Συμβουλές

Αν είχα το παιδί μου να το μεγαλώσω ξανά από την αρχή

05/03/2012
By

Ένα πανέμορφο βίντεο που είδαμε πέρσι για πρώτη φορά στο Vassilis Online  και συναντήσαμε πάλι πρόσφατα στο tobebakimou, είναι ο ιδανικός τρόπος για να απαντήσουμε στο ερώτημα «Τι συμβουλές θα δίνατε στον μικρότερό σας εαυτό;».

Το ερώτημα έθεσε αρχικά ο eriol78 μέσα από το post του και στη συνέχεια η Λυδία στο facebook είχε την ιδέα  να απαντήσουμε σε αυτό όσοι θέλουμε, ο καθένας στο προσωπικό του blog.

 

 

Αν είχα το παιδί μου να το μεγαλώσω ξανά από την αρχή… (ποίημα της Diana Loomans)

Θα ζωγράφιζα με τα δάχτυλα περισσότερο,
και θα έδειχνα με το δάχτυλο λιγότερο.

Θα διόρθωνα λιγότερο,
και θα συνδεόμουν περισσότερο.

Θα σταματούσα να έχω τα μάτια στο ρολόι μου,
και θα άρχιζα να βλέπω με τα μάτια μου.

Θα νοιαζόμουν να ξέρω λιγότερα,
και θα ήξερα να νοιάζομαι περισσότερο.

Θα έκανα περισσότερες πεζοπορίες,
και θα πετούσα περισσότερους χαρταετούς.

Θα σταματούσα να το παίζω σοβαρή,
και θα έπαιζα στα σοβαρά.

Θα διέσχιζα τρέχοντας περισσότερα λιβάδια,
και θα κοίταζα περισσότερα αστέρια.

Θα αγκάλιαζα περισσότερο,
και θα τραβολογούσα λιγότερο.

Θα ήμουν άκαμπτη λιγότερο συχνά,
και θα επιβεβαίωνα πολύ περισσότερο.

Θα έχτιζα πρώτα αυτο-εκτίμηση,
και αργότερα το σπίτι.

Θα δίδασκα λιγότερο για την αγάπη της δύναμης,
και περισσότερο για τη δύναμη της αγάπης.

 

Δεν έχει σημασία αν το παιδί μου είναι μεγάλο ή μικρό, από σήμερα και στο εξής θα τα εκτιμώ όλα περισσότερο.

 

Δείτε το βίντεο εδώ και θα χαρούμε να διαβάσουμε και τις δικές σας σκέψεις στο ερώτημα: «Τι συμβουλές θα δίνατε στον μικρότερό σας εαυτό;»

UPDATES:

H Mamma El έγραψε post στο blog της που απαντάει κι εκείνη στο ερώτημα. Ο τίτλος; Αγάπη στο φουλ!

«…Διαβάστε βιβλία, ζωγραφίστε, χορέψτε, τραγουδήστε, πηγαίνετε βόλτες μαζί τους, ή απλά καθίστε μαζί τους. Δώστε τους να καταλάβουν ότι είστε δίπλα τους, κοντά τους, ότι θέλετε να ρουφήξετε τις στιγμές που περνάτε μαζί. Το ίδιο θα κάνουν κι εκείνα. »

 

Την σκυτάλη παρέλαβε η μαμά Λυδία με 10 Συμβουλές Στην Μικρή Λυδία!

«...8. Μην τα παρατάς από φόβο ότι θα κάνεις λάθος μπροστά σε άλλους, γιατί όταν δεν κάνεις λάθη σημαίνει ότι δεν προσπαθείς να υπερβείς τον εαυτό σου. Είναι κρίμα να μην το κάνεις, εφόσον μπορείς…»

 

Σειρά έχει η Daeira mommy με το ΖΗΣΕ! Ζήσε με όλο σου το ‘ΕΙΝΑΙ’

«Μη φοβάσαι στη σκέψη ότι κάποτε η ζωή σου θα τελειώσει. Τρέμε, όμως, στη σκέψη πως αυτή μπορεί να μην άρχισε ποτέ// Τζον Νιούμαν
…μη χάνεις πολύτιμο χρόνο, άρχισε τη ζωή σου τώρα. Ποτέ δεν είναι αργά.»

Οι γονείς δεν θέλουν ψυχολόγο… παιδιά θέλουν!!!

07/02/2012
By

Όλο και περισσότερο οι γονείς αλλά και δάσκαλοι ακροβατούμε ανάμεσα στην καθημερινότητα των καναλιών, των σκληρών εικόνων του κέντρου των πόλεων, της ανασφάλειας για την εργασία και το μισθό… και των παιδικών αναγκών για παιχνίδι, για επικοινωνία, για παρέα, για εκπαίδευση.
Οι προτεραιότητες στη ζωή μας αρχίσουν και αλλάζουν έστω και λόγω ένστικτου αυτοσυντήρησης και αν πιστέυουμε στο ρητό ότι ουδέν κακόν αμιγές καλού, ίσως τα παιδιά μας να βγούνε πιο κερδισμένα και ας έχουν πλέον λιγότερα καινούργια παιχνίδια στα ράφια…
Ο λόγος στον Κωνσταντίνο Στοφόρο, που ξανακάλυψε τον Πήτερ Παν και μας τον θύμισε γιατί τον κάπταιν Χουκ δεν τον ξεχάσαμε ποτέ…

