Σκέψεις

Ξεκινήσαμε σχολείο!

09/11/2010
By

Τα σχολεία ξεκινήσανε καιρό τώρα, αλλά οι γονείς δεν παύουν να συζητάνε για αυτά ολόκληρο το χρόνο. Και αν τυχόν έχουν την δυνατότητα να στείλουνε τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία, τότε η κουβέντα είναι πάντα γύρω από το ποιο σχολείο είναι το καλύτερο. Αλλά τι γίνεται όταν τα παιδιά μας πάνε σε δημόσιο σχολείο, χωρίς δυνατότητα επιλογής του σχολείου τους παρα μόνο αν αλλάξουν κατοικία οι γονείς? Διαβάστε αρχικά τις σκέψεις της Κλεοπάτρας:

photo by D Sharon Pruitt

Βέβαια το θαυμαστικό στον τίτλο δεν είναι ακριβώς ένδειξη ενθουσιασμού αλλά κυρίως αγωνίας.

Ο Αντώνης έγινε δεκτός στο δημοτικό παιδικό σταθμό. Πήραμε λοιπόν χτες το πρωί τη «σχολική» μας τσάντα και κινήσαμε για την πρώτη μας μέρα. Λίγο αφού φτάσαμε, η προϊσταμένη με μια ελαφριά απόγνωση στον τόνο της φωνής της μας ενημέρωσε έναν έναν πως έχουν γίνει δεκτά στο σταθμό 29 παιδιά! Και δε μιλάμε για μεγάλα παιδάκια, μιλάμε για βρεφονηπιακό σταθμό, δηλαδή για μωρά και παιδιά μέχρι δυόμιση χρονών που ακόμα χρησιμοποιούν πάνα για την ανάγκη τους, κάποια από αυτά δεν περπατάνε και τα περισσότερα δεν μπορούν να φάνε μόνα τους. Δείχνοντάς μου τις εγκαταστάσεις μου, η εν λόγω απελπισμένη κυρία, είπε πως πρέπει να προσπαθήσω να τον παίρνω καθημερινά κατά τη μία και μισή το μεσημέρι διότι μετά όσα παιδάκια μένουν πέφτουν για ύπνο και ο σταθμός δυστυχώς έχει μόνο 10 κρεβατάκια και η ζήτηση για αυτά τα δέκα είναι όπως καταλαβαίνετε μεγάλη. Με βλέμμα απορίας, την ακολούθησα στην ξενάγηση και με μεγάλη μου «χαρά» ανακάλυψα πως η παιδική τραπεζαρία χωρούσε μετά βίας 15 παιδάκια και αν σκεφτείς ότι το προσωπικό είναι όλο κι όλο τέσσερα άτομα (τέσσερις μέχρι τις 2 η ώρα γιατί μετά και μέχρι το σχόλασμα θα μένουν μόνο δύο) τότε με απλά μαθηματικά καταλαβαίνει κανείς ότι κάθε δασκάλα θα είχε πολύ δύσκολο έργο να επιτελέσει κάθε μέρα.
Πήρα λοιπόν τον μικρό μου και αποχώρησα με πολλά νεύρα και κυρίως άγχος για το πως θα χειριστούμε εγώ και ο άντρας μου την κατάσταση. Εγώ είμαι εργαζόμενη και ο Αλέξανδρος το ίδιο. Αναρωτιέμαι λοιπόν, σε ποιους απευθύνεται ο δημοτικός σταθμός;

… συνεχίστε την ανάγνωση στην ανάρτηση της Κλεοπάτρας και διαβάστε και την εμπειρία-διαμαρτυρία της Vivi με τις ημιαργίες και τις αργίες των ελληνικών δημόσιων σχολείων! Όσοι στέλνουμε μικρά παιδιά σε δημόσια σχολεία αυτές τις μέρες βρεθήκαμε σε δύσκολη θέση με όλες αυτές τις αργίες τις τελευταίες ημέρες με τις Εθνικές επετείους και τις εκλογές!

