Πώς μπορείτε να ενισχύσετε την αυτοεκτίμηση των παιδιών σας;

Η φύση της αυτοεκτίμησης

Η αυτοεκτίμηση θεωρείται ως ένα βαθμό έμφυτη. Υπάρχουν δηλαδή κάποια εγγενή χαρακτηριστικά τα οποία είναι παρόντα κατά τη γέννηση και αναπτύσσονται ανάλογα με τις συνθήκες ανατροφής του παιδιού. Στο μεγαλύτερο όμως βαθμό της η αυτοεκτίμηση επηρεάζεται και διαμορφώνεται από την εικόνα που το παιδί έχει για τον εαυτό του. Η εικόνα αυτή καθορίζεται από την αλληλεπίδραση με τους σημαντικούς άλλους, από τις επιτυχίες ή αποτυχίες σε διάφορους τομείς της ζωής του, από τα ταλέντα, τις ικανότητες αλλά και τη γενικότερη προσωπικότητα του.

Αν και η αυτοεκτίμηση δε θεωρείται δείκτης ψυχικής υγείας, ωστόσο φαίνεται να αποτελεί προγνωστικό δείκτη για το πώς κάποιος θα συμπεριφερθεί σε μια κατάσταση. Για παράδειγμα ένα παιδί που θεωρεί ότι θα αποτύχει σε κάποια εξέταση, το πιο πιθανό είναι να μην προσπαθήσει καν. Αντίστοιχα ένα παιδί που θεωρεί τον εαυτό του καλό φίλο, θα αναπτύξει περισσότερες κοινωνικές δεξιότητες και θα νιώθει πιο άνετα στις κοινωνικές συναλλαγές. Άρα η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας φαίνεται να επηρεάζει σημαντικά την ζωή που θα ζήσουμε.

family_sitting_on_floor

Πώς μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας να χτίσει την αυτοεκτίμηση του;

