Αφιερώματα

Χθες βράδυ έδωσα στην μητέρα μου το βιβλίο του βραβευμένου με Nobel Ζοζέ Σαραμάγκου “Το τελευταίο τετράδιο” και όταν την επόμενη ημέρα την ρώτησα για τις εντυπώσεις της η αντίδρασή της ήταν μα… αυτό δεν είναι βιβλίο… αυτό είναι blog.

Για να διαβάζετε αυτήν εδώ τη σελίδα, σίγουρα είστε πιο εξοικιωμένοι με τα blogs και δεν θα έχετε την αντίδραση της μητέρας μου. Ειδικά αν είστε συχνοί αναγνώστες της σελίδας μας θα έχετε ήδη συστηθεί με την Στέλλα Κάσδαγλη, και το Κοιλίτσα.com,  μέσα από το οποίο ζήσαμε βήμα-βήμα την εγκυμοσύνη της και ενημερωνόμαστε για τα πρώτα βήματα της φασολίτσας της.

Περιττό να πούμε ότι η χαρά μας είναι ιδιαίτερα μεγάλη λοιπόν που το Κοιλίτσα.com κυκλοφορεί πλέον σε βιβλίο! Στο πρόσφατο της post με τίτλο Teen there, done that η Στέλλα γράφει τις σκέψεις της γύρω από την εγκυμοσύνη και τον πρώτο χρόνο της μητρότητας και μας δίνει μια γεύση για τον ειλικρινή τρόπο γραφής της, τον οποίο θα συναντήσουμε και στο βιβλίο της! 

Διαβάζω την Κοιλίτσα ξανά. Σε βιβλίο. 195 σελίδες σενάριο. Σενάριο που το έχω ζήσει, 9 μήνες χαρά και δάκρυα και αμφιβολίες και αγάπη και πόνος και φόβος και μαγεία. Και πιάνω τον εαυτό μου να θυμάται και να μη θυμάται, να γελάει και να κλαίει με πράγματα που έχει ήδη γελάσει/κλάψει τουλάχιστον μία φορά, να κουνάει το κεφάλι με κατανόηση ή με συγκατάβαση ή με «καλά, μα πού ζούσες» απορία.

Περπατάω στο δρόμο και σκέφτομαι πόσο η εγκυμοσύνη και ο πρώτος χρόνος της μητρότητας μοιάζουν με την εφηβεία. Πολλές φορές νιώθεις μόνη σου και δεν μπορείς να επικοινωνήσεις με τους γύρω. Πολλές φορές νιώθεις θυμωμένη, απογοητευμένη, παραιτημένη, ενθουσιασμένη, ερωτευμένη, χωρίς, τις περισσότερες, να ξέρεις γιατί. Κυρίως, όλα τα ψυχολογικά αδούλευτα κομμάτια σου, οι κόμποι, οι πληγές, τα σκοτεινά ντουλάπια, ειδικά αυτά που έχουν να κάνουν με τους δικούς σου γονείς, ξεχύνονται και τρέχουν αναμαλλιασμένα κατά πάνω σου, τη στιγμή που έχεις περισσότερο από ποτέ ανάγκη μια στοιχειώδη ηρεμία και ψυχραιμία για να αντιμετωπίσεις τη χιονοστιβάδα των άγνωστων απαιτήσεων που κατεβαίνει από την πλαγιά (παρασύροντας μαζί το παιδί σου).

Είναι αδύνατο να τα αντιμετωπίσεις όλα, δεν έχεις αρκετά στοιχεία στα χέρια σου, ούτε αρκετή υπομονή. Βασικά, δεν έχεις κοιμηθεί αρκετά για να το κάνεις. Όμως σου χαρίζουν μια μοναδική ευκαιρία να ξεμπλέξεις μερικά ακόμα λάθος δεσίματα και να πας λίγο πιο μπροστά. Το ότι θα περάσεις τελικά στην απέναντι πλευρά, είναι δεδομένο. Το ότι θα χτυπηθείς ανελέητα, επίσης. Τουλάχιστον στην πορεία θα έχεις ακούσει μια δισκοθήκη καλή μουσική.

Περπατάω στο δρόμο και σκέφτομαι πόσο έχουμε αλλάξει –εγώ, εσύ, όλη μας η ζωή. Τα πράγματα που νόμιζα ότι θα μου λείψουν αλλά ούτε που τα παρατήρησα τελικά και τα άλλα, που δεν είχα ιδέα ότι θα με τσούξουν τόσο πολύ. Δεν είμαι αντικειμενικός παρατηρητής για να σου πω πώς ακριβώς έχω απομακρυνθεί από τον προηγούμενο εαυτό μου και προς ποια κατεύθυνση. Είμαι πιο υπομονετική; Σίγουρα. Πιο τρυφερή; Πιο ψύχραιμη; Πιο δυνατή; Πιο υστερική, νευρική, κυνική, αγχωμένη; Εσύ θα μου πεις.

ΥΓ. Από την αναλογία εγκυμοσύνη/εφηβεία εξηγούνται πολλά: ξέρεις, αυτό που όλοι κάποια στιγμή σου περιγράφουν την εφηβεία ως τα καλύτερά σου χρόνια και την εγκυμοσύνη ως την ωραιότερη περίοδο της ζωής σου. Δυνάμει, τρέλες.

ΥΓ2. Τουλάχιστον στην εφηβεία υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν πειστεί απόλυτα ότι πετάς στον έβδομο ουρανό (οι μαύροι τοίχοι του δωματίου σου τους έχουν βάλει ψύλλους στ’ αφτιά) και κάνουν μέχρι και μαθήματα για το πώς είναι καλύτερα να σου συμπεριφερθούν. Στην εγκυμοσύνη πιστεύουν ότι η δυσκολία λύνεται με μερικά κεράσια το Μάρτιο.

ΥΓ3. Το Κοιλίτσα.com θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία στο τέλος Οκτωβρίου, από τις εκδόσεις Πατάκη. Stay tuned.

Το Κοιλίτσα.com βρίσκεται ήδη στα βιβλιοπωλεία! Μπορείτε να το παραγγείλετε online από το e-shop των Εκδόσεων Πατάκη!

Λέτε αυτή η τόσο όμορφη προσπάθειά της Στέλλας να αποτελέσει πρότυπο και για άλλες μητέρες ή γυναίκες που δεν έχουν ανακαλύψει την ζωντάνια, την αυθεντικότητα, την αμεσότητα και την ζεστασιά των blogs, για να δημιουργήσουν και αυτές τα δικά τους ιδιαίτερα blogs;

Εμείς πάντως ευχόμαστε ολόψυχα κάθε επιτυχία στο εκδοτικό επιχείρημα της Στέλλας και γιατί όχι να έχει αντίστοιχη πορεία με τον Ζοζέ Σαραμάγκου… με ένα nobel τα επόμενα χρόνια!