Οι φωτογραφίες και το βίντεο της χρονιάς – στα δικά μας τα μάτια

13/12/2011
By

Δύο φωτογραφίες και ένα βίντεο που θα σας αγγίξουν… Οι φωτογραφίες παίρνουν μέρος στο διαγωνισμό του National Geographic για τη φωτογραφία της χρονιάς – τα αποτελέσματα του οποίου ανακοινώνονται αύριο – ενώ το βίντεο παρουσιάστηκε σε συνέδριο στην Αμερική και δημοσιεύτηκε στο site του TED πριν από λίγες ημέρες.

 

Μεταξύ δύο κόσμων

Μεταξύ δύο κόσμων: Μία μαμά γεννάει το γιο της. Η φωτογραφία αποτυπώνει τη μεγαλειώδη στιγμή που μία μαμά πρωτογνωρίζει το γιο της. Το μισό μωρό είναι μέσα στη μητέρα του και το μισό έρχεται στον κόσμο, οδηγούμενο από τα ίδια τα χέρια της μητέρας του. Τη φωτογραφία την τράβηξε η φίλη της μαμάς και μαία, που ήταν παρούσα.

Τοποθεσία: Summertown, Tennessee
Φωτογραφία και λεζάντα της Tara Garner [via]

 

Η πεντάμορφη και το τέρας

Η πεντάμορφη και το τέρας: Η φωτογραφία τραβήχτηκε σε ένα χωριό στο Νότιο Λάος. Οι συνθήκες ζωής αυτών των ανθρώπων μας μεταφέρουν τουλάχιστον 50 χρόνια πίσω. Είναι φτωχοί και δεν έχουν να δώσουν τίποτα στα παιδιά τους να παίξουν, παρά μόνο ζώα που περιφέρονται ανενόχλητα εδώ κι εκεί. Μερικές φορές κάποιο από αυτά πιάνεται και καταλήγει να κρέμεται πάνω από το παιδί για να το διασκεδάσει.

Τοποθεσία: Νήσος Don Khong, Laos
Φωτογραφία και λεζάντα της Luciana Belsito [via]

 

 

Και για το τέλος, μία απεικόνιση που δείχνει με πρωτόγνωρο τρόπο την πορεία από τη στιγμή της σύλληψης ως τη γέννηση.  Αν θέλετε να μεταβείτε κατευθείαν στο σημείο που ξεκινάει η απεικόνιση και να παρακάμψετε την εισαγωγική ομιλία, μετακινήστε τη μπάρα στο στο δεύτερο λεπτό.

Όποια κι αν είναι τα αποτελέσματα του διαγωνισμού που θα ανακοινωθούν αύριο, οι παραπάνω φωτογραφίες αλλά και το βίντεο συγκινούν, συναρπάζουν και μαγεύουν. Ας αφήσουμε τα συναισθήματα που νιώθουμε βλέποντάς τα, να αγγίξουν τις ευαίσθητες χορδές μας και να μας παρασύρουν…

Ταξίδι στην Λαπωνία στο χωριό του Άι Βασίλη!

12/12/2011
By

Ένα ταξίδι που αποτελεί όνειρο για πολλούς είναι η επίσκεψη στο χωριό του Άι Βασίλη! Στο blog Ανθομέλι των νέων αλλά πολύ δυναμικών bloggers kathy και callie διαβάζουμε λεπτομερείς προσωπικές εντυπώσεις από την επίσκεψή τους πριν από μερικά χρόνια και ταξιδεύουμε κι εμείς μαζί τους!

 

Το χωριό του Άι Βασίλη

Όπως έχετε ίσως καταλάβει, τα Χριστούγεννα είναι οικογενειακή μας υπόθεση. Τα αγαπάμε τόσο πολύ που για να φανταστείτε ενώ παντρευτήκαμε με τον άντρα μου Απρίλιο, αποφασίσαμε να πάμε ταξίδι του μέλιτος τον Δεκέμβριο! Τι μπάνια και τις αντηλιακά, ποιες Μαλδίβες και ποιες Σεϋχέλλες; Τα Χριστούγεννα θέλουν χιόνι και κρύο. (Αυτά βέβαια τα λέω τώρα γιατί τότε δεν σας κρύβω ότι είχα μπει στον πειρασμό για λίγο χειμωνιάτικο μαύρισμα).
Η έρευνα φυσικά για το ταξίδι είχε ξεκινήσει από πολύ νωρίς. Έψαχνα σαν τρελή στο ίντερνετ ρομαντικούς προορισμούς και πολυτελή ξενοδοχεία και ρωτούσαμε όλους τους παντρεμένους φίλους μας που είχαν πάει αυτοί για το ταξίδι του μέλιτος.

Βόλτα με snowmobil πάνω σε παγωμένη λίμνη

Το όνειρό μου ήταν η Γαλλική Πολυνησία, προορισμός που όμως έμεινε μόνο στα όνειρά μου γιατί οι τιμές που ζητούσαν ήταν εξωφρενικές (και όχι άδικα αφού λόγω απόστασης αλλάζεις τουλάχιστον δύο αεροπλάνα). Δεύτερη επιλογή η Βραζιλία και συγκεκριμένα το Ρίο ντε Τζανέιρο. Μμμμ, εκεί για να πω την αλήθεια το όνειρο ήρθε πολύ κοντά μας, σχεδόν το αγγίξαμε αλλά…. τελικά μας ξέφυγε. Ο λόγος  ήταν κυρίως λόγω βλακείας! Όλοι οι γνωστοί και οι φίλοι μας μας φόβισαν αρκετά λέγοντάς μας ότι η εγκληματικότητα είναι στα ύψη και ότι επιτίθενται ιδιαίτερα στους τουρίστες. Αν και τώρα μου φαίνεται ιδιαίτερα χαζός ο λόγος που απορρίψαμε αυτή την ιδέα, τότε μου φαινόταν απόλυτα λογικός.

Αρχές Νοέμβρη και δεν έχουμε ακόμα καταλήξει πουθενά. Αποφάσισα, λοιπόν, να πάω στο ταξιδιωτικό πρακτορείο που συνεργαζόμαστε και να πάρω μερικές ιδέες μπας και ξεμπλοκάρω.

Τα γράμματα των παιδιών ανά χώρα!

