Σκέψεις

Μαμά γιατί κουνιέσαι;

26/01/2012
By

Με αφορμή ένα βιβλίο που διάβασε πρόσφατα, η Θεανώ γράφει τις σκέψεις της για τη μητρότητα, την καθημερινότητα (και πώς καμιά φορά την αφήνουμε να μας παρασέρνει) και κυρίως τα μηνύματα που δίνουμε στα παιδιά μας. Αξίζει να διαβάσουμε το post με ιδιαίτερη προσοχή, να προβληματιστούμε και να εφαρμόσουμε στη ζωή μας τα μηνύματά του…  

photo via Mark Pouley

«….Όταν η μαμά μου είναι σε κακή διάθεση είναι σα να χάνει τη δύναμή της. Το σώμα της σφίγγει και δεν μπορεί να κάνει τίποτα….
….και η ίδια μας έχει πει: όταν είμαι σε αδυναμία κάντε ότι δε βλέπετε. Σε λίγο θα είμαι καλά.
Και έτσι συμβαίνει.

…..εγώ την υπεραγαπώ τη μαμά μου και την αγκαλιάζω συχνά. Θέλω να τη βλέπω πάντα να γελά. Μερικές φορές αισθάνομαι τα κρύα χέρια της να με χαϊδεύουν και ένα δάκρυ να χάνεται κυλώντας στο λαιμό μου. Τότε την αγαπώ περισσότερο, όπως και ο μπαμπάς…..

Η μαμά μου είναι σκληρό καρύδι. Ποτέ δεν το βάζει κάτω. Το αντίθετο. Πηγαίνει κόντρα στον άνεμο.
Και όταν ανακτά τις δυνάμεις της κάνει πράγματα που ούτε θα τα φανταζόταν κανείς…….

….Η μαμά μου είναι τα πάντα για μένα και ας μου κάνει κοτσιδάκια αφήνοντας λίγες τούφες απέξω…..
Η κυρία Φένια που είναι στην έρευνα, είπε πως σε λίγο καιρό θα υπάρχει γιατρειά για την ασθένεια. Πήδηξα τόσο ψηλά που νόμισα πως ακούμπησα το ταβάνι……»
Γιατί κουνιέσαι μαμά;

Η Ελίνα Σωτηροπούλου-Φίλιππα έχει γράψει ένα υπέροχο βιβλίο με αυτόν ακριβώς τον τίτλο: Γιατί κουνιέσαι μαμά; (www.iolcos.gr) και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας μερικά αποσπάσματα από αυτό.
Είναι ένα μικρό βιβλίο 30 περίπου σελίδων που ξεκινάει με μία αφιέρωση που τα λέει όλα!
Στη μητέρα που βιώνει τη νόσο με αξιοπρέπεια
Αυτό το βιβλίο δεν αφορά μόνο όσους πάσχουν ή έχουν συγγενείς που ταλαιπωρούνται από τη νόσο Πάρκινσον.
Όταν το διάβασα συγκινήθηκα αλλά κυρίως κατάλαβα πώς βλέπει ένα παιδί μέσα από τα δικά του μάτια τις δύσκολες στιγμές που βίωνει ό,τι πολυτιμότερο έχει. Τη μαμά του.

Αφορά λοιπόν σίγουρα όλους εμάς που είμαστε γονείς και που πολλές φορές ξεχνάμε το πώς μας βλέπουν τα παιδιά μας αλλά και ποιά είναι τα μηνύματα που τους δίνουμε.
Μπορεί να έχουμε την υγεία μας και να είμαστε ικανοί για χιλιάδες καταπληκτικά πράγματα, αλλά η καθημερινότητα και οι δυσκολίες που ο καθένας μας βιώνει, δυστυχώς μας κάνουν να θεωρούμε πολλά πράγματα δεδομένα και μας απομακρύνουν από τους πραγματικούς μας στόχους.
Ξεχνάμε ότι είμαστε πρότυπα για τα παιδιά μας και παρασυρόμαστε σε άσχημες συμπεριφορές.
Ξεχνάμε ότι εμείς είμαστε οι πρώτοι τους δάσκαλοι, το κουράγιο τους και η δύναμή τους.
Η στάση που έχουμε στη ζωή, οι προσπάθειες που κάνουμε, το χαμόγελό μας στα δύσκολα αλλά και η δράση που αναλαμβάνουμε στην καθημερινότητά μας είναι αυτά τα στοιχεία που θα τα κάνουν ανεξάρτητους και δυναμικούς ανθρώπους.

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Theano a m@mmy on line όπου επιπλέον θα μάθετε γιατί ως φωτογραφία του post επιλέξαμε να βάλουμε τις τουλίπες. Δεν είναι μία τυχαία επιλογή! 

Η Μάνα η Πραγματική που Αξίζει να ‘ναι Μάνα!

