Ιστορίες

ivf baby

20/01/2012
By

Ας ξεκινήσουμε από το τέλος: Σήμερα η Έλενα είναι η χαρούμενη μαμά ενός υπέροχου μωρού! Εμείς όμως που παρακολουθούμε το blog της από την αρχή, έχουμε διαβάσει τις σκέψεις της και έχουμε ζήσει τις αγωνίες της για την υπογονιμότητα, πολύ πριν να μείνει έγκυος.  Το post που σας παρουσιάζουμε σήμερα, που γράφτηκε εκείνη την εποχή, μιλάει για την επίσκεψή της σε ένα κέντρο υπογονιμότητας.  Αν και τελικά δεν χρειάστηκε να προχωρήσουν στην εξωσωματική, το post αυτό αξίζει να διαβαστεί από όλους!

baby

Photo by Raphael Goetter

Σήμερα έκανα μία απροσδόκητη επίσκεψη που δεν είχα σκεφτεί ποτέ (μέχρι πριν λίγες μέρες) ότι θα έκανα στη ζωή μου. Σας έχει τύχει να κάνετε πράγματα που δεν είχατε φανταστεί ποτέ ότι θα κάνατε;
…το γύρο του κόσμου, να κερδίσετε το τζόκερ, να ερωτευτείτε με την πρώτη ματιά, ας πούμε;

Ε, καμία σχέση!

Εγώ σήμερα επισκέφτηκα ένα κέντρο υπογονιμότητας.
Εκπλαγήκατε;
Μήπως θα έπρεπε να μην το πω; Να το κρύψω από όλους; Να ντραπώ που μπορεί να μην είμαι πια γόνιμη στην ηλικία μου; Να πω ότι πήγα απλά από περιέργεια και να το ξεχάσω;

Τσου!
Πήγα και το καταευχαριστήθηκα και θέλω να μοιραστώ τις εντυπώσεις μου μαζί σας γιατί ίσως έτσι βοηθήσω κάποιες γυναίκες στο συγκεκριμένο θέμα που -πολλές από εμάς- μας απασχολεί.

Ξεκινάω λοιπόν με τα «πρακτικά» και χρήσιμα:
Είχα κλείσει ραντεβού προ 2 εβδομάδων, σχετικά καλό διάστημα αναμονής αν σκεφτεί κανείς πόσο πολύ κόσμο έχουν αυτά τα κέντρα καθημερινά με τη μάστιγα της υπογονιμότητας που ταλαιπωρεί τόσα πολλά ζευγάρια.
Η αναμονή μέχρι να μπω στο ιατρείο ήταν 35 λεπτά, στα οποία ήρθε μία πολύ ευγενική και φιλικά κοπέλα και μου έδωσε ένα έντυπο το οποίο έπρεπε να συμπληρώσω με όλες τις λεπτομέρειες και στοιχεία που αφορούν την υγεία μου αλλά και τα τυπικά περί σεξουαλικής και γυναικολογικής κατάστασης
Όταν τελικά συνάντησα τη Γυναικολόγο (ναι, προηγείται συζήτηση με μία Γυναικολόγο και μία βοηθό ώστε να συζητήσουμε το ιστορικό μου και τις όποιες εξετάσεις είχα μαζί μου από τεστ ΠΑΠ μέχρι τη σαλπιγγογραφία και το σπερμογράφημα) μιλήσαμε περίπου 45 λεπτά σε απόλυτα φιλικό και «χαλαρό» κλίμα, λες και γνωριζόμασταν από παλιά. Μου ενέπνευσε εμπιστοσύνη και οικειότητα μαζί, αισθάνθηκα άνετα και έκανα και το σχετικό χιούμορ για την ηλικία μου (είμαι 37 με άποψη 45άρας και attitude 25αρας… τρομάρα μου ) και την ανεξήγητη υπογονιμότητά μου η οποία -το πιο πιθανό- να οφείλεται μόνο σε άγχος και control-freak συμπεριφορά (κάποια πράγματα δεν αλλάζουν όσα χρόνια κι αν περάσουν!)
Στη συνέχεια και αφού είχα αισθανθεί «σα στο σπίτι μου», εμφανίστηκε και ο Γιατρός (ας αποφύγουμε τα ονόματα για λόγους τυχόν προβολής), νεότατος, αλήθεια, αλλά όχι άπειρος, ποτέ δε μου άρεσαν οι γηραιότεροι γυναικολόγοι, πάντα ήθελα ο γυναικολόγος να είναι -όσο το δυνατό- γοητευτικός άνδρας και να έχει και μία χαλαρή διάθεση χωρίς να το»παίζει» ο super επιστήμονας για να με πείσει… Ε, αυτό ακριβώς λοιπόν ήταν και ο Γιατρός. Άμεσος, ειλικρινής, φιλικός και σοβαρός. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.
Αφού μου μίλησε/ εξήγησε/ ξεκαθάρισε όλα όσα θα έπρεπε και θα ήθελα να μάθω για τις επιλογές μου, προχωρήσαμε και σε μία προσεκτική γυναικολογική εξέταση κατά την οποία μου εξηγούσε και ότι έπρεπε.
Τέλος, μίλησα ακόμα 20 λεπτά με μία κοπέλα που ήταν Υπεύθυνη για να μου μεταφέρει όλες τις λεπτομέρειες για τη σωστή έκβαση της θεραπείας (εξωσωματικής), τα φάρμακα, τον τρόπο χορήγησής τους, κλπ.
Βγήκα από το Κέντρο 2 ώρες μετά, με τρελά καλή διάθεση και πολύ-πολύ αισιόδοξη.
Με λίγα λόγια, αν τελικά προχωρήσω (κάτι το οποίο θα ξέρω μέχρι τον επόμενο κύκλο μου*) θα είναι σίγουρα με αυτούς τους αξιόλογους, σοβαρούς και, το σημαντικότερο, ειλικρινείς επαγγελματίες!

Όσο για το ψυχολογικό κομμάτι, κατανοώ ότι υπάρχουν πολλές (ίσως οι περισσότερες γυναίκες) που δε θέλουν να πουν ότι προσπαθούν να αποκτήσουν παιδί (ή παιδιά) με εξωσωματική και άλλες που ήδη τα απέκτησαν να το κρύβουν.

 

Η συνέχεια του post με πολύ περισσότερες από τις σκέψεις της Έλενας γύρω από την εξωσωματική, στο blog της mama 35+ 

Η ιστορία της Λίας

03/01/2012
By

Για τις περισσότερες γυναίκες η επιστροφή στο σπίτι μετά τη γέννηση του παιδιού τους είναι από τις πιο χαρούμενες στιγμές της ζωής τους. Όχι όμως και για τη Λία. Ακολουθεί η ιστορία της, όπως πρωτοδημοσιεύτηκε στο blog Κατά της Επιλόχειας Κατάθλιψης. Γιατί όταν αντιμετωπίζεις μία τόσο δύσκολη κατάσταση και καταφέρνεις να την ξεπεράσεις με επιτυχία, αισθάνεσαι την ανάγκη να μοιραστείς την ιστορία σου με όσο περισσότερους ανθρώπους, ώστε να μπορέσεις να βοηθήσεις και άλλους που θα βρεθούν στη θέση σου. Όσο για το κεντρικό μήνυμα της ιστορίας της Λίας; «Δεν είναι κακό να ζητάμε βοήθεια όταν την χρειαζόμαστε!»