photo by stoforos

Πριν από λίγο καιρό η Στεφανία (Βελδεμίρη) είχε τη φαεινή ιδέα να μας χαρίσει τον «Πίτερ Παν» στην αυθεντική του εκδοχή. Αν νομίζετε πως τον έχετε ήδη διαβάσει ή γνωρίζετε την ιστορία, είναι πιθανόν να κάνετε μεγάλο λάθος. Όπως εγώ!
Οι διάφορες εκδοχές, κινηματογραφικές, μυθιστορηματικές, σε κόμικς κλπ, μικρή σχέση έχουν με το έργο του Τζέιμς Μπάρι που κυκλοφόρησε ακριβώς εκατό χρόνια πριν με τον τίτλο «Πίτερ Παν και Γουέντι». Επτά χρόνια νωρίτερα είχε προηγηθεί η θεατρική εκδοχή «Ο Πίτερ Παν στους Κήπους Κένσιγκτον»…. Αν σας τα πω σε περίληψη θα βρείτε ότι δεν υπάρχει διαφορά. Αν όμως διαβάσετε αυτό το τρυφερό, αστείο, λυπητερό ώρες- ώρες, σπινθηροβόλο μυθιστόρημα, θα νιώσετε κι εσείς τη μαγεία.
Ώρες –ώρες ξεχνάω πως γράφω σε περιοδικό και νομίζω ότι μιλάω στα παιδιά, όπου συχνά κάνω παρεκβάσεις που με οδηγούν αλλού. Κι άλλες φορές τις απολαμβάνουν σε σημείο μέχρι και να ξεχνούν από πού ξεκινήσαμε κι άλλες βαριούνται και θέλουν να γυρίσουμε πίσω στην «κυρίως ιστορία».
Γυρνάω κι εγώ λοιπόν πίσω για να πιάσω το νήμα και να σας πω, ότι ο λόγος που γράφω αυτές τις γραμμές είναι ο Πίτερ Παν! Ο τόσο συκοφαντημένος από τους ψυχολόγους που σε αυτόν βρήκαν το σύμβολο του ανώριμου άντρα που «αρνείται να μεγαλώσει». Λοιπόν κυρίες και κύριοι, μαμάδες και μπαμπάδες και αγαπητοί μου ψυχολόγοι, φέτος τα Χριστούγεννα λέω να βυθιστώ στο «σύνδρομο του Πίτερ Παν». Και δεν θα αρνηθώ μόνο να μεγαλώσω (πόσο άλλο να μεγαλώσω πιά!!!) αλλά θα βυθιστώ στον παλιμπαιδισμό!

Θα γίνω Πίτερ Παν! (ή κάτι παραπαν’)

Το ξέρετε το ανέκδοτο που λέει:
-Ποιος πετάει πάνω από τον Πίτερ Πάν;
-Ο Παραπαν’

Βαρέθηκα να λέω στα παιδιά να τρώνε σωστά, να διαβάζουν τα μαθήματά τους, να συγυρίζουν το δωμάτιό τους, να είναι ευγενικά. Βαρέθηκα να συζητάω για τα λάθη που κάνουμε εμείς οι γονείς. Βαρέθηκα να ακούω και να δίνω συμβουλές. Και κυρίως βαρέθηκα να συζητάω για το πόσο δύσκολη έχει γίνει η ζωή μας, για την κρίση, το χαράτσι της ΔΕΗ, για το σκοτάδι στην άκρη του τούνελ, για τα λάθη των κυβερνώντων κι εκείνων που θέλουν να κυβερνήσουν για το πόσο κακή έχει γίνει η τηλεόραση, για…

Αν μπορούσε να μου δανείσει ένα μαγικό «μπλάνκο» η Τίνκερ Μπελ, ευχαρίστως θα το χρησιμοποιούσα για να σβήσω την ασχήμια γύρω μας… Τη μαγεία όμως λέω να τη φτιάξουμε φέτος μόνοι μας. Μαζί με τα παιδιά.

Μπαίνω στο παιδικό δωμάτιο. Ο μικρός παίζει πόλεμο όπου συγκρούονται πειρατές, Γκορμίτι, Ρωμαίοι, Γαλάτες από τον Αστερίξ, ινδιάνοι και ο… Σπάιντερμαν. Ξεχνάω τους πόνους στη μέση και κάθομαι μαζί του στο πάτωμα. Σιγά –σιγά μπαίνω κι εγώ στο πνεύμα. Έρχεται και η κόρη μου και βάζει γυναικεία σφραγίδα με τις Μπάρμπι και άλλες κούκλες. Φτιάχνουμε μαζί μια ιστορία…

Σε τέτοια παιχνίδια θέλω να αφεθώ… Χωρίς κανενός είδους «υποχρεώσεις».  Ανέμελα. Θα αντέστρεφα τον τίτλο γνωστού βιβλίου για γονείς: «Οι γονείς δεν θέλουν ψυχολόγο/ Παιδιά θέλουν!» Λέω λοιπόν να τους αφήσουμε την πρωτοβουλία και να υποσχεθούμε στον εαυτό μας πως δεν θα τους κάνουμε ούτε μια παρατήρηση, πως δεν θα τους …υπενθυμίσουμε πιο είναι το «σωστό». …Και όποιος έχει «κατεβασμένα μούτρα» χάνει. Αυτό θα είναι το παιχνίδι μας!