16/01/2012
By

Ένα επεισόδιο στη ρεσεψιόν μαιευτηρίου, που διαβάσαμε στο Γονείς με κολικούς, μας κάνει να προβληματιστούμε, να λυπηθούμε, να τσαντιστούμε. Είναι γεγονός ότι σε κάθε χώρο υπάρχουν καλοί επαγγελματίες και κακοί επαγγελματίες. Σήμερα παίρνουμε μια γεύση από τις απόψεις ενός «μεγαλογιατρού» για το τι σημαίνει να γεννάς αλλά και την αποστομωτική ανταπάντηση μίας μαμάς που δηλώνει: «Εγώ κύριε γιατρέ ξέρω κάτι Μάνες που βάζουν τα γυαλιά σε όλους μας κι όμως δεν γέννησαν ποτέ!!!»

Photo by Nico

Λοιπόν σήμερα πήγαμε τον Billy the kid στο Μητέρα Παίδων. Να μην σας κουράζω με λεπτομέρειες, ένα μικροεπεμβατικό δερματολογικό ήταν (το παίζω κουλ και άνετη τώρα που τελείωσε άλλα μέχρι χθες ήμουν σαν Μεγάλη Παρασκευή). Το θέμα μου δεν είναι αυτή την στιγμή ο Billy the kid (παραδόξως). Όταν όμως ήμουν στο ταμείο για να πληρώσω (τίποτα δεν είναι τζάμπα σήμερα τς…τς…τς..) και ενώ περίμενα, απέναντί μου βγαίνει πιθανώς από χειρουργείο, μεγαλογιατρός. Το κατάλαβα γιατί ήταν πολύ μεγάλος σε ηλικία. Αλλιώς δεν εξηγείται να τον πάρεις αυτόν να σε ξεγενήσει. Ένιγουέι. Πιάνει λοιπόν κουβέντα με τις νοσηλεύτριες κι έχουμε την ακόλουθη αμίμητη συνομιλία:

- Τι έγινε γιατρέ γέννησε?

- Όχι και γέννησε! Καισαρική έκανε!

- Άρα γέννησε.

- Ε, όχι βέβαια! Θα γεννούσε αν ήταν φυσιολογικός τοκετός. Τώρα δεν γέννησε. ‘Απέκτησε’ παιδί μέσω της καισαρικής! Άλλο το ένα άλλο το άλλο.

Όπως καταλαβαίνετε έχω μείνει παγωτό και φυσικά μου βγαίνει αυθόρμητα το σχολιάκι:

”ε, βέβαια, αυτές τις μ!@#$@!@# λέτε στις γυναίκες και μετά δεν θέλουν να κάνουν επισκληρίδιο” !

Μου έριξε μία καρφωτή ματιά έτοιμος να με φάει αλλά ήμουν απέναντί του, ήταν και μεγάλος που να τρέξει…

Ντρέπομαι. Ντρέπομαι για λογαριασμό του. Ντρέπομαι που είναι και σε τέτοια θέση ώστε να επηρρεάζει έγκυες γυναίκες. Όταν περίμενα να γεννήσω, φοβόμουν ιδιαίτερα τη γέννα. Εδώ που τα λέμε φοβάμαι τη γέννα από τότε που κατάλαβα ότι είμαι κορίτσι και άρα κάποια στιγμή στη ζωή μου μάλλον θα γεννήσω. Επίσης εκτός από τη γέννα, φοβόμουν και οτιδήποτε έχει να κάνει με νοσοκομεία, σύριγγες, φάρμακα κλπ κλπ κλπ Οπότε όταν η (τέλεια) γιατρός μου με ρώτησε για την επισκληρίδιο της είπα ότι όχι απλά θέλω επισκληρίδιο αλλά είμαι πρόθυμη να δοκιμάσω και ότι φάρμακο υπάρχει σε πειραματικό στάδιο ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΟΝΕΣΩ!

Διαβάστε τη συνέχεια στο Γονείς με κολικούς! 

Και ρίξτε μια ματιά και σε πολλά ακόμη ενδιαφέροντα ποστ των γονιών με κολικούς οι οποίοι μας εντυπωσιάσανε με το ιδιαίτερο χιούμορ τους!

Το σπίτι μας…μας πλακώνει!

09/01/2012
By

Με αφορμή το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του BBC «Home», και βλέποντας την κόρη της να κοιμάται, η Ελίνα από το The Sunny Side of life γράφει τους προβληματισμούς και τις σκέψεις της για το περιβάλλον. Το συμπέρασμά της; Απόλυτο και θετικό: «Είναι αργά.  Πολύ αργά για να απογοητευόμαστε. Πολύ αργά για να απαισιοδοξούμε. Είναι απλά η ώρα να κάνουμε κάτι.» 