Επιλόχεια κατάθλιψη

Photo by maessive

Επιλόχεια κατάθλιψη λοιπόν ! Δεν είχα ιδέα τι σημαίνει. Είχα ακούσει, αλλά δεν περίμενα να μου συμβεί. Όλοι λέγανε πόσο δυνατή είμαι! Δεν το περίμενα!
Γέννησα τον πρώτο μου γιο, τον Γιάννη τον Αύγουστο του 2005, μετά από μια δύσκολη εγκυμοσύνη, με επιπλοκές, αιμορραγίες, κλπ. Ήμουν 35 χρονών. Διαβητική κύηση, με πολλούς φόβους κι ενοχές αλλά και ανησυχίες για το παιδί. Είχα προετοιμαστεί για το χειρότερο και είχα αποφασίσει ότι όπως και να ήταν το μωρό, εγώ δεν θα το σκότωνα. Το μωρό γεννήθηκε ελλιποβαρές, πρόωρο και με καισαρική. Όλα πήγαν καλά και η διάθεσή μου ήταν εξαιρετική. Ήμουν τρισευτυχισμένη ! Ιδιαίτερα όταν είδα το μικροσκοπικό ροζ ανθρωπάκι να ξεπροβάλει και να κλαίει αμέσως, ήταν σαν να μου χάριζαν όλον τον κόσμο!

Σε λίγες ώρες έμαθα πως το μωρό πρέπει να χειρουργηθεί. Πρώτο σοκ! Γίνεται το χειρουργείο την επόμενη μέρα πρωί πρωί. Να μη τα πολυλογώ, το μωρό πάλευε για τη ζωή του για πολλές μέρες! Εντατική, καταστολή, διασωληνωμένος, μολύνσεις, σηψαιμία, αιμορραγίες, μεταγγίσεις… κάποια μέρα οι γιατροί μας είπαν πως τα πράγματα ήταν πάρα πολύ δύσκολα και ούτε λίγο ούτε πολύ, μας προετοίμαζαν! ΑΛΛΑ, ο μικρός μου τους έβγαλε ψεύτες και «αναστήθηκε». Όταν ο οργανισμός του έγινε αρκετά δυνατός χρειάστηκε να κάνει και δεύτερο χειρουργείο ! Αντιλαμβάνεστε την αγωνία μας ! Ακριβώς 40 ημερών γίνεται η επέμβαση και σε λίγες μέρες το μωρό μας ήταν μικρό μεν, αλλά γερό και δυνατό και έτοιμο να έρθει σπίτι. Ήταν πλέον σχεδόν 2 μηνών !

Τις ημέρες που ήμουν στο μαιευτήριο, όταν οι άλλες μητέρες θήλαζαν τα μωρά τους, εγώ έπαιρνα το θήλαστρο για να βγάζω το γάλα από το στήθος, και να το πετάω. Φανταστείτε σε τι ψυχολογική κατάσταση είχα βρεθεί ! Και μάλιστα, 1-2 φορές κάποια νοσηλεύτρια με ρώτησε «που είναι το μωρό σου εσένα, δεν στο φέρανε?» … αρχικά συγκράτησα την ψυχραιμία μου και της εξήγησα. Τις επόμενες φορές όμως (γιατί αυτό επαναλήφθηκε) δεν είχα τη δύναμη να μην αντιδράσω και ξέσπασα σε φωνές και κλάμματα!

Βγήκα από το μαιευτήριο. Και μπήκα στην Κόλαση. Γύρισα σε ένα σπίτι άδειο, σε ένα σπίτι που είχα προετοιμάσει για να δεχθεί ένα μωρό! Γύρισα μόνη! και το χειρότερο… το μωρό χαροπάλευε κι εγώ ήμουν αδύναμη να κάνω το οτιδήποτε. Ούτε καν το είχα κρατήσει αγκαλιά!!! Ούτε καν το είχα αγγίξει !!!
Όλες αυτές τις μέρες, εγώ και ο άντρας μου πηγαίναμε 2 φορές την ημέρα στο μαιευτήριο, πρωί και απόγευμα, στο επισκεπτήριο της ΜΕΘ για να τον δούμε για 10 λέπτα το πολύ! Δεν ήθελα να κάνω τίποτε άλλο. Ήμουν στο σπίτι, ξαπλωμένη στο κρεββάτι, να κλαίω, ούτε έτρωγα ούτε τίποτα! μόνο καφέ και τσιγάρο. Από το κρεβάτι στο μπάνιο, από το μπάνιο στο τραπέζι της κουζίνας και πίσω πάλι !

Κάποια στιγμή είπα να αρχίσω να πηγαίνω στο γραφείο … να νιώθω ότι κάνω κάτι, για να ξεφύγει το μυαλό μου. Εκεί όμως, όλοι ήξεραν τι μου συμβαίνει και δεν άντεχα τον οίκτο!
Όταν ο Γιάννης έγινε καλά και ήρθε σπίτι… ήταν σαν να ξαναγεννήθηκα! Τη χαρά διαδέχθηκε όμως το άγχος αν θα τα καταφέρω, αν τα κάνω όλα σωστά, αν τρώει το παιδί αρκετά, αν είμαι καλή μαμά… αν… αν… αν…! Φρόντιζα το μωρό μου και με το παραπάνω, αλλά πέρα από αυτό … τίποτε άλλο ! κλείστηκα στον εαυτό μου … δεν με ενδιέφερε τίποτα… και σιγά σιγά… δεν με ενδιέφερε ούτε το μωρό !!! Είχα χάσει τον εαυτό μου μέσα στα προβλήματα (για γέννα πηγαίναμε και μας βγήκαν και 2 χειρουργεία… ). Σηκωνόμουν από το κρεββάτι και πήγαινα στο τραπέζι… κάπνιζα κι έπινα καφέ με σκυμμένο κεφάλι, με κλάμματα, με άγχος, με ενοχές (γιατί πίστευα ότι εγώ έφταιγα που έπαθε ότι έπαθε το μωρό)

Κάποια μέρα δεν ξέρω πόσες ώρες είχα μείνει έτσι ώσπου κάποτε σηκώθηκα από την καρέκλα κι όπως πήγαινα στο κρεββάτι, έπεσα πάνω στο πορτ-μπεμπέ που ήταν μέσα το μωρό κι εκεί διαπίστωσα πως είχα ξεχάσει να τον ταϊσω !!! ΞΕΧΑΣΑ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ??? αναρωτήθηκα. Κι εκεί έκανα το «κλικ» και είπα πως εδώ κάτι τρέχει, δεν πάμε καλά, και μίλησα στον γυναικολόγο μου. Μου σύστησε έναν υπέροχο άνθρωπο, ψυχίατρο. ΑΜΕΣΩΣ έκλεισα ραντεβού και μετά από κάποια τεστ που κάναμε, διαγνώσαμε καταθλιψάρα!!!
Φυσικά φάρμακα!!! Δεν γινόταν αλλιώς !!!