Η διασκέδαση αρχίζει!

Αφού αυτή τη φορά βάλουμε τα όρια στον εαυτό μας, κλείσουμε τα κινητά μας και αρχίσουμε να βλέπουμε και να ακούμε πραγματικά τα παιδιά μας και όχι απλώς να συνυπάρχουμε στο χώρο, τότε μπορούμε να ξεκινήσουμε.
Τι πιο όμορφο από το να φτιάξουμε δικά μας παραμύθια και να τα παίξουμε κιόλας. Ξεκινώντας από οτιδήποτε μπορούμε να φτιάξουμε την ιστορία μας, να την εικονογραφήσουμε, να την κάνουμε παράσταση ή πόλεμο με τα στρατιωτάκια. Μπαίνοντας σε ένα παιδικό δωμάτιο τα παραμύθια γεννιούνται μόνα τους. Όλα τα πράγματα μπορούν να μιλήσουν και να αποκτήσουν τη δική τους φωνή: Ο μικρός μια μέρα είχε χωθεί θυμωμένος με τα αδέρφια του κάτω από το κρεβάτι του. Μας άκουγε να μιλάμε και δεν άντεξε, είπε κάτι σαν «Είσαστε όλοι χαζοί» (ή κι ακόμη χειρότερο!)
Τότε αντί να τον συνετίσω, φώναξα δήθεν τρομαγμένος:
«Βοήθεια! Το σπίτι είναι στοιχειωμένο!! Το κρεβάτι μιλάει»
Ο φόβος μου τον ενθουσίασε και συνέχισε να μιλάει με δήθεν βαριά φωνή. Σε λίγο αυτός ξέχασε τα νεύρα του, οι άλλοι ζήλεψαν και σε λίγο, αντί να τσακωνόμαστε όλοι παρέα, παίζαμε το «στοιχειωμένο σπίτι». Να πω ότι έχει γίνει από τα αγαπημένα μας παιχνίδια. Ο καθένας από εμάς μπορεί να βρει ένα τέτοιο δικό του παιχνίδι!
Εκείνο όμως που θέλω να πω, είναι ότι με τη βοήθεια της φαντασίας και της καλής διάθεσης κάτι που δημιουργούσε συγκρούσεις και ένταση στην οικογένεια, μπορεί να γίνει η αιτία που θα μας φέρει πιο κοντά.

Σκεφτείτε για λίγο την αντίθετη εκδοχή που μάλλον στα περισσότερα σπίτια είναι και η πιο συνηθισμένη:…

 

Η ανάρτηση του Στοφόρου συνεχίζεται στο προσωπικό του blog και μας δίνει μερικές πολύ χρήσιμες συμβουλές για να έχουμε καθημερινά στο μυαλό μας, αλλά και στο άλλο του δημιούργημα την Παραμυθοκουζίνα όπου μπορείτε να πάρετε πολλές ακόμη ιδέες για δημιουργική ώρα με τα παιδιά σας!

Σχολικός εκφοβισμός: Όταν το πείραγμα σταματάει να είναι χαριτωμένο

01/02/2012
By

Η Μαρία, φοιτήτρια στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης Αθηνών στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, η οποία έγραψε παλαιότερα για εμάς το εξαιρετικό post Το παιδικό σχέδιο: Η κρυφή γλώσσα των παιδιών, ασχολείται φέτος ερευνητικά με τον σχολικό εκφοβισμό. Μέσα από το σημερινό κείμενό της ρίχνει φως στο θέμα του σχολικού εκφοβισμού εξηγώντας μας τι είναι, πώς μπορούμε να τον αναγνωρίζουμε και τι μπορούμε να κάνουμε ως γονείς για να βοηθήσουμε στην αντιμετώπισή του.   

«Τώρα τελευταία, στα διαλείμματα, 3-4 παιδιά από την ΣΤ’ τάξη έρχονται στο θρανίο που κάθομαι μόνος μου και με ενοχλούν. Μου παίρνουν την τσάντα και τα τετράδια και τα πετάνε ο ένας στον άλλον ή στο πάτωμα, με σπρώχνουν και με κλωτσάνε. Με φωνάζουν «χοντρό» και «χελώνα», επειδή δεν μπορώ να τους φτάσω όταν τρέχουν, και μετά γελάνε μαζί με όλη την τάξη. Μια φορά, ένας από αυτούς μου πήρε τα χρήματα που είχα για να ψωνίσω από το κυλικείο, και μου είπε ότι αν το πω πουθενά, θα με σπάσει στο ξύλο. Όταν φεύγω από το σχολείο, είναι όλοι μαζεμένοι σε μια γωνιά και με κοιτάνε περίεργα.»

