Στας εξοχάς, με το μωρό!

22/06/2010
By

Καλοκαίρι και μια μικρή βόλτα από τα blogs μαμάδων αλλά και μπαμπάδων θα σας πείσει ότι το θέμα των αποδράσεων με τα μωρά αλλά και τα πιο μεγάλα παιδιά απασχολεί την πλειοψηφία των γονιών. Οι mpompires συνειδητοποιούν μέσα από το πρώτο τους ταξίδι με το μωρό τις νέες ανάγκες, τις νέες προτεραιότητες και τις καταγράφουν με το απαραίτητο χιούμορ που επιστρατεύεται πάντα για να φύγει το άγχος και η ένταση ενός ταξιδιού.

photo by philos

Μόλις επέστρεψα από την πρώτη μας απόδραση εκτός Αθηνών, παρέα με το μωρό. Ήταν μια ανανεωτική εμπειρία αλλά και πολύ διαφορετική απ’ ότι έχουμε συνηθίσει ως τώρα. Έβγαλα κάποια συμπεράσματα, λοιπόν, που θέλω να μοιραστώ, όπως:

α. το αυτοκίνητό μας πρέπει να το πουλήσουμε και να πάρουμε φορτηγάκι, γιατί ΔΕ χωράμε. Για μια απλή τριήμερη εκδρομή, το αυτοκίνητο έμοιαζε έτοιμο για μετακόμιση. Πολλά πράγματα!

β. τα κριτήρια επιλογής καταλύματος αλλάζουν και αρχίζουν περίεργοι διάλογοι:

«Έχετε κουζινάκι με απορροφητήρα στα δωμάτια?»
«….εεεε(δεν καταλαβε την ερώτηση και την προσπερνάει)…έχουμε πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων και…»
«Όχι, δε με καταλάβατε. Δε θέλω πισίνα. Εχετε κουζινάκι με απορροφητήρα?»
«…(πάλι δεν καταλαβαίνει)…δε νομίζω οτι θα χρειαστείτε κουζινάκι, η κουζίνα του εστιατορίου μας είναι εξαιρετική και…»
«Σας είπα, θέλω Α Π Ο Ρ Ρ Ο Φ Η Τ Η Ρ Α!!!»

Για όποιον δεν κατάλαβε, ο απορροφητήρας είναι η πιο αποτελεσματική μέθοδος νανουρίσματος του γιού μου!

… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog mpompires.com


Και μιας και η εποχή το επιβάλει να προετοιμαζόμαστε για τις εκδρομές μας, μια βόλτα διαρκείας από το Ταξιδεύοντας με Παιδιά επιβάλλεται! Παράλληλα τις τελευταίες ημέρες διαβάσαμε και μερικές ακόμη σχετικές αναρτήσεις, όπως τις συμβουλές της έμπειρης – πλέον -Στέλλας (Οδηγός Επιβίωσης στο αυτοκίνητο με τα παιδιά ;) ), τις σκέψεις του eriol78 για την επιλογή του νέου οικογενειακού αυτοκίνητου αλλά και το δίλημμα ενός πολύ φρέσκου μπαμπά, του snowball, Διακοπές με το μπέμπη:Naι ή όχι;

Αν έχετε εντοπίσει παρόμοιες αναρτήσεις μην διστάσετε να μας τις αναφέρετε αφήνοντας σχόλιο είτε εδώ είτε στο facebook.

H γιορτή της μητέρας τέλειωσε….

19/06/2010
By

Τρίτη Κυριακή του Ιούνη και… η ημέρα του μπαμπά έφτασε!!! Για να μην ζηλεύουν οι μπαμπάδες… για να πουλάνε μαζικά οι έμποροι ακόμη μια μέρα το χρόνο. Ο ένας πατέρας εκ των mamadesmpampades έγραφε πριν 3 χρόνια κάποιες σκέψεις του σε χιουμοριστικό ύφος για αυτή την ημέρα του πατέρα.  Αιρετικός, αχάριστος, υπερβολικός ή απλά αυθόρμητος και ειλικρινής?