Και τότε έγινε το κλικ! Σε έναν οδηγό είδα το ταξίδι στη Λαπωνία και στο χωριό του Άγιου Βασίλη. Μα πως δεν το είχαμε σκεφτεί νωρίτερα; Ήταν ο τέλειος προορισμός! Ή μήπως όχι;

Το ταξίδι αυτό είχε τα πάντα: δραστηριότητες στο χιόνι, καλό φαγητό, τέλεια τοπία, υπέροχο ζεστό κρασί και πολύ χιόνι (αν και η χρονιά που πήγαμε εμείς, 2006, ήταν από τις πιο ζεστές). Είχε όμως και τα αρνητικά του: νύχτωνε πολύ νωρίς (ξημέρωνε γύρω στις δέκα το πρωί και νύχτωνε γύρω στις 3 το μεσημέρι), η βραδινή διασκέδαση ήταν για κλάματα, τα μαγαζιά ήταν ακριβά (αντίο ψωνάκια) και τα χριστουγεννιάτικα στολίδια (που με τόση αγωνία περίμενα να αγοράσω) ήταν παλιομοδίτικα.

Για όσους, λοιπόν, σκέφτονται να κάνουν αυτό το ταξίδι σας παραθέτω μία λίστα με τα υπέρ και τα κατά του (σύμφωνα πάντα με τη δική μου οπτική γωνία) και αποφασίζεται μόνοι σας.

Υπέρ:

  • Η βόλτα με τα snowmobile πάω σε παγωμένη λίμνη! Παρόλο που εγώ είχα φανταστεί βουνά και δάση, τελικά δεν αλλάζω αυτή την εμπειρία με τίποτα. (Για τα παιδιά υπάρχουν ειδικά διαμορφωμένες θέσεις για ασφάλεια).
  • Ο ζωολογικός κήπος Ranua, με αποκορύφωμα το υπέροχο θέαμα των πολικών αρκούδων. Το κρύο ήταν… παναγιά μου βόηθα… αλλά τα ζώα ιδιαίτερα και υπέροχα
  • Το φαγητό ήταν υπέροχο! Ο τάρανδος νοστιμότατος και ο πουρές τους θεϊκός! Όταν δε τα τρως μέσα σε ινδιάνικη σκηνή με αναμμένη τη φωτιά, σου φαίνονται ακόμα πιο νόστιμα.
  • Η συνάντηση με το Άγιο Βασίλη σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι ακόμα παιδί (βέβαια το φθηνότερο πακέτο φωτογραφιών είχε 40 ευρώ. Ευτυχώς φροντίζουν να βγει τέλεια).
  •  Τo ταχυδρομείο του Άγιου Βασίλη όπου μαζεύονται τα γράμματα των παιδιών από όλο τον κόσμο. Μαγικό. Μπορείς να στείλεις πραγματικά γράμμα όπου θέλεις με αυθεντικά γραμματόσημα του Άγιου Βασίλη και ό, τι κάρτα τραβάει η ψυχή σου! Απλά μαγικό.

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Ανθομέλι και δείτε αναλυτικότερα: τη λίστα με τα κατά, εντυπώσεις και σχόλια, αλλά και πολύ-πολύ περισσότερες φωτογραφίες!

Teen there, done that

07/12/2011
By

Χθες βράδυ έδωσα στην μητέρα μου το βιβλίο του βραβευμένου με Nobel Ζοζέ Σαραμάγκου «Το τελευταίο τετράδιο» και όταν την επόμενη ημέρα την ρώτησα για τις εντυπώσεις της η αντίδρασή της ήταν μα… αυτό δεν είναι βιβλίο… αυτό είναι blog.

Για να διαβάζετε αυτήν εδώ τη σελίδα, σίγουρα είστε πιο εξοικιωμένοι με τα blogs και δεν θα έχετε την αντίδραση της μητέρας μου. Ειδικά αν είστε συχνοί αναγνώστες της σελίδας μας θα έχετε ήδη συστηθεί με την Στέλλα Κάσδαγλη, και το Κοιλίτσα.com,  μέσα από το οποίο ζήσαμε βήμα-βήμα την εγκυμοσύνη της και ενημερωνόμαστε για τα πρώτα βήματα της φασολίτσας της.

Περιττό να πούμε ότι η χαρά μας είναι ιδιαίτερα μεγάλη λοιπόν που το Κοιλίτσα.com κυκλοφορεί πλέον σε βιβλίο! Στο πρόσφατο της post με τίτλο Teen there, done that η Στέλλα γράφει τις σκέψεις της γύρω από την εγκυμοσύνη και τον πρώτο χρόνο της μητρότητας και μας δίνει μια γεύση για τον ειλικρινή τρόπο γραφής της, τον οποίο θα συναντήσουμε και στο βιβλίο της! 

Διαβάζω την Κοιλίτσα ξανά. Σε βιβλίο. 195 σελίδες σενάριο. Σενάριο που το έχω ζήσει, 9 μήνες χαρά και δάκρυα και αμφιβολίες και αγάπη και πόνος και φόβος και μαγεία. Και πιάνω τον εαυτό μου να θυμάται και να μη θυμάται, να γελάει και να κλαίει με πράγματα που έχει ήδη γελάσει/κλάψει τουλάχιστον μία φορά, να κουνάει το κεφάλι με κατανόηση ή με συγκατάβαση ή με «καλά, μα πού ζούσες» απορία.

Περπατάω στο δρόμο και σκέφτομαι πόσο η εγκυμοσύνη και ο πρώτος χρόνος της μητρότητας μοιάζουν με την εφηβεία. Πολλές φορές νιώθεις μόνη σου και δεν μπορείς να επικοινωνήσεις με τους γύρω. Πολλές φορές νιώθεις θυμωμένη, απογοητευμένη, παραιτημένη, ενθουσιασμένη, ερωτευμένη, χωρίς, τις περισσότερες, να ξέρεις γιατί. Κυρίως, όλα τα ψυχολογικά αδούλευτα κομμάτια σου, οι κόμποι, οι πληγές, τα σκοτεινά ντουλάπια, ειδικά αυτά που έχουν να κάνουν με τους δικούς σου γονείς, ξεχύνονται και τρέχουν αναμαλλιασμένα κατά πάνω σου, τη στιγμή που έχεις περισσότερο από ποτέ ανάγκη μια στοιχειώδη ηρεμία και ψυχραιμία για να αντιμετωπίσεις τη χιονοστιβάδα των άγνωστων απαιτήσεων που κατεβαίνει από την πλαγιά (παρασύροντας μαζί το παιδί σου).

Είναι αδύνατο να τα αντιμετωπίσεις όλα, δεν έχεις αρκετά στοιχεία στα χέρια σου, ούτε αρκετή υπομονή. Βασικά, δεν έχεις κοιμηθεί αρκετά για να το κάνεις. Όμως σου χαρίζουν μια μοναδική ευκαιρία να ξεμπλέξεις μερικά ακόμα λάθος δεσίματα και να πας λίγο πιο μπροστά. Το ότι θα περάσεις τελικά στην απέναντι πλευρά, είναι δεδομένο. Το ότι θα χτυπηθείς ανελέητα, επίσης. Τουλάχιστον στην πορεία θα έχεις ακούσει μια δισκοθήκη καλή μουσική.