  • Δείξτε του θετική εκτίμηση και αποδοχή. Ένα παιδί έχει ανάγκη να γνωρίζει ότι θα το αγαπάτε ακόμα και αν κάνει λάθη και ότι η εκτίμηση που λαμβάνει είναι βαθύτερη και δεν εξαρτάται από το αν τα πήγε καλά στα μαθηματικά ή αν είναι πρωταθλητής στο μπάσκετ. Αντιμετωπίστε με κατανόηση τις αποτυχίες του και αποδεχθείτε τις αδυναμίες του. Μη ξεχνάτε ότι αποτελείτε τα σημαντικότερα πρόσωπα στη ζωή του παιδιού σας και η κρίση σας είναι πολύ σημαντική γι αυτό.
  • Περάστε χρόνο μαζί του. Όταν περνάτε χρόνο με το παιδί σας σε δραστηριότητες που του αρέσουν και έχει επιλέξει, το κάνετε να νιώθει ότι έχει αξία, ότι είναι σημαντικό πρόσωπο για εσάς και το βοηθάτε να αναπτύξει μια ασφαλή αίσθηση εαυτού.
  • Χρησιμοποιήστε την ενεργητική ακρόαση. Ακούστε προσεκτικά τις εμπειρίες, τους προβληματισμούς, τις ανησυχίες και τη γνώμη του παιδιού, χωρίς να διακόπτετε, να κρίνετε, να μειώνετε τα συναισθήματα του ή να του λέτε πώς να νιώσει. Με αυτό τον τρόπο του διδάσκετε πώς να εμπιστεύεται και να αποδέχεται τον εαυτό του.
  • Θέστε σαφή όρια. Το παιδί που γνωρίζει τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται, νιώθει ασφάλεια και έχει μεγαλύτερες τάσεις εξερεύνησης και πειραματισμού, οι οποίες θα του προσφέρουν νέες εμπειρίες και θα συμβάλλουν στη διαμόρφωση μιας θετικής εικόνας εαυτού.
  • Να έχετε λογικές απαιτήσεις και προσδοκίες. Όταν έχετε λογικές απαιτήσεις ως προς τη συμπεριφορά του παιδιού, τότε αυτό θα ανταποκριθεί χωρίς δυσκολία και θα αναπτύξει αίσθηση επάρκειας. Αντίθετα οι πολύ υψηλές προσδοκίες πιθανότατα θα κάνουν το παιδί να νιώθει ότι όσο και να προσπαθεί δε θα τα καταφέρει, θα έχει μικρότερη ανοχή στην αποτυχία αλλά και στρεβλωμένη εικόνα εαυτού.
  • Παρέχετε στο παιδί ευκαιρίες για επιτυχία. Δώστε στο παιδί σας τη δυνατότητα να συμμετέχει σε δραστηριότητες που ανταποκρίνονται στα ενδιαφέροντα και τις ικανότητες του. Οι ευκαιρίες αυτές θα αποτελέσουν αντισταθμιστικό παράγοντα για τυχόν αποτυχίες σε άλλους τομείς.
  • Επαινέστε την προσπάθεια. Όποιο αποτέλεσμα και αν έχουν οι ενέργειες του παιδιού είναι σημαντικό να επαινείται η προσπάθεια. Ο έπαινος που ακολουθεί ένα επίτευγμα, θα πρέπει να βασίζεται στην πραγματικότητα και να περιγράφει ακριβώς για ποιο λόγο δίνεται. Π.χ. «μου αρέσει έτσι όπως έστρωσες το κρεβάτι σου, το πώς τοποθέτησες τα μαξιλάρια» και όχι «μπράβο που τακτοποίησες το δωμάτιο σου».
  • Βοηθήστε το παιδί να αναπτύξει ικανότητες διαχείρισης προβλημάτων. Μη τρέχετε να σώσετε το παιδί από τα λάθη του. Με αυτό τον τρόπο του διδάσκετε ότι δεν είναι ικανό να αντιμετωπίζει μόνο του τα προβλήματα του και ενισχύετε την εξάρτηση και την αδυναμία ανάληψης ευθυνών. Επομένως, όταν ένα παιδί έχει ένα πρόβλημα, ενθαρρύνετε το να βρει τη λύση μόνο του και να την εφαρμόσει. Συζητήστε μαζί του διάφορες εναλλακτικές και αξιολογήστε κάθε μια ξεχωριστά. Το παιδί που θα καταφέρει να λύσει μόνο τη δυσκολία που έχει προκύψει θα νιώσει όμορφα με τον εαυτό του και θα πιστέψει στις ικανότητες του.

 

Θυμηθείτε

Το να βοηθήσετε ένα παιδί να χτίσει την αυτοεκτίμηση του, σημαίνει ότι του παρέχετε ευκαιρίες να συγκεντρώσει τα στοιχεία εκείνα που θα ενισχύσουν την αίσθηση επάρκειας και ικανότητας, η οποία θα είναι σταθερή και δε θα κλονίζεται από μικρές απογοητεύσεις και αποτυχίες. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι να τα πηγαίνει καλά σε όλα αλλά να διαμορφώσει μια ισορροπημένη σχέση με τον εαυτό του και να αισθάνεται ασφαλής σε τέτοιο βαθμό που να μπορεί να παρατηρεί και κυρίως να αποδέχεται τα αρνητικά του στοιχεία και τα πράγματα στα οποία αποτυγχάνει.

Αν παρόλα αυτά αντιμετωπίσετε οποιαδήποτε δυσκολία μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου.

 Κούρια Ιωάννα, Ψυχολόγος – Οικογενειακή Θεραπεύτρια.

Κέντρο Ψυχοθεραπείας «Στήριξη», www.kentrostirixis.gr

Parent Coaching: Δυνατοί Γονείς, Υγιή Παιδιά!

Το να είσαι γονιός είναι ο πιο δύσκολος και απαιτητικός ρόλος.