Τις πρώτες μέρες ένιωθα τόσο άσχημα !!!! κλάμα κλάμα κλάμα !!! κανένα συναίσθημα! το απόλυτο κενό !!! Θυμάμαι πως τον έπαιρνα τηλέφωνο και του έλεγα «Είναι δυνατόν να μην αισθάνομαι τίποτα; ούτε για το μωρό μου; το παίρνω αγκαλιά και δεν νιώθω τίποτααα» Κι έκλαιγα ασταμάτητα! Μου έλεγε «υπομονή Ευαγγελία μου, 10 μέρες μόνο, κάνε υπομονή μέχρι να δράσουν τα φάρμακα κι όλα θα αλλάξουν. Εδώ είμαι εγώ». Πράγματι! για 10 μέρες σχεδόν, ήμουν ένα ζόμπι ! το απόλυτο συναισθηματικό κενό ! κι όμως ο γιατρός μου, ήταν πάντα κοντά μου. Πολλές φορές, άφηνε τη δουλειά που είχε στο νοσοκομείο για να έρθει να με δει, να μιλήσουμε, να με καθησυχάσει !!! Είναι πολύ σημαντικό ο γιατρός να είναι και ΑΝΘΡΩΠΟΣ !!!
Η ζωή μου άλλαξε σύντομα. Φυσικά ήμουν καλύτερα όχι όμως καλά !!! Η διάθεσή μου άλλαξε, σιγά σιγά ήρθαν και τα συναισθήματα, αλλά πρώτα τα αρνητικά! Έγινα οξύθυμη πολύ! Ο άντρας μου έκανε υπεράνθρωπες προσπάθειες να με αντέξει ! Κόντεψα να διαλύσω την οικογένεια αλλά χάρη στο Γιώργο (σύζυγος) η οικογένεια έμεινε δεμένη.

Είχα γεννήσει Αύγουστο 2005. Οκτώβρη 2005 ήρθε το μωρό στο σπίτι. Γενάρη 2006 ανακοινώνω στον Γιώργο τη δεύτερη εγκυμοσύνη :)
Εννοείτε πως διέκοψα τη θεραπεία, αν και δεν είχε ολοκληρωθεί, αλλά απαγορεύονται τα φάρμακα αυτά στην εγκυμοσύνη.
Ουφ ! πάλι δύσκολες καταστάσεις ! με την κοιλιά τούρλα να έχω να νταντεύω κι ένα μωράκι που έκανε τα πρώτα του βηματάκια :)
Ο δεύτερος γιος μου ήρθε τον Οκτώβρη ! έμεινε κι αυτός λίγες μέρες στη Μονάδα, αλλά ευτυχώς ήρθε γρήγορα στο σπίτι, γερός και δυνατός!
Αυτή τη φορά ήμουν «υποψιασμένη» για την κατάθλιψη. Είπα «θα το παλέψω μόνη μου» !
Και πράγματι, το πάλεψα για αρκετό καιρό, ώσπου παραδέχτηκα πως δεν μπορούσα άλλο και πάλι αναζήτησα βοήθεια !

Η συνέχεια της ιστορίας, στο blog Κατά της επιλόχειας κατάθλιψης.

Δωμάτιο για πέντε

22/12/2011
By

Η Φραγκίσκα που ζει και εργάζεται στην Ουγκάντα κι έγραψε το Σου αρέσει η Αφρική που φιλοξενήσαμε πρόσφατα, δημοσίευσε τη Δευτέρα στη σελίδα μας στο Facebook την παρακάτω φωτογραφία:

 

Δωμάτιο για πέντε παιδιά στην Ουγκάντα

 

Και έγραψε: «Με αφορμή το θέμα σας που κοιμούνται τα παιδιά προσθέτω μια φωτογραφία που τράβηξα στο χωριό Beweda στην Ουγκάντα..Στο δωμάτιο αυτο κοιμούνται 3 παιδιά στο κρεββάτι της φωτογραφίας και άλλα 2 στο πατωμα. Είναι η ιστορία μιας οικογένειας όπου δέκα παιδιά μεγαλώνουν με τους παππούδες τους διότι οι γονείς τους εχουν πεθάνει.»

Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε εδώ αυτή την ανάρτηση και να σκεφτούμε τι έχουμε κάνει λάθος ως ανθρωπότητα και ακόμη βλέπουμε τέτοιες εικόνες δίπλα ακριβώς στα απίστευτα επιτευγματά μας όταν κοιτάμε τις φωτογραφίες που μας άφησε η χρονιά που πέρασε …

Η ζωή στην Αφρική, σε χώρες όπως η Ουγκάντα δυστυχώς δεν βελτιώνεται. Σταματάνε κατά καιρούς οι πόλεμοι και τα μαζικά εγκλήματα αλλά κάποιοι άνθρωποι παρόλα τα ανεξίτηλα πλήγματα που έχουν δεχθεί δεν σταματάνε να ελπίζουν, να οραματίζονται και να πραγματοποιούν τα όνειρά τους… Την ζωή ενός τέτοιου ανθρώπου μας διηγείται η Φραγκίσκα, την ιστορία του Ben:

«Καλημέρα, με λένε Μπεν» έτσι ξαφνικά, με μια απλή φράση και ένα πλατύ χαμόγελο, μπήκε στη ζωή μας ο Benjamin. Ήταν στις αρχές όταν είχα πρωτοέρθει στην Ουγκάντα και ψάχναμε έναν οδηγό που να γνωρίζει καλά τους δρόμους της πόλης αλλά κυρίως τους ανθρώπους της. Ένα δειλό χτύπημα στην πόρτα, και ένας ψηλός νεαρός με φωτεινό βλέμμα και παιδικό χαμόγελο μπήκε στο γραφείο. Αγαπήσαμε τον Μπεν απο την πρώτη στιγμή..ακούραστος, χωρίς ποτέ να παραπονιέται και να δυσανασχετεί, μας γνώρισε την πραγματική Ουγκάντα και τους ανθρώπους της. Αυτούς που τα κανάλια και οι εφημερίδες δεν θα σας δείξουν ποτέ και που καμία ανθρωπιστική οργάνωση δεν θα χρησιμοποιήσει ως succes story τα Χριστούγεννα…

