!Αν της είχε τύχει κάτι σοβαρό ας το έλεγε μετά ιδιαιτέρως…

Και οι μπαμπάδες που είναι;Φύτρωσαν τα παιδιά;;;Ενας μπαμπας ήρθε μαζί με τη γυναίκα του… (η συνέχεια εδώ)

… δεν είναι απλά ένα παράπονο… είναι στενοχώρια… και έτσι πολλές φορές στενοχωριόμαστε και μεις ως γονείς όταν πηγαίνουμε σε αντίστοιχες συγκεντρώσεις ή στο σύλλογο Γονέων και δεν βρίσκουμε όλους τους γονείς επί μονίμου βάσεως . 
Πηγαίνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο για να μάθουν να λειτουργούν ως σύνολο, ως ομάδα, ως κοινωνία. Το σχολείο δεν είναι ιδιαίτερο μάθημα και ειδικά το δημοτικό για να πάει το παιδί να μάθει να γράφει καλά στα διαγωνίσματα μόνο και να περάσει σε μια σχολή. Η εκπαίδευση είναι πολυδιάστατη και μία της διάσταση είμαστε εμείς οι ίδιοι οι γονείς, που δυστυχώς δεν εκπαιδευτήκαμε για να γίνουμε γονείς και ίσως θα πρέπει να κοιτάξουμε πριν γκρινιάξουμε (δικαιολογημένα αρκετές φορές) για το εκπαιδευτικό σύστημα, για δασκάλους και καθηγητές, πρώτα τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για να γίνουμε καλύτεροι γονείς για τα παιδιά μας.
Να κοιτάξουμε να εκπαιδευτούμε και να εκπαιδεύσουμε γιατί πλέον η παγκόσμια οικονομική κρίση απαιτεί να δώσουμε τα καλύτερα εφόδια στα παιδιά μας, και αυτά δεν είναι μόνο οι καλοί βαθμοί στο σχολείο!
 
Τέλος πραγματικά αξίζει να διαβάσετε και τις πολύ ρεαλιστικές και έξυπνες συμβουλές που δίνει η Άννα στην mamma El για τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές και την μελέτη των παιδιών αυτό το διάστημα αλλά και τις δραστηριότητες που θα πρέπει να έχουν… Δεν θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε περισσότερο!

«Έχε το νου σου στο παιδί»

01/12/2011
By

«Για μια βδομάδα που έδωσε το αμόνι στα παιδιά και τους νέους που φτιάξαν το δικό τους σφυρί, που λιώσανε το δικό τους ατσάλι… για να φτιάξουν και άλλα σφυριά, να δαμάσουνε κι άλλο ατσάλι…

Για μια βδομάδα που έδωσε χώρο στις λέξεις της Αγγελικής,  του Κώστα, και ένα σωρό άλλων, να φτάσουνε στα αυτιά των μικρών, για να φτιάξουν τις δικές τους προτάσεις…

Για μια βδομάδα, που δίνει την ευκαιρία σε μια μικρή πόλη, να αφήσει λίγο την μικρότητα και την μιζέρια και να βρει χώρο να δημιουργήσει…

Για μια βδομάδα, που φέρνει κοντά, άξιους και δημιουργικούς ανθρώπους, από όλον τον κόσμο… Που γεμίζει με ιδέες, λέξεις και εικόνες, τον κόσμο…

Για μια βδομάδα, που κάνει τους μεγάλους να δώσουν λόγο στους μικρούς, και τους μικρούς, να διδάξουν τους μεγάλους….

Για μια βδομάδα πολιτισμού, τέχνης, δημιουργίας, που κάνει τις μικρότητες να φαίνονται ακόμα πιο μικρές και τις εξαφανίζει στον δικό τους βάλτο, χτίζοντας γέφυρες πάνω του….»

Ξεκινήσαμε λίγο ανάποδα παραθέτοντας στον πρόλογο της δικής μας ανάρτησης, τον επίλογο της ανάρτησης που δανειστήκαμε από την Sophia για όλα όσα έζησε  στο περσινό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, και στην Camera Zizanio προκειμένου να περιγράψουμε αυτό το μοναδικό διπλό ευρωπαϊκό φεστιβάλ αποκλειστικά για παιδιά και νέους ανθρώπους που λαμβάνει χώρα για 14η χρονιά φέτος σε Ολυμπία και Πύργο αντίστοιχα από  2 – 10 Δεκεμβρίου!

Διαβάστε το πρόγραμμα του Camera Zizanio 2011 που είναι γεμάτο καλλιτεχνικές δημιουργίες από σχολεία από κάθε μέρος της Ελλάδας αλλά και από πολλά πολλά σχολεία της Ευρώπης, και ας επανέλθουμε στο κείμενο της Σοφίας… από την αρχή:

 

Για 13η χρονιά, η ρόδα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, συνέχισε να γυρίζει, βγάζοντάς το από την παιδική ηλικία στην εφηβεία του, και με το Camera Zizanio, να χοροπηδάει γύρω του, γεμίζοντας με εικόνες και όνειρα παιδιών τις οθόνες μας…

Παιδιά, που τολμούν… που κάνουν το άλμα ψηλά, πάνω από τα προβλήματα, την γκρίνια, την μιζέρια των γύρω τους… Που την βγάζουν στην οθόνη μας και μας λένε «αυτός είναι ο κόσμος σας, και δεν θέλουμε να γίνει και ο δικός μας… Αξίζουμε κάτι καλύτερο και το διεκδικούμε… Κοίτα!»

