Ιστορίες

Η ιστορία ενός τραγουδιού

14/04/2011
By

Η Νέλλη, νηπιαγωγός στο επάγγελμα, που παλιότερα είχε γράψει το Πώς να κάνετε τα παιδιά σας να βοηθούν στις δουλειές του σπιτιού, σήμερα περιγράφει ένα πρόσφατο στιγμιότυπο από το Νηπιαγωγείο της. Και μας ταξιδεύει στο μαγικό κόσμο των παιδιών και των νηπιαγωγών τους!

 

Photo by Xeni V

Τόπος: Σχολείο.
Πρωταγωνιστές: παιδιά και νηπιαγωγοί.

Ψάχνει η συνάδελφος στην τάξη της (στο πισι) τραγούδι για την αμυγδαλιά να ακούσουν τα μικρά όταν κάναμε το θέμα। Κάτι σε light έκδοση. Είμαι έξω από την τάξη της και ψάχνω βιβλίο με ανάλογο θέμα για τα παιδιά της δικής μου τάξης, στη βιβλιοθήκη που έχουμε στο διάδρομο.

Κλικάρει το παραπάνω τραγούδι, να δει ποιο είναι (είπαμε…έψαχνε κάτι σε «ελαφρύ», όχι αυτό!) και αρχίζει να παίζει. Το ακούω από έξω, βουτάω ένα πανί (μια πετσέτα εν ολίγοις που ήταν ακουμπισμένη παραδίπλα) και μπαίνω στην τάξη της χορεύοντας.
Ταυτόχρονα φωνάζω τα παιδιά της τάξης μου να έρθουν για χορό, «όοοοπα…φςςςς… ελάτε από εδώ για χορό !» ενώ ακούω και τη συνάδελφο από μέσα…»όπα όπα».

Ολοκληρώστε την ανάγνωση στο Ά μπε μπα μπλογκ…!!! και ας ευχηθούμε ότι όλοι οι νηπιαγωγοί και οι δάσκαλοι των παιδιών μας θα έχουν τέτοιο κέφι, αυθορμητισμό και χαρούμενη διάθεση!

Η πρώτη μου γέννα

12/04/2011
By

Η Εκάτη θέλει να μοιραστεί την εμπειρία της πρώτης της γέννας. Τότε που δεν ήταν ακόμη έτοιμη… Και σκεφτόμαστε και μεις πότε θα έρθει εκείνη η ώρα που οι γονείς θα είναι πραγματικά έτοιμοι για την πρώτη εμπειρία της γέννας; Μπορεί να διδαχθεί κάτι τέτοιο; Μπορούν οι εμπειρίες άλλων γονιών έστω απλά γραμμένες σε ένα blog να βοηθήσουν; ή μήπως τέτοια κείμενα απλά θα βοηθήσουν τα δικά μας παιδιά όταν θα έρθει η δική τους ώρα να βιώσουν για πρώτη φορά την εμπειρία μίας γέννας;

Photo by David Terrazas

Θα ήθελα πολύ να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία της πρώτης μου γέννας (του γιού μου).

Τη θεωρώ πολύ σημαντική εμπειρία γιατί με οδήγησε σε μια καλύτερη δεύτερη γέννα (αυτή της κόρης μου) αλλά κυρίως γιατί ήταν η πρώτη μου !

Είχα μια πολύ καλή εγκυμοσύνη απο θέματα υγείας ,αλλά αρκετά ψυχοφθόρα.Η ψυχολογία μου καθόλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ήταν αρκετά κακή.Ημουν απιστευτα αγχωμένη και πιεσμένη.Εφταιγε λιγο το οτι δούλευα,λίγο το οτι δεν ήμουν τόσο ετοιμη,λίγο το οτι υπήρχαν μετακομίσεις στη ζωή μας…Την βίωσα αγχωτικά και δεν μπορώ να πω οτι την απόλαυσα.

Γέννησα με καισαρική στο μαιευτήριο Μητέρα. Ηθελα πολύ να γεννήσω φυσιολογικά ,αλλα τελευταία στιγμή διαπιστώθηκε ρωγμή αμφιβληστροειδούς στο ενα μου μάτι (λόγω μυωπίας) και γυναικολόγος και οφθαλμίατρος » δεν έπαιρναν την ευθύνη του φυσιολογικού τοκετού».