Χθες το βράδυ δεν δούλεψα.
Πέρασα ένα πανέμορφο Σαββατοκύριακο με φίλοξενούμενους στο σπίτι μας, τα κουμπάρια μας (και το βαφτηστήρι μας – του οποίου τα γενέθλια ήταν και ο λόγος του ταξιδιού τους – άσχετο) από τη Κρήτη, και είπα να αράξω με τον Αλέξη να δούμε καμιά ταινία…
Στο ΣΚΑΪ ξεκινούσε στις 11:00 η πολυσυζητημένη ταινία ΗΟΜΕ . Ήθελα από καιρό να τη δώ και ιδού η ευκαιρία!
Απλώθηκα λοιπόν προετοιμασμένη να δω ένα «αριστούργημα εικόνων», όπως μου το είχαν περιγράψει, ένα «ντοκυμαντέρ για το περιβάλλον»…

Η ώρα έχει πάει τριεσήμισι το πρωϊ και το μάτι μου είναι ακόμα στηλωμένο στο ταβάνι. Η Άρτεμις δίπλα μου κοιμάται αμέριμνη, τη στιγμή που εγώ επαναλαμβάνω τα στατιστικά στοιχεία που απαριθμούσε η ταινία, στο μυαλό μου.
Γυρίζω κάθε τόσο και χαζεύω το αγγελικό της πρόσωπο, γαλήνιο και ήρεμο, και αναλογίζομαι πόσο θα έχει σκληρύνει σε λίγα (λιγότερο από 30) χρόνια, όταν όλα όσα προφήτευε η ταινία θα τα βιώνει στη ζωή της…
Όταν θα βρίσκεται στην δική μου ηλικία και δεν θα μπορεί να απολαύσει ούτε καν αυτό το ξένοιαστο weekend που μόλις περάσαμε.
Γιατί στα 33 της η κόρη μου, όπως και τα δικά σας παιδιά, θα έχει πολύ περισσότερα πράγματα για να ανησυχεί, από ό,τι εγώ αυτή τη στιγμή…

Στα 33 της η έλλειψη νερού θα έχει αναγκάσει σχεδόν 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους να μετοικήσουν σε περιοχές όπου ακόμη υπάρχει νερό, ενώ ήδη σήμερα ένας στους έξι ανθρώπους ζεί σε επισφαλή, ανθυγιεινά, και συνωστισμένα μέρη, χωρίς πρόσβαση σε καθημερινές ανάγκες όπως πόσιμο νερό, υγιεινή και ηλεκτρισμό.
Φαντάζομαι πως η έννοια της ειρήνης θα έχει εξαφανιστεί ως τότε…
Πώς θα είναι άραγε η ατμόσφαιρα τότε, όταν ήδη σήμερα ζούμε στις χειρότερες συνθήκες ατμόσφαιρας που έζησε ποτέ η ανθρωπότητα;

Σε τί συνθηκες θα ζει τότε, όταν σήμερα ο μισός πλούτος της γης ανήκει μόλις στο 2% του πληθυσμού της; Και ποιο θα είναι το τίμημα της επιβίωσής της;

Σήμερα ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι πεινάνε, πόσοι θα έχουν γίνει μέχρι τότε;

Κι αν είναι και εκείνη ένας από αυτούς;
ή ένα από τα θύματα τους, στο βωμό της επιβίωσης;

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog The Sunny Side of Life. Και αν τυχόν δεν έχετε δει ακόμα  το ντοκυμαντέρ Home, δείτε το εξ’ ολοκλήρου online σήμερα κι όλας!

Δεν χρειάζεται να είναι κάποια Παγκόσμια Ημέρα για να αφυπνιστούμε… Κάθε ημέρα το περιβάλλον μας αργοπεθαίνει.

Αναμένουμε τις εντυπώσεις σας! 

Δάσκαλοι που αγαπάνε και τους αγαπάμε!

16/12/2011
By

Πριν λίγες ημέρες με αφορμή ένα άρθρο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με μεγάλη επιτυχία αλλά… ανώνυμα ξανα-γνωρίσαμε την Άννα! Η Άννα μια δασκάλα από την Κρήτη διατηρεί το ιστολόγιό της για τέταρτη χρονιά και γράφει με πολύ σταθερό ρυθμό ιστορίες από το σχολείο, σκέψεις της, επιτεύγματα των παιδιών και άλλα πολλά. 

Δεν χρειάζεται να διαβάσετε παρά μερικές από τις δεκάδες της αναρτήσεις (αν όχι τις δύο παραπάνω που έχουν ήδη χιλιάδες likes από ανθρώπους που αγνοούν ποια είναι αυτή η δασκάλα) για να καταλάβετε πόσο αγαπάει η «κυρία Άννα» τα παιδιά της και πως παίρνει πίσω αυτή την αγάπη. Της ζητήσαμε να μας επιλέξει μία ανάρτηση γιατί πραγματικά ήταν πολύ δύσκολο το έργο της επιλογής ανάμεσα από τόσες ενδιαφέρουσες αναρτήσεις και μας επέλεξε τρεις ακόμη χαρακτηριστικές του blog της και τις οποίες και παρουσιάζουμε ευθύς αμέσως:

…Πριν μερικές μέρες στο μάθημα της Γλώσσας ασχοληθήκαμε με την ελιά. Διαβάσαμε ποιήματα, είδαμε πίνακες ζωγραφικής, διαβάσαμε συνταγές, μύθους ,ιστορίες που είχαν σχέση με την Ελιά. Το βιβλίο μας είχε και κάποιες ασκήσεις για την προστακτική έγκλιση μέσα στα μαθήματα αυτά. Παράλληλα στα μαθηματικά κάναμε κλάσματα και δεκαδικούς. Στη Μελέτη μιλούσαμε για το περιβάλλον και τα οικοσυστήματα οπότε και εκεί τα παιδιά έφεραν υλικό και μιλήσαμε για την Ελιά.