Περήφανος…

02/11/2010
By

Ένας μαραθώνιος που διαφημίστηκε αρκετά ως επετειακός, 2.500 χρόνια μετά την μάχη του Μαραθώνα, και συγκέντρωσε πλήθος αθλητών και τουριστών από όλο τον κόσμο, κατάφερε κάτι που δεν κατάφεραν να κάνουν στον ίδιο βαθμό οι εκδηλώσεις της επετείου της 28ης Οκτωβρίου λίγα 24ωρα νωρίτερα… μας έκανε περήφανους! Οι Έλληνες έχουμε συνηθίσει να είμαστε περήφανοι, νιώσαμε πραγματικά περήφανοι στους Ολυμπιακούς αγώνες που διοργάνωσαμε το 2004 και που τα τελευταία χρόνια όπως πολύ σωστά εξηγεί ο Σταύρος στην αρχή του κειμένου του βρίσκουμε σε αντίθεση πολλους λόγους να μην νιώθουμε περήφανοι:


Classic Marathon 2010 - 3rd winner Endwin Kimutai Kenya

photo by dtsiabai

Για πολλά πράγματα δεν είμαι περήφανος που είμαι έλληνας.

Δεν είμαι περήφανος για
- την αθλιότητα στην οποία μας έχουν ρίξει οι δικές μας επιλογές
- τους πολιτικούς που μόνο την Ελλάδα δεν αγαπούν
- τους πολιτευόμενους που υποτίθεται ότι θέλουν το καλό του τόπου μα μόλις βγουν κοιτάν πώς θα φάνε τα περισσότερα χωρίς να κάνουν τίποτα
- την εκκλησία που μόνο αν της θίξεις τα κεκτημένα βάζει φωνή και επαναστατεί
- την αποχαύνωση που μας έχουν επιβάλλει με τα λογής ριάλιτυ και τηλεοπτικά σκουπίδια
- την πολιτιστική ανυπαρξία και μηδενική πνευματική δημιουργικότητα
- τον ωχαδερφισμό που μας χαρακτηρίζει στο 95% της καθημερινότητάς μας όλους μαζί και τον κάθε έναν μας ξεχωριστά
- την αδιαφορία μας στο συνάνθρωπο, στο περιβάλλον και στα προβλήματα των άλλων (πριν μας αγγίξουν κι εμάς τους ίδιους)
- την αμάθεια για την ιστορία μας και τον αρνητισμό που έχουμε στο να ασχοληθούμε με οτιδήποτε εθνικό (μήπως και χαρακτηριστούμε οπισθοδρομικοί, παρωχημένοι, ξεπερασμένοι, σωβινιστές, εθνικιστές, φασίστες)
- την διάθεσή μας να εξαντλήσουμε την εθνική μας υπερηφάνεια σε νίκες της Εθνικής Ελλάδας ποδοσφαίρου (είναι γνωστό πλέον πόσο μακριά είναι η π… του τσολιά) και σε καλές πορείες «ελληνικών» ομάδων στο Τσάμπιονς Λινκ (λινκ όπως χάϊπερλινκ)
- την αδιαφορία για επιτεύγματα τα οποία μας έχουν επιτρέψει να μην είμαστε ένα προτεκτοράτο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (αν και δεν ξέρω αν είμαστε προτεκτοράτο άλλου είδους αυτοκρατορίας και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι)
- την νοοτροπία να είμαστε επαναστάτες μόνο σε νόμους που δεν μας συμφέρουν (π.χ. ανιτικαπνιστικός νόμος) και όχι σε καταστάσεις που μας καταστρέφουν εμάς και τις επεργόμενες γενιές…
- την τάση που έχουμε να παρέχουμε στα παιδιά μας την τελειότερη παιχνιδομηχανή και το καλύτερο laptop αλλά αμελούμε συστηματικά να τους παρέχουμε την παιδεία που απαιτεί η συμβίωση σε μια κοινωνία, έτσι ώστε μεγαλώνοντας τα παιδιά μας να γίνουν χειρότερα από εμάς
- την κάθε λογής λαμογιά, κουτοπονηριά, μπαμπεσιά που έχει γίνει μέρος του DNA μας ως λαός
- και πολλά πολλά άλλα…