Με τεράστια δυσκολία ετοιμάστηκα για το ραντεβού με το «μπεμπη» και στις 3 Δεκεμβρίου 2008 ήρθε στη ζωή μου.

Δεν έχω λόγια να περιγράψω το πόσο σημαντική είναι αυτή η στιγμή στη ζωή μιας γυναίκας.Ασχετως την ηλικία της,τη προσωπικότητα της,το ποσο επώδυνη είναι η γέννα της,το τι εγκυμοσύνη είχε…η στιγμή που πέρνει το μωρό της στην αγκαλιά της για πρώτη φορά ειναι απο τις πιο δυνατές ,γνησιές ,μεγάλες στιγμες της ζωής της.

Εγω και ο μπαμπας μας, κλαίγαμε απο χαρά…ξυπνούσα μες στη νυχτα για να κοιτάζω τη φωτογραφια του γιού μου (μιας και στο μητερα δεν υποστηρίζεται το rooming in ,αλλα τότε δεν γνώριζα τίποτα απο ολα αυτα) και περιμενα τα χαράματα να μου τον φέρουν να τον δώ, παρόλη τη κούραση.

Και αυτο το μικρό πλασματάκι με κοιτούσε ασταμάτητα,με μύριζε, με γνώριζε και περίμενε να με γνωρίσει…

 

… συνεχίστε την ανάγνωση στο ekati’s diary. Η Εκάτη τώρα είναι μαμά δύο παιδιών (και περιμένουμε να διαβάσουμε και την εμπειρία της από την δεύτερη γέννα) και από όλες τις μαμάδες ή μπαμπάδες που μας διαβάζουν, ελπίζουμε να πάρουν μια κόλλα χαρτί ή να ξοδέψουν μια ώρα στον υπολογιστή τους και να καταγράψουν αυτή τους την εμπειρία… και ας την μοιραστούν μόνο με το παιδί τους…

Είμαστε σίγουροι ότι θα την λατρέψουν μια τέτοια κίνηση… ένα τέτοιο δώρο!

Για τον «Δυμοσθενούλη» μου

08/04/2011
By

Η Αλεξάνδρα, μαμά τεσσάρων παιδιών, της οποίας το post Μαραθώνιος Κωνσταντινούπολης είχαμε φιλοξενήσει πριν από μερικούς μήνες στο Μαμά…δες Μπαμπά…δες, επανέρχεται σήμερα για να μοιραστεί μαζί μας μία κάρτα που έφτιαξε η κόρη της η Άννα.  Δείτε την κάρτα κι απολαύστε την αθωότητα και την ειλικρίνεια μιας αξιαγάπητης  7χρονης…

H Αννα (7, πρώτη Δημοτικού) ερωτεύτηκε όπως μου είπε σήμερα, τον Δημοσθένη. Τον αγαπούν άλλες 5. Οπότε του έφτιαξε την παρακάτω κάρτα, η πρώτη σελίδα είναι το εξώφυλλο, η δεύτερη το εσωτερικό….

 

ΑΝΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΥΜΟΣΘΕΝΟΥΛΗ ΜΟΥ ΤΟΝ ΓΛΙΚΟΥΛΗ!

Αγαπιμένε μου Διμοσθένη,

το ξέρεις πως σε αγαπώ, μου είσαι πολλύ όμωρφος!

Πότε θα με αγαπίσεις;

Απάντιση:

ΠάΡεΜε ΤιΛεΦοΝο

Άννας τιλέφονο: 210 8 κλπ κλπ

——–

No comment (εκτός βέβαια ότι θα της κάνω ένα σοβαρό brainwash ότι ΔΕΝ κυνηγάμε ΕΜΕΙΣ… :-) )