Τι καλύτερο λοιπόν για την εμπέδωση της προστακτικής, της υποτακτικής και των κλασμάτων από το να κάνουμε πράξη τα Κουλουράκια Λαδιού που διαβάσαμε στη Γλώσσα;;;
Είπα στα παιδιά πως αν είναι ήσυχα όλη την εβδομάδα θα τα φτιάξουμε στην τάξη.
Αρχισαν να χοροπηδάνε και να θυμούνται τι ωραία είχαμε περάσει πέρυσι με τα Τρουφομπαλάκια.
Φέρανε λοιπόν σιγά σιγά όλα τα υλικά και ξεκινήσαμε.
1ο στάδιο. Καθαρισμός θρανίων. Τα σαπουνίσαμε, τα σκουπίσαμε, τα περάσαμε με αντισηπτικό, τα ξαναπεράσαμε ξανά με ένα πανάκι και ήρθαν και άστραψαν
2ο στάδιο . Καθαρισμός χεριών. Αντισηπτικό. Σήκωμα μανικιού μέχρι αγκώνα. Τους έβαλα υγρό κρεμοσάπουνο και πήγαμε μαζί στις βρύσες. Τα πλύναμε καλά καλά, μέσα έξω, πάνω κάτω… και είμαστε έτοιμοι.
 Τα υλικά μας…Τα μικρά μου έφεραν σύντομα όλα όσα ζήτησα…Μπορούσα να τα φέρω και εγώ αλλά ήθελα να μάθουν να συνεργάζονται , να μοιράζονται, να είναι υπεύθυνα και να συμμετέχουν όλοι εξίσου για ένα κοινό στόχο.
3ο στάδιο . Χωρισμός σε ομάδες…Άλλος στίβει πορτοκάλια και λεμόνια, άλλος διαβάζει τη συνταγή, άλλος ετοιμάζει τα ποτήρια τη ζάχαρη , άλλος τη ρίχνει μέσα.

Για να μη γίνει χαμός γιατί ολοι θέλουν να ρίξουν μέσα στη λεκάνη κάτι , βάζαμε ένα ποτήρι- ένα παιδί, ένα κουταλάκι-ένα παιδί.
4ο Ζύμωσαν όλοι…Ο Λ Ο Ι. Θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά;;;;Δε νομίζω!!!
5ο στάδιο και πιο χαλαρό. Τους μοιρασα τη ζύμη και άρχισαν να πλάθουν.
Είχαμε φέρει και καλούπια για κουλούρια για να γίνουν τα κουλουράκια μας ομοιόμορφα. Είχαμε σκεφτεί πως άμα ο ένας κάνει τα κουλούρια χοντρά και μεγάλα και ο άλλος λεπτά το ένα θα καεί και το άλλο θα μείνει άψητο. Άρα έτσι θα ήμασταν πιο σίγουροι για τα κουλουράκια μας.
Χάρηκα τόσο πολύ που τα έβλεπα να φτιάχνουν τα κουλουράκια τους.
Ήταν τόσο χαρούμενα και ενθουσιασμένα. Ένα παιδάκι μου, ήρθε και μου είπε «Κυρία εμένα η μαμά ποτέ δε με αφήνει να τη βοηθάω γιατί θα της χαλάσω τα γλυκά»…


(Οι φωτογραφίες είναι της Άννας)
…. για συνεχίστε στο blog της Άννας για να δείτε την μαγική συμβουλή όταν τα παιδιά μιλάνε πολύ…. και φυσικά και την συνταγή για τα λαχταριστά κουλουράκια των παιδιών!
Μήπως δεν πειστήκατε τι ακριβώς ακόμη μπορεί να διδαχθούν τα παιδιά μας στο σχολείο;
———————-

Μπορούν επίσης τα παιδιά μας να διδαχθούν να φυτεύουν και να συντηρούν φυτά… και να μάθουν ότι…. «πως αν ο καθενας χωριστά και ολοι μαζί φροντιζε ετσι ενα λουλουδάκι, ένα δεντρακι, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος…«, όπως παίρνεται μια μικρή ιδέα από τις φωτογραφίες εδώ:
«Το κάθε παιδί αρχικά φυτεψε το δικο του λουλουδι και μετά διαλεξαν απο αυτα της μαμάς»
Δεν έγινε τέλειο;;;