Η ιστορία του Μπεν είναι η ιστορία της Ουγκάντα και παράλληλα είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που κέρδισε όλες τις πιθανότητες και ενώ τα πάντα ήταν εναντίον του βγήκε νικητής.
Ο Μπεν γεννήθηκε λίγο πριν την πτώση του Idi Amin Dada, του παράλογου δικτάτορα που καθώς βυθιζόταν στην τρέλα, παρέσερνε μαζί του έναν ολόκληρο λαό. Ήταν η εποχή που οι μεθυσμένοι στρατιώτες του Amin έκαναν επιδρομές στα χωριά, πυροβολούσαν και σκότωναν όποιον συναντούσαν, ακρωτηρίαζαν και βίαζαν γυναίκες και παιδιά και έσφαζαν τα ζώα στα μεγάλα εθνικά πάρκα για να πουλήσουν χαυλιόδοντες και δέρματα στην Δύση. Η οικογένεια του Μπεν ζούσε στη Βόρεια Ουγκάντα και ο πατέρας του εργαζόταν ως μηχανικός. Για ένα μικρό παιδί, οι πρώτες εικόνες του κόσμου του δεν ήταν παρά πτώματα, μεθυσμένοι στρατιώτες που έμπαιναν στις καλύβες και έσερναν έξω τις γυναίκες και τα παιδιά, που πυροβολούσαν ηλικιωμένους και έκαιγαν τις σοδειές. Πρώτα ήταν οι στρατιώτες του Αμιν, μετά οι Τανζανοί, έπειτα ο εθνικός στρατός των Ομπότε και Οκέλλο και τέλος οι αντάρτες του NRM…Και όταν όλοι πίστεψαν πως ο εφιάλτης τελείωσε ένας μυστηριώδης στρατός που ακούει στο όνομα Αντιστασιακός Στρατός του Κυρίου εμφανίζεται και ένας νέος κύκλος αίματος και τρόμου ξεκινάει στο Βορρά…
Ο Μπεν δεν θυμάται καθαρά τον πατέρα του. Ένα απόγευμα δεν γύρισε σπίτι και όλοι κατάλαβαν πως δεν θα τον ξαναβλεπαν ποτέ. Αντάρτες, στρατιώτες, κανείς δεν έμαθε τι έγινε. Ο Μπεν όμως κατάλαβε πως τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο. Σύντομα φόρτωσαν τα λιγοστά τους ρούχα και δύο κατσαρόλες σε ένα παλιό λεωφορείο και εγκαταστάθηκαν με τη μητέρα του στο πατρικό χωριό.  Ήταν η εποχή που ο Αντιστασιακός Στρατός του Κυρίου έσπερνε τον τρόμο στην Βόρεια Ουγκάντα. Καθημερινά οι αντάρτες του Κόνυ έστηναν ενέδρα στα χωριά..σκότωναν, ακρωτηρίαζαν, βιοπραγούσαν και κυρίως άρπαζαν τα παιδιά..Τα αγόρια θα γίνονταν ανήλικοι στρατιώτες..Η μύηση τους ξεκινούσε τη στιγμή της αρπαγής: πρώτα θα ξυλοκοπούσαν μέχρι θανάτου τους γονείς τους και μετά θα γίνονταν στρατιώτες και ας ήταν συχνά πιο μικρά και απο τα όπλα που έπρεπε να κουβαλήσουν..Τα κορίτσια θα γίνονταν »νύφες». Στα στρατόπεδα των ανταρτών τις περίμενε ένας σωρός απο πουκάμισα..Θα διάλεγαν ένα στην τύχη και ο κάτοχος του θα ήταν και ο νέος τους «σύζυγος»..Τι σημασία είχε αν ήταν μόλις 11 χρονών και ο «σύζυγος» πάνω απο 30 ή 40..η άρνηση ισοδυναμούσε με θάνατο..
Ο Μπεν κοιμόταν κάθε βράδυ στην αγκαλιά της μητέρας του γιατί κανείς δεν ήξερε αν το επόμενο πρωί θα ξυπνούσε για να πάει σχολείο ή αν θα γινόταν ο επόμενος στρατιώτης των ανταρτών.
Όποτε μας μιλούσε για τη μητέρα του το πρόσωπο του έλαμπε.  Θυμάται πως τον προστάτευε, πως φρόντιζε πάντα να του δίνει τη μεγαλύτερη μερίδα απο το ουγκάλι, να βρίσκει πάντα εκείνες τις κόκκινες καραμέλες που τόσο του άρεσαν..Θυμάται τη γαλάζια στολή και τα καινούρια παπούτσια που με κάποιο μαγικό τρόπο που μόνο εκείνη ήξερε, είχε καταφέρει να του αγοράσει ..Και πόσο περήφανη ήταν εκείνο το πρωί όταν τον έντυσε και γεμάτη χαρά του τα έδειξε…Αυτή η μέρα ήταν η πιο ευτυχισμένη της ζωής του..Με τα ολοκαίνουρια μαύρα παπουτσάκια στα πόδια έφυγε τρέχοντας για το σχολείο..Θα τα έδειχνε στα άλλα παιδιά και όλοι θα τον ζήλευαν, θα ήθελαν να τα δοκιμάσουν, αλλά εκείνος δεν θα τα έδινε σε κανέναν, γιατί ήταν μόνο δικά του.  Ανυπομονούσε τόσο να πάει που έφυγε χωρίς να την  χαιρετήσει, χωρίς να της πει πόσο ευτυχισμένο τον  είχε κάνει. Δεν κοίταξε καν πίσω καθώς έτρεχε και δεν την είδε που στεκόταν στην πόρτα, μέσα στο φωτεινό κίτρινο φόρεμα της και το πολύχρωμο μαντήλι της. Λίγες ώρες αργότερα, οι αντάρτες του Κόνυ επιτέθηκαν στο χωριό..Ίσως αν ήξερε πως θα την έβλεπε για τελευταία φορά, να είχε γυρίσει λίγο να την κοιτάξει…

…

το σημαντικότερο κομμάτι της ανάρτησης σας το αφήνουμε να το ανακαλύψετε στην ανάρτηση της Φραγκίσκας. Στην ιστορία του Ben κρύβεται το μεγαλείο της ανθρώπινης ελπίδας, του πάθους για την ζωή, για τις μικρές χαρές της.
Είναι Χριστούγεννα, γιορτάζουμε την γέννηση ενός Ανθρώπου που μιλούσε για αγάπη, όταν γύρω του επικρατούσε το μίσος, που την στιγμή που ήταν σταυρωμένος είχε ελπίδα και πίστη στον άνθρωπο…
Και όμως ο πλανήτης μας ακόμη φιλοξενεί τέτοιους ανθρώπους που αν και ζήσανε τη καταδίωξη, το θάνατο και το μίσος δεν άδειασαν από αποθέματα αγάπης και μας γεμίζουν πίστη και ελπίδα.
Η Φραγκίσκα ανακάλυψε τον Ben από την Ουγκάντα…εμείς ανακαλύψαμε την Φραγκίσκα που εργάζεται/προσφέρει και ζει μαζί με το παιδί της σε χώρες σαν την Ουγκάντα τις περισσότερες μέρες του χρόνου…
Ας την διατηρήσουμε αυτή την πίστη και την ελπίδα και την ανάγκη για προσφορά κάθε μέρα του νέου χρόνου που έρχεται. Ας κάνουμε τα Χριστούγεννα ένα ξεκίνημα και όχι μόνο μια κλισέ γιορτή, ένα φεστιβάλ με μαζικές εκδηλώσεις φιλανθρωπίας ως ένα είδος κάθαρσης για τον κόσμο γεμάτο αντιθέσεις που ζούμε και που μπορεί να δημιουργήσαν άλλοι αλλά διατηρούμε και μεις!