Διαβάστε όλη την ανάρτηση εδώ και για σκεφτείτε μια στιγμή… τι δώρο πραγματικά θα ήθελε ένας πατέρας ή και μια μητέρα μία ημέρα το χρόνο…


I am so excited

Photo by aye_shamus


Η ημέρα του πατέρα έρχεται !!!

Έχει οριστεί να είναι την τρίτη Κυριακή του Ιούνιου, δηλαδή φέτος το 2007 στις 17 Ιουνίου!

Έτσι μας ενημερώνει το «μανιφέστο» που βλέπετε στην παραπάνω διαφημιστική αφίσα μίας φίρμας ρούχων («OLD GUYS RULE») στις ΗΠΑ.

Διαβάζοντας το κάποιος, τι συμπεραίνει?
Τι θέλει ένας πατέρας ως δώρο στις μέρες μας?
Ένα δωράκι?
Ένα τραπέζι με την οικογένειά του?
Μία ανθοδέσμη?
ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ!

Δεν θέλουμε ούτε λουλουδάκια, ούτε αρκουδάκια ούτε να ξοδέψουν άλλοι (δικά μας?) λεφτά.
(Αν και ένα διαρκείας στην αγαπημένη του ομάδα είναι ένα ανεκτίμητο δώρο, ειδικά αν συνοδεύεται και από την διαθεσιμότητα του απαραίτητου χρόνου!)

Θέλουμε πιο απλά πράγματα…
Ελεύθερο – από οικογενειακές υποχρεώσεις – χρόνο θέλουμε.
Και αυτόν τον ελεύθερο χρόνο να τον περάσουμε για μία μέρα το χρόνο, σαν να είμασταν εργένηδες.
Μία ημέρα τον κόσμο να αντιληφθούν οι γυναίκες μας το τι δικαιώματα αποποιούμαστε τόσα χρόνια με την ταμπέλα της πατρικής μας ιδιότητας.

Ζητάμε πολλά?
Ή μήπως προτιμάει κάποιος πατέρας κάτι διαφορετικό? Θα ήθελα να ακούσω απόψεις.

Πατεράδες όλου του κόσμου, ενωθείτε.
Αφιερώστε μία ημέρα του χρόνου σε σας. Κάνετε ότι σας έχει λείψει. Αν δεν σας έχει λείψει τίποτε ακόμη καλύτερα.

Δεν πρέπει να δούμε την ημέρα του πατέρα και να δράσουμε ωσαν φεμινίστριες, και να ζητάμε ίση μεταχείριση ή να κάνουμε διάφορες γραφικότητες…

Ξέρουμε πολύ καλά ότι θα περάσουν πολλές γενεές ακόμη για να μας μεταχειρίζονται οι γυναίκες μας ισότιμα.

Αλλά ένα πρώτο βήμα είναι να ορθώσουμε το κεφάλι ψηλά για μία ημέρα το χρόνο. Και θα ήθελα να δω πολύ περισσότερες αναφορές για την γιορτή του πατέρα, από τις 34 αναφορές για την γιορτή της μητέρας στο sync.gr.

Χαζομαμά!

18/06/2010
By

Ως μαμάδες και μπαμπάδες όλοι περάσαμε εκείνη την μοναδική στιγμή του ερχομού μιας νέας ψυχής στην καθημερινότητά μας… Και πάντα μας γεννάει συναισθήματα μοναδικά…που σχεδόν όσοι έχουμε blog κάποια στιγμή τα αποτυπώσαμε σε αναρτήσεις μας. Έτσι και η μαμά Λυδία γράφει τις πρώτες της εντυπώσεις από το δεύτερο παιδί της… απλά και αυθόρμητα…



Δεν ξέρω τι γίνεται, αλλά πραγματικά δεν το περίμενα να χαζέψουμε με το δεύτερο μωράκι μας! Αρχίσαμε όμως, και νομίζω πως τώρα δεν υπάρχει γυρισμός… Ακόμα και ο Γιώργος τρέφει τόσο τρυφερά συναισθήματα για την μικρή του αδερφή, την χαιδεύει απαλά στο κεφαλάκι, της χαιδεύει με το δάχτυλο το μαγουλάκι, κοιτάει τα μικρά της χεράκια και ποδαράκια, της μιλάει και της λέει να μην κλαίει όταν αρχίσει να γκρινιάζει (μέχρι να προλάβω να πάω να την πιάσω)!