«Οπως καταλαβαίνετε περάσαμε ένα τέλειο διωρο…Το διαλειμμα τα πρόσεχαν…Πέρασαν και απο ολες τις τάξεις να ενημερώσουν τα παιδιά να τα προσέχουν, να μη τα μαδάνε, να μη τα πατάνε και ευχομαι να βοηθησουν τα παιδια του σχολειου…»
———————-

Οι δάσκαλοι των παιδιών μας θέλουν όμως να νιώθουν ότι είναι δίπλα τους οι γονείς των παιδιών. Να ακούσουν τι τους διδάσκουν, πως δουλεύουν στο σχολείο, να τους ρωτήσουν, να συζητήσουν και ακόμη και σήμερα η Άννα ακόμη και αν έχουν περάσει 2 χρόνια συχνά ανατρέχει σε εκείνη την ανάρτηση και ας την στενοχώρησε τόσο εκείνη η ημέρα:

Παίρνεις ένα χαρτάκι απο δασκάλα παιδιού σου την Τετάρτη που σε καλεί στο σχολείο τη Δευτέρα.Το σημειώνει και παιδί σε τετράδιο του.

Σε ενημερώνει απο Τετάρτη η δασκάλα ώστε μέχρι Δευτέρα να έχεις κανονίσει τις δουλειές σου.

Η συνάντηση είναι απόγευμα…Ναι εκτός ωραρίου της δασκάλας που όλο κάθεται, που μόνο διακοπές έχει κτλ κτλ.

Είναι απόγευμα για να μπορείς να έρθεις πιο εύκολα.

Ειναι Δευτέρα απογευμα για να είναι τα μαγαζιά κλειστά

Είναι στις 7 ώστε να εχεις γυρισει και απο χωράφι….

Ειναι 7 και είμαι μόνη σε αίθουσα…
Είναι 7.05 και γίναμε 5…
Είναι 7.15 ξεκινάω και είμαστε 6…
Μεχρι τις 8 παρα 20 έχουν έρθει συνολο 10 γονείς…
Οι μαθητές μου είναι 25….
Ηταν η πρωτη η πιο ουσιαστική συνάντηση!

Ειναι 8 παρά 20 και λέω σε γονείς πως τέλειωσα ό,τι ήθελα να πω και μπορούν να κάνουν ερωτήσεις…

Και ακούω μια μαμά που ήρθε 8 παρά 25 «Μα εγω δεν ακουσα τι είπατε!!!»
Ε όχι δε τα είπα ξανά!!!Αν της είχε τύχει κάτι σοβαρό ας το έλεγε μετά ιδιαιτέρως…

Και οι μπαμπάδες που είναι;Φύτρωσαν τα παιδιά;;;Ενας μπαμπας ήρθε μαζί με τη γυναίκα του… (η συνέχεια εδώ)

… δεν είναι απλά ένα παράπονο… είναι στενοχώρια… και έτσι πολλές φορές στενοχωριόμαστε και μεις ως γονείς όταν πηγαίνουμε σε αντίστοιχες συγκεντρώσεις ή στο σύλλογο Γονέων και δεν βρίσκουμε όλους τους γονείς επί μονίμου βάσεως . 
Πηγαίνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο για να μάθουν να λειτουργούν ως σύνολο, ως ομάδα, ως κοινωνία. Το σχολείο δεν είναι ιδιαίτερο μάθημα και ειδικά το δημοτικό για να πάει το παιδί να μάθει να γράφει καλά στα διαγωνίσματα μόνο και να περάσει σε μια σχολή. Η εκπαίδευση είναι πολυδιάστατη και μία της διάσταση είμαστε εμείς οι ίδιοι οι γονείς, που δυστυχώς δεν εκπαιδευτήκαμε για να γίνουμε γονείς και ίσως θα πρέπει να κοιτάξουμε πριν γκρινιάξουμε (δικαιολογημένα αρκετές φορές) για το εκπαιδευτικό σύστημα, για δασκάλους και καθηγητές, πρώτα τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για να γίνουμε καλύτεροι γονείς για τα παιδιά μας.
Να κοιτάξουμε να εκπαιδευτούμε και να εκπαιδεύσουμε γιατί πλέον η παγκόσμια οικονομική κρίση απαιτεί να δώσουμε τα καλύτερα εφόδια στα παιδιά μας, και αυτά δεν είναι μόνο οι καλοί βαθμοί στο σχολείο!
 
Τέλος πραγματικά αξίζει να διαβάσετε και τις πολύ ρεαλιστικές και έξυπνες συμβουλές που δίνει η Άννα στην mamma El για τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές και την μελέτη των παιδιών αυτό το διάστημα αλλά και τις δραστηριότητες που θα πρέπει να έχουν… Δεν θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε περισσότερο!