Περπατάω στο δρόμο και σκέφτομαι πόσο έχουμε αλλάξει –εγώ, εσύ, όλη μας η ζωή. Τα πράγματα που νόμιζα ότι θα μου λείψουν αλλά ούτε που τα παρατήρησα τελικά και τα άλλα, που δεν είχα ιδέα ότι θα με τσούξουν τόσο πολύ. Δεν είμαι αντικειμενικός παρατηρητής για να σου πω πώς ακριβώς έχω απομακρυνθεί από τον προηγούμενο εαυτό μου και προς ποια κατεύθυνση. Είμαι πιο υπομονετική; Σίγουρα. Πιο τρυφερή; Πιο ψύχραιμη; Πιο δυνατή; Πιο υστερική, νευρική, κυνική, αγχωμένη; Εσύ θα μου πεις.

ΥΓ. Από την αναλογία εγκυμοσύνη/εφηβεία εξηγούνται πολλά: ξέρεις, αυτό που όλοι κάποια στιγμή σου περιγράφουν την εφηβεία ως τα καλύτερά σου χρόνια και την εγκυμοσύνη ως την ωραιότερη περίοδο της ζωής σου. Δυνάμει, τρέλες.

ΥΓ2. Τουλάχιστον στην εφηβεία υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν πειστεί απόλυτα ότι πετάς στον έβδομο ουρανό (οι μαύροι τοίχοι του δωματίου σου τους έχουν βάλει ψύλλους στ’ αφτιά) και κάνουν μέχρι και μαθήματα για το πώς είναι καλύτερα να σου συμπεριφερθούν. Στην εγκυμοσύνη πιστεύουν ότι η δυσκολία λύνεται με μερικά κεράσια το Μάρτιο.

ΥΓ3. Το Κοιλίτσα.com θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία στο τέλος Οκτωβρίου, από τις εκδόσεις Πατάκη. Stay tuned.

Το Κοιλίτσα.com βρίσκεται ήδη στα βιβλιοπωλεία! Μπορείτε να το παραγγείλετε online από το e-shop των Εκδόσεων Πατάκη!

Λέτε αυτή η τόσο όμορφη προσπάθειά της Στέλλας να αποτελέσει πρότυπο και για άλλες μητέρες ή γυναίκες που δεν έχουν ανακαλύψει την ζωντάνια, την αυθεντικότητα, την αμεσότητα και την ζεστασιά των blogs, για να δημιουργήσουν και αυτές τα δικά τους ιδιαίτερα blogs;

Εμείς πάντως ευχόμαστε ολόψυχα κάθε επιτυχία στο εκδοτικό επιχείρημα της Στέλλας και γιατί όχι να έχει αντίστοιχη πορεία με τον Ζοζέ Σαραμάγκου… με ένα nobel τα επόμενα χρόνια!

Δέκα τρόποι για να αντιμετωπίσετε την κρίση

05/12/2011
By

Η Μαριάμ, μητέρα δύο παιδιών, γράφει στο blog της Personalmother με χιουμοριστική διάθεση και μεγάλες δόσεις ρεαλισμού. Στο post που σας παρουσιάζουμε σήμερα ασχολείται με το νούμερο ένα πρόβλημα της εποχής μας: Την κρίση και πώς να την αντιμετωπίσουμε. Τρόποι υπάρχουν! Δέκα στον αριθμό (+ένας bonus!) 

Photo by HikingArtist.com

Επειδή βαθιά πιστεύω πως κάθε πρόβλημα έχει και τη λύση του κι επειδή κάτι τέτοιες μέρες όποιος ζει σε αυτή τη χώρα νιώθει πως δεν θα αποφύγει τα χάπια σκέφτηκα  ότι πρέπει να βρω κάποιες λύσεις που θα βοηθήσουν κάθε ενδιαφερόμενο στην επιβίωση -για τη διαβίωση έχει αναλάβει άλλος.

Λοιπόν, πρώτον και κύριον  κοιμήστε το μωρό. Όποιος έχει μωρό στο σπίτι καταλαβαίνει τί λέω, όποιος δεν έχει να κάνει το σταυρό του και να χαρεί την ησυχία του.

Δεύτερον αντιμετωπίστε την κατάσταση με χιούμορ. Μόνο να σκεφτεί κανείς τις μεγάλες δηλώσεις μεγάλων ανδρών που έχουν γίνει τα τελευταία 24ωρα αρκεί. Πίσω από την γελοιότητα είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν πράγματα που μπορεί να προκαλέσουν μεγάλη ευθυμία.

Τρίτον κάντε μία ιστορική αναδρομή. Πολλές φορές στο παρελθόν θα βρείτε χρεωκοπίες, δημοψηφίσματα, διαφωνίες, αν και τέτοια διαπόμπευση δεν τη συναντάει κανείς συχνά στο παρελθόν.

Τέταρτον σκεφτείτε τα χειρότερα. Πάντα θα υπάρχει κάτι που μας προκαλεί φόβο και δέος. Κάτι που σε καμία περίπτωση δεν θα θέλαμε να μας συμβεί. Πώς να το κάνουμε! Υπάρχουν και χειρότερα.

Πέμπτον εστιάστε στις απορίες των παιδιών σας. Συνήθως αναρωτιούνται ενδιαφέροντα πράγματα που  αποσπούν την προσοχή.

Έκτον εστιάστε στο εθνικό φρόνημα των παιδιών. Τί καλά που ακόμα τα πεντάχρονα πιστεύουν ότι ζουν στην πιο όμορφη, στην πιο θαρραλέα, στην πιο καλή χώρα του κόσμου!

Έβδομον φτιάξτε έναν καφέ. Έχει ευεργετικές επιδράσεις στην ψυχολογία του ατόμου -ειδικά μιας άυπνης μαμάς.

Διαβάστε τους υπόλοιπους 3 τρόπους (συν έναν τελευταίο μπόνους με τον οποίον σίγουρα θα ενθουσιαστείτε) στο blog Personalmother!