Η Ναταλία από την άλλη, μας χαριζει χαμόγελα. Τι γλυκά χαμόγελα!!! Απίστευτα! Από αυτά που κλείνουν και τα ματάκια! Τόσο πλατιά και λαμπερά ! Αυθόρμητα γελάμε κι εμείς μαζί μαζί της. Τόση χαρά από ένα χαμόγελο; Τι θα γινει όταν αρχίσει τα γέλια;


… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της μαμάς Λυδίας και επισκεφθείτε για πολύ περισσότερες ιστορίες, και πολλές πολλές σκέψεις της Λυδίας… πριν γίνει ακόμη μαμά… την στιγμή που το τέστ έδειξε θετικό… στο πρώτο της παιδί!

Οι παπαρουνοπριγκίπισσες

16/06/2010
By

Φωτογραφίες, λουλούδια και όμορφες δημιουργικές συμβουλές από ένα μπαμπά με τεράστιες δόσεις ενέργειας και μεράκι για να περάσετε χρόνο έξω από το σπίτι και να εκπαιδεύσετε τα παιδιά. Δε νομίζω ότι χρειάζεται να γράψουμε κάτι άλλο για να σας παροτρύνουμε να διαβάσετε όλο το κείμενο του Κώστα Στοφόρου.


Girl with Flower

Photo by Κώστας Στοφόρος



Eτοιμάζοντας ένα άρθρο για τα παιδιά και τα λουλούδια, ζήτησα τη βοήθεια της ζωγράφου Στεφανίας Βελδεμίρη. Όπως θα έχετε καταλάβει όσοι διαβάζετε αυτό το μπλογκ, η έκπληξη μου ήταν μεγάλη και ευχάριστη όταν πήρα την απάντησή της. Πιο κάτω ακολουθεί ένα απόσπασμα από το άρθρο που ετοίμασα -όπου βοήθησε και η σχολική ψυχολόγος Μαρία Σιμπερά.

Η Μαρία εντός των ημερών παντρεύεται, οπότε και της αφιερώνω αυτή την ανάρτηση για βίο… ανθόσπαρτο. Εσείς μη βιαστείτε να φτάσετε στο τέλος. Απολαύστε τις ιδέες και οι φωτογραφίες της Στεφανίας σας περιμένουν!

Παίζοντας με τα λουλούδια
Ένα παιχνίδι που αρέσει πολύ στα μικρά παιδιά και έχει πλάκα κυρίως για τις αλλεπάλληλες λάθος απαντήσεις του, είναι να ξεχωρίζουμε τα λουλούδια με κλειστά μάτια, με μοναδικό βοηθό τη μύτη μας. Ένα ακόμη υπέροχο παιχνίδι, είναι το «ακούω» το λουλούδι μου. Παίζεται σε στιγμές γαλήνης και ανεξήγητης ησυχίας κυρίως μεσημέρια. Πηγαίνουμε κοντά στο αγαπημένο μας λουλούδι ή φυτό, βάζουμε το αυτί μας όσο πιο κοντά του μπορούμε και ακούμε τι έχει να μας «πει». Θα ξαφνιαστείτε από το τι «λένε» τα λουλούδια στα παιδιά σας. Άλλες φορές λένε, ότι τα παιδιά μας ίσως διστάζουν ή φοβούνται να μας πουν και άλλες πάλι φορές, τις πιο απίθανες και αστείες ιστορίες. Σίγουρα βάζουν τα παιδιά σε μια διαδικασία σκέψης και παραμυθιού που αφήνει πανέμορφες αναμνήσεις. Μια φορά θυμάμαι –μας λέει η Στεφανία Βελδεμίρη- οργανώσαμε γιορτή στο σπίτι στα καλά καθούμενα, γιατί μας το ζήτησε η μανταρινιά μας! Και περάσαμε τέλεια!!! (κι εμείς και η μανταρινιά). 
Εννοείτε πως αφού τα «ακούμε», τους μιλάμε κιόλας, κι ας μας κοιτάνε περίεργα οι απέναντι γείτονες. Είμαστε σίγουροι πως μας ακούν, πως τους αρέσουν τα παραμύθια που διαβάζουμε κοντά τους και πως γίνονται πιο όμορφα και πιο γερά έτσι!
Το μπαλκόνι μας όσο μικρό κι αν είναι, σίγουρα μπορεί να φιλοξενήσει κάποιες μικρές γλάστρες με λουλούδια. Και το περβάζι σε ένα παράθυρο ακόμη, μπορεί να είναι αρκετό. Το μεράκι για τα φυτά και λουλούδια κάνει θαύματα και  όπως πολλά από εκείνα που μας αρέσουν, συχνά «κληρονομείται» στα παιδιά μας.