Princess under construction

28/03/2011
By

Σε μερικά blogs δεν θα διαβάσετε πράγματα που δεν ξέρετε ή δεν θα βρείτε συμβουλές για ειδικές περιπτώσεις. Το Μπιμπερολόγιο της Camelia W. είναι από εκείνα τα ιστολόγια τα οποία θα σας τραβήξουν αμέσως το ενδιαφέρον γιατί αντικατοπτρίζουν τον αυθορμητισμό, την ειλικρίνεια, την ζωντάνια και την θετική ενέργεια της μαμάς που το γράφει! Μικρά καθημερινά αποσπάσματα από την εγκυμοσύνη και πλέον από την ζωή με το μωρό! Διαβάστε δύο αποσπάσματα από αγαπημένες μας αναρτήσεις:

 

photo by seanmcgrath

Γκρρ…

Μέχρι πριν λίγες μέρες όλα ήταν καλά για την τελική έξοδο του fetusακίου στον κόσμο, την παρουσίασή της στην καλή κοινωνία, τον χαιρετισμό του ήλιου κτλ. όπως θες πεστο.

Κι ενώ μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα εμένα με είχε πιάσει ένας πανικός (ότι θα βγει νωρίτερα, ότι δε θέλω να γεννήσω, ότι καλά είμαι κι έτσι, ας κάτσουμε έτσι για πάντα, γιατί, μια χαρά είναι…) τώρα με έχει πιάσει μια βαρεμάρα, ένα «άντε να τελειώνουμε», και θέλω επιτέλους να βγει, να δούμε πως είναι (τρελή περιέργεια), να γνωριστούμε, και άλλα τέτοια.
Τώρα λοιπόν που εγώ βιάζομαι, μας λέει ο γιατρός ότι δεν το’χει σκοπό να βγει σύντομα. Ε όχι!

Ενώ είναι ανάποδα εδώ και δυο μήνες (!) (μα καλά, δεν τους ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι; εκτός και γίνει πρωταθλήτρια συγχρονισμένης κολύμβησης…χμμμ not bad), παρ’ όλα αυτά, θέση δεν έχει πάρει. Δεν έχει σφηνωθεί στο σωστό σημείο, είναι αρκετά ψηλά και δεν φαίνεται να συμμερίζεται την ανησυχία των… έξω (εμείς είμαστε αυτοί).

Συν τοις άλλοις: Disaster στα του σπιτιού:…

… σε αυτό το σημείο συνεχίζετε την ανάγνωση στο Μπιμπερολόγιο και την ανάρτηση ποστ με τίτλο Γκρρ… και συνεχίζουμε με δεύτερη ανάρτηση:

Οικοδομική δραστηριότητα

Γενικά μια ζωή γυμναζόμουν. Μπαλέτο και μπάσκετ κυρίως (ναι ξέρω, άσχετο το ένα με το άλλο) και τελευταία λάτιν. Μέχρι 2 μηνών περίπου χόρευα κανονικά γιατί δεν είχα ενημερωθεί περί της ύπαρξης του fetus! Από τότε όμως δεν έχω ξαναγυμναστεί. Επειδή όμως ευτυχώς δεν έχω πάρει κιλά (8-9 μέχρι στιγμής κι έχουμε ένα μήνα to go) αλλά και για να αποφύγω το σύνδρομο «είμαι έγκυος και σέρνω τα πόδια μου τύπου γριά θυρωρός με παντόφλες έτσι για να σπάω τα νεύρα στους υπόλοιπους» υπάρχουν κάποιοι κίνδυνοι. Εξηγούμαι.

Επειδή ακολουθώ σχεδόν κανονικά το καθημερινό μου πρόγραμμα (εκτός από τη δουλειά, εφόσον πλέον έχω άδεια), οδηγώ, βγαίνω κανονικά έξω, πληρώνω λογαριασμούς, οργανώνω τα του παιδικού δωματίου (καλά αυτό είναι άλλο ποστ από μόνο του), πάω και για καφέ, διαβάζω για κάτι σεμινάρια κτλ. πρέπει να σκεφτομαι επι τούτου ότι οι δραστηριότητες μπορεί να είναι επικίνδυνες. Πρέπει δηλαδή να το έχω στο νου μου να μη σηκώνω βάρος, να μην κουνιέμαι υπερβολικά όταν ακούω ωραία τραγούδια στο ραδιόφωνο, να μην ανεβαίνω χοροπηδηχτά τις σκάλες και τέτοια.
Αυτό δηλαδή γινόταν μέχρι τώρα. Που η κοιλιά μου καλά καλά δε φαινόταν και όλοι μου έλεγαν τι ωραία που δε μου φάινεται καθόλου και που δεν έχω πάρει κιλά και ψήλωνα εγώ δέκα πόντους κάθε φορά!