 

Παιδιά αμάθητα, που διψούν να μάθουν… Παιδιά, που κουβαλάνε μέσα τους την απαξίωση απέναντι στον πολιτισμό, των γονιών και της κοινωνίας τους.. που περάσανε τις πρώτες δύο μέρες μουρμουρίζοντας και χασκογελώντας στις προβολές, για να φτάσουν την τρίτη να μαλώνουν τους άλλους ώστε να μην ενοχλούνε, και να ρίξουν το πρώτο τους δάκρυ, στον πόνο του άλλου, να εκφράσουν την πρώτη τους σοβαρή άποψη, να εκτιμήσουνε, να απολαύσουνε, να μάθουνε να καταλαβαίνουν…

Παιδιά που κλείσαν το κινητό τους και βγάλαν τα ακουστικά από τα αυτιά τους…  Που στάθηκαν κατάματα απέναντι στην οθόνη, για να βρουν τον εαυτό τους πάνω της… Παιδιά, που για πρώτη φορά, μάθανε να βλέπουνε πραγματικά γύρω τους, με τα δικά τους μάτια….

Παιδιά, που η φωνή τους έγινε σιωπή για να ακούσουν την φωνή του διπλανού τους, και να φτιάξουν πια, τα δικά τους λόγια…

 Παιδιά που είδαν ότι οι προβολείς και τα φώτα, δεν είναι μόνο τα reality shows… Που για πρώτη κάποια, και για πολλοστή κάποια άλλα, είδαν ότι πολιτισμός και δημιουργία δεν είναι απλές λέξεις στο λεξικό, και τσιτάτα στις ειδήσεις…
Παιδιά, που στο μαύρο θέατρο της ζωής, είδαν ότι το τέρας, μπορείς να το βρεις και να το νικήσεις… Τον μπαμπούλα, μπορείς να τον κάνεις ανίσχυρο στα όνειρά σου…
Παιδιά, που την ώρα που αντιστέκονται οι μεγάλοι γύρω τους, κάνουν τα λόγια και τις εικόνες τους πέτρες απέναντι στα ψαλίδια των άλλων και το χαρτί τους διακήρυξη… Που μαθαίνουν τις πρώτες λέξεις απέναντι στο άβουλο χαρμάνι των σιωπηλών ανθρώπων γύρω τους… Που κάνουν την αγανάκτηση, δημιουργία…
Που στη μιζέρια και την έλλειψη παιδείας των άλλων, κατορθώνουν να σταθούν με κριτική στάση και σκέψη… Παιδιά, που ελπίζουμε να κάνουν ένα βήμα από την γκρίνια, την αμάθεια, την τάση των γύρω τους να τραβούν πίσω αυτό που βλέπουν ότι πάει μπροστά, από την ζήλεια και την ανικανότητά τους, και ό,τι δεν τους αρέσει να το φτιάχνουν με τον δικό τους τρόπο… Παιδιά, που στη στάση και την απραξία, κάνουν ένα βήμα. Παιδιά, που στο χέρι τους κρατούν ένα μολύβι, μια κάμερα.  Παιδιά, που στο παράθυρο στον κόσμο, τραβάνε πίσω την κουρτίνα, και το ανοίγουνε….
Παιδιά που ανακαλύπτουν τους συνομηλίκους τους από άλλες χώρες, που φτιάχνουν δεσμούς και φιλίες δημιουργώντας, πέρα από τον στενό τους μικρόκοσμο…..

... Παιδιά, που στροβιλίζουνται.. Που γίνονται η ρόδα που γυριζει...

Που φτιάχνουν τα δικά τους σφυριά και δαμάζουνε την φλόγα στο ατσάλι…. Για αυτό,…
«Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα»

Διαβάστε ολόκληρη την γεμάτη δυνατά συναισθήματα και δεκάδες φωτογραφίες ανάρτηση της Σοφίας στο προσωπικό της blog και είμαστε σίγουροι ότι και φέτος θα γίνει ένα πετυχημένο και δυναμικό φεστιβάλ παρόλες τις οικονομικές δυσκολίες που διαβάσαμε ότι υπάρχουν και πραγματικά ευχόμαστε στα επόμενα χρόνια να μας δοθεί η ευκαιρία και σε εμάς να το παρακολουθήσουμε έστω ως απλοί θεατές αλλά γιατί όχι …ακόμη και ως γονείς νέων δημιουργών!

Η Σοφία είναι εκπαιδευτικός συνεργάτης, στην γραμματεία της Κριτικής Επιτροπής των Παιδιών και έχει και τον συντονισμό του Zizanio News, του blog της εφημερίδας του φεστιβάλ. 

H Camera Zizanio έχει και group στο facebook, όπου θα βρείτε ακόμη περισσότερες πληροφορίες αλλά και μπορείτε να λύσετε απορίες σας!