… συνεχίστε την ανάγνωση στο  Ημερολόγιο ενός Πατέρα.  Και μετά το διάβασμα… βουρ έξω στο μπαλκόνι ή τον κήπο! Με τα παιδιά φυσικά! Και με μια φωτογραφική… αν έχετε και καλούδια να μας δείξετε!

Expect the Unexpected When You ‘re Expecting

14/06/2010
By

Η μοναδική εμπειρία της εγκυμοσύνης δίνει πολλές φορές ένα καλό έναυσμα για πολλές αναρτήσεις ή ακόμη και για το ξεκίνημα νέων blogs. Ποια μαμά δεν έψαξε στο διαδίκτυο στην αρχή τουλάχιστον της εγκυμοσύνης της για προσωπικές καταγραφές και εμπειρίες άλλων γυναικών. Η Saigon είναι μία blogger με γερά αποθέματα θετικής διάθεσης που μοιράζει απλόχερα στο blog της που διατηρεί με τον κολλητό της τον baygon εδώ και χρόνια. Σε αυτή της την ανάρτηση όμως μας φανερώνει τις σκέψεις της και εξηγεί γιατί προτίμησε να μην γράψει για την εγκυμοσύνη της. Μια διαφορετική, ειλικρινής ανάρτηση με μια διαχρονική, all weather, συμβουλή, που πρέπει να κρατάμε στην ζωή μας για πολλά πράγματα που ακούμε ή διαβάζουμε…

Photo by brennaval


Κάποιοι από σας (ναι, για σας λέω, τους ολίγους τακτικούς και εκλεκτούς αναγνώστες, LOL) ρώτησαν γιατί όλον αυτό τον καιρό δεν γράφω καθόλου λεπτομέρειες σχετικά με την εγκυμοσύνη μου. Τώρα λοιπόν, που είναι στα πρόθυρα του τέλους της, ας γράψω κι εγώ το κατιτίς μου γι’ αυτή την τόσο σημαντική περίοδο της ζωής μου. Ο κύριος λόγος που απέφυγα επιμελώς να γράψω το οτιδήποτε, είναι ο εξής: Δεν περνάω και την ευκολότερη εγκυμοσύνη ever. Για την ακρίβεια, από την αρχή ήταν όλα πολύ δύσκολα, και όσο περνούσε ο καιρός χειροτέρευαν τα πράγματα. Μεγάλη ταλαιπωρία, μεγάλη τυράννια για μένα. Ακόμα και τώρα που υποτίθεται ότι μείνανε λίγες μέρες και -δε μπορεί!- ό,τι ήτανε να συμβεί συνέβη, ακόμα και τώρα η κάθε μέρα είναι χειρότερη από την προηγούμενη, και αναρωτιέμαι αν όοοοοοοοολα αυτά θα πάψουν εντελώς μαγικά και ξαφνικά να υφίστανται μόλις γεννηθεί το αστεράκι μας, ή αν θα συνεχίσουν να με ταλαιπωρούν για να χαθούν σταδιακά, επηρεάζοντας όμως έτσι τον πρώτο καιρό με το αστεράκι στο σπίτι, όπου θα θέλω να έχω το κουράγιο και την ενέργεια να ασχοληθώ με όλα όσα πρέπει.