Σήμερα όμως, βλέποντας τα πρόσωπα όλων αυτών που ξεκίνησαν από τα πιο μακρινά μέρη του πλανήτη μας για να χύσουν λίτρα ιδρώτα στον δικό μας Μαραθώνιο, θυμήθηκα ότι υπάρχουν ακόμα πολλοί λόγοι για να αισθάνομαι υπερήφανος…
- Γιατί έβλεπα στο πρόσωπό τους το σεβασμό, όχι τη χλεύη των πολιτικών που στήνουν τα παιχνίδια τους, όπως επίσης και την ευγνωμοσύνη που το πλήθος τους έδινε θάρρος, γι’ αυτό και κάποιοι αστειεύονταν με τους θεατές και κυρίως με τα παιδιά
- Γιατί έβλεπα την προσπάθεια που έκαναν να ολοκληρώσουν μια διαδρομή επίπονη, όμοια μ’αυτή που είχε πετύχει 2μισυ χιλιετίες πριν ένας δικός μας.
- Γιατί έβλεπα τους απλούς ανθρώπους ( αν και αυτός ο χαρακτηρισμός πάντα με ξενίζει, καθώς χωρίζει τους ανθρώπους σε απλούς και σε τι; σε σύνθετους; σε σημαντικούς; )  να χειροκροτάνε εγκάρδια θέλοντας να δώσουν θάρρος και κουράγιο σε άγνωστους και «ξένους»

… δεν σταματάνε οι λόγοι εδώ που νιώθει περήφανος ο Σταύρος. Παραθέτει μερικούς ακόμη στο όμορφο κείμενό του μαζί με ένα βίντεο.

Αντίστοιχα συναισθήματα δημιουργήθηκαν και στην Yolina που αν και στον μήνα της πήγε στο Καλλιμάρμαρο να παρακολουθήσει τον τερματισμό και να χειροκροτήσει τους αθλητές και μια «…συγκλονιστική μαμά να φοράει τον μάρσιππο με το μωρό της λίγο πριν διασχίσει τα τελευταία μέτρα του συγκλονιστικού της κατορθώματος) αλλά και στον Kitsosmitsos που αφού το Σάββατο μαζί με τους υπόλοιπους 100 περίπου atenistas μας έκαναν περήφανους σε μια ακόμη εθελοντική τους δραστηριότητά τους την Κυριακή έδωσε και εκείνος το παρόν στις κερκίδες.

Περήφανους επίσης μας έκαναν οι διαδικτυακοί μας φίλοι σαν τον Javapapo που συμμετείχε στα 10 χλμ και έζησε όλη αυτή την ατμόσφαιρα από μέσα,

όπως ο Philip Nielsen ένας Δανός που ζει στην Ελλάδα και δηλώνει ότι «Είχα πάρα πολύ καιρό να δω τόσα χαμόγελα και ενθουσιασμό σε αυτήν την χώρα.«

Οι πρώτες διαπιστώσεις μιας μαμάς μόλις 18 ημερών

29/10/2010
By

Ακόμη μία μαμά, ακόμη μερικές ενδιαφέρουσες σκέψεις σε ένα αγαπημένο θέμα των μαμάδων bloggers. Γιατί όλες οι σκέψεις μιας μητέρας μετά από την γέννα της ειδικά όταν αυτή είναι η πρώτη της έχουν ιδιαίτερη σημασία για να συνειδητοποιήσει κάποιος την ψυχολογία της. Και όσο προχωράει αυτό το blog συνειδητοποιούμε πόσο μεγάλη σημασία έχουν αυτές οι σκέψεις των μαμάδων όχι μόνο για τους οικείους τους, αλλά και για τις wannabe μαμάδες αλλά και τους μπαμπάδες που πραγματικά νοιάζονται! Εδώ η alepou δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην εμπειρία της με τον θηλασμό:

photo by maessive

1. Το μωρό είναι (βιο)παλαιστής

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι ένα τόσο μικρό πλάσμα έχει τέτοια δύναμη. Τελικά το αντιλήφθηκα όταν η μαία το έβαλε στο στήθος μου. Το έσφιξε σαν μέγγενη με τα δυσάρεστα αποτελέσματα που αναφέρω στο προηγούμενο post. Η ένταση και η επιθετικότητά του 18 ημέρες μετά συνεχίζεται αλλά τουλάχιστον τώρα (που έχουν επουλωθεί και οι θηλές μου) έχει κουτσομάθει (όπως κι εγώ) τις σωστές κινήσεις και δεν με πληγώνει πλέον.