- Νίκος, 10 ετών

 

Σχολικός εκφοβισμός

Photo by mangee

Η παραπάνω περιγραφή, αποτελεί μία μόνο ενδεικτική εικόνα του εκφοβισμού (bullying), από τις πάρα πολλές που βιώνονται από τους μαθητές στη σχολική τάξη. «Δράστες» (αυτός-οι που εκφοβίζουν) και «θύμα» (το παιδί που εκφοβίζεται) και παρατηρητές. Δύο όροι της εγκληματολογίας χρησιμοποιούνται για παιδιά σχολικής ηλικίας και περιγράφουν ένα φαινόμενο βίας, τόσο κοντά σε εμάς, αλλά δυστυχώς και τόσο μακριά. Κοντά, διότι στη χώρα μας συμβαίνει σε μια ευρεία και συνεχώς αυξανόμενη κλίμακα [στατιστικά, ανάμεσα σε άλλες χώρες της Ευρώπης, η Ελλάδα βρίσκεται στις πρώτες θέσεις (Πηγή: Dart Europe, Assosiation of european research libraries)] και  μακριά, διότι ως επί το πλείστον, εκπαιδευτικοί και γονείς το αγνοούν εμφανώς, δικαιολογώντας τη στάση τους μέσω πολλών, δυσλειτουργικών αντιλήψεων και προκαταλήψεων, που τείνουν να περιγράφουν το φαινόμενο ως φυσιολογικό μέρος της παιδικής ηλικίας και της σχολικής ζωής. (« Παιδιά είναι, θα μαλώσουν») Κάθε άλλο όμως, αφού ο εκφοβισμός αποτελεί σοβαρό βραχυπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο πρόβλημα, τόσο για το άτομο, όσο και για τη σχολική κοινότητα και την κοινωνία ευρύτερα. Γίνεται κατανοητή επομένως η σημασία της ευαισθητοποίησης, της πρόληψης και της έγκαιρης παρέμβασης από τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς, κάτι που μέχρι στιγμής συναντάται ελάχιστα στη χώρα μας, τουλάχιστον σε οργανωμένο βαθμό.

Ελπιδοφόρο, ωστόσο, είναι το γεγονός ότι έχουν ξεκινήσει να γίνονται βήματα στην κατεύθυνση των διεθνών πρακτικών, που χρόνια εφαρμόζονται αποτελεσματικά σε άλλες χώρες. Η ουσιαστική αντιμετώπιση του εκφοβισμού γίνεται πάνω απ’ όλα εφικτή με συνεργασία, συλλογική προσπάθεια και εντατικό πρόγραμμα (δηλ. οργανωμένη πρακτική) που θα διέπει όλη τη σχολική κοινότητα. Ο εκπαιδευτικός ως μονάδα, μπορεί να συμβάλλει σε αυτό το σκοπό δουλεύοντας στα πλαίσια της δικής του τάξης, ενώ αντίστοιχα οι γονείς πρέπει στηρίζουν την προσπάθεια αυτή στο σπίτι.
Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά το φαινόμενο αυτό. Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό τι είναι ο εκφοβισμός, διότι πολύ συχνά γίνονται παρανοήσεις που οδηγούν αντίστοιχα σε υπερβολικές αντιδράσεις ή παραμέληση του προβλήματος.

 

Τι είναι ο σχολικός εκφοβισμός;

Ο σχολικός εκφοβισμός αφορά στη χρήση βίας μεταξύ των μαθητών (ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας) και έχει επαναλαμβανόμενο χαρακτήρα. Δεν είναι το σύνηθες πείραγμα των παιδιών μεταξύ τους, καθώς δεν είναι αμοιβαίο και ισότιμο και δεν γίνεται με φιλικό τρόπο. Αντίθετα, είναι κάτι που πληγώνει το παιδί και δεν σταματάει όταν γίνεται ενοχλητικό.

Είναι δυνατόν να έχει πολλές μορφές:

  • Σωματική βία (σπρωξίματα, κλωτσιές, μπουνιές, χαστούκια, τράβηγμα μαλλιών κλπ.) «Κάθε μεσημέρι, στο δρόμο προς το σπίτι, με περίμενε η ίδια παρέα για να με χτυπήσει, μου έσκιζαν και τα ρούχα…»
  • Συναισθηματική βία (σκόπιμη απομόνωση του παιδιού, να λερώνουν, να κρύβουν, να καταστρέφουν τα πράγματά του, να το εκβιάζουν για χρήματα, να το απειλούν κλπ.) «Δε φτάνει ότι δεν με έκαναν παρέα, είχαν απειλήσει κι όλα τα υπόλοιπα κορίτσια ότι όποια μου μίλαγε θα έβρισκε το μπελά της…»
  • Λεκτική βία (κοροϊδία, βρίσιμο, σαρκασμός, ειρωνεία, διάδοση ψευδούς φήμης, κακά σχόλια για την εθνική προέλευση ή την οικονομική κατάσταση ενός παιδιού και της οικογένειάς του, χειρονομίες, συκοφαντικά γκράφιτι κλπ.) «Με κοροϊδεύανε για το χρώμα μου, με λέγανε βρωμιάρη κι έκαναν ότι μύριζα άσχημα μόλις τους πλησίαζα…»
  • Σεξουαλική βία (ανεπιθύμητο άγγιγμα, απειλές, προσβλητικά μηνύματα, χυδαία γράμματα και εικόνες, πειράγματα κλπ.) «Συνέχεια με στρίμωχνε και προσπαθούσε να μου βάλει χέρι. Δεν μου άρεσε, δεν ήταν παιχνίδι, τον φοβόμουνα, κι αυτός έλεγε σε όλους ότι τα θέλω. Στο τέλος δεν ήθελα να πάω σχολείο…»
  • Ηλεκτρονική βία (χρήση Ίντερνετ, email, chat room, και κινητών με κλήσεις και sms με προσβλητικό και απειλητικό περιεχόμενο, χρήση κάμερας με σκοπό την απειλή και την ταπείνωση του παιδιού) «Άνοιξαν ξαφνικά την τουαλέτα, μ΄ έβγαλαν φωτογραφία με το κινητό και μετά την έδειχναν τα άλλα παιδιά…»

Read more »

Δάσκαλοι που αγαπάνε και τους αγαπάμε!