Οι γονείς έχουν το καθήκον να αναθρέψουν ένα βρέφος σε έναν υγιή, υπεύθυνο, ώριμο και παραγωγικό ενήλικα ενώ σχεδόν πάντα είναι αυτοί που κατηγορούνται για τα λάθη και τις δυσλειτουργικές συμπεριφορές των παιδιών. Ποιος όμως έχει εκπαιδεύσει τους γονείς στον ρόλο τους; Η απάντηση είναι κανείς.

Με τη βοήθεια του Parent Coaching, οι γονείς δε χρειάζεται πλέον να αυτοσχεδιάζουν, λαμβάνουν συμβουλευτική για μια πρώτη αντιμετώπιση των προβλημάτων, αναπτύσσουν νέες δεξιότητες και μαθαίνουν να διεκδικούν τις ανάγκες τους χωρίς να απειλείται η σχέση τους με το παιδί τους.

 

parent-coaching

 

Τι είναι το Parent Coaching;

Το parent coaching αποτελεί μια βιωματική εμπειρία εκπαίδευσης και ενδυνάμωσης του γονέα. Οι γονείς καλλιεργούν δεξιότητες που απαιτούνται στην ανατροφή των παιδιών τους και αποκτούν όλα τα εφόδια που θα συμβάλλουν στη βελτίωση της ποιότητας της οικογενειακής ζωής.

Στόχος είναι πάντα η υγιής ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών με κυρίαρχο το αίσθημα της αυτονομίας και της υπευθυνότητας. Αυτό δε γίνεται με τη χρήση της επιβολής ή της εξουσίας αλλά με την αξιοποίηση και ανάπτυξη των θετικών χαρακτηριστικών του κάθε ατόμου.

Απευθύνεται σε όλους τους γονείς παιδιών 0 – 18 ετών. Για τη συμμετοχή στην ομάδα προηγείται συνέντευξη γνωριμίας με τη συντονίστρια. Η συνέντευξη είναι δωρεάν, μπορείτε να επικοινωνήσετε με το κέντρο μας.

 

Τι μαθαίνουμε στις ομάδες;

Με οδηγό την σύγχρονη επιστημονική έρευνα και τις αρχές του Coaching και της Ψυχολογίας, οι γονείς μαθαίνουν:

  • Πώς να αντιμετωπίζουν τις ανεπιθύμητες συμπεριφορές των παιδιών τους.
  • Πώς να επιλύουν συγκρούσεις και εντάσεις.
  • Πώς να διαφυλάσσουν και να διεκδικούν τις δικές τους ανάγκες.
  • Πώς να ενισχύσουν την αυτοεκτίμηση, την υπευθυνότητα και τις δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων των παιδιών τους.
  • Πώς να αποφύγουν τα συχνότερα λάθη στην ανατροφή των παιδιών.
  • Πώς να μεγαλώσουν αυτόνομα και χαρούμενα παιδιά.
  • Πώς να βρίσκουν λύσεις σε σημαντικά καθημερινά προβλήματα.
  • Πώς να βελτιώσουν την επικοινωνίας τους με τα παιδιά τους.

 

Τι θέματα πραγματευόμαστε;

Τα θέματα που αναπτύσσονται είναι εκείνα που απασχολούν τους γονείς στην καθημερινότητα τους.

  • Ο ύπνος και το φαγητό.
  • Σχολική επίδοση (μελέτη, εξετάσεις, βαθμοί).
  • Σχέση με συνομηλίκους, ελεύθερος χρόνος.
  • Οι κίνδυνοι (ναρκωτικά, αλκοόλ)
  • Η ζήλεια, ο θυμός και η επιθετικότητα
  • Η ενίσχυσης της αυτοεκτίμησης των παιδιών.
  • Η ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης.
  • Συναντήσεις Ελεύθερου Θέματος: Οι γονείς επιλέγουν θέματα που τους αφορούν άμεσα συμπληρώνοντας ένα ερωτηματολόγιο στην πρώτη συνάντηση.

 

Για την καλύτερη επεξεργασία των θεμάτων που προκύπτουν, χορηγούνται βιωματικές ασκήσεις, παιχνίδια ρόλων (role play), γίνεται σύνδεση με την εμπειρία στο σπίτι και δίνονται οδηγίες για ασκήσεις με τα παιδιά. 