«Έχε το νου σου στο παιδί»

01/12/2011
By

«Για μια βδομάδα που έδωσε το αμόνι στα παιδιά και τους νέους που φτιάξαν το δικό τους σφυρί, που λιώσανε το δικό τους ατσάλι… για να φτιάξουν και άλλα σφυριά, να δαμάσουνε κι άλλο ατσάλι…

Για μια βδομάδα που έδωσε χώρο στις λέξεις της Αγγελικής,  του Κώστα, και ένα σωρό άλλων, να φτάσουνε στα αυτιά των μικρών, για να φτιάξουν τις δικές τους προτάσεις…

Για μια βδομάδα, που δίνει την ευκαιρία σε μια μικρή πόλη, να αφήσει λίγο την μικρότητα και την μιζέρια και να βρει χώρο να δημιουργήσει…

Για μια βδομάδα, που φέρνει κοντά, άξιους και δημιουργικούς ανθρώπους, από όλον τον κόσμο… Που γεμίζει με ιδέες, λέξεις και εικόνες, τον κόσμο…

Για μια βδομάδα, που κάνει τους μεγάλους να δώσουν λόγο στους μικρούς, και τους μικρούς, να διδάξουν τους μεγάλους….

Για μια βδομάδα πολιτισμού, τέχνης, δημιουργίας, που κάνει τις μικρότητες να φαίνονται ακόμα πιο μικρές και τις εξαφανίζει στον δικό τους βάλτο, χτίζοντας γέφυρες πάνω του….»

Ξεκινήσαμε λίγο ανάποδα παραθέτοντας στον πρόλογο της δικής μας ανάρτησης, τον επίλογο της ανάρτησης που δανειστήκαμε από την Sophia για όλα όσα έζησε  στο περσινό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, και στην Camera Zizanio προκειμένου να περιγράψουμε αυτό το μοναδικό διπλό ευρωπαϊκό φεστιβάλ αποκλειστικά για παιδιά και νέους ανθρώπους που λαμβάνει χώρα για 14η χρονιά φέτος σε Ολυμπία και Πύργο αντίστοιχα από  2 – 10 Δεκεμβρίου!

Διαβάστε το πρόγραμμα του Camera Zizanio 2011 που είναι γεμάτο καλλιτεχνικές δημιουργίες από σχολεία από κάθε μέρος της Ελλάδας αλλά και από πολλά πολλά σχολεία της Ευρώπης, και ας επανέλθουμε στο κείμενο της Σοφίας… από την αρχή:

 

Για 13η χρονιά, η ρόδα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, συνέχισε να γυρίζει, βγάζοντάς το από την παιδική ηλικία στην εφηβεία του, και με το Camera Zizanio, να χοροπηδάει γύρω του, γεμίζοντας με εικόνες και όνειρα παιδιών τις οθόνες μας…

Παιδιά, που τολμούν… που κάνουν το άλμα ψηλά, πάνω από τα προβλήματα, την γκρίνια, την μιζέρια των γύρω τους… Που την βγάζουν στην οθόνη μας και μας λένε «αυτός είναι ο κόσμος σας, και δεν θέλουμε να γίνει και ο δικός μας… Αξίζουμε κάτι καλύτερο και το διεκδικούμε… Κοίτα!»

 

Παιδιά αμάθητα, που διψούν να μάθουν… Παιδιά, που κουβαλάνε μέσα τους την απαξίωση απέναντι στον πολιτισμό, των γονιών και της κοινωνίας τους.. που περάσανε τις πρώτες δύο μέρες μουρμουρίζοντας και χασκογελώντας στις προβολές, για να φτάσουν την τρίτη να μαλώνουν τους άλλους ώστε να μην ενοχλούνε, και να ρίξουν το πρώτο τους δάκρυ, στον πόνο του άλλου, να εκφράσουν την πρώτη τους σοβαρή άποψη, να εκτιμήσουνε, να απολαύσουνε, να μάθουνε να καταλαβαίνουν…

Παιδιά που κλείσαν το κινητό τους και βγάλαν τα ακουστικά από τα αυτιά τους…  Που στάθηκαν κατάματα απέναντι στην οθόνη, για να βρουν τον εαυτό τους πάνω της… Παιδιά, που για πρώτη φορά, μάθανε να βλέπουνε πραγματικά γύρω τους, με τα δικά τους μάτια….

Παιδιά, που η φωνή τους έγινε σιωπή για να ακούσουν την φωνή του διπλανού τους, και να φτιάξουν πια, τα δικά τους λόγια…

 Παιδιά που είδαν ότι οι προβολείς και τα φώτα, δεν είναι μόνο τα reality shows… Που για πρώτη κάποια, και για πολλοστή κάποια άλλα, είδαν ότι πολιτισμός και δημιουργία δεν είναι απλές λέξεις στο λεξικό, και τσιτάτα στις ειδήσεις…
Παιδιά, που στο μαύρο θέατρο της ζωής, είδαν ότι το τέρας, μπορείς να το βρεις και να το νικήσεις… Τον μπαμπούλα, μπορείς να τον κάνεις ανίσχυρο στα όνειρά σου…
Παιδιά, που την ώρα που αντιστέκονται οι μεγάλοι γύρω τους, κάνουν τα λόγια και τις εικόνες τους πέτρες απέναντι στα ψαλίδια των άλλων και το χαρτί τους διακήρυξη… Που μαθαίνουν τις πρώτες λέξεις απέναντι στο άβουλο χαρμάνι των σιωπηλών ανθρώπων γύρω τους… Που κάνουν την αγανάκτηση, δημιουργία…
Που στη μιζέρια και την έλλειψη παιδείας των άλλων, κατορθώνουν να σταθούν με κριτική στάση και σκέψη… Παιδιά, που ελπίζουμε να κάνουν ένα βήμα από την γκρίνια, την αμάθεια, την τάση των γύρω τους να τραβούν πίσω αυτό που βλέπουν ότι πάει μπροστά, από την ζήλεια και την ανικανότητά τους, και ό,τι δεν τους αρέσει να το φτιάχνουν με τον δικό τους τρόπο… Παιδιά, που στη στάση και την απραξία, κάνουν ένα βήμα. Παιδιά, που στο χέρι τους κρατούν ένα μολύβι, μια κάμερα.  Παιδιά, που στο παράθυρο στον κόσμο, τραβάνε πίσω την κουρτίνα, και το ανοίγουνε….
Παιδιά που ανακαλύπτουν τους συνομηλίκους τους από άλλες χώρες, που φτιάχνουν δεσμούς και φιλίες δημιουργώντας, πέρα από τον στενό τους μικρόκοσμο…..

... Παιδιά, που στροβιλίζουνται.. Που γίνονται η ρόδα που γυριζει...