16/12/2011
By

Πριν λίγες ημέρες με αφορμή ένα άρθρο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με μεγάλη επιτυχία αλλά… ανώνυμα ξανα-γνωρίσαμε την Άννα! Η Άννα μια δασκάλα από την Κρήτη διατηρεί το ιστολόγιό της για τέταρτη χρονιά και γράφει με πολύ σταθερό ρυθμό ιστορίες από το σχολείο, σκέψεις της, επιτεύγματα των παιδιών και άλλα πολλά. 

Δεν χρειάζεται να διαβάσετε παρά μερικές από τις δεκάδες της αναρτήσεις (αν όχι τις δύο παραπάνω που έχουν ήδη χιλιάδες likes από ανθρώπους που αγνοούν ποια είναι αυτή η δασκάλα) για να καταλάβετε πόσο αγαπάει η «κυρία Άννα» τα παιδιά της και πως παίρνει πίσω αυτή την αγάπη. Της ζητήσαμε να μας επιλέξει μία ανάρτηση γιατί πραγματικά ήταν πολύ δύσκολο το έργο της επιλογής ανάμεσα από τόσες ενδιαφέρουσες αναρτήσεις και μας επέλεξε τρεις ακόμη χαρακτηριστικές του blog της και τις οποίες και παρουσιάζουμε ευθύς αμέσως:

…Πριν μερικές μέρες στο μάθημα της Γλώσσας ασχοληθήκαμε με την ελιά. Διαβάσαμε ποιήματα, είδαμε πίνακες ζωγραφικής, διαβάσαμε συνταγές, μύθους ,ιστορίες που είχαν σχέση με την Ελιά. Το βιβλίο μας είχε και κάποιες ασκήσεις για την προστακτική έγκλιση μέσα στα μαθήματα αυτά. Παράλληλα στα μαθηματικά κάναμε κλάσματα και δεκαδικούς. Στη Μελέτη μιλούσαμε για το περιβάλλον και τα οικοσυστήματα οπότε και εκεί τα παιδιά έφεραν υλικό και μιλήσαμε για την Ελιά.

Τι καλύτερο λοιπόν για την εμπέδωση της προστακτικής, της υποτακτικής και των κλασμάτων από το να κάνουμε πράξη τα Κουλουράκια Λαδιού που διαβάσαμε στη Γλώσσα;;;
Είπα στα παιδιά πως αν είναι ήσυχα όλη την εβδομάδα θα τα φτιάξουμε στην τάξη.
Αρχισαν να χοροπηδάνε και να θυμούνται τι ωραία είχαμε περάσει πέρυσι με τα Τρουφομπαλάκια.
Φέρανε λοιπόν σιγά σιγά όλα τα υλικά και ξεκινήσαμε.
1ο στάδιο. Καθαρισμός θρανίων. Τα σαπουνίσαμε, τα σκουπίσαμε, τα περάσαμε με αντισηπτικό, τα ξαναπεράσαμε ξανά με ένα πανάκι και ήρθαν και άστραψαν
2ο στάδιο . Καθαρισμός χεριών. Αντισηπτικό. Σήκωμα μανικιού μέχρι αγκώνα. Τους έβαλα υγρό κρεμοσάπουνο και πήγαμε μαζί στις βρύσες. Τα πλύναμε καλά καλά, μέσα έξω, πάνω κάτω… και είμαστε έτοιμοι.
 Τα υλικά μας…Τα μικρά μου έφεραν σύντομα όλα όσα ζήτησα…Μπορούσα να τα φέρω και εγώ αλλά ήθελα να μάθουν να συνεργάζονται , να μοιράζονται, να είναι υπεύθυνα και να συμμετέχουν όλοι εξίσου για ένα κοινό στόχο.
3ο στάδιο . Χωρισμός σε ομάδες…Άλλος στίβει πορτοκάλια και λεμόνια, άλλος διαβάζει τη συνταγή, άλλος ετοιμάζει τα ποτήρια τη ζάχαρη , άλλος τη ρίχνει μέσα.