 

Συντονίστρια: Κούρια Ιωάννα, Family & Coaching Psychologist.

Η Ιωάννα Κούρια είναι Ψυχολόγος, με εξειδίκευση στην Παιδοψυχολογία, Οικογενειακή Θεραπεύτρια και Life Coach. Έχει εκπαιδευτεί στον συντονισμό Σχολών Γονέων και την Θεραπεία του ψυχικού τραύματος σε παιδιά και ενήλικες.

 

Έναρξη Ομάδας: 6 Οκτωβρίου 2014.

Διάρκεια: 10 Εβδομάδες.

 

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ιστοσελίδα www.kentrostirixis.gr.

 

Μεταμόρφωση μπαλκονιού!

Όταν έχεις κέφι και όρεξη, μπορείς να δώσεις νέα ζωή σε παλιά έπιπλα και αντικείμενα και να δημιουργήσεις έναν μικρό παράδεισο. Στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για έναν μικρό παράδεισο στο μπαλκόνι. Δείτε το post της μεταμόρφωσης μπαλκονιού της Λαμπρούκα και πάρτε έμπνευση και ιδέες!

ΜπαλκόνιΤο ξέρετε ότι λατρεύω τις μεταμορφώσεις…Να έχω στα χέρια μου ένα αντικείμενο και να του δίνω καινούρια ζωή.Όταν βέβαια έχω στα σχέδια μου να μεταμορφώσω έναν χώρο,τότε είναι η καλύτερή μου!Θυμάστε το σπιτάκι στο βουνό…βρισκόμουν σε μια δημιουργική τρέλα μέχρι να το τελειώσω! Αυτό έπαθα και τώρα,όταν είπα: Επιτέλους,πρέπει κάτι να κάνω με αυτό το μπαλκόνι!

Ένα μπαλκόνι που μέχρι τώρα ήταν άχρωμο,άβολο και καθόλου ευχάριστο.Με καρέκλες και τραπεζάκια σε διάφορα αταίριαστα χρώματα,με λίγα λουλούδια,με έναν καταψύκτη που μου έπιανε μια τεράστια γωνιά και μου χαλούσε την εικόνα… Δεν έχω φωτογραφίες με το πριν .Μόνο τις μέρες που είχα ξεκινήσει τις εργασίες τράβηξα μερικές,έτσι για έχετε μια εικόνα!

Θα μπορούσα τόσα χρόνια ν’ αγοράσω ένα σαλονάκι μ’ ένα τραπεζάκι και όλα τ’ άλλα θα γίνονταν πιο εύκολα.Όμως το θεωρούσα μεγάλο έξοδο και όλο το ανέβαλλα…Μέχρι που φέτος έπεσε στα χέρια μου ένα σαλονάκι με δύο πολυθρόνες και έναν καναπέ…Απίστευτη χαρά!!!!!!

(Σοφούλα μου…σ’ ευχαριστώ!!!!)

Ήταν σε πολύ καλή κατάσταση ευτυχώς,μόνο που δεν είχαν τα μαξιλάρια τους!Ήθελαν μόνο βάψιμο και προτίμησα το λευκό για να μπορώ να το συνδυάζω με ότι χρώμα μου αρέσει κάθε φορά.

keria

balkoni3

Το τραπεζάκι ήταν κι αυτό ένα παλιό και ταλαιπωρημένο τραπέζι που είχα μαζέψει και βρισκόταν κι εκείνο σε κάποια γωνιά για να βάζω κάποιες γλαστρούλες.Αφού το έβαψα κι αυτό λευκό,του έκανα μια χαριτωμενιά…ε κάνω και κάτι τέτοια!!Με την βοήθεια χαρτοταινίας του έβαψα λωρίδες σε τυρκουάζ χρώμα,με λαδομπογιά.

Δείτε τη συνέχεια και πολλές φωτογραφίες στο blog Λαμπρούκα

Ροζ και μπλε, κούκλες και στρατιώτες… Παιδιά και γονείς σε καλούπια!