Που φτιάχνουν τα δικά τους σφυριά και δαμάζουνε την φλόγα στο ατσάλι…. Για αυτό,…
«Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα»

Διαβάστε ολόκληρη την γεμάτη δυνατά συναισθήματα και δεκάδες φωτογραφίες ανάρτηση της Σοφίας στο προσωπικό της blog και είμαστε σίγουροι ότι και φέτος θα γίνει ένα πετυχημένο και δυναμικό φεστιβάλ παρόλες τις οικονομικές δυσκολίες που διαβάσαμε ότι υπάρχουν και πραγματικά ευχόμαστε στα επόμενα χρόνια να μας δοθεί η ευκαιρία και σε εμάς να το παρακολουθήσουμε έστω ως απλοί θεατές αλλά γιατί όχι …ακόμη και ως γονείς νέων δημιουργών!

Η Σοφία είναι εκπαιδευτικός συνεργάτης, στην γραμματεία της Κριτικής Επιτροπής των Παιδιών και έχει και τον συντονισμό του Zizanio News, του blog της εφημερίδας του φεστιβάλ. 

H Camera Zizanio έχει και group στο facebook, όπου θα βρείτε ακόμη περισσότερες πληροφορίες αλλά και μπορείτε να λύσετε απορίες σας!

Το Αμερικάνικο Όνειρο…

29/11/2011
By

Όταν είμαστε θεατές της ζωής των άλλων από απόσταση, είτε πρόκειται για δημόσια πρόσωπα, είτε για φίλους, είτε για τους αγαπημένους μας bloggers, πολλές φορές βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα. Η Κατερίνα και ο Πανταζής, που μέσα από το blog τους μοιράζονται απλόχερα στιγμές της καθημερινής τους ζωής, και πολλές φορές έχουν ακούσει ότι η ζωή τους θυμίζει «το αμερικάνικο όνειρο» μας βοηθούν να δούμε τα πράγματα μέσα από την πραγματική τους διάσταση.

 

Τα πουλάκια του Χειμώνα... via KaPa

Μας έχουν πει, πως πολλές φορές οι αναρτήσεις μας μοιάζουν με ταινία Αμερικάνικη. Χαριτωμένα παιδάκια, χαρούμενοι άνθρωποι, ωραίες εικόνες, κήποι, λουλούδια…Ανθρώπινη θαλπωρή και ηρεμία όπου όλοι σκέφτονται όλους και όλοι αγαπούν όλους και τα γνωστά…Σαν να ζούμε στην ευτυχισμένη Αμερικάνικη countryside όπου οι άνθρωποι ψήνουν κερασόπιτες, «κάνουν» αγκαλιές ο ένας στον άλλο, δεν ξεχνούν ποτέ να πουν «σ’ αγαπώ» και τα παιδιά κυλιούνται με τα σκυλιά τους στα γρασίδια…

Λοιπόν ήρθε η ώρα της κατάρρευσης του Αμερικάνικου ονείρου….Δεν είναι τυχαία η μέρα που επιλέχθηκε καθότι ταιριάζει απόλυτα και με την πραγματικότητα της χώρας μας τις τελευταίες ημέρες….Κατάρρευση!!

Στην καθημερινότητα μας τίποτε δεν είναι απλό ή εύκολο. Δεν ζούμε την Αμερικάνικη εκδοχή αλλά την Ελληνική. Δεν ξέρω να κάνω καλές κερασόπιτες και τα σκυλιά μας είναι παλιοχαρακτήρες και δεν παίζουν με τα παιδιά…χα!
Υπάρχουν δε κάποιες ημέρες σαν αυτές τις τελευταίες δηλαδή που λες να φύγουν και να μην ξανάρθουν…
Μέρες που εκτός από την καθημερινή τρέλα, δουλειά, δουλειά, δουλειά, άνθρωποι με ανάγκες και προβλήματα που πρέπει άμεσα να βρουν λύση, και μετά επιστροφή και ένα σπίτι γεμάτο ανάγκες και εκεί άλλοι άνθρωποι των οποίων οι ανάγκες πρέπει να καλυφθούν. Ο χρόνος ελάχιστος και οι λέξεις μεταξύ μας λιγοστές και ανούσιες.

Αυτό μέχρι πριν ένα χρόνο ήταν η ζόρικη πραγματικότητα μας…Τώρα προστέθηκε σε αυτό και κάτι άλλο. Ο φόβος, η ανασφάλεια, ο θυμός, η απογοήτευση και το πιο δύσκολο ίσως, η αρπαγή των ονείρων…της ελπίδας μας. Τα σχέδια του αύριο, ο οικογενειακός προγραμματισμός μας που κατέρρευσε κι αυτός μαζί με τη χώρα…
Οπότε όχι, το Αμερικάνικο όνειρο δεν υπάρχει εδώ.

Αντίθετα, υπάρχουν ημέρες που είμαστε σαν παλαβοί για να προλάβουμε ανοιχτή την πόρτα του σχολείου και μετά να οδηγήσουμε ως το κέντρο κάποιες φορές μέσα σε αγχωτικό μποτιλιάρισμα και να βρεθεί και παρκινγκ …Τρέλα

Όταν γυρίζω σπίτι για να προλάβω ανασκουμπώνομαι και λέω στον εαυτό μου » μισούς χρόνους» …κάποιοι συνάδελφοι θα γελούν γιατί αυτή είναι μια έκφραση της δουλειάς…Σημαίνει κάνω όλα όσα έχω στην ευθύνη μου στο μισό χρόνο από ότι συνήθως…Το καταφέρνει κανείς αυτό μόνο με ένα τρόπο…τρέχοντας! Ω ναι!! Τρέχω.
Έχω ένα καθαρό πλάνο στο μυαλό μου και τρέχω, ανεβοκατεβαίνω σκάλες, βάζω πλυντήρια, μαγειρεύω τρέχοντας. Κανένα δευτερόλεπτο δεν πάει χαμένο.

Όχι μόνο εγώ δηλαδή, μοιράζουμε τις δουλειές και τρέχουμε και οι δύο….
Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να εξοικονομήσουμε λίγο χρόνο ηρεμίας με τα παιδιά στο τέλος κάθε ημέρας και για εμάς μόλις οι μικροί άνθρωποι πάνε για ύπνο. Για να μπορέσουμε να ασχοληθούμε με όλα αυτά που αγαπάμε, τα λουλούδια, τα σκυλιά, τις κατασκευές, το διάβασμα…
Στις αναρτήσεις φαίνεται σαν όλη την ημέρα να κάνουμε το κέφι μας…Αστείο, τρέχουμε όλη την ημέρα για να προλάβουμε στο τέλος αυτής να κάνουμε κάτι από το κέφι μας…τις τελευταίες ημέρες δε, χάθηκε και το κέφι!