Teen there, done that

07/12/2011
By

Χθες βράδυ έδωσα στην μητέρα μου το βιβλίο του βραβευμένου με Nobel Ζοζέ Σαραμάγκου «Το τελευταίο τετράδιο» και όταν την επόμενη ημέρα την ρώτησα για τις εντυπώσεις της η αντίδρασή της ήταν μα… αυτό δεν είναι βιβλίο… αυτό είναι blog.

Για να διαβάζετε αυτήν εδώ τη σελίδα, σίγουρα είστε πιο εξοικιωμένοι με τα blogs και δεν θα έχετε την αντίδραση της μητέρας μου. Ειδικά αν είστε συχνοί αναγνώστες της σελίδας μας θα έχετε ήδη συστηθεί με την Στέλλα Κάσδαγλη, και το Κοιλίτσα.com,  μέσα από το οποίο ζήσαμε βήμα-βήμα την εγκυμοσύνη της και ενημερωνόμαστε για τα πρώτα βήματα της φασολίτσας της.

Περιττό να πούμε ότι η χαρά μας είναι ιδιαίτερα μεγάλη λοιπόν που το Κοιλίτσα.com κυκλοφορεί πλέον σε βιβλίο! Στο πρόσφατο της post με τίτλο Teen there, done that η Στέλλα γράφει τις σκέψεις της γύρω από την εγκυμοσύνη και τον πρώτο χρόνο της μητρότητας και μας δίνει μια γεύση για τον ειλικρινή τρόπο γραφής της, τον οποίο θα συναντήσουμε και στο βιβλίο της! 

Διαβάζω την Κοιλίτσα ξανά. Σε βιβλίο. 195 σελίδες σενάριο. Σενάριο που το έχω ζήσει, 9 μήνες χαρά και δάκρυα και αμφιβολίες και αγάπη και πόνος και φόβος και μαγεία. Και πιάνω τον εαυτό μου να θυμάται και να μη θυμάται, να γελάει και να κλαίει με πράγματα που έχει ήδη γελάσει/κλάψει τουλάχιστον μία φορά, να κουνάει το κεφάλι με κατανόηση ή με συγκατάβαση ή με «καλά, μα πού ζούσες» απορία.

Περπατάω στο δρόμο και σκέφτομαι πόσο η εγκυμοσύνη και ο πρώτος χρόνος της μητρότητας μοιάζουν με την εφηβεία. Πολλές φορές νιώθεις μόνη σου και δεν μπορείς να επικοινωνήσεις με τους γύρω. Πολλές φορές νιώθεις θυμωμένη, απογοητευμένη, παραιτημένη, ενθουσιασμένη, ερωτευμένη, χωρίς, τις περισσότερες, να ξέρεις γιατί. Κυρίως, όλα τα ψυχολογικά αδούλευτα κομμάτια σου, οι κόμποι, οι πληγές, τα σκοτεινά ντουλάπια, ειδικά αυτά που έχουν να κάνουν με τους δικούς σου γονείς, ξεχύνονται και τρέχουν αναμαλλιασμένα κατά πάνω σου, τη στιγμή που έχεις περισσότερο από ποτέ ανάγκη μια στοιχειώδη ηρεμία και ψυχραιμία για να αντιμετωπίσεις τη χιονοστιβάδα των άγνωστων απαιτήσεων που κατεβαίνει από την πλαγιά (παρασύροντας μαζί το παιδί σου).

Είναι αδύνατο να τα αντιμετωπίσεις όλα, δεν έχεις αρκετά στοιχεία στα χέρια σου, ούτε αρκετή υπομονή. Βασικά, δεν έχεις κοιμηθεί αρκετά για να το κάνεις. Όμως σου χαρίζουν μια μοναδική ευκαιρία να ξεμπλέξεις μερικά ακόμα λάθος δεσίματα και να πας λίγο πιο μπροστά. Το ότι θα περάσεις τελικά στην απέναντι πλευρά, είναι δεδομένο. Το ότι θα χτυπηθείς ανελέητα, επίσης. Τουλάχιστον στην πορεία θα έχεις ακούσει μια δισκοθήκη καλή μουσική.

Περπατάω στο δρόμο και σκέφτομαι πόσο έχουμε αλλάξει –εγώ, εσύ, όλη μας η ζωή. Τα πράγματα που νόμιζα ότι θα μου λείψουν αλλά ούτε που τα παρατήρησα τελικά και τα άλλα, που δεν είχα ιδέα ότι θα με τσούξουν τόσο πολύ. Δεν είμαι αντικειμενικός παρατηρητής για να σου πω πώς ακριβώς έχω απομακρυνθεί από τον προηγούμενο εαυτό μου και προς ποια κατεύθυνση. Είμαι πιο υπομονετική; Σίγουρα. Πιο τρυφερή; Πιο ψύχραιμη; Πιο δυνατή; Πιο υστερική, νευρική, κυνική, αγχωμένη; Εσύ θα μου πεις.

ΥΓ. Από την αναλογία εγκυμοσύνη/εφηβεία εξηγούνται πολλά: ξέρεις, αυτό που όλοι κάποια στιγμή σου περιγράφουν την εφηβεία ως τα καλύτερά σου χρόνια και την εγκυμοσύνη ως την ωραιότερη περίοδο της ζωής σου. Δυνάμει, τρέλες.