Δάσκαλοι που αγαπάνε και τους αγαπάμε!

16/12/2011
By

Πριν λίγες ημέρες με αφορμή ένα άρθρο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με μεγάλη επιτυχία αλλά… ανώνυμα ξανα-γνωρίσαμε την Άννα! Η Άννα μια δασκάλα από την Κρήτη διατηρεί το ιστολόγιό της για τέταρτη χρονιά και γράφει με πολύ σταθερό ρυθμό ιστορίες από το σχολείο, σκέψεις της, επιτεύγματα των παιδιών και άλλα πολλά. 

Δεν χρειάζεται να διαβάσετε παρά μερικές από τις δεκάδες της αναρτήσεις (αν όχι τις δύο παραπάνω που έχουν ήδη χιλιάδες likes από ανθρώπους που αγνοούν ποια είναι αυτή η δασκάλα) για να καταλάβετε πόσο αγαπάει η «κυρία Άννα» τα παιδιά της και πως παίρνει πίσω αυτή την αγάπη. Της ζητήσαμε να μας επιλέξει μία ανάρτηση γιατί πραγματικά ήταν πολύ δύσκολο το έργο της επιλογής ανάμεσα από τόσες ενδιαφέρουσες αναρτήσεις και μας επέλεξε τρεις ακόμη χαρακτηριστικές του blog της και τις οποίες και παρουσιάζουμε ευθύς αμέσως:

…Πριν μερικές μέρες στο μάθημα της Γλώσσας ασχοληθήκαμε με την ελιά. Διαβάσαμε ποιήματα, είδαμε πίνακες ζωγραφικής, διαβάσαμε συνταγές, μύθους ,ιστορίες που είχαν σχέση με την Ελιά. Το βιβλίο μας είχε και κάποιες ασκήσεις για την προστακτική έγκλιση μέσα στα μαθήματα αυτά. Παράλληλα στα μαθηματικά κάναμε κλάσματα και δεκαδικούς. Στη Μελέτη μιλούσαμε για το περιβάλλον και τα οικοσυστήματα οπότε και εκεί τα παιδιά έφεραν υλικό και μιλήσαμε για την Ελιά.

Τι καλύτερο λοιπόν για την εμπέδωση της προστακτικής, της υποτακτικής και των κλασμάτων από το να κάνουμε πράξη τα Κουλουράκια Λαδιού που διαβάσαμε στη Γλώσσα;;;
Είπα στα παιδιά πως αν είναι ήσυχα όλη την εβδομάδα θα τα φτιάξουμε στην τάξη.
Αρχισαν να χοροπηδάνε και να θυμούνται τι ωραία είχαμε περάσει πέρυσι με τα Τρουφομπαλάκια.
Φέρανε λοιπόν σιγά σιγά όλα τα υλικά και ξεκινήσαμε.
1ο στάδιο. Καθαρισμός θρανίων. Τα σαπουνίσαμε, τα σκουπίσαμε, τα περάσαμε με αντισηπτικό, τα ξαναπεράσαμε ξανά με ένα πανάκι και ήρθαν και άστραψαν
2ο στάδιο . Καθαρισμός χεριών. Αντισηπτικό. Σήκωμα μανικιού μέχρι αγκώνα. Τους έβαλα υγρό κρεμοσάπουνο και πήγαμε μαζί στις βρύσες. Τα πλύναμε καλά καλά, μέσα έξω, πάνω κάτω… και είμαστε έτοιμοι.
 Τα υλικά μας…Τα μικρά μου έφεραν σύντομα όλα όσα ζήτησα…Μπορούσα να τα φέρω και εγώ αλλά ήθελα να μάθουν να συνεργάζονται , να μοιράζονται, να είναι υπεύθυνα και να συμμετέχουν όλοι εξίσου για ένα κοινό στόχο.
3ο στάδιο . Χωρισμός σε ομάδες…Άλλος στίβει πορτοκάλια και λεμόνια, άλλος διαβάζει τη συνταγή, άλλος ετοιμάζει τα ποτήρια τη ζάχαρη , άλλος τη ρίχνει μέσα.

Για να μη γίνει χαμός γιατί ολοι θέλουν να ρίξουν μέσα στη λεκάνη κάτι , βάζαμε ένα ποτήρι- ένα παιδί, ένα κουταλάκι-ένα παιδί.
4ο Ζύμωσαν όλοι…Ο Λ Ο Ι. Θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά;;;;Δε νομίζω!!!
5ο στάδιο και πιο χαλαρό. Τους μοιρασα τη ζύμη και άρχισαν να πλάθουν.
Είχαμε φέρει και καλούπια για κουλούρια για να γίνουν τα κουλουράκια μας ομοιόμορφα. Είχαμε σκεφτεί πως άμα ο ένας κάνει τα κουλούρια χοντρά και μεγάλα και ο άλλος λεπτά το ένα θα καεί και το άλλο θα μείνει άψητο. Άρα έτσι θα ήμασταν πιο σίγουροι για τα κουλουράκια μας.
Χάρηκα τόσο πολύ που τα έβλεπα να φτιάχνουν τα κουλουράκια τους.
Ήταν τόσο χαρούμενα και ενθουσιασμένα. Ένα παιδάκι μου, ήρθε και μου είπε «Κυρία εμένα η μαμά ποτέ δε με αφήνει να τη βοηθάω γιατί θα της χαλάσω τα γλυκά»…


(Οι φωτογραφίες είναι της Άννας)
…. για συνεχίστε στο blog της Άννας για να δείτε την μαγική συμβουλή όταν τα παιδιά μιλάνε πολύ…. και φυσικά και την συνταγή για τα λαχταριστά κουλουράκια των παιδιών!
Μήπως δεν πειστήκατε τι ακριβώς ακόμη μπορεί να διδαχθούν τα παιδιά μας στο σχολείο;
———————-

Μπορούν επίσης τα παιδιά μας να διδαχθούν να φυτεύουν και να συντηρούν φυτά… και να μάθουν ότι…. «πως αν ο καθενας χωριστά και ολοι μαζί φροντιζε ετσι ενα λουλουδάκι, ένα δεντρακι, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος…«, όπως παίρνεται μια μικρή ιδέα από τις φωτογραφίες εδώ:
«Το κάθε παιδί αρχικά φυτεψε το δικο του λουλουδι και μετά διαλεξαν απο αυτα της μαμάς»
Δεν έγινε τέλειο;;;