Για να μη γίνει χαμός γιατί ολοι θέλουν να ρίξουν μέσα στη λεκάνη κάτι , βάζαμε ένα ποτήρι- ένα παιδί, ένα κουταλάκι-ένα παιδί.
4ο Ζύμωσαν όλοι…Ο Λ Ο Ι. Θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά;;;;Δε νομίζω!!!
5ο στάδιο και πιο χαλαρό. Τους μοιρασα τη ζύμη και άρχισαν να πλάθουν.
Είχαμε φέρει και καλούπια για κουλούρια για να γίνουν τα κουλουράκια μας ομοιόμορφα. Είχαμε σκεφτεί πως άμα ο ένας κάνει τα κουλούρια χοντρά και μεγάλα και ο άλλος λεπτά το ένα θα καεί και το άλλο θα μείνει άψητο. Άρα έτσι θα ήμασταν πιο σίγουροι για τα κουλουράκια μας.
Χάρηκα τόσο πολύ που τα έβλεπα να φτιάχνουν τα κουλουράκια τους.
Ήταν τόσο χαρούμενα και ενθουσιασμένα. Ένα παιδάκι μου, ήρθε και μου είπε «Κυρία εμένα η μαμά ποτέ δε με αφήνει να τη βοηθάω γιατί θα της χαλάσω τα γλυκά»…


(Οι φωτογραφίες είναι της Άννας)
…. για συνεχίστε στο blog της Άννας για να δείτε την μαγική συμβουλή όταν τα παιδιά μιλάνε πολύ…. και φυσικά και την συνταγή για τα λαχταριστά κουλουράκια των παιδιών!
Μήπως δεν πειστήκατε τι ακριβώς ακόμη μπορεί να διδαχθούν τα παιδιά μας στο σχολείο;
———————-

Μπορούν επίσης τα παιδιά μας να διδαχθούν να φυτεύουν και να συντηρούν φυτά… και να μάθουν ότι…. «πως αν ο καθενας χωριστά και ολοι μαζί φροντιζε ετσι ενα λουλουδάκι, ένα δεντρακι, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος…«, όπως παίρνεται μια μικρή ιδέα από τις φωτογραφίες εδώ:
«Το κάθε παιδί αρχικά φυτεψε το δικο του λουλουδι και μετά διαλεξαν απο αυτα της μαμάς»
Δεν έγινε τέλειο;;;

«Οπως καταλαβαίνετε περάσαμε ένα τέλειο διωρο…Το διαλειμμα τα πρόσεχαν…Πέρασαν και απο ολες τις τάξεις να ενημερώσουν τα παιδιά να τα προσέχουν, να μη τα μαδάνε, να μη τα πατάνε και ευχομαι να βοηθησουν τα παιδια του σχολειου…»
———————-

Οι δάσκαλοι των παιδιών μας θέλουν όμως να νιώθουν ότι είναι δίπλα τους οι γονείς των παιδιών. Να ακούσουν τι τους διδάσκουν, πως δουλεύουν στο σχολείο, να τους ρωτήσουν, να συζητήσουν και ακόμη και σήμερα η Άννα ακόμη και αν έχουν περάσει 2 χρόνια συχνά ανατρέχει σε εκείνη την ανάρτηση και ας την στενοχώρησε τόσο εκείνη η ημέρα:

Παίρνεις ένα χαρτάκι απο δασκάλα παιδιού σου την Τετάρτη που σε καλεί στο σχολείο τη Δευτέρα.Το σημειώνει και παιδί σε τετράδιο του.

Σε ενημερώνει απο Τετάρτη η δασκάλα ώστε μέχρι Δευτέρα να έχεις κανονίσει τις δουλειές σου.

Η συνάντηση είναι απόγευμα…Ναι εκτός ωραρίου της δασκάλας που όλο κάθεται, που μόνο διακοπές έχει κτλ κτλ.

Είναι απόγευμα για να μπορείς να έρθεις πιο εύκολα.

Ειναι Δευτέρα απογευμα για να είναι τα μαγαζιά κλειστά

Είναι στις 7 ώστε να εχεις γυρισει και απο χωράφι….

Ειναι 7 και είμαι μόνη σε αίθουσα…
Είναι 7.05 και γίναμε 5…
Είναι 7.15 ξεκινάω και είμαστε 6…
Μεχρι τις 8 παρα 20 έχουν έρθει συνολο 10 γονείς…
Οι μαθητές μου είναι 25….
Ηταν η πρωτη η πιο ουσιαστική συνάντηση!

Ειναι 8 παρά 20 και λέω σε γονείς πως τέλειωσα ό,τι ήθελα να πω και μπορούν να κάνουν ερωτήσεις…

Και ακούω μια μαμά που ήρθε 8 παρά 25 «Μα εγω δεν ακουσα τι είπατε!!!»
Ε όχι δε τα είπα ξανά!!!Αν της είχε τύχει κάτι σοβαρό ας το έλεγε μετά ιδιαιτέρως…

Και οι μπαμπάδες που είναι;Φύτρωσαν τα παιδιά;;;Ενας μπαμπας ήρθε μαζί με τη γυναίκα του… (η συνέχεια εδώ)