Τις στιγμές αυτές που όλοι τρέχουμε για τις υποχρεώσεις μας, δεν είναι κανείς χαρούμενος ή χαριτωμένος.
Τα παιδιά έχουν τις ανάγκες τους, τα σχολεία, το διάβασμα, τις δραστηριότητες, το σπίτι έχει τις ανάγκες του, ακόμη και τα σκυλιά έχουν τις ανάγκες τους κι αν δεν τα βγάλεις βόλτα παρεκτρέπονται κι αρχίζουν τις καταστροφές…
Οι εντάσεις ανεβαίνουν, τα νεύρα χτυπούν κόκκινο και νιώθεις θυμωμένος, κουρασμένος, μόνος, αδικημένος….όλα αυτά τα ωραία…

Ζούμε στο ωραίο μας σπίτι με το ωραίο περιτύλιγμα και το φθινοπωρινό Decor…χα και κάποια στιγμή το μόνο που έχει σημασία είναι αυτό….αυτό που φαίνεται! Όμως όταν κλείνει η πόρτα στις πολύ δικές μας προσωπικές στιγμές τα πράγματα διαφέρουν. Ένα καλό παράδειγμα είναι αυτής της βραδιάς με τα κυδώνια.

Ο Πανταζής μου έφερε από την κυδωνιά μας όλα αυτά τα υπέροχα κυδώνια, για να κάνω ότι τραβάει η όρεξη μου. Ήταν 9 κιλά!!
Μεγάλα και μοσχομυριστά. Αποφάσισα να κάνω από όλα και γλυκό κυδώνι που μας αρέσει πολύ και κυδωνόπαστο που αρέσει στον παππού Άγγελο και λίγη μαρμελάδα για το πρωινό…Μια χαρά!! Όμως όταν άρχισα να τα καθαρίζω, ήρθε η απογοήτευση….Σάπια. Σκουλικιασμένα!!

Όλη η ωραία εικόνα κατέρρευσε σε μια στιγμή…

…συνεχίστε την ανάγνωση στο blog KaPa. Me without you… tea without a biscuit! για να διαβάσετε και το τέλος της ιστορίας με τα κυδώνια – που φυσικά συσχετίζεται απόλυτα με το θέμα του post. Θα έχει άραγε «happy end»?  

Εμείς πάντως κάθε φορά που διαβάζουμε τις αναρτήσεις των KaPa παίρνουμε γερές δόσεις θετικής ενέργειας, πέρα από δεκάδες μικρά tips για να κάνουμε την ζωή μας ομορφότερη ως αντίσταση στις καθημερινές δύσκολες στιγμές!

Η αλήθεια για τον Αη-Βασίλη

24/11/2011
By

Όταν διαβάσαμε αυτό το συγκινητικό γράμμα που έγραψε μία μαμά στην κόρη της δίνοντάς της απάντηση στο ερώτημα αν υπάρχει Αη-Βασίλης, ξέραμε ότι έπρεπε να το μεταφράσουμε και να το βάλουμε και εδώ. Γιατί η μέρα που και τα δικά μας παιδιά θα μας ρωτήσουν αν υπάρχει Άη-Βασίλης πλησιάζει… 

Πριν από λίγους μήνες, η Νεράιδα των δοντιών πιάστηκε στα πράσα. Άφησε ένα σημείωμα για την Alice στον υπολογιστή της, η Lucy το είδε και έκανε το συσχετισμό. Η Νεράιδα των δοντιών μετάνιωσε για την ανάγκη της να γράφει σημειώματα με περίπλοκες γραμματοσειρές και προσπάθησε να βρει τρόπο να τα καλύψει, αλλά η Lucy δεν ξεγελάστηκε.

Προς τιμή της, κράτησε το μυστικό από τη μικρή της αδελφή η οποία δεν είχε χάσει ακόμα δόντι και δικαιούταν να ξυπνήσει κι εκείνη με λεφτά κάτω από το μαξιλάρι της.

Αλλά η Νεράιδα των δοντιών ήξερε ότι δε θα έπαιρνε καιρό μέχρι να ξεσκεπαστεί και ο Αη-Βασίλης. Δεν ήξερε πότε ή πώς, αλλά ήξερε ότι οι μέρες μαγείας στο σπίτι, κάποιου συγκεκριμένου είδους μαγείας τουλάχιστον, έφταναν στο τέλος τους.

Και η Νεράιδα των δοντιών – εννοώ τον εαυτό μου – ήταν πολύ στεναχωρημένη για το αναπόφευκτο το οποίο τελικά συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα.

Η Lucy κι εγώ ανταλλάσσουμε σημειώματα από τότε που ξεκίνησε η σχολική χρονιά. Μιλάμε για ένα σωρό πράγματα – σπορ, βιβλία που θέλουμε να διαβάσουμε, περιπέτειες που θέλουμε να ζήσουμε, ακόμα και ιστορίες από τότε που πήγαινα εγώ στην Τρίτη τάξη. Ως επί το πλείστον όμως τα θέματα ήταν ανάλαφρα. Μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΩ, είπε, χρησιμοποιώντας κεφαλαία για έμφαση. ΕΙΣΑΙ Ο ΑΗ-ΒΑΣΙΛΗΣ; ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ.

Τι κάνεις όταν το παιδί σου, σου ζητάει την αλήθεια; Τη λες φυσικά, κάνοντας ό,τι μπορείς για να βρεις ένα τρόπο για να κρατήσεις τουλάχιστον ανέγγιχτο κάποιο ποσοστό μαγείας.

Να τι έγραψα:

Αγαπητή Lucy,

Ευχαριστώ για το γράμμα σου. Έκανες μία πολύ καλή ερώτηση: «Είσαι ο Αη-Βασίλης;»

Ήξερα ότι ήθελες να μάθεις την απάντηση σε αυτή την ερώτηση εδώ και καιρό, και έπρεπε να σκεφτώ προσεκτικά τι θα πω.

Η απάντηση είναι όχι. Δεν είμαι ο Αη-Βασίλης. Κανείς δεν είναι ο Άη-Βασίλης.

Είμαι εκείνη που γεμίζει τις κάλτσες σου με δώρα όμως. Επίσης εγώ επιλέγω και τυλίγω τα δώρα που μπαίνουν κάτω από το δέντρο, όπως έκανε και η μαμά μου για μένα, και όπως έκανε και η δική της η μαμά. (Και ναι, ο μπαμπάς βοηθάει επίσης.)