«Οπως καταλαβαίνετε περάσαμε ένα τέλειο διωρο…Το διαλειμμα τα πρόσεχαν…Πέρασαν και απο ολες τις τάξεις να ενημερώσουν τα παιδιά να τα προσέχουν, να μη τα μαδάνε, να μη τα πατάνε και ευχομαι να βοηθησουν τα παιδια του σχολειου…»
———————-

Οι δάσκαλοι των παιδιών μας θέλουν όμως να νιώθουν ότι είναι δίπλα τους οι γονείς των παιδιών. Να ακούσουν τι τους διδάσκουν, πως δουλεύουν στο σχολείο, να τους ρωτήσουν, να συζητήσουν και ακόμη και σήμερα η Άννα ακόμη και αν έχουν περάσει 2 χρόνια συχνά ανατρέχει σε εκείνη την ανάρτηση και ας την στενοχώρησε τόσο εκείνη η ημέρα:

Παίρνεις ένα χαρτάκι απο δασκάλα παιδιού σου την Τετάρτη που σε καλεί στο σχολείο τη Δευτέρα.Το σημειώνει και παιδί σε τετράδιο του.

Σε ενημερώνει απο Τετάρτη η δασκάλα ώστε μέχρι Δευτέρα να έχεις κανονίσει τις δουλειές σου.

Η συνάντηση είναι απόγευμα…Ναι εκτός ωραρίου της δασκάλας που όλο κάθεται, που μόνο διακοπές έχει κτλ κτλ.

Είναι απόγευμα για να μπορείς να έρθεις πιο εύκολα.

Ειναι Δευτέρα απογευμα για να είναι τα μαγαζιά κλειστά

Είναι στις 7 ώστε να εχεις γυρισει και απο χωράφι….

Ειναι 7 και είμαι μόνη σε αίθουσα…
Είναι 7.05 και γίναμε 5…
Είναι 7.15 ξεκινάω και είμαστε 6…
Μεχρι τις 8 παρα 20 έχουν έρθει συνολο 10 γονείς…
Οι μαθητές μου είναι 25….
Ηταν η πρωτη η πιο ουσιαστική συνάντηση!

Ειναι 8 παρά 20 και λέω σε γονείς πως τέλειωσα ό,τι ήθελα να πω και μπορούν να κάνουν ερωτήσεις…

Και ακούω μια μαμά που ήρθε 8 παρά 25 «Μα εγω δεν ακουσα τι είπατε!!!»
Ε όχι δε τα είπα ξανά!!!Αν της είχε τύχει κάτι σοβαρό ας το έλεγε μετά ιδιαιτέρως…

Και οι μπαμπάδες που είναι;Φύτρωσαν τα παιδιά;;;Ενας μπαμπας ήρθε μαζί με τη γυναίκα του… (η συνέχεια εδώ)

… δεν είναι απλά ένα παράπονο… είναι στενοχώρια… και έτσι πολλές φορές στενοχωριόμαστε και μεις ως γονείς όταν πηγαίνουμε σε αντίστοιχες συγκεντρώσεις ή στο σύλλογο Γονέων και δεν βρίσκουμε όλους τους γονείς επί μονίμου βάσεως . 
Πηγαίνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο για να μάθουν να λειτουργούν ως σύνολο, ως ομάδα, ως κοινωνία. Το σχολείο δεν είναι ιδιαίτερο μάθημα και ειδικά το δημοτικό για να πάει το παιδί να μάθει να γράφει καλά στα διαγωνίσματα μόνο και να περάσει σε μια σχολή. Η εκπαίδευση είναι πολυδιάστατη και μία της διάσταση είμαστε εμείς οι ίδιοι οι γονείς, που δυστυχώς δεν εκπαιδευτήκαμε για να γίνουμε γονείς και ίσως θα πρέπει να κοιτάξουμε πριν γκρινιάξουμε (δικαιολογημένα αρκετές φορές) για το εκπαιδευτικό σύστημα, για δασκάλους και καθηγητές, πρώτα τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για να γίνουμε καλύτεροι γονείς για τα παιδιά μας.
Να κοιτάξουμε να εκπαιδευτούμε και να εκπαιδεύσουμε γιατί πλέον η παγκόσμια οικονομική κρίση απαιτεί να δώσουμε τα καλύτερα εφόδια στα παιδιά μας, και αυτά δεν είναι μόνο οι καλοί βαθμοί στο σχολείο!
 
Τέλος πραγματικά αξίζει να διαβάσετε και τις πολύ ρεαλιστικές και έξυπνες συμβουλές που δίνει η Άννα στην mamma El για τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές και την μελέτη των παιδιών αυτό το διάστημα αλλά και τις δραστηριότητες που θα πρέπει να έχουν… Δεν θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε περισσότερο!

Η Δήμητρα συναντά τον μικρό Πρίγκηπα…

22/11/2011
By

Η αγάπη για το διάβασμα ξεκινάει από μικρή ηλικία. Και η Αρχοντία, που διαβάζει στην κόρη της από τότε που ήταν μωρό, τη βλέπει πλέον να συμμετέχει, να διασκεδάζει, να απολαμβάνει την κάθε κάθε σελίδα του κάθε βιβλίου. Και όταν πρόκειται για το αγαπημένο της βιβλίο, που είναι ο Μικρός Πρίγκηπας, ζει πραγματικά την κάθε στιγμή!

Photo by zetson

Η Δήμητρα συναντά τον μικρό Πρίγκηπα…ή πιο σωστά: Η Δήμητρα συναντάει τον Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ.

Η ανάγνωση για την Δήμητρα δεν είναι ποτέ μονόδρομος. Πρόκειται για μια διαδραστική διαδικασία κατά την οποία εγώ διαβάζω και η ακροάτρια επεμβαίνει ρωτώντας, σχολιάζοντας, προσθέτοντας δικές της λεπτομέρειες και εξηγήσεις στο κείμενο ή συμμετέχοντας στους διαλόγους. Το να διαβάζω στην μικρή μου σοφή κόρη, δεν είναι καθόλου μια βαρετή υποχρέωση. Με την προσήλωση που δείχνει και με τις παρεμβάσεις της, μου δείχνει μιαν άλλη οπτική, έναν άλλο τρόπο σκέψης, και μου αποδεικνύει πως και οι μεγάλοι μπορούν να μάθουν πολλά από τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα ένα μικρό παιδί.
Η Δήμητρα θεωρεί δεδομένο πως η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι αμφίδρομη, σαν συζήτηση ανάμεσα σε μας και στον συγγραφέα. Ακούει αυτό που της λέει ο συνομιλητής, και αυτομάτως, σκέφτεται, αναλύει, αντιδράει, απαντάει, ρωτάει, συμπληρώνει, διαφωνεί, συμφωνεί, απορεί, συμπεραίνει και προχωράει στην επόμενη παράγραφο ( – Έλα μαμά… διάβαζε!). Συχνά δε, επανέρχεται αργότερα σε προηγούμενη ενότητα για να συμπληρώσει κάτι ακόμα που σκέφτηκε, και ξεκινάει νέος κύκλος συνομιλιών.
Πιστεύω πως αν και δεν έχει κλείσει ακόμη τα 6, αποτελεί δείγμα του ιδανικού κοινού για έναν συγγραφέα, μια και η ειλικρινής της συμμετοχή αποδεικνύει το ενδιαφέρον της και την επίδραση που έχουν πάνω της τα μηνύματα που λαμβάνει. Αντιθέτως, η διερευνητική της ιδιοσυγκρασία θα την καθιστούσε, αν ήταν ενήλικας, το πλέον ακατάλληλο δείγμα κοινού, για οποιονδήποτε πολιτικό της εποχής μας, οι λόγοι των οποίων προϋποθέτουν να καταπίνεις ότι σου σερβίρουν αμάσητο.