… δεν είναι απλά ένα παράπονο… είναι στενοχώρια… και έτσι πολλές φορές στενοχωριόμαστε και μεις ως γονείς όταν πηγαίνουμε σε αντίστοιχες συγκεντρώσεις ή στο σύλλογο Γονέων και δεν βρίσκουμε όλους τους γονείς επί μονίμου βάσεως . 
Πηγαίνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο για να μάθουν να λειτουργούν ως σύνολο, ως ομάδα, ως κοινωνία. Το σχολείο δεν είναι ιδιαίτερο μάθημα και ειδικά το δημοτικό για να πάει το παιδί να μάθει να γράφει καλά στα διαγωνίσματα μόνο και να περάσει σε μια σχολή. Η εκπαίδευση είναι πολυδιάστατη και μία της διάσταση είμαστε εμείς οι ίδιοι οι γονείς, που δυστυχώς δεν εκπαιδευτήκαμε για να γίνουμε γονείς και ίσως θα πρέπει να κοιτάξουμε πριν γκρινιάξουμε (δικαιολογημένα αρκετές φορές) για το εκπαιδευτικό σύστημα, για δασκάλους και καθηγητές, πρώτα τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για να γίνουμε καλύτεροι γονείς για τα παιδιά μας.
Να κοιτάξουμε να εκπαιδευτούμε και να εκπαιδεύσουμε γιατί πλέον η παγκόσμια οικονομική κρίση απαιτεί να δώσουμε τα καλύτερα εφόδια στα παιδιά μας, και αυτά δεν είναι μόνο οι καλοί βαθμοί στο σχολείο!
 
Τέλος πραγματικά αξίζει να διαβάσετε και τις πολύ ρεαλιστικές και έξυπνες συμβουλές που δίνει η Άννα στην mamma El για τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές και την μελέτη των παιδιών αυτό το διάστημα αλλά και τις δραστηριότητες που θα πρέπει να έχουν… Δεν θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε περισσότερο!

Δέκα τρόποι για να αντιμετωπίσετε την κρίση

05/12/2011
By

Η Μαριάμ, μητέρα δύο παιδιών, γράφει στο blog της Personalmother με χιουμοριστική διάθεση και μεγάλες δόσεις ρεαλισμού. Στο post που σας παρουσιάζουμε σήμερα ασχολείται με το νούμερο ένα πρόβλημα της εποχής μας: Την κρίση και πώς να την αντιμετωπίσουμε. Τρόποι υπάρχουν! Δέκα στον αριθμό (+ένας bonus!) 

Photo by HikingArtist.com

Επειδή βαθιά πιστεύω πως κάθε πρόβλημα έχει και τη λύση του κι επειδή κάτι τέτοιες μέρες όποιος ζει σε αυτή τη χώρα νιώθει πως δεν θα αποφύγει τα χάπια σκέφτηκα  ότι πρέπει να βρω κάποιες λύσεις που θα βοηθήσουν κάθε ενδιαφερόμενο στην επιβίωση -για τη διαβίωση έχει αναλάβει άλλος.

Λοιπόν, πρώτον και κύριον  κοιμήστε το μωρό. Όποιος έχει μωρό στο σπίτι καταλαβαίνει τί λέω, όποιος δεν έχει να κάνει το σταυρό του και να χαρεί την ησυχία του.

Δεύτερον αντιμετωπίστε την κατάσταση με χιούμορ. Μόνο να σκεφτεί κανείς τις μεγάλες δηλώσεις μεγάλων ανδρών που έχουν γίνει τα τελευταία 24ωρα αρκεί. Πίσω από την γελοιότητα είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν πράγματα που μπορεί να προκαλέσουν μεγάλη ευθυμία.

Τρίτον κάντε μία ιστορική αναδρομή. Πολλές φορές στο παρελθόν θα βρείτε χρεωκοπίες, δημοψηφίσματα, διαφωνίες, αν και τέτοια διαπόμπευση δεν τη συναντάει κανείς συχνά στο παρελθόν.

Τέταρτον σκεφτείτε τα χειρότερα. Πάντα θα υπάρχει κάτι που μας προκαλεί φόβο και δέος. Κάτι που σε καμία περίπτωση δεν θα θέλαμε να μας συμβεί. Πώς να το κάνουμε! Υπάρχουν και χειρότερα.

Πέμπτον εστιάστε στις απορίες των παιδιών σας. Συνήθως αναρωτιούνται ενδιαφέροντα πράγματα που  αποσπούν την προσοχή.

Έκτον εστιάστε στο εθνικό φρόνημα των παιδιών. Τί καλά που ακόμα τα πεντάχρονα πιστεύουν ότι ζουν στην πιο όμορφη, στην πιο θαρραλέα, στην πιο καλή χώρα του κόσμου!

Έβδομον φτιάξτε έναν καφέ. Έχει ευεργετικές επιδράσεις στην ψυχολογία του ατόμου -ειδικά μιας άυπνης μαμάς.

Διαβάστε τους υπόλοιπους 3 τρόπους (συν έναν τελευταίο μπόνους με τον οποίον σίγουρα θα ενθουσιαστείτε) στο blog Personalmother!

Οξεία δασκαλίτιδα

31/10/2011
By

Πάντα μας συναρπάζει να διαβάζουμε κείμενα που έχουν γράψει οι δάσκαλοι των παιδιών μας. Η δική τους ματιά μας δίνει μια άλλη προοπτική και μας βοηθάει να καταλάβουμε καλύτερα όχι μόνο τον τρόπο σκέψης των δασκάλων αλλά και τον τρόπο σκέψης των παιδιών. Στο σημερινό της post η Athinovio απαριθμεί ένα σωρό μυστικά που έχει μάθει ως δασκάλα Αγγλικών. Ας τα διαβάσουμε με προσοχή – κάποια από αυτά θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα τα παιδιά μας.