ΥΓ2. Τουλάχιστον στην εφηβεία υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν πειστεί απόλυτα ότι πετάς στον έβδομο ουρανό (οι μαύροι τοίχοι του δωματίου σου τους έχουν βάλει ψύλλους στ’ αφτιά) και κάνουν μέχρι και μαθήματα για το πώς είναι καλύτερα να σου συμπεριφερθούν. Στην εγκυμοσύνη πιστεύουν ότι η δυσκολία λύνεται με μερικά κεράσια το Μάρτιο.

ΥΓ3. Το Κοιλίτσα.com θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία στο τέλος Οκτωβρίου, από τις εκδόσεις Πατάκη. Stay tuned.

Το Κοιλίτσα.com βρίσκεται ήδη στα βιβλιοπωλεία! Μπορείτε να το παραγγείλετε online από το e-shop των Εκδόσεων Πατάκη!

Λέτε αυτή η τόσο όμορφη προσπάθειά της Στέλλας να αποτελέσει πρότυπο και για άλλες μητέρες ή γυναίκες που δεν έχουν ανακαλύψει την ζωντάνια, την αυθεντικότητα, την αμεσότητα και την ζεστασιά των blogs, για να δημιουργήσουν και αυτές τα δικά τους ιδιαίτερα blogs;

Εμείς πάντως ευχόμαστε ολόψυχα κάθε επιτυχία στο εκδοτικό επιχείρημα της Στέλλας και γιατί όχι να έχει αντίστοιχη πορεία με τον Ζοζέ Σαραμάγκου… με ένα nobel τα επόμενα χρόνια!

Το Αμερικάνικο Όνειρο…

29/11/2011
By

Όταν είμαστε θεατές της ζωής των άλλων από απόσταση, είτε πρόκειται για δημόσια πρόσωπα, είτε για φίλους, είτε για τους αγαπημένους μας bloggers, πολλές φορές βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα. Η Κατερίνα και ο Πανταζής, που μέσα από το blog τους μοιράζονται απλόχερα στιγμές της καθημερινής τους ζωής, και πολλές φορές έχουν ακούσει ότι η ζωή τους θυμίζει «το αμερικάνικο όνειρο» μας βοηθούν να δούμε τα πράγματα μέσα από την πραγματική τους διάσταση.

 

Τα πουλάκια του Χειμώνα... via KaPa

Μας έχουν πει, πως πολλές φορές οι αναρτήσεις μας μοιάζουν με ταινία Αμερικάνικη. Χαριτωμένα παιδάκια, χαρούμενοι άνθρωποι, ωραίες εικόνες, κήποι, λουλούδια…Ανθρώπινη θαλπωρή και ηρεμία όπου όλοι σκέφτονται όλους και όλοι αγαπούν όλους και τα γνωστά…Σαν να ζούμε στην ευτυχισμένη Αμερικάνικη countryside όπου οι άνθρωποι ψήνουν κερασόπιτες, «κάνουν» αγκαλιές ο ένας στον άλλο, δεν ξεχνούν ποτέ να πουν «σ’ αγαπώ» και τα παιδιά κυλιούνται με τα σκυλιά τους στα γρασίδια…

Λοιπόν ήρθε η ώρα της κατάρρευσης του Αμερικάνικου ονείρου….Δεν είναι τυχαία η μέρα που επιλέχθηκε καθότι ταιριάζει απόλυτα και με την πραγματικότητα της χώρας μας τις τελευταίες ημέρες….Κατάρρευση!!

Στην καθημερινότητα μας τίποτε δεν είναι απλό ή εύκολο. Δεν ζούμε την Αμερικάνικη εκδοχή αλλά την Ελληνική. Δεν ξέρω να κάνω καλές κερασόπιτες και τα σκυλιά μας είναι παλιοχαρακτήρες και δεν παίζουν με τα παιδιά…χα!
Υπάρχουν δε κάποιες ημέρες σαν αυτές τις τελευταίες δηλαδή που λες να φύγουν και να μην ξανάρθουν…
Μέρες που εκτός από την καθημερινή τρέλα, δουλειά, δουλειά, δουλειά, άνθρωποι με ανάγκες και προβλήματα που πρέπει άμεσα να βρουν λύση, και μετά επιστροφή και ένα σπίτι γεμάτο ανάγκες και εκεί άλλοι άνθρωποι των οποίων οι ανάγκες πρέπει να καλυφθούν. Ο χρόνος ελάχιστος και οι λέξεις μεταξύ μας λιγοστές και ανούσιες.