Ώσπου τις τελευταίες μέρες, όσο πλησιάζουμε προς την τελική ευθεία, προφανώς όσο και να μην έχω πάρει,…ε, έχω πάρει…

… συνεχίστε την ανάρτηση στο Μπιμπερολόγιο και είστε πολύ κοντά για να ανακαλύψετε τον τίτλο της ανάρτησης μας!

Ημερολόγιο Κατασκήνωσης

22/03/2011
By

Θα μπορούσε ο Αλέξανδρος Χαλκίδης να μας γράψει για τις μοναδικές και αξέχαστες εμπειρίες του από την κατασκήνωση με τα παιδιά του μέσα από μία μακροσκελή ανάρτηση και μια σειρά από φωτογραφίες. Αντ’ αυτού επέλεξε πολλά μικρά καθημερινά ποστ, με τα οποία νομίζουμε ότι πέτυχε με τον καλύτερο τρόπο τον σκοπό του και να μας πείσει και εμάς να σκεφτούμε σοβαρά μία καλοκαιρινή κατασκήνωση με τα παιδιά μας!

Δυο φίλοι, 7 και 10 ετών αντίστοιχα, πάνε για πρώτη φορά κατασκήνωση. Καταγράφουμε τις σκέψεις τους όπως προκύπτουν και τα σχόλιά τους κατά την διάρκεια της κάθε μέρας ή στο τέλος της. Ομολογώ ότι προσωπική εμπειρία με κατασκηνώσεις δεν είχα,… αλλά όταν προέκυψε η ευκαιρία για κατασκήνωση στο Δασικό Χωριό κάτι μέσα μου φώναξε ότι τώρα ήρθε η ώρα να ξαναεξετάσω τον θεσμό των παιδικών κατασκηνώσεων με τα δικά μου παιδιά.

Ειδικά με μικρά παιδιά 4-7 χρονών, εξαρτάται πολύ από το παιδί αν είναι ή όχι έτοιμο να το “παρατήσεις” στην κατασκήνωση. Πιθανώς τραυματική εμπειρία για όλους με μεγάλη αβεβαιότητα. Νομίζω ότι η προσέγγιση δούλεψε, διαβάστε τα μικρά καθημερινά επεισόδια να πάρετε μια ιδέα. Χωρίς κλάμα και πίεση από μόνο του το παιδί είπε “μπαμπά σήμερα θέλω να κοιμηθώ με τα άλλα παιδιά”…

Επιλογή από posts
Ποδηλατάδα με βυσσινάδα (8/7/2010)

Photo by Alexander Chalkidis

Σήμερα πήραμε ο καθένας από ένα ποδήλατο ολοκαίνουργιο, βάλαμε κράνη και φφυυυυύγαμε! Είχε λίγο ανήφορο στην αρχή όταν πρωτοφύγαμε από το δασικό χωριό, αλλά μετά είναι στρωτή διαδρομή. (Πατήστε εδώνα την δείτε σε χάρτη αν θέλετε να την κάνετε και εσείς.)
Σταματήσαμε σε ένα όμορφο ρέμα για κολατσιό και το ανεβήκαμε και λίγο. Μετά αποφασίσαμε να γυρίσουμε γιατί μερικοί είχαν κουραστεί λίγο. Ο δρόμος πάει κι άλλο, ίσως άλλη μέρα να τον εξερευνήσουμε πιο πολύ.
Η σούπερ έκπληξη ήταν στην επιστροφή. Εκεί που πήγαινα, ο μπροστινός μου έκανε ένα τεράστιο παντιλίκι με φρενάρισμα. ”Κεράσια!” Τελικά ήταν βύσσινα, αλλά τα πιο νόστιμα βύσσινα που έχω φάει ποτέ μου.
Ο ανήφορος της αρχής τώρα ήταν κατήφορος και επιστρέψαμε με τέρμα γκάζια!