2. Πονάει αλλά μ’ αρέσει

Τον ίδιο τον θηλασμό πάντως ομολογώ ότι τον περίμενα αλλιώς. Ισως γιατί δεν είχα ακούσει ποτέ μια μαμά να παραπονιέται ότι το σκασμένο της την πεθαίνει στον πόνο, ότι κάνει λες και έχει σύνδρομο στέρησης ή κατοχής. Ειδικά τα σχετικά εγχειρίδια είναι εξαιρετικά παραπλανητικά: χαμογελαστές μανάδες θηλάζουν πανευτυχείς το μωρό τους σε στάση μπάλας / αγκαλιάς / ξαπλωτή ή ό,τι άλλο, τις οποίες περιγράφουν σαν το απλούστερο πράγμα στον κόσμο.

Πουθενά δεν λένε ότι πονάει, ότι εξαντλεί, ότι το γάλα θα κατέβει όταν το αποφασίσει αυτό, ότι για να το επιταχύνεις πρέπει να καταπιείς καμιά δεκαριά βότανα, να τρελαθείς στις αντλήσεις, να μαλώσεις με τον σύντροφό σου, να κλάψεις γοερά γιατί απέτυχες ως μάνα με το καλημέρα σας κοκ. Και φυσικά ουδείς σε προετοιμάζει για την διαδικασία από το μαιευτήριο.

Μπορεί η πρώτη θέση να κοστίζει ακριβά (ας όψεται η ασφαλιστική μου) και το «πακέτο» να περιλαμβάνει μέχρι και αισθητικό για τις ραγάδες, την κοιλιά ή τους κώλους της εγκυμοσύνης, όμως για τον θηλασμό τηρείται σιγή ιχθύος. Στη δική μου περίπτωση καταφύγαμε (μετά από επίμονο ψάξιμο του Γιάννη) σε σύμβουλο θηλασμού η οποία με έβαλε σε εντατικό πρόγραμμα και μου εξήγησε τα πώς και τι.

… διαβάστε τις υπόλοιπες σκέψεις της alepou στην ανάρτηση της στο Αlepouinthemarket και ανατρέξετε και στις πιο πρόσφατες αναρτήσεις και σκέψεις της τώρα που είναι μάνα μερικών λίγων μηνών!

Δεν βιάζομαι να μεγαλώσεις

18/09/2010
By

Διαβάζοντας την ανάρτηση της Mirelen διαπιστώνει κανείς ότι οι περισσότερες γυναίκες φτάνουν στην μητρότητα χωρίς να ξέρουν τι θα αντιμετωπίσουν. Διαβάζοντας απο εδώ και απο εκεί, ακούγοντας γνώμες άλλων γυναικών και στο τέλος περιμένοντας να έρθουν τα πολλά χρονικά ορόσημα που μας εχουν ορίσει …

photo by Te55

Πολλούς μήνες πριν γεννήσω το είχα ρίξει στο διάβασμα. Για το τι με περιμένει. Για να προετοιμαστώ. Είχα αγοράσει δυο βιβλιαράκια μικρά, είχα ξεκοκαλίσει το parents.gr και κάθε φορά που πήγαινα στο mall, έμπαινα στη fnac, έπαιρνα το «Τι να περιμένεις όταν είσαι έγκυος» και το «Τι να περιμένεις τον πρώτο χρόνο του παιδιού σου» και καθόμουν σε μια καρεκλίτσα από εκείνες τις μικρές στο παιδικό τμήμα (έχε χάρη που δεν πήρα πολλά κιλά στην εγκυμοσύνη), ακούμπαγα το βιβλίο στο τραπεζάκι και διάβαζα. Εντάξει δεν είναι δανειστική βιβλιοθήκη αλλά δεν ήθελα να δώσω και 32 ευρώ για ένα τεράστιο βιβλίο, οπότε βολευόμουν έτσι (ντροπή!).
Και ο καιρός πέρασε και το κοριτσάκι ήρθε. Κι εγώ με απίστευτα αποθέματα υπομονής και αγάπης ξεκίνησα τη ζωή μου μαζί της. Είχα διαβάσει λοιπόν ότι περίπου στις σαράντα μέρες εδραιώνεται ο θηλασμός. Θήλαζα νυχθημερόν και καθώς πλησίαζα το όριο των ημερών έπαιρνα κουράγιο. Το μωρό έπαιρνε βάρος και με το παραπάνω, οπότε δεν ανησυχούσα για το γάλα μου αλλά δεν ήμουν και σίγουρη ότι είχα καταφέρει να θηλάσω σωστά. Νομίζω πως πέρασαν τουλάχιστον δύο μήνες και μετά ένιωσα πιο ελαφριά, σαν να έχει ρυθμιστεί η παραγωγή και το μωρό να τρέφεται σωστά. Κάποιοι λέγανε πως και στις 40 μέρες το μωρό κοιμάται πιο πολύ το βράδυ. Μπα, το δικό μου έφτασε 5 μηνών για να ξυπνάει έστω μια φορά και καμιά φορά και δύο. Ακόμη δυσκολεύεται στον ύπνο, ξυπνάει μες τη νύχτα και με ζητάει. Μετά λέγανε για τους κολικούς, στο τρίμηνο τελειώνουν. Δεν ξέρω αν είχαμε κολικούς, ποτέ δεν τους παραδέχτηκα αλλά περίμενα με ανυπομονησία το τέλος του τρίτου μήνα για να πω σε όλους πως κι αν είχαμε, τέλειωσαν. Στους 6 μήνες, λέει, η ζωή του ζευγαριού και η ζωή στο σπίτι γενικά επανέρχεται σε φυσιολογικά επίπεδα. Εδώ και ένα μήνα, ξυπνάω από τις 7, πράγμα που έχω να το κάνω λογικά από τότε που πήγαινα Α’ Δημοτικού. Η πριγκίπισσα μου με πηγαίνει στο σαλόνι και μετά από καμιά ωρίτσα αυτή ξανακοιμάται. Υπάρχουν μέρες που απλά δεν μαγειρεύω, στο χαρτί για το σούπερ μάρκετ γράφω μόνο τα φρούτα, το μοσχάρι και τα λαχανικά της μικρής και η στοίβα με τα ασιδέρωτα μειώνεται μόνο όταν μας επισκέπτεται η μαμά μου.
Που το πάω; Που το πάω;