Φαντάζομαι ότι κάποια μέρα θα κάνεις το ίδιο για τα δικά σου τα παιδιά και το ξέρω ότι θα σου αρέσει να τα βλέπεις να τρέχουν κάτω στις σκάλες το πρωινό των Χριστουγέννων. Θα σου αρέσει να τα βλέπεις να κάθονται κάτω από το δέντρο και τα προσωπάκια τους να φωτίζονται από τα Χριστουγεννιάτικα φωτάκια.

Αυτό όμως δε θα σε κάνει Άη-Βασίλη.

Ο Άη-Βασίλης είναι μεγαλύτερος από οποιονδήποτε και η δουλειά του υπάρχει πολύ περισσότερο από όσο ζούμε εμείς. Αυτό που κάνει είναι απλό, αλλά έχει μεγάλη δύναμη. Διδάσκει παιδιά να πιστεύουν σε κάτι που δεν μπορούν να δουν ή να αγγίξουν.

Είναι μεγάλη δουλειά και πολύ σημαντική. Στη ζωή σου χρειάζεσαι την ικανότητα να πιστεύεις: Να πιστεύεις στον εαυτό σου, στους φίλους σου, στα ταλέντα σου και στην οικογένειά σου. Επίσης θα χρειαστεί να πιστέψεις σε πράγματα που δεν μπορείς να μετρήσεις ή να κρατήσεις στα χέρια σου. Να, μιλάω για την αγάπη, τη μεγάλη δύναμη που θα φωτίσει τη ζωή σου από μέσα προς τα έξω, ακόμα και κατά τη διάρκεια των σκοτεινότερων, ψυχρότερων στιγμών.

Ο Αη-Βασίλης είναι δάσκαλος και είμαι μαθήτριά του και τώρα κι εσύ ξέρεις το μυστικό του πώς τα καταφέρνει να κατέβει από όλες αυτές τις καμινάδες την παραμονή των Χριστουγέννων: έχει βοήθεια από όλους τους ανθρώπους που έχει γεμίσει την καρδιά τους με χαρά.

Με γεμάτες καρδιές, άνθρωποι σαν τον μπαμπά κι εμένα βοηθάμε όλοι τον Αη-Βασίλη για να κάνει μία δουλειά που αλλιώς θα ήταν αδύνατη.

Έτσι λοιπόν, όχι δεν είμαι ο Αη-Βασίλης. Ο Αη-Βασίλης είναι αγάπη και μαγεία και ελπίδα και ευτυχία. Είμαι στην ομάδα του, και τώρα είσαι κι εσύ.

Σε αγαπώ και πάντα θα σε αγαπώ,

Μαμά

 

[via]

Η Δήμητρα συναντά τον μικρό Πρίγκηπα…

22/11/2011
By

Η αγάπη για το διάβασμα ξεκινάει από μικρή ηλικία. Και η Αρχοντία, που διαβάζει στην κόρη της από τότε που ήταν μωρό, τη βλέπει πλέον να συμμετέχει, να διασκεδάζει, να απολαμβάνει την κάθε κάθε σελίδα του κάθε βιβλίου. Και όταν πρόκειται για το αγαπημένο της βιβλίο, που είναι ο Μικρός Πρίγκηπας, ζει πραγματικά την κάθε στιγμή!

Photo by zetson

Η Δήμητρα συναντά τον μικρό Πρίγκηπα…ή πιο σωστά: Η Δήμητρα συναντάει τον Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ.

Η ανάγνωση για την Δήμητρα δεν είναι ποτέ μονόδρομος. Πρόκειται για μια διαδραστική διαδικασία κατά την οποία εγώ διαβάζω και η ακροάτρια επεμβαίνει ρωτώντας, σχολιάζοντας, προσθέτοντας δικές της λεπτομέρειες και εξηγήσεις στο κείμενο ή συμμετέχοντας στους διαλόγους. Το να διαβάζω στην μικρή μου σοφή κόρη, δεν είναι καθόλου μια βαρετή υποχρέωση. Με την προσήλωση που δείχνει και με τις παρεμβάσεις της, μου δείχνει μιαν άλλη οπτική, έναν άλλο τρόπο σκέψης, και μου αποδεικνύει πως και οι μεγάλοι μπορούν να μάθουν πολλά από τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα ένα μικρό παιδί.
Η Δήμητρα θεωρεί δεδομένο πως η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι αμφίδρομη, σαν συζήτηση ανάμεσα σε μας και στον συγγραφέα. Ακούει αυτό που της λέει ο συνομιλητής, και αυτομάτως, σκέφτεται, αναλύει, αντιδράει, απαντάει, ρωτάει, συμπληρώνει, διαφωνεί, συμφωνεί, απορεί, συμπεραίνει και προχωράει στην επόμενη παράγραφο ( – Έλα μαμά… διάβαζε!). Συχνά δε, επανέρχεται αργότερα σε προηγούμενη ενότητα για να συμπληρώσει κάτι ακόμα που σκέφτηκε, και ξεκινάει νέος κύκλος συνομιλιών.
Πιστεύω πως αν και δεν έχει κλείσει ακόμη τα 6, αποτελεί δείγμα του ιδανικού κοινού για έναν συγγραφέα, μια και η ειλικρινής της συμμετοχή αποδεικνύει το ενδιαφέρον της και την επίδραση που έχουν πάνω της τα μηνύματα που λαμβάνει. Αντιθέτως, η διερευνητική της ιδιοσυγκρασία θα την καθιστούσε, αν ήταν ενήλικας, το πλέον ακατάλληλο δείγμα κοινού, για οποιονδήποτε πολιτικό της εποχής μας, οι λόγοι των οποίων προϋποθέτουν να καταπίνεις ότι σου σερβίρουν αμάσητο.

Διαβάζαμε λοιπόν τον αγαπημένο μας Μικρό Πρίγκηπα και είμαστε στον πρώτο πλανήτη, όπου κατοικούσε ένας βασιλιάς:

Περί εξουσίας:
…Ωστόσο ο μικρός πρίγκηπας δεν καταλάβαινε. Ο πλανήτης ήταν μικροσκοπικός. Σε τι βασίλευε ο βασιλιάς;
- Μήπως στον νεαυτό του; αναρωτήθηκε η Δήμητρα.
- Μεγαλειότατε…, είπε ο μικρός πρίγκηπας, ζητώ συγνώμη που σας ρωτάω…
- Σε διατάζω να με ρωτήσεις, βιάστηκε να πει ο βασιλιάς.
- Μεγαλειότατε…, σε τι βασιλεύετε;
- Σε όλα, απάντησε με μεγάλη απλότητα ο βασιλιάς.
- Σε όλα; απόρησε ο μικρός πρίγκηπας.

