Την Όλγα Χατζηχρίστου την πρωτογνωρίσατε μέσα από αυτό το blog, όπου μας εμπιστεύτηκε για δημοσίευση την πρώτη της ανάρτηση. Έκτοτε έγραψε πολλές ακόμη αναρτήσεις για το blog του Μικροί Μεγάλοι. Και μόλις προχθές και μεις αναρωτιόμασταν σε μια φιλική συζήτηση πως και η Όλγα δεν έχει το δικό της blog.
Να γράφει όποτε θέλει, να πατάει το publish την στιγμή που μόλις έχει τελειώσει την καταγραφή των σκέψεών της, να νιώσει εκείνο το όμορφο συναίσθημα καταφτάνουν στο mail της τα πρώτα σχόλια άλλα και πολλές ακόμη όμορφες στιγμές που κρύβει η ενασχόληση με ένα ολοδικό σου ιστολόγιο! Μετά από λίγη ώρα έφθασε στa εισερχόμενά μας, η νέα ανάρτηση της Όλγας, μαζί με μια φωτογραφία της από τον χώρο που blog-άρει!
Ξαφνικά άρχισα να γράφω. Εκτός από κάτι χιουμοριστικά στιχάκια που έστηνα πριν 20 χρόνια και κάτι μικρές παραγράφους που αντέγραφα από κείμενα που μου άρεσαν δεν έκανα κάτι παραπάνω. Ξεκίνησα να σχολιάζω κείμενα και απόψεις με τις οποίες συμφωνούσα και ακόμη πιο πολύ όταν δεν συμφωνούσα, τόσο που άρχισε να με συνεπαίρνει. Όταν αργότερα έμαθα ότι η παρουσία μου αλλά και η απουσία μου γίνονταν αισθητές, πραγματικά εντυπωσιάστηκα και κολακεύτηκα πολύ! Το πρώτο μου άρθρο ήταν μετά από προτροπή του Χρήστου, να γράψεις ότι θέλεις, είπε και το έκανα. Και άνοιξε ένας δρόμος! Σαν να ξεκλείδωσε κάτι μέσα μου και έγινε χείμαρρος. Όταν γράφω έρχονται όλα μεμιάς λες και είναι ποίημα που έχω μάθει πολύ καλά και βιάζομαι να προλάβω να το καταγράψω πριν το ξεχάσω.
Μα γιατί δεν έχεις blog? μου έγραφαν πολλοί αλλά μου φαινόταν όλο αυτό τόσο μακρινό και εντελώς έξω από εμένα. Μόνο και το ότι ξαφνικά άρχισα να ασχολούμαι με τις ώρες με τον υπολογιστή μου, ήταν για μένα αλλά και για όσους με ξέρουν, μεγάλη αλλαγή!
Αλλά blog? Μου ήταν αρκετό ότι άρθρα μου φιλοξενήθηκαν σε άλλα blogs και αυτό με γέμιζε με μεγάλη χαρά!
Εδώ και λίγους μήνες έχω την τιμή και τη χαρά να είμαι μέλος της ομάδας του Μικροί Μεγάλοι. Εκτιμώ βαθιά αυτή τη συνεργασία – αν και η λέξη ακούγεται ψυχρά τυπική… αυτή την εμπιστοσύνη θα πω καλύτερα. Και τη φιλία που γεννιέται πίσω και μέσα από αυτό.
Σιγά σιγά και με την προτροπή των φίλων και γνωστών άρχισα να εξοικειώνομαι με την ιδέα να αποκτήσω το δικό μου ιστολόγιο. Μα blogger χωρίς blog; Πριν μερικούς μήνες θα γελούσα. Τώρα νομίζω πως ήρθε η ώρα. Τώρα άρχισα να ονειρεύομαι πως θα το στήσω!
Όλος αυτός ο κόσμος πια δεν μου είναι άγνωστος και ξένος, είναι ο κόσμος που συναντώ κάθε μέρα, πρωί, μεσημέρι και βράδυ περπατώντας στα ψηφιακά δρομάκια και τους μεγάλους δρόμους. Συναντώ γείτονες και φίλους, εκεί στο δρόμο, μαθαίνω γι αυτούς, τις συνήθειές τους, τα ονόματα των παιδιών τους, τα βάρη που πολλές φορές κουβαλούν, τους καυγάδες που έκαναν στις δημόσιες υπηρεσίες, τα όνειρά τους και τα σχέδιά τους για το Σαββατοκύριακο. Μαθαίνω τις σκέψεις τους, τις αγαπημένες τους γεύσεις, τα προβλήματα και τα καθημερινά καυγαδάκια τους, ιστορίες από τα εφηβικά τους χρόνια, το αγαπημένο τους τραγούδι και με ποιον το χόρεψαν πρώτη φορά, τι σκοπεύουν να φυτέψουν όταν επιτέλους έρθει η Άνοιξη, ιδέες, λύσεις, σκέψεις, προβληματισμούς, όνειρα, μουσικές … λίγο πολύ όλα!
Όλα;;; μα η φωνή τους δεν ξέρω πως αντηχεί. Το γέλιο τους δεν έχω ιδέα πως είναι. Πως στέκονται όταν μιλάνε, είναι χαμογελαστοί; κάνουν κινήσεις με το σώμα; είναι όπως τους έχω πλάσει στο μυαλό μου σύμφωνα με όλες τις άλλες πληροφορίες που έχω γι αυτούς; Κι εκείνοι; αναρωτιούνται άραγε για μένα;
Οι Μικροί Μεγάλοι οργανώνουν το πρώτο Event Μαμάδων & Μπαμπάδων Bloggers, στην Αθήνα στις 20/04 στο The Hub Events. “Ένα μοναδικό event που θα δώσει την ευκαιρία σε όλους τους ενδιαφερόμενους να γνωρίσουν το μαγικό κόσμο του blogging μέσα από τους ειδικούς“
Είναι πολύ περίεργη η αίσθηση όταν έρχεται η ώρα να ταυτίσεις τις πληροφορίες και τις εικόνες που έχεις πλάσει στο μυαλό σου με τη ζωντανή εικόνα και τον ήχο! Είναι πολύ περίεργο να ξέρεις για κάποιους ανθρώπους τόσο πολλά και τόσο προσωπικά και όμως να μη ξέρεις σε ποια εικόνα αντιστοιχούν! Ανυπομονώ να κάνω αυτό το δέσιμο, να ενώσω τα κομμάτια, να γίνω κι εγώ η ίδια εικόνα, ήχος και κίνηση. Ανυπομονώ να ακούσω όλους τους ομιλητές, όλους όσοι θα μοιραστούν τις ιστορίες τους αλλά και τις τεχνικές τους, να χειροκροτήσω με καμάρι τους ψηφιακούς μου φίλους – κάποιους από τους οποίους είχα την τύχη να γνωρίσω και από κοντά, να μάθω μυστικά και τρόπους, να μαζέψω γνώσεις, να εμπνευστώ.
Το άλλο Σάββατο λοιπόν. Θέλω να σας γνωρίσω όλους εσάς που συναντώ σχεδόν καθημερινά. Μάλλον θέλω να σας δω. Γιατί για πολλούς έχω την αίσθηση ότι αρκετά καλά σας ξέρω. See you there λοιπόν.
(Είναι κι εκείνο το πάρτι after που μοιάζει πολλά υποσχόμενο … δεν θα το έχανα με τίποτα … εσείς;;)
Όλγα