Ούτε τώρα θα μπω σε λεπτομέρειες, μη νομίζετε. Η εγκυμοσύνη είναι μια ιδιαίτερη περίοδος απ’ όλες τις απόψεις, και όπως κάθε γυναίκα είναι διαφορετική, έτσι είναι και η εγκυμοσύνη της καθεμιάς μοναδική και χωρίς μέτρο σύγκρισης. Και επειδή βαρέθηκα όλες οι φίλες / γνωστές / συγγένισες, μόλις έμαθαν ότι έμεινα έγκυος, να θέλουν οπωσδήποτε να καταθέσουν την προσωπική τους μαρτυρία και να προσπαθούν να με πείσουν πως το ίδιο ακριβώς θα συμβεί και σε μένα, δε γράφω τίποτα απολύτως εδώ. Όχι απλά γιατί δε θα περάσει καμιά ακριβώς τα ίδια, αλλά (το σημαντικότερο) γιατί δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να τρομοκρατήσω τις υποψήφιες μανούλες εκεί έξω, μόνο και μόνο επειδή η δική μου εμπειρία έτυχε να έχει κακοτοπιές!

Ευτυχώς μόνο εγώ ταλαιπωρήθηκα – σε καμιά στιγμή το αστεράκι δεν επηρεάστηκε, δεν κινδύνεψε, δεν καταπονήθηκε. Έπαθα πράγματα που άλλες έγκυοι δεν έχουν βάλει με το νου τους! Από την άλλη, δεν πήρα πολλά κιλά, όλα είναι φυσιολογικά, δεν εμφάνισα ζάχαρο ή πίεση, τα στατιστικά για σύνδρομο Down και άλλα τέτοια προγεννητικής φύσεως ήταν εξαιρετικά. Κι επειδή δε συνηθίζω να κλαίγομαι, σε όλο αυτό το διάστημα που τραβούσα το ζόρι μου, δεν γκρίνιαξα, παρά μόνον για τις δικές μου γκαντεμιές (π.χ. απανωτές ιώσεις), κι αυτό μόνο στο Twitter. Όσο άβολα κι αν ένιωθα, ήταν για καλό σκοπό! :-)
Το απόσταγμα, λοιπόν: μην πιστεύετε τίποτα. Ακούστε τα όλα κουνώντας το κεφάλι συγκαταβατικά, διαβάστε και ενημερωθείτε, αλλά τίποτα να μη θεωρείτε δεδομένο. Να τα περιμένετε όλα! Συμπεράσματα για το «πώς ήταν η εγκυμοσύνη» μπορούν να βγουν μόνο όταν αυτή έχει τελειώσει… (η επισήμανση δική μας)

… συνεχίστε την ανάγνωση στο Saigon & Baygon Inc.

Και ακολουθήστε την παραπάνω συμβουλή και μην ξεχνάτε να λέτε τη γνώμη σας και να σχολιάζετε στα κείμενα που σας παραπέμπουμε… to blogging ζωντανεύει με τον διάλογο!

Νευρική ανορεξία και βουλιμία

09/06/2010
By

H Μαρία Τζιρίτα, με την ιδιότητα της παιδοψυχολόγου αλλά και της μητέρας (πέραν της διάσημης πλέον συγγραφικής της ιδιότητας) μας πρότεινε να αναδημοσιεύσουμε αυτούσιο το γράμμα που τής είχε στείλει μία κοπέλα που έπασχε από την ασθένεια της νευρικής ανορεξίας. «Είναι μάθημα ζωής για όλους τους γονείς.» Γιατί μπορεί να ενδιαφέρει όμως τους γονείς ένα τέτοιο θέμα; Διαβάστε ολόκληρη την ανάρτηση και το πραγματικά συγκλονιστικό μέιλ της κοπέλας και θα καταλάβετε το γιατί…


Anorexia

"Anorexia" photo by ! *S4N7Y* !