Σκαρφάλωμα στα βράχια (11/7/2010)

Photo by Alexander Chalkidis

Αφού μου αρέσει το σκαρφάλωμα στα μικρά βραχάκια στο ποτάμι, μου αρέσει ακόμα καλύτερα στα μεγάλα βράχια!
Ο Χρήστος είναι πολύ προσεκτικός όταν μας ετοιμάζει. Τα ελέγχει όλα τρεις φορές και μας βάζει να τα ελέγχουμε και εμείς!

Κάναμε ένα κομμάτι είκοσι μέτρα περίπου και μετά όσοι ήθελαν έκαναν και ένα πιο μεγάλο κομμάτι. Από μακριά δεν μπορούσα να καταλάβω που ήταν πιο δύσκολο και κόλλησα κάπου.
Δεν ήταν και τόσο άσχημα γιατί μου αρέσει πολύ μετά να κατεβαααααιιιιιιίνω!

 

Γιατί αν η κατασκήνωση ούτως ή άλλως είναι ένα υπέροχο δώρο για τα μικρά παιδιά, η καταγραφή των στιγμών αυτών σε ένα ημερολόγιο,  blog, γεμάτο δεκάδες φωτογραφίες, από τους γονείς τους, κάνει αυτό το δώρο ανεκτίμητο!

Η γέννηση της κόρης μου

28/02/2011
By

Σε αυτό το blog πιστεύουμε ότι ίσως ένας από τους σημαντικότερους λόγους που ώθησαν μαμάδες να ανοίξουν ένα δικό τους blog παραμένει η καταγραφή των συναισθημάτων της γέννας τους. Και αν αυτό είναι τόσο σημαντικό για την ίδια μαμά blogger άλλο τόσο σημαντικό είναι για εκείνες τις γυναίκες που πλέον μέσω του διαδικτύου αναζητούν την γνώση μέσα από την εμπειρία πολλών άλλων γυναικών που έγιναν μαμάδες εύκολα ή δύσκολα. Η Δώρα δεν θα μπορούσε να μην αφιερώσει στο blog της ένα τέτοιο όμορφο και αυθεντικό κείμενο από την δική της εμπειρία:

Photo by Sean Molin

Η δική μου εμπειρία τοκετού ξεκίνησε το πρωί της Δευτέρας 21/12/09… Ήμουν ήδη στην 41η εβδομάδα και είχα το καθιερωμένο ραντεβού με το γιατρό μου. Μου έκανε ψηλάφιση τραχήλου, μου είπε πως ήταν ακόμα ψηλά αλλά με τη δική του ψηλάφιση μπορεί να είχαμε κάποιο αποτέλεσμα ακόμα και το ίδιο απόγευμα,κάτι που δεν πολυπίστεψα, μιας και ήμουν ήδη πολύ κουρασμένη από την παράταση της εγκυμοσύνης… Γυρνώντας σπίτι μου κατά τις 12, άρχισαν κάτι ψιλά πονάκια, τη μια ανά 5′ και διαρκούσαν μια ώρα, την άλλη συνεχόμενος πόνος κι αυτός μια ώρα…Το απόγευμα λέω στον άντρα μου να πάμε στο νοσοκομείο να με δουν και το πολύ πολύ αν δεν είναι η ώρα να γεννήσω, να πάμε καμιά βόλτα μετά. Έκανα το μπάνιο μου, καλλωπίστηκα και ξεκινήσαμε για το μαιευτήριο στις 19:30,χωρίς να έχω πάρει μαζί μου ούτε τη βαλίτσα,ούτε τις εξετάσεις μου,ούτε τίποτα… Ήμουν σίγουρη ότι θα επιστρέφαμε άπραγοι… Με βάζουν στον τοκογράφο,είχα διαστολή 2 εκατοστά και συσπάσεις ανά 5′ αλλά επειδή ήμουν πρωτότοκος και ήταν σχετικά απαλές, δεν τις πολυκαταλάβαινα… Μου λένε «είσαι έτοιμη να γεννήσεις??»,τι άλλο να κάνω??? Έρχεται μια μαία, αρχίζει να με ετοιμάζει, 2 γυναικολόγοι μου παίρνουν ιστορικό και πηγαίνω στην αίθουσα τοκετού στις 21:00. Ο άντρας μου πετάχτηκε μέχρι το σπίτι και έφερε όλα τα απαραίτητα και έτσι δεν μπόρεσα να τον δω πριν μπω στην αίθουσα. Το καλό ήταν ότι ήμουν η μόνη που γεννούσα εκείνο το βράδυ και όλο το προσωπικό ασχολιόταν μαζί μου, η μαία που είχε βάρδια μου έκανε λίγη παρέα και χαζογελούσαμε και γενικά ήμουν πολύ χαλαρή, με τους πόνους μου σε πολύ ανεκτό σημείο. Μέχρι τις 23:00 η διαστολή είχε πάει στο 3 και οι πόνοι είχαν αυξηθεί ελάχιστα και πιστεύαμε ότι θα πήγαινε πολύ μακριά η βαλίτσα… Μέσα σε 30′ όμως,η διαστολή πήγε στο 7, μου έσπασαν τα νερά, έκανα εμετό γιατί είχα φάει αργά το απόγευμα και με έπιασε τρομερό τρέμουλο,τόσο που δεν μπορούσα να συγκρατήσω τον εαυτό μου.