…. συνεχίστε την ανάγνωση στην ανάρτηση της Mirelen στο μικρό σπίτι στο λιβάδι και διαβάστε τα συμπεράσματα και τις υπόλοιπες σκέψεις της… Σίγουρα θα είναι σκέψεις που έχετε κάνει και σεις… και τελικά είναι η αγάπη αυτή που τα πλημμυρίζει όλα!

Ημέρα 7η

13/08/2010
By

Ένας μπαμπάς παει διακοπές μόνος με τα 4 (ναι τέσσερα) παιδιά του, με τα οποία δεν βρίσκεται τόσο συχνά μαζί… Διακοπές με το μπαμπά λοιπόν… Ένα ιστολόγιο που στήθηκε άμεσα αυτές τις μέρες από έναν πατέρα για να καταγράφει κάθε βράδυ τις σκηνές της ημέρας, τις στιγμές τις δικές  του και των παιδιών του, τις σκέψεις του… Επιλέξαμε αυτή την συγκεκριμένη ανάρτηση κυρίως για την τελευταία της παράγραφο την οποία και παραθέτουμε εδώ…  γιατί ημέρες διακοπών το μυαλό μας πλημμυρίζει από σκέψεις… που συχνά καταλήγουν στο να αναρωτιόμαστε αν είμαστε καλοί ή κακοί γονείς!