Διαβάζαμε λοιπόν τον αγαπημένο μας Μικρό Πρίγκηπα και είμαστε στον πρώτο πλανήτη, όπου κατοικούσε ένας βασιλιάς:

Περί εξουσίας:
…Ωστόσο ο μικρός πρίγκηπας δεν καταλάβαινε. Ο πλανήτης ήταν μικροσκοπικός. Σε τι βασίλευε ο βασιλιάς;
- Μήπως στον νεαυτό του; αναρωτήθηκε η Δήμητρα.
- Μεγαλειότατε…, είπε ο μικρός πρίγκηπας, ζητώ συγνώμη που σας ρωτάω…
- Σε διατάζω να με ρωτήσεις, βιάστηκε να πει ο βασιλιάς.
- Μεγαλειότατε…, σε τι βασιλεύετε;
- Σε όλα, απάντησε με μεγάλη απλότητα ο βασιλιάς.
- Σε όλα; απόρησε ο μικρός πρίγκηπας.

Ο βασιλιάς με ένα διακριτικό νεύμα έδειξε τον πλανήτη του, τους άλλους πλανήτες και τα αστέρια.
- Πφφφ… ναι καλά, γέλασε η Δήμητρα.
- Σε όλα αυτά; είπε ο πικρός πρίγκηπας.
- Σε όλα αυτά…, απάντησε ο βασιλιάς.
- Και τα αστέρια σας υπακούν;
- Ασφαλώς, είπε ο βασιλιάς. Υπακούν αμέσως. Δεν ανέχομαι την απειθαρχία.
- …ναι…καλά! επανέλαβε η Δήμητρα, που εξακολουθούσε να μην τον πιστεύει.
Τόση μεγάλη εξουσία θάμπωσε τον μικρό πρίγκηπα. [...]…και πήρε το θάρρος να ζητήσει μια χάρη από τον βασιλιά.
- Θα ήθελα να δω ένα ηλιοβασίλεμα… Κάντε μου τη χάρη… Διατάξτε τον ήλιο να βασιλέψει…
- Ε, μα και συ ζητάς κάτι πράγματα… παράλογα! τον αποπήρε η Δήμητρα.

[...]
- Ακριβώς. Πρέπει να απαιτείς από τον καθένα, αυτό που ο καθένας μπορεί να δώσει, συνέχισε ο βασιλιάς. Η εξουσία βασίζεται πρίν από όλα στη λογική. Αν διατάξεις το λαό σου να πέσει στη θάλασσα, θα επαναστατήσει.
- Ε, βέβαια! Χαζοί είναι να πάνε να πνιγούνε; συμφώνησε η Δήμητρα.
- Μπορώ να απαιτώ να με υπακούνε, γιατί οι διαταγές μου είναι λογικές…
- Σωστά! ξανασυμφώνησε η Δήμητρα.
- Και το ηλιοβασίλεμά μου λοιπόν; του θύμισε ο μικρός πρίγκηπας, που, όταν έκανε μια ερώτηση δεν την ξεχνούσε ποτέ.
- εεεε… αφού σου λένε να ζητάς πράγματα που μπορούν να πραγματοποιηθούν! αγανάκτησε η Δήμητρα.
- Το ηλιοβασίλεμά σου θα τό’χεις. Θα το απαιτήσω. Ωστόσο θα περιμένω, σύμφωνα με τη σοφία της διακυβέρνησής μου, να είναι ευνοϊκές οι συνθήκες.
- Πώς-πώς;; εξεπλάγην η Δήμητρα.
- Πότε θα γίνει αυτό; ρώτησε ο μικρός πρίγκηπας.
- Μα… δεν γίνεται, επέμεινε η Δήμητρα.
- Χμ, χμ απάντησε ο βασιλιάς. Θα γίνει… γύρω… απόψε το βράδυ γύρω στις οκτώ παρά είκοσι. Και θα δείς πόσο με υπακούνε.
- Πφφφ… ξέσπασε η Δήμητρα μην αντέχοντας άλλο. Ψέματα! …δεν βασιλεύει επειδή το λες εσύ… βασιλεύει κάθε βράδυ από μόνος του! Και ανατέλλει κάθε πρωί… γιατί έτσι είναι η φύση!

Συνεχίστε την ανάγνωση και δείτε περισσότερες συναρπαστικές αντιδράσεις της Δήμητρας στο blog Μαμ – ά!!

Σου αρέσει η Αφρική;

16/11/2011
By

Η Φραγκίσκα λείπει από την Ελλάδα 10 χρόνια και αυτή τη στιγμή ζει και εργάζεται στην Ουγκάντα σε μία μη κυβερνητική οργάνωση. Στο blog της Ταξιδεύοντας: η άλλη όψη του κόσμου μοιράζεται εμπειρίες από τη ζωή της στο εξωτερικό, ενώ παράλληλα αρθρογραφεί σε δύο μεγάλα ειδησεογραφικά site. Έχει έναν γιο 2,5 ετών τον οποίον παίρνει μαζί της παντού, ο οποίος όχι απλά δεν γκρινιάζει και δεν αρρωσταίνει ακολουθώντας τη μαμά του στα ταξίδια της, αλλά έχει γίνει ένα ανεξάρτητο παιδί, γεμάτο περιέργεια και πρόθυμο να δει και να δοκιμάσει τα πάντα. Στο σημερινό της post η Φραγκίσκα περιγράφει συνταρακτικές εικόνες από τη ζωή στην Αφρική και τελικά απαντάει στο ερώτημα του τίτλου: «Σου αρέσει η Αφρική;» 

 

Πριν λίγες μέρες χρειάστηκε να κάνω κάποιες επισκέψεις αρκετά χιλιόμετρα έξω από την Καμπάλα, σε κάποιες κλινικές και σχολεία. Η κίνηση όπως πάντα χαοτική, οι καταρρακτώδεις βροχές των τελευταίων ημερών είχαν καταστρέψει τον δρόμο σε αρκετά σημεία και είχαν δημιουργήσει τεράστια χαντάκια λάσπης. Αναγκαστήκαμε να κόψουμε δρόμο μέσα από τις πιο άθλιες παραγκουπόλεις της πρωτεύουσας και το αυτοκίνητο μετά βίας ξεκολλούσε από τα λύματα των αποχετεύσεων που δημιουργούσαν θολά ρυάκια στη μέση του δρόμου. Ο οδηγός ακροβατούσε ανάμεσα σε παιδιά και λιμνούλες λάσπης και οι υπόλοιποι επιβάτες ιδρώναμε από τη ζέστη με κλειστά παράθυρα για να αποφύγουμε τα βρώμικα νερά και τις μυρωδιές που τα συνόδευαν. Ήμασταν ένα ευχάριστο θέαμα για τον κόσμο που μας κοιτούσε περίεργα και περίμενε να δει αν το αυτοκίνητο των muzungu θα κολλήσει τελικά στη βρωμερή λάσπη ή θα καταφέρει να προχωρήσει.