Στο παλαιότερο post Ζητείται Μαμαδοπαρέα, σας είχαμε παρουσιάσει την ιστορία της Χριστίνας η οποία βρέθηκε να μετακομίζει και να κάνει οικογένεια στην Κρήτη. Για να ξεπεράσει την απομόνωση που ένοιωθε και για να συνδεθεί με άλλες μαμάδες σαν κι εκείνη, δημιούργησε τη σελίδα CretaMums στο Facebook. Σήμερα πια οι CretaMums είναι μία μεγάλη, δυναμική ομάδα μαμάδων, η οποία έχει και το δικό της blog. Στο blog γράφουν πολλές μαμάδες, αλλά τo post που επιλέξαμε και σας παρουσιάζουμε σήμερα, το έχει γράψει  η CretaMum Μαρία Ν.

 

barbie-doll

Θυμάμαι έγκυος ακόμα που έμπαινα σε καταστήματα με ρουχαλάκια, κούνιες κ.λπ. και η πρώτη ερώτηση ήταν: «Aγόρι ή κορίτσι;» Απαντούσα ότι περιμένω αγόρι και μου κατέβαζαν από τα ράφια όλα τα γαλάζια. Εμείς (συνήθως με τη συνοδεία της μαμάς μου) πάντα διαλέγαμε κάποιο γαλάζιο αλλά και κίτρινο, πορτοκαλί και άσπρο ζιπουνάκι και οι πωλήτριες πάντα μου απαντούσαν: «Καλά κάνετε. Το επόμενο ίσως να είναι κορίτσι!». Ποιο επόμενο; Δηλαδή δεν υπήρχε περίπτωση να αγοράζω κίτρινα για το γιο μου;;

Τώρα 2,5 χρόνια μετά, βλέπω ότι οι πιο πολλές μαμαδοφίλες ευχαρίστως φοράνε στα αγόρια τους διαφορετικά χρώματα και στα κορίτσια τους μπλε. Κάποιες άλλες όμως όχι… Αν κοιτάξουμε στο παρελθόν, μέχρι το 1920 έντυναν όλα τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, στα λευκά. Τα άσπρα ρούχα συμβόλιζαν την παιδική αθωότητα. Τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, τα λευκά ρούχα άρχισαν να αντικαθίστανται με χρωματιστά. Στην Ευρώπη, με ροζ έντυναν τα αγόρια και με μπλε τα κορίτσια. Το ροζ ήταν η «παιδική» έκδοση του κόκκινου, του χρώματος που συνδεόταν με το πάθος και τον ανδρισμό. Για αυτό και τα αγόρια τα έντυναν πάντα με ροζ! Από τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και μετά, η μόδα άλλαξε ανεξήγητα και έμεινε ίδια μέχρι τις μέρες μας, με το μπλε να σηματοδοτεί το αγόρι και το ροζ το κορίτσι.

Αντίστοιχα, έχουμε τα αγορίστικα και τα κοριτσίστικα παιχνίδια. Θυμάμαι σε παλιότερες συναντήσεις μας στις CretaMums είχαμε κουζινικά (παιχνίδια), τα οποία ήταν το πιο δημοφιλές παιχνίδι τόσο στα αγόρια, όσο και στα κορίτσια. Ήταν κάτι που το σχολιάζαμε (καινούριες μαμάδες οι περισσότερες). Μας έκανε εντύπωση. Γιατί όμως; Μήπως γιατί και εμείς οι γονείς έχουμε μπει σε καλούπια και βάζουμε και τα παιδιά μας σιγά σιγά;

 

Συνεχίστε την ανάγνωση του υπόλοιπου post στο blog CretaMums και ανακαλύψτε τα posts και των υπόλοιπων CretaMums που γράφουν εκεί!   

photo by Charles Rodstrom

«Πατέρα μεγάλωσα…»

Ο Θωμάς πριν λίγες ημέρες διάβασε ένα κείμενο που τον συγκλόνισε. Για ένα μπαμπά, τον γιό του και ένα σπουργίτι. Και έγραψε ένα κείμενο, το οποίο και θέλησε να μοιραστεί μαζί μας. Εις μνήμη του πατέρα του που έφυγε σαν χθες … 2 χρόνια πριν.