photo by aspros

Πέρασε κιόλας μια εβδομάδα με τα παιδιά. Να σας πω πάλι ότι φάγαμε corn flakes για πρωινό; Ίσως είναι καλύτερο να αναζητήσω χορηγό εταρία corn flakes! Μόνο σοβαρές προτάσεις παρακαλώ. Έχουμε και τέσσερα παιδιά να μεγαλώσουμε. Μετά τα γνωστά λοιπόν πρωινά, μαζέματα, ετοιμασίες πήγαμε στην θάλασσα. Έτσι για αλλαγή. Σνομπάραμε τους πωλητές και τα βραχιολάκια τους ξανά και απολαύσαμε ένα πολύ καλό μπανάκι. Ο Λεωνίδας έκανε παρέα με ένα άλλο παιδάκι. Όλοι μαζί κάναμε αγώνες κολύμβησης. Ο καθένας στην κατηγορία του φυσικά. Η Ελισσάβετ είχε πάρει πρόσφατα χρυσό μετάλιο κολύμβησης στην κατασκήνωση που είχε πάει και σήμερα κατάλαβα το γιατί. Είναι εντυπωσιακή η πρόοδός της. Φάγαμε γιαουρτάκια μετά το μπάνιο.
Τα τρία μικρότερα ξεπλύθηκαν με μπουγέλα και δεν ξεκολούσαν. Δύσκολο να το ελέγχεις αυτό παράλληλα με μαγειρέματα. Και μέσα σε όλα συνειδητοποίησα ότι η ηλεκτρική κουζίνα είχε διαρροή ρεύματος. Δυσκολευόμουν πολύ να το χειριστώ. Νομίζω ότι είναι οι τελευταίες της μέρες καθώς ο φούρνος της ήδη δεν λειτουργεί.
Για φαγητό, το μενού είχε μακαρόνια, κοχυλάκια. Δεν μου άρεσαν καθόλου αλλά ευτυχώς άρεσαν στα παιδιά. Τα μεγάλα μου ζήτησαν φακοσαλάτα! Μπράβο επιτυχία. Η Ελισσάβετ εκτιμάει ιδιαίτερα την ψιλοκομμένη ντομάτα. Για τους δυο μικρότερους είχε αγγουράκι και για όλους chicken nuggets. Για μένα είχε τις υπόλοιπες φακές που μας τελείωσαν σήμερα. Ούτε το χειμώνα δεν είχα φάει τόσες.
Η Ελισσάβετ χτύπησε λίγο το χέρι της και ήθελε απολύμανση και τσιροτάκι. Δυστυχώς δεν είχα απολυμαντικό και της έβαλα after shave. Την έτσουξε λίγο και απόρησε πως το βάζω κάθε μέρα αυτό το πράγμα. Αυτόματα μετά το φαγητό το έριξαν στο διάβασμα και μπόρεσα να κάνω τα μαζέματα και έως και να χαλαρώσω. Ελισσάβετ, Λεωνίδας και Ιάκωβος μου έπλυναν το αυτοκίνητο με την σκούπα! Με εντυπωσίασαν. Έκαναν και την ζημιά τους βέβαια καθώς ο Ιάκωβος έσπασε ένα τζάμι στο γκαράζ…
………………………………………………………………………..

… Ήδη σε αυτές τις ημέρες, υπήρξαν στιγμές που ένοιωσα κουρασμένος. Μέρες που δεν έμενε στιγμή για μένα. Κάποια στιγμή που ζήτησα βοήθεια από τα παιδιά μου απάντησαν να .. κάνω κι εγώ κάτι. Ευτυχώς δεν ήταν τυπική τους απάντηση. Στενοχωρήθηκα όμως προς στιγμή. Δεν είναι δυνατόν να μην βλέπουν πόσα κάνω, σκέφθηκα για λίγο. Αυτό που προσπαθώ να πω, είναι ότι θεωρώ λάθος να στηρίζουμε όλη μας την ζωή στην ικανοποίηση που μπορούμε να πάρουμε από τα παιδιά μας. Ναι, τα παιδιά είναι η ιερότερη και σοβαρότερη αποστολή μας. Ναι, αξίζουν τα πάντα. Απλά, δεν μπορούν να πάρουν τα πάντα έτσι, όμως. Και σε αυτά φορτώνουμε υπερβολικές ευθύνες αν τους αφιερώνουμε ολόκληρη την ζωή μας και από τον εαυτό μας στερούμε την ισορροπία όταν τον κρατάμε μακρυά από τις υπόλοιπες δραστηριότητες της ζωής. Δεν ξέρω αν ακούγομαι κακός μπαμπάς ή γονιός αλλά νομίζω ότι η ψυχική γαλήνη δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο στα παιδιά, όσο αστείρευτη πηγή χαράς μπορεί να είναι αυτή.

Δεν θα σας πούμε απλά να συνεχίσετε την ανάγνωση της υπόλοιπης ανάρτησης στο blog του aspros. Θα σας προτείνουμε να ξεκινήσετε την ανάγνωση από την Ημέρα 1η και να φτάσετε μέχρι και την τελευταία ημέρα (Ημέρα 14η?)… σαν ένα διήγημα διακοπών… με την διαφορά.. ότι συμβαίνει τώρα!

Keep on blogging!