Τελικά ξεκολήσαμε και βγήκαμε στον επαρχιακό δρόμο με κατεύθυνση τις κεντρικές επαρχίες. Διασχίσαμε τεράστιες πράσινες εκτάσεις από μπανανιές με πυκνά φύλλα ανάμεσα στα οποία κρύβονταν ταπεινές χωμάτινες καλύβες με ψάθινες στέγες. Περάσαμε μικρές αγορές όπου γυναίκες μαζί με τα παιδιά τους πουλούσαν περίεργα jackfruits, κατακίτρινα μάνγκο, τεράστια σκούρα αβοκάντο ή έψηναν καλαμπόκια περιμένοντας τους υποψήφιους αγοραστές.

Είδαμε αρκετές τέτοιες αγορές ώσπου να φτάσουμε σε μια πόλη. Σταματήσαμε θέλοντας να αγοράσουμε νερά και κάποια τρόφιμα και μπισκότα για τα περίπου 250 παιδιά του πρώτου σχολείου. Ως η μοναδική λευκή σε αυτήν την πόλη στη μέση του πουθενά, ήμουν σίγουρα ένα αξιοπερίεργο θέαμα, κυρίως για τα παιδιά που με χαιρετούσαν και έτρεχαν να κρυφτούν με δυνατά γέλια. Θα ήταν ίσως μια ενδιαφέρουσα «εξωτική» εμπειρία όλο αυτό, όμως η απόλυτη φτώχεια της πόλης δεν αφήνει περιθώρια για «ρομαντισμούς». Ο δρόμος ήταν απλά μια μάζα λάσπης πάνω στην οποία μικρά παιδιά ξυπόλυτα και με σκισμένα ρούχα κάθονταν ή κυνηγούσαν το ένα το άλλο, μότο ταξί κινούνταν με κίνδυνο να βρεθούν σε κάποιο από τα χαντάκια και τα αυτοκίνητα προσπαθούσαν να διασχίσουν τη λάσπη. Από κάποια τσίγκινα παραπήγματα μια γυναίκα με εμφανή διανοητική καθυστέρηση βγήκε σέρνοντας το ένα της πόδι στην λάσπη. Πίσω της ένα στρουμπουλό μωρό, όχι πάνω από 2 χρονών, την τραβούσε από το φουστάνι κλαίγοντας. Το μωρό έκλαιγε και ζητούσε κάτι επίμονα και μόνο όταν η γυναίκα έκατσε σε μια πέτρα και το θήλασε, ηρέμησε και κούρνιασε ευτυχισμένο στην αγκαλιά της. Παραδίπλα γυναίκες μετέφεραν νερό σε βρώμικες πλαστικές κανίστρες, παιδιά έτρεχαν στις λάσπες, άντρες κάθονταν άπραγοι μπροστά απο σωρούς με λαμαρίνες. Αγοράσαμε τα τρόφιμα και συνεχίσαμε τον δρόμο μας.

Καθώς απομακρυνόμαστε η πόλη έμοιαζε να χάνεται στην λάσπη και οι πράσινες μπανανιές αντικαθιστούσαν τις τσίγκινες καλύβες. Βγήκαμε από τον επαρχιακό δρόμο και μπήκαμε στις τοπικές οδούς. Η έννοια της λέξης «δρόμος» αποκτούσε πλέον άλλη σημασία. Ήταν απλά ένα τεράστιο χαντάκι απο πέτρες λασπόνερα και υπολείμματα βλάστησης που διέκοπτε το τοπίο με τις μπανανιές, τις μικρές βρόχινες λιμνούλες, τα κοπάδια με τις αγελάδες και τις πλίθινες καλύβες. Ενίοτε παιδιά σε χαιρετούσαν και άντρες με αξίνες σε κοιτούσαν με περιέργεια καθώς έσκαβαν τα χωράφια τους.
Η Αφρική λοιπόν με όλα της τα πρόσωπα…

 

…η συνέχεια και η αφοπλιστική απάντηση της Φραγκίσκας για το αν της αρέσει η Αφρική η όχι, στο blog της Ταξιδεύοντας: η άλλη όψη. 

Αν και είμαστε σίγουροι ότι σε όποιον αρέσει το ποστ της Φραγκίσκας δεν θα σταματήσει σε μία μόνο ανάρτηση… Θα διαβάσει για τον Φράνσις και την Ελένη, τον Πάτρικ, αμέτρητες ιστορίες, σαν ενοχλητικά πετραδάκια στους αναπαυτικούς καναπέδες μας, σαν δυσάρεστες σφήνες στα διασκεδαστικά προγράμματα της τηλεόρασης…

Σαν επίλογο θέλουμε να βάλουμε το παρακάτω απόσπασμα από τους έξι μήνες:

 

«Σκέφτομαι πως αν ήθελα να χωρέσω όλα όσα μου έχει μάθει η Αφρική σε μια μόνο λέξη, τότε αυτή δεν θα μπορούσε να είναι άλλη παρά μόνο μία: ταπεινότητα.

Ταπεινότητα μπροστά στο μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης που τόσο συχνά εξευτελίζεται και ξοδεύεται άσκοπα. Γιατί η υποκρισία και το θράσσος σήμερα περισσεύουν και η απελπισία γίνεται οργή που τυφλώνει και κρύβει την ουσία.

Στις δύσκολες λοιπόν αυτές στιγμές ας καταλάβουμε πως δεν είμαστε μόνοι. Ας βγούμε λίγο απο τον μικρόκοσμο της ύπαρξης μας και ας συνειδητοποιήσουμε πως μια κοινή μοίρα μας ενώνει.

Και ας αγωνιστούμε για έναν καλύτερο κόσμο, πλέον δεν υπάρχει χρόνος για αναβολές….»

Μην σταματάτε να διαβάζετε τα κείμενα της Φραγκίσκας… ακόμη και όταν δεν θα σας το θυμίζουμε εμείς… να θυμάστε εσείς …