Ο βασιλιάς με ένα διακριτικό νεύμα έδειξε τον πλανήτη του, τους άλλους πλανήτες και τα αστέρια.
- Πφφφ… ναι καλά, γέλασε η Δήμητρα.
- Σε όλα αυτά; είπε ο πικρός πρίγκηπας.
- Σε όλα αυτά…, απάντησε ο βασιλιάς.
- Και τα αστέρια σας υπακούν;
- Ασφαλώς, είπε ο βασιλιάς. Υπακούν αμέσως. Δεν ανέχομαι την απειθαρχία.
- …ναι…καλά! επανέλαβε η Δήμητρα, που εξακολουθούσε να μην τον πιστεύει.
Τόση μεγάλη εξουσία θάμπωσε τον μικρό πρίγκηπα. [...]…και πήρε το θάρρος να ζητήσει μια χάρη από τον βασιλιά.
- Θα ήθελα να δω ένα ηλιοβασίλεμα… Κάντε μου τη χάρη… Διατάξτε τον ήλιο να βασιλέψει…
- Ε, μα και συ ζητάς κάτι πράγματα… παράλογα! τον αποπήρε η Δήμητρα.

[...]
- Ακριβώς. Πρέπει να απαιτείς από τον καθένα, αυτό που ο καθένας μπορεί να δώσει, συνέχισε ο βασιλιάς. Η εξουσία βασίζεται πρίν από όλα στη λογική. Αν διατάξεις το λαό σου να πέσει στη θάλασσα, θα επαναστατήσει.
- Ε, βέβαια! Χαζοί είναι να πάνε να πνιγούνε; συμφώνησε η Δήμητρα.
- Μπορώ να απαιτώ να με υπακούνε, γιατί οι διαταγές μου είναι λογικές…
- Σωστά! ξανασυμφώνησε η Δήμητρα.
- Και το ηλιοβασίλεμά μου λοιπόν; του θύμισε ο μικρός πρίγκηπας, που, όταν έκανε μια ερώτηση δεν την ξεχνούσε ποτέ.
- εεεε… αφού σου λένε να ζητάς πράγματα που μπορούν να πραγματοποιηθούν! αγανάκτησε η Δήμητρα.
- Το ηλιοβασίλεμά σου θα τό’χεις. Θα το απαιτήσω. Ωστόσο θα περιμένω, σύμφωνα με τη σοφία της διακυβέρνησής μου, να είναι ευνοϊκές οι συνθήκες.
- Πώς-πώς;; εξεπλάγην η Δήμητρα.
- Πότε θα γίνει αυτό; ρώτησε ο μικρός πρίγκηπας.
- Μα… δεν γίνεται, επέμεινε η Δήμητρα.
- Χμ, χμ απάντησε ο βασιλιάς. Θα γίνει… γύρω… απόψε το βράδυ γύρω στις οκτώ παρά είκοσι. Και θα δείς πόσο με υπακούνε.
- Πφφφ… ξέσπασε η Δήμητρα μην αντέχοντας άλλο. Ψέματα! …δεν βασιλεύει επειδή το λες εσύ… βασιλεύει κάθε βράδυ από μόνος του! Και ανατέλλει κάθε πρωί… γιατί έτσι είναι η φύση!

Συνεχίστε την ανάγνωση και δείτε περισσότερες συναρπαστικές αντιδράσεις της Δήμητρας στο blog Μαμ – ά!!

Τ’ αγόρια μας

18/11/2011
By

Η Λίτσα, που έχει δημιουργήσει το blog Home is where your story begins, είναι ανθρωπολόγος, σύζυγος και μαμά δύο αγοριών 3,5 ετών και 7,5 μηνών. Λατρεύει τα γλυκά, τις κατασκεύες και τη ζεστασιά του σπιτιού! Στο σημερινό της post καταγράφει σκέψεις που έχουμε όλοι εμείς οι γονείς καθημερινά: Πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος και πόσο θα ήθελε να μπορούσε να τον σταματήσει για ν’ απολαύσει με την ησυχία της τις στιγμές. Αν και αυτό δε γίνεται φυσικά, το καταφέρνει κατά κάποιον τρόπο μέσα από το blog της: καταγράφοντας τη ζωή με τα αγόρια της, αποτυπώνει για πάντα αυτές τις στιγμές και τις μοιράζεται μαζί μας…

Τ’ αγόρια μας μεγαλώνουν!

Τους βλέπω καθημερινά και είναι φορές που δεν το συνειδητοποιώ, αλλά εστιάζοντας στις λεπτομέρειες είναι ολοφάνερο.
Δεν κατάλαβα πότε το τριανταφυλλένιο έγινε 7 μηνών και ο Φαίδωνας 3,5 χρονών.
Ο οποίος μιλάει πλέον πεντακάθαρα, τραγουδάει δυνατά και μας βάζει και στη θέση μας!!

Μου λέγανε για τη συγκίνηση που νιώθεις όταν ακούς το παιδί σου να λέει για πρώτη φορά το ποίημά του και έμοιαζε υπερβολικό. Κι όταν ανέβηκε εκεί πάνω, πήρε το μικρόφωνο και φώναξε δυνατά «Και όταν μεγαλώσω και πάω στο στρατό, τέτοιο ένα τουφέκι, θα έχω αληθινό», χωρίς να κομπιάσει ούτε μια στιγμή… ναι, τότε κατάλαβα. Το πρώτο του ποίημα αποτυπώθηκε στη μνήμη μου για πάντα!

Τις προάλλες, επίσης για πρώτη φορά, ζωγράφισε κάτι άλλο, πέρα από γραμμές και τελείες, κάτι που έμοιαζε με αεροπλάνο! Χαρούμενος φώναζε και διασκέδαζε με το κατόρθωμά του! Δεν ξέρω αν άργησε ή αν το κατάφερε στην ώρα του, ξέρω μόνο ότι είναι η πρώτη του ουσιαστική ζωγραφιά και βρήκε τη θέση της στο ψυγείο.

Το δε μικρό μας, εδώ και έναν μήνα, έχει φέρει βόλτα όλο το σπίτι μπουσουλώντας. Εδώ και τέσσερις μέρες μάλιστα άρχισε να σηκώνεται κιόλας.
Προχθές ήμουν στην κουζίνα και γύρισα την πλάτη μου για λιγότερο από λεπτό, μόλις ξαναγύρισα αντίκρισα αυτό: (φωτογραφία)

Πότε πρόλαβε, σκέφτηκα, κι έφτασε ως εκεί;

Η συνέχεια του post στο blog Home is where your story begins