Οι ψυχολόγοι ισχυρίζονται πως συνήθως τα βαθύτερα αίτια που οδηγούν σε μια τέτοιου είδους διαταραχή είναι η έλλειψη αγάπης και στοργής από την οικογένεια και κυρίως τη μητέρα προς την κόρη. Κακή σχέση ανάμεσα στα δυο αυτά άτομα με παντελή έλλειψη επικοινωνίας, είναι στατιστικά πιθανό να οδηγήσουν ένα νέο κορίτσι σε νευρική ανορεξία ή βουλιμία. Επίσης άτομα υπερβολικά άβουλα, που για όλη τους τη ζωή απλά ακολουθούσαν επιθυμίες άλλων, προσπαθούν να ελέγξουν τον εαυτό τους με το να ελέγχουν το βάρος τους σε ακραία σημεία. Συχνά ξεκινά από μια απλή δίαιτα στην εφηβική ηλικία, στην πορεία χάνεται ο έλεγχος κι εκδηλώνεται η διαταραχή (που ήδη υποβόσκει). Είμαι σίγουρη πως θεωρίες έχετε όλοι διαβάσει πολλές και δε θα σας κουράσω άλλο. Πήρα την άδεια της Λίζας όμως να δημοσιεύσω μέρος του μέιλ της και θεωρώ πως είναι καλύτερα ν’αφήσω την ίδια να μιλήσει αντί για μένα. Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν των μαμάδων που θα διαβάσουν τα παρακάτω…


«Παρόλο που είμαι μοναχοκόρη θεωρώ πως ποτέ δεν είχα τη σημασία που θα ήθελα να έχω από τη μάνα μου. Λεφτά είχαμε μπόλικα, τίποτα δε μας έλειπε αλλά αυτό δε με έκανε ευτυχισμένη. Εκείνη ήταν πολύ κομψή πάντα έτσι τη θυμάμαι, όχι ιδιαίτερα όμορφη αλλά με ωραίο σώμα, όλη μέρα στα γυμναστήρια. Ποτέ δε δούλεψε κι όμως πότε την έβλεπα; Μεγάλωσα με νταντάδες, ο μπαμπάς χαμένος στον κόσμο του με τις επιχειρήσεις, ταξίδια κλπ. (πολύ πιθανόν να έπαιζε και ερωμένη, τουλάχιστον έτσι άκουγα τη μάνα μου να λέει) κι εκείνη ούτε ξέρω πού γύρναγε. Τα βράδια πάντα έπαιζε χαρτιά, είχε πάθος μ’αυτό. Να φανταστείτε πως περνούσαν μέρες ολόκληρες χωρίς να δω κάποιον απ’τους δυο, τους άκουγα μόνο στο τηλέφωνο και πάντα μου έλεγαν το ίδιο πράγμα: «Για ό,τι χρειαστείς έχουμε αφήσει λεφτά στο συρτάρι». Μα ποιός τους είπε ότι χρειαζόμουν λεφτά; Μια κανονική οικογένεια χρειαζόμουν!

Read more »

Το σουφλέ μας έχει μυωπία

06/06/2010
By

Η Βίκυ έχει βρει το μυστικό να κάνει τα παιδιά να δοκιμάζουν νέες γεύσεις αλλά και να συμμετέχουν στη δημιουργία του φαγητού. Δύσκολο να επιλέξεις ένα ποστ από τα δεκάδες που μοιράζεται στο blog της. Για μια πρώτη γνωριμία με το ιστολόγιο της, επιλέξαμε να μοιραστούμε μαζί σας μία φανταστική ιδέα παρουσίασης του σουφλέ, που πιστεύουμε ότι δε θα αφήσει κανέναν γονιό ασυγκίνητο, πόσο μάλλον τα παιδιά μας!

Το σουφλέ έχει μυωπία

Photo by Kate Loves Greg

Ένα σουφλέ διαφορετικό απ’όσα έχετε δει μέχρι τώρα. Λίγο πιπεριά για μαλλιά και γυαλιά, στόμα από ντομάτα. Μας βγάζει βέβαια λίγο την γλώσσα αλλά μόλις ψηθεί να δει τι θα πάθει θα εξαφανιστεί από το ταψί αμέσως.

Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να διακοσμήσουμε και μια σπιτική πίτσα. Βάλτε τα παιδιά να την στολίσουν με τον δικό τους τρόπο.


… συνεχίστε την ανάγνωση στο Kate Loves Greg ,

και δεν πιστεύουμε ότι θα σταματήσετε μόνο στο σουφλέ αλλά θα ανατρέξετε σε διάφορες απίστευτες ιδέες, όπως αυτη με τα τοστάκια, που την δοκιμάσαμε ήδη με τεράστια επιτυχία με τα μικρά μας!