Αυτό μέχρι πριν ένα χρόνο ήταν η ζόρικη πραγματικότητα μας…Τώρα προστέθηκε σε αυτό και κάτι άλλο. Ο φόβος, η ανασφάλεια, ο θυμός, η απογοήτευση και το πιο δύσκολο ίσως, η αρπαγή των ονείρων…της ελπίδας μας. Τα σχέδια του αύριο, ο οικογενειακός προγραμματισμός μας που κατέρρευσε κι αυτός μαζί με τη χώρα…
Οπότε όχι, το Αμερικάνικο όνειρο δεν υπάρχει εδώ.

Αντίθετα, υπάρχουν ημέρες που είμαστε σαν παλαβοί για να προλάβουμε ανοιχτή την πόρτα του σχολείου και μετά να οδηγήσουμε ως το κέντρο κάποιες φορές μέσα σε αγχωτικό μποτιλιάρισμα και να βρεθεί και παρκινγκ …Τρέλα

Όταν γυρίζω σπίτι για να προλάβω ανασκουμπώνομαι και λέω στον εαυτό μου » μισούς χρόνους» …κάποιοι συνάδελφοι θα γελούν γιατί αυτή είναι μια έκφραση της δουλειάς…Σημαίνει κάνω όλα όσα έχω στην ευθύνη μου στο μισό χρόνο από ότι συνήθως…Το καταφέρνει κανείς αυτό μόνο με ένα τρόπο…τρέχοντας! Ω ναι!! Τρέχω.
Έχω ένα καθαρό πλάνο στο μυαλό μου και τρέχω, ανεβοκατεβαίνω σκάλες, βάζω πλυντήρια, μαγειρεύω τρέχοντας. Κανένα δευτερόλεπτο δεν πάει χαμένο.

Όχι μόνο εγώ δηλαδή, μοιράζουμε τις δουλειές και τρέχουμε και οι δύο….
Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να εξοικονομήσουμε λίγο χρόνο ηρεμίας με τα παιδιά στο τέλος κάθε ημέρας και για εμάς μόλις οι μικροί άνθρωποι πάνε για ύπνο. Για να μπορέσουμε να ασχοληθούμε με όλα αυτά που αγαπάμε, τα λουλούδια, τα σκυλιά, τις κατασκευές, το διάβασμα…
Στις αναρτήσεις φαίνεται σαν όλη την ημέρα να κάνουμε το κέφι μας…Αστείο, τρέχουμε όλη την ημέρα για να προλάβουμε στο τέλος αυτής να κάνουμε κάτι από το κέφι μας…τις τελευταίες ημέρες δε, χάθηκε και το κέφι!

Τις στιγμές αυτές που όλοι τρέχουμε για τις υποχρεώσεις μας, δεν είναι κανείς χαρούμενος ή χαριτωμένος.
Τα παιδιά έχουν τις ανάγκες τους, τα σχολεία, το διάβασμα, τις δραστηριότητες, το σπίτι έχει τις ανάγκες του, ακόμη και τα σκυλιά έχουν τις ανάγκες τους κι αν δεν τα βγάλεις βόλτα παρεκτρέπονται κι αρχίζουν τις καταστροφές…
Οι εντάσεις ανεβαίνουν, τα νεύρα χτυπούν κόκκινο και νιώθεις θυμωμένος, κουρασμένος, μόνος, αδικημένος….όλα αυτά τα ωραία…

Ζούμε στο ωραίο μας σπίτι με το ωραίο περιτύλιγμα και το φθινοπωρινό Decor…χα και κάποια στιγμή το μόνο που έχει σημασία είναι αυτό….αυτό που φαίνεται! Όμως όταν κλείνει η πόρτα στις πολύ δικές μας προσωπικές στιγμές τα πράγματα διαφέρουν. Ένα καλό παράδειγμα είναι αυτής της βραδιάς με τα κυδώνια.

Ο Πανταζής μου έφερε από την κυδωνιά μας όλα αυτά τα υπέροχα κυδώνια, για να κάνω ότι τραβάει η όρεξη μου. Ήταν 9 κιλά!!
Μεγάλα και μοσχομυριστά. Αποφάσισα να κάνω από όλα και γλυκό κυδώνι που μας αρέσει πολύ και κυδωνόπαστο που αρέσει στον παππού Άγγελο και λίγη μαρμελάδα για το πρωινό…Μια χαρά!! Όμως όταν άρχισα να τα καθαρίζω, ήρθε η απογοήτευση….Σάπια. Σκουλικιασμένα!!

Όλη η ωραία εικόνα κατέρρευσε σε μια στιγμή…

…συνεχίστε την ανάγνωση στο blog KaPa. Me without you… tea without a biscuit! για να διαβάσετε και το τέλος της ιστορίας με τα κυδώνια – που φυσικά συσχετίζεται απόλυτα με το θέμα του post. Θα έχει άραγε «happy end»?  

Εμείς πάντως κάθε φορά που διαβάζουμε τις αναρτήσεις των KaPa παίρνουμε γερές δόσεις θετικής ενέργειας, πέρα από δεκάδες μικρά tips για να κάνουμε την ζωή μας ομορφότερη ως αντίσταση στις καθημερινές δύσκολες στιγμές!