3869366195_5603a08b65_z

photo by alesadam

Όταν έχεις κάποιον δίπλα σου τα θεωρείς όλα δεδομένα, όλα αυτονόητα. Περνάς πράγματα και καταστάσεις βιαστικά, γιατί ξέρεις ότι την επόμενη στιγμή, ότι κι αύριο θα είναι πάλι εδώ.

 Δεν  τηλεφωνείς καθημερινά, γιατί είσαι «πιεσμένος κι αγχωμένος» δεν έχεις χρόνο «ούτε να δεις τον εαυτό σου», πολύ περισσότερο να περάσεις από το πατρικό σου σπίτι να πεις μια καλημέρα στον πατέρα σου και στη μάνα σου, να δεις αν είναι καλά και αν χρειάζονται κάτι από σένα, να πας να πιεις ένα καφέ, ρε αδερφέ,  με τον πατέρα σου και να μιλήσετε σαν φιλαράκια περί ανέμων και υδάτων. Ούτε αυτό…

 Και ξαφνικά μια μέρα όλα εξελίσσονται όλα με κινηματογραφική ταχύτητα και απρόβλεπτα σε σχέση με την καθημερινότητα. Από το τηλέφωνο μαθαίνεις ότι ο πατέρας σου είναι στο ασθενοφόρο καθ΄ οδόν προς το Νοσοκομείο  με καρδιακό επεισόδιο και όταν φτάνεις διαπιστώνεις ότι  δεν έχει επαφή με το περιβάλλον, γιατί πολύ απλά δεν είναι πλέον μαζί μας.

 Ξαφνικά όλα περνούν από μπροστά σου ταχύτατα. Πότε τον είδες τελευταία φορά, τι του είπες, τι κάνατε τελευταία φορά μαζί. Προσπαθείς να φυλάξεις στην καρδιά σου όποια στιγμή σου έρχεται στο μυαλό, αν χαμογέλασε, αν φώναξε, αν τσακώθηκες μαζί του και γιατί.

 Είναι δύσκολο να χάνεις τον πατέρα σου, να χάνεις γονιό, αυτόν που σε μεγάλωσε, σου συμπαραστάθηκε όταν είχες ανάγκη, όταν «έπεφτες» ήταν δίπλα σου να σε «σηκώσει» και να σε κάνει να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι και να μην χάνεις την ελπίδα σου εύκολα, στο πρώτο εμπόδιο.

 Είναι απερίγραπτη η αίσθηση της οριστικής απώλειας.  Βρίσκεσαι στο απόλυτο κενό. Μέχρι εκείνη τη στιγμή τα θεωρείς όλα δεδομένα…

 Η αγάπη που μου πρόσφερε απλόχερα όλα αυτά τα χρόνια και θεωρούσα δεδομένη δεν αναπληρώνεται. Η αγάπη του γονιού προς το παιδί είναι αλλιώτικη.

 Ένας άνθρωπος που από μικρός βίωσε την ορφάνια και από τους 2 του γονείς και βασανίστηκε από 13 ετών μόνος του, για να μπορέσει να βιοποριστεί και να τελειώσει το σχολείο, κατάφερε να κάνει οικογένεια, να χαρεί και να μεγαλώσει δίπλα στα παιδιά του και στα εγγόνια του και να μας σκεπάζει όλους με τις «φτερούγες» της αγάπης του.

 Πάντα θα με συντροφεύουν τα λόγια του «κάνε υπομονή, όλα θα πάνε καλά, θα δεις…».

 Τίποτε δεν είναι δεδομένο στη ζωή, δυστυχώς…

 Εκείνη την ημέρα ένοιωσα  ότι ξαφνικά μεγάλωσα …

 Ο πατέρας μου έφυγε από κοντά μας στις 4/3/2012.

 Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει πατέρα.