Οι πόνοι μου δυνάμωσαν πάρα πολύ και άρχισα πια να μην μπορώ να τους ανεχτώ,ψιλοφώναζα και βογκούσα και τρανταζόταν όλο το σώμα μου. Την ώρα εκείνη φτάνει ο γιατρός μου και ο άντρας μου του έβαλε τις φωνές. Τελικά μπήκε και ο άντρας μου μέσα. Προσπαθούσε να μου φτιάξει τη διάθεση, μου γελούσε αλλά χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα, μιας και ήμουν σε άσχημη κατάσταση… Μου κάνουν την επισκληρίδιο και χαλαρώνω και περιμένουμε να γίνει τέλεια η διαστολή για να αρχίσουμε τις εξωθήσεις. Ξαφνικά όμως οι παλμοί της μπέμπας μου άρχισαν να πέφτουν, μου βάζουν οξύμετρο και διαπιστώνουν ότι μειώνεται και το οξυγόνο στον εγκέφαλό της… Ο γιατρός μου μού λέει «Κορίτσι μου θα πάμε για καισαρική». Μέσα σε 5′ με είχαν ετοιμάσει, δεν έχω ιδέα πόσα άτομα έτρεχαν γύρω μου εκείνη την ώρα… Δεν προλαβαίναμε να περιμένουμε να δράσει η δόση της επισκληριδίου για την καισαρική και έτσι μου έκαναν ολική αναισθησία. Τη στιγμή που εισέπνεα τη νάρκωση,προσευχήθηκα «Θεέ μου,κράτησέ με ζωντανή για να δω την κόρη μου»…και κοιμήθηκα… Στις 02:28 22/12 γεννήθηκε το παιδί μου. Αυτό που θυμάμαι ξυπνώντας είναι ότι η φωνή μου ήταν πολύ βραχνιασμένη, κρύωνα και έκανα τρομερή προσπάθεια να ανοίξω τα μάτια μου,να τους δείξω ότι είμαι καλά για να μου φέρουν το μωρό μου. Την κόρη μου μού την έφερε στην αγκαλιά η μαμά μου (επειδή είναι παιδίατρος ήταν μέσα στο χειρουργείο, όχι όμως την ώρα που με άνοιγαν…), μετά μια μαία μου την έβαλε στο στήθος…

… διαβάστε την συνέχεια της ανάρτησης και των συναισθημάτων της Δώρας Αβραμιώτη στο ομώνυμο blog της .

Και ανακαλύψτε και άλλες εμπειρίες από τις εγκυμοσύνες και τις γέννες πολλών ακόμη μαμάδων στις σχετικές μας ετικέτες, είτε στα περισσότερα από τα blogs των μαμάδων που φιλοξενούμε!