Photo by Reini68

  • Ένα από τα πρώτα πράγματα που με δυσκόλεψαν από τα πρώτα χρόνια μου σαν δασκάλα αγγλικών ήταν το πως να κάνεις έναν άνθρωπο που δεν θέλει να διαβάσει, να διαβάσει.
  • Αυτό, για να το πετύχεις, πρέπει να γνωρίζεις πως να κάνεις τους ανθρώπους να κάνουν αυτό που εσύ θέλεις.
  • Αυτό με τη σειρά του είναι εξαιρετικά αντιπαθητικό και επειδή είμαστε επαγγελματίες σε μικρή κοινωνία, δεν το θέλουμε, διότι αν είσαι αντιπαθής, δεμπανάσαι και ο ένας από τους τρείς ιεράρχες, σε έχουν τελειώσει εντός της εβδομάδος.
  • Αλλά, ακόμα και αν δεν ήταν αυτό, κανείς δεν θέλει να είναι αντιπαθής αν υπάρχει τρόπος να είναι συμπαθής, και η αντιπάθεια έρχεται μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις όταν άλλη συνεννόηση δεν είναι εφικτή.
  • Κάτι άλλο, όταν έχεις να κάνεις με παιδιά, σου σπάει η καρδιά αν τα δείς να σε κοιτάνε με παγωμένο βλέμμα.
  • Υπάρχουν πολλά συστήματα να βάλεις δεδομένα στο κεφάλι ενός παιδιού, τα περισσότερα από τα οποία εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από την προσωπικότητα του καθηγητή, δηλαδή το κόλπο που πιάνει για τον έναν καθηγητή δεν είναι αποτελσματικό για τον άλλον, γιατί οι άνθρωποι δεν είναι κουμπιά ούτε διακόπτες, να τους πατάς όποτε θέλεις να κάνουνε κάτι, αλλά κουβαλάνε πράγματα όπως ορέξεις, συμπάθειες, ικανότητες, χαρακτήρες και ιδιοτροπίες, που κάνουν τον κάθε ένα απρόβλεπτο.
  • Αυτό που με στεναχωρεί σε όλα τα συστήματα που έχω δεί ως τώρα, είναι ότι είναι ακριβώς αυτό: συστήματα.
  • Κοιτώντας ένα παιδικό προσωπάκι, είναι αμέσως κατανοητό ότι το παιδί δεν είναι σύστημα. Κάποια στιγμή θα μπεί σε αυτό, θα ενταχθεί, αλλά τώρα είναι ρευστό σαν συναίσθημα, ευαίσθητο σαν νερό, αλλά πάνω από όλα, είναι τόσο απίστευτα όμορφο, που είναι να απορεί κανείς τι να διορθώσει κανείς επάνω σε ένα πλάσμα ήδη τέλειο από τη φύση του.
  • Έτσι, δυστυχώς μετά από αρκετά λάθη, είδα ότι πριν αρχίσεις να διδάσκεις, είναι απαραίτητο να του κάνεις του παιδιού ένα φορμάτ εγκεφάλου, ώστε η γνώση να αποτυπώνεται ευκολότερα, να είναι καλοδεχούμενη και να αποφεύγονται οι αντιπαραθέσεις και οι αντιπαλότητες που είναι δυστυχώς χαρακτηριστικές σε μία σχέση δυνατού-αδύνατου όπως αυτή ανάμεσα σε δάσκαλο και μαθητή.
  • Έχουν ήδη ένα σωρό ενοχές, από το τί βαθμούς δεν πήραν στο σχολείο, μέχρι ένας θεός ξέρει τί, και είναι όταν έρχονται σε εμένα προετοιμασμένα για κριτική και πάτημα.
  • Παλιότερα, το έπαιρνα προσωπικά, έλεγα από μέσα μου γιατί να το πουν αυτό ή γιατί να το κάνουν αυτό, δεν ξέρουν τι είναι σωστό και τί όχι? και τους έκανα ένα κύρηγμα πολύ αντιπαθητικό. Διαβάζοντας και ψάχνοντας, είδα ότι μόνο εν μέρει είναι προσωπικό, περισσότερο όμως είναι ότι έχουν προεξοφλήσει ότι θα τους καταπιέσεις και αντιδρούν εκ των πρωτέρων, με φασαρία και διάφορες σαχλαμάρες. Φυσικά, αν ήμουν ένας νταγκλαράς με κάτι μπράτσα σαν του σβαρτζενέγκερ και αγριοφωνάρα, σούζα θα κάθονταν, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
  • Αυτό που τελικά είδα, μετά από όλα αυτά, είναι ότι κανείς δεν βοηθάει τα παιδιά, γιατί δεν ξέρουν πως να το πουν, πως να το ζητήσουν. Δεν ξέρουν πως να μας που ότι θέλουν λίγη ξεκούραση ή κιθάρα αντί για βιολί, κι εμείς μέσα στις σκοτούρες μας, νομίζουμε ότι όλα πάνε καλά, τα έχουμε όλα τακτοποιημένα.
  • Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα, είναι ότι τα παιδιά θέλουν διακαώς να ασχοληθείς μαζί τους, να τους μιλήσεις, να τους πείς ιστορίες και να τους δείξεις το ποιός είσαι στα αλήθεια, όχι απλά να εφαρμόσεις το σύστημά σου.
Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της Athinovio !