Και Μη Χειρότερα…

04/06/2010
By

Συχνά συνειδητοποιούμε και μείς μαζί με την Debby ότι πολλές από τις φράσεις που χρησιμοποιούμε τις έχουμε κληρονομήσει από τους γονείς μας. Αυτό που δεν έχουμε συνειδητοποιήσει είναι αν τελικά οι φράσεις αυτές εκφράζουν μια στάση αισιοδοξίας ή μια στάση απαισιοδοξίας. Μήπως τελικά η ευτυχία των παιδιών, μάς κάνει πιο αισιόδοξους? Μήπως τελικά όπως λένε οι απαισιόδοξοι άνθρωποι δεν απογοητεύονται ποτέ? Αρκετά με τις δικές μας πολυλογίες-φιλοσοφίες, διαβάστε τι σκέφτεται η Debby … αφότου έγινε μητέρα!


Playmobils

photo by oskay

Παλιότερα, (προ παιδιών) όταν το άκουγα αυτό το «και μη χειρότερα», εκνευριζόμουν. Πάρα πολύ όμως. Εκνευριζόμουν δε, ακόμα περισσότερο, όταν το άκουγα από την μάνα μου. Της έλεγα τον πόνο μου, το πόσο άτυχη στάθηκα μια δεδομένη στιγμή, πόσο άσχημα πήγαν τα πράγματα και εκείνη μες την «αναισθησία» μου έλεγε να μην παραπονιέμαι γιατί υπάρχουν και χειρότερα. Τότε φούντωνα ακόμα περισσότερο και της υπενθύμιζα ότι δεν υπάρχουν μόνο τα χειρότερα αλλά και τα καλύτερα και αυτά συμβαίνει να με αποφεύγουν εντέχνως.

Να όμως που ο καιρός έχεις γυρίσματα όντως, και έχω φτάσει στο σημείο εκείνο που το «μη χειρότερα» με εκφράζει πλέον απόλυτα. Αφορμή για αυτό υπήρξαν να παιδιά μου. Με έκαναν να φοβάμαι λίγο παραπάνω για όλα αυτά που η ζωή επιφυλάσσει αλλά και να είμαι ευγνώμων λίγο περισσότερο για όλα αυτά που η ζωή μου έχει δώσει και πολύ περισσότερο για όλα αυτά που η ζωή δεν μου στερεί.

… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της Debby

Πρόσεχε μη σου φύγει το μπαλόνι!

01/06/2010
By

Υποθέτω ότι οι περισσότεροι γονείς έχουμε πιάσει αρκετές φορές τους εαυτούς μας να μιλάμε στα παιδιά μας, προσπαθώντας να τα πείσουμε να μην κάνουν κάτι… Αναρωτηθήκαμε όμως ποτέ σε τι βαθμό αξίζει να γίνεται όλο αυτό κυνήγι με τα ΜΗ; Ο Theo Coach με αφορμή ένα συχνό και απλό περιστατικό με ένα μπαλόνι, εξηγεί το σκεπτικό του…

Παιδί με μπαλόνι

Photo by Theo Coach


Είχαμε πανηγύρι πριν λίγες μέρες στο Κιλκίς και ένα βράδυ βγήκαμε για σουβλάκια. Εκεί που καθόμασταν περνούσαν πλανόδιοι κάθε 2 λεπτά και πουλούσαν μπαλόνια, κουκλάκια, λουκουμάδες και άλλα πολλά. Πήραμε ένα μπαλόνι στον Δημήτρη γιατί δεν το ζήτησε (έτσι συμφωνήσαμε – θα σου παίρνουμε πράγματα αν δεν τα ζητάς).

Λοιπόν πήραμε το μπαλόνι και το δέσαμε στην καρέκλα για να μη φύγει. Το ήθελε όμως να το κάνει βόλτες οπότε του το δώσαμε και κάθε τρεις και λίγο άκουγες: «Δημήτρη πρόσεχε μη σου φύγει το μπαλόνι!»

Αυτό που περίμενα από στιγμή σε στιγμή ήταν να φύγει το μπαλόνι, γιατί όταν λες «Πρόσεχε μη σου φύγει το μπαλόνι» τα παιδιά ακούνε «Πρόσεχε να σου φύγει το μπαλόνι» …


… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog του Theo Coach