30/07/2010
By

Κατά περιόδους στην μπλογκόσφαιρα και στα παραδοσιακά Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης ανάβει η κουβέντα για το τι να είναι το blogging? Ή πως πρέπει να είναι? Η gaitanaki νέα blogger και η ίδια μάλλον έχει καταλήξει ότι τα blogs είναι μεράκι. Μια νέα γενιά. Ποικιλία σε θεματολογία αλλά και πρακτικές … Και προσελκύει και νέες μαμάδες να γράψουν…

photo by Brian Wilkins

Σήμερα θέλω να μιλήσω λίγο για την Ελλάδα, λίγο για το μπλόγκινγκ, να μονολογήσω αφού τα λέω από μέσα μου, ας είναι γραμένα κι όλας….

Scripta Manes. Τα γραπτά μένουν.

Μένουν; Αλήθεια, τώρα, πόσα από τα γραπτά της blog-όσφαιρας μένουν; Μήπως είναι μια ουτοπία πια τουτη εδώ η «θεραπεία»; Πρόσφατα βοήθησα την Κ να ξεκινήσει δικό της private blog. Ήθελε κάπου να γράφει τις σκέψεις της και να είναι σίγουρη οτι κανένας άλλος δεν θα μπορεί να τις διαβάζει. Ένα ημερολόγιο, δηλαδή, για τα μάτια της μονάχα. “και μετά τι γίνονται όλα αυτά τα γραπτά;” ρώτησε η Σ που έτυχε να μας ακούει να μιλάμε γιαυτό. “Χάνονται στο πουθενά” της απάντησε όλο χαρά η Κ. Για την ίδια ήταν μεγάλη ανακούφιση αυτό. Το ότι τα γραπτά μένουν την εγκλώβιζε. “Κι αν τα διαβάσει κάποιος κάποια στιγμή και τα παρερμηνεύσει;” Ήταν και ο κύριος λόγος που μια ξεκινούσε και μια σταματούσε το ημερολόγιό της.

Υπάρχουν όμως και τα άλλα blog. Εκείνα που έχουν ξεκινήσει με την παραδοχή ότι θα διαβαστούν και από ανθρώπους που δεν ξέρεις, θέλεις και δε θέλεις, είναι ανοιχτά στο κοινό! Είμαι κι εγώ καινούρια blogger, μόλις κάποιους μήνες. Κοιτάζω κυρίως μαμαδο- και art,craft-μπλογκ, αυτά με ενδιαφέρουν, τι να κάνω; Και βλέπω κοπέλες να μιλούν ωραία, να αφιερώνουν πολύ δουλειά σε έρευνα, και πάνω απ’όλα να το κάνουν με μεράκι! Το blog της Λυδίας και της Αριάδνης και οι μπόμπιρες συγκεντρώνουν άρθρα και πληροφορίες για την εγκυμοσύνη, τα παιδιά και το μεγάλωμά τους, η κοιλίτσα και το τεστ θετικό είναι ημερολόγια εγκυμοσύνης, το πεφταστερι και το μαμακα με κάνουν να γελάω κάθε φορά που περιγράφουν οικογενειακά σκηνικά. Για να μην πω για το πασίγνωστο (στο μαμαδοχώρο) ειμαι μαμα που, λίγο με τους διαγωνισμούς, λίγο με την ορθότατη σκέψη, όρεξη και διοργάνωση της Ολίβιας έχει ενώσει όλες τις Ελληνίδες μάνες με 6000 άτομα στο facebook και ο αριθμός αυξάνεται καθημερινά! Δεν είμαστε καν πια διάσπαρτοι! Γιατί είμαστε πια στεγάσμένοι κάτω από το μαμα..δες, μπαμπά…δες. Όλα αυτά ιδιωτικές πρωτοβουλίες!

Κυρίες και Κύριοι, είμαστε η νέα γενιά! …

… συνεχίστε την ανάγνωση στο Γαϊτανάκι. To post αυτό όπως και τα περισσότερα τελειώνει εκεί που τελειώνει και το τελευταίο σχόλιο. Διαβάστε τι λένε άλλες αγαπημένες σας  (αν όχι ακόμη θα γίνουν σίγουρα αγαπημένες σας σύντομα) bloggers για το πως βλέπουν το blogging.

Και ένα μικρό tip. Αν θέλετε να μάθετε τι σημαίνει το blogging, ποιες ήταν οι σκέψεις πολλών αγαπημένων σας bloggers για να ξεκινήσουν το δικό τους ιστολόγιο… αναζητήστε το στα πρώτα τους ποστ, αν όχι στο πρώτο… έτσι όπως χαιρετάει τον κόσμο και η gaitanaki στο πρώτο της ποστ!