Σου αρέσει η Αφρική;

16/11/2011
By

Η Φραγκίσκα λείπει από την Ελλάδα 10 χρόνια και αυτή τη στιγμή ζει και εργάζεται στην Ουγκάντα σε μία μη κυβερνητική οργάνωση. Στο blog της Ταξιδεύοντας: η άλλη όψη του κόσμου μοιράζεται εμπειρίες από τη ζωή της στο εξωτερικό, ενώ παράλληλα αρθρογραφεί σε δύο μεγάλα ειδησεογραφικά site. Έχει έναν γιο 2,5 ετών τον οποίον παίρνει μαζί της παντού, ο οποίος όχι απλά δεν γκρινιάζει και δεν αρρωσταίνει ακολουθώντας τη μαμά του στα ταξίδια της, αλλά έχει γίνει ένα ανεξάρτητο παιδί, γεμάτο περιέργεια και πρόθυμο να δει και να δοκιμάσει τα πάντα. Στο σημερινό της post η Φραγκίσκα περιγράφει συνταρακτικές εικόνες από τη ζωή στην Αφρική και τελικά απαντάει στο ερώτημα του τίτλου: «Σου αρέσει η Αφρική;» 

 

Πριν λίγες μέρες χρειάστηκε να κάνω κάποιες επισκέψεις αρκετά χιλιόμετρα έξω από την Καμπάλα, σε κάποιες κλινικές και σχολεία. Η κίνηση όπως πάντα χαοτική, οι καταρρακτώδεις βροχές των τελευταίων ημερών είχαν καταστρέψει τον δρόμο σε αρκετά σημεία και είχαν δημιουργήσει τεράστια χαντάκια λάσπης. Αναγκαστήκαμε να κόψουμε δρόμο μέσα από τις πιο άθλιες παραγκουπόλεις της πρωτεύουσας και το αυτοκίνητο μετά βίας ξεκολλούσε από τα λύματα των αποχετεύσεων που δημιουργούσαν θολά ρυάκια στη μέση του δρόμου. Ο οδηγός ακροβατούσε ανάμεσα σε παιδιά και λιμνούλες λάσπης και οι υπόλοιποι επιβάτες ιδρώναμε από τη ζέστη με κλειστά παράθυρα για να αποφύγουμε τα βρώμικα νερά και τις μυρωδιές που τα συνόδευαν. Ήμασταν ένα ευχάριστο θέαμα για τον κόσμο που μας κοιτούσε περίεργα και περίμενε να δει αν το αυτοκίνητο των muzungu θα κολλήσει τελικά στη βρωμερή λάσπη ή θα καταφέρει να προχωρήσει.

Τελικά ξεκολήσαμε και βγήκαμε στον επαρχιακό δρόμο με κατεύθυνση τις κεντρικές επαρχίες. Διασχίσαμε τεράστιες πράσινες εκτάσεις από μπανανιές με πυκνά φύλλα ανάμεσα στα οποία κρύβονταν ταπεινές χωμάτινες καλύβες με ψάθινες στέγες. Περάσαμε μικρές αγορές όπου γυναίκες μαζί με τα παιδιά τους πουλούσαν περίεργα jackfruits, κατακίτρινα μάνγκο, τεράστια σκούρα αβοκάντο ή έψηναν καλαμπόκια περιμένοντας τους υποψήφιους αγοραστές.

Είδαμε αρκετές τέτοιες αγορές ώσπου να φτάσουμε σε μια πόλη. Σταματήσαμε θέλοντας να αγοράσουμε νερά και κάποια τρόφιμα και μπισκότα για τα περίπου 250 παιδιά του πρώτου σχολείου. Ως η μοναδική λευκή σε αυτήν την πόλη στη μέση του πουθενά, ήμουν σίγουρα ένα αξιοπερίεργο θέαμα, κυρίως για τα παιδιά που με χαιρετούσαν και έτρεχαν να κρυφτούν με δυνατά γέλια. Θα ήταν ίσως μια ενδιαφέρουσα «εξωτική» εμπειρία όλο αυτό, όμως η απόλυτη φτώχεια της πόλης δεν αφήνει περιθώρια για «ρομαντισμούς». Ο δρόμος ήταν απλά μια μάζα λάσπης πάνω στην οποία μικρά παιδιά ξυπόλυτα και με σκισμένα ρούχα κάθονταν ή κυνηγούσαν το ένα το άλλο, μότο ταξί κινούνταν με κίνδυνο να βρεθούν σε κάποιο από τα χαντάκια και τα αυτοκίνητα προσπαθούσαν να διασχίσουν τη λάσπη. Από κάποια τσίγκινα παραπήγματα μια γυναίκα με εμφανή διανοητική καθυστέρηση βγήκε σέρνοντας το ένα της πόδι στην λάσπη. Πίσω της ένα στρουμπουλό μωρό, όχι πάνω από 2 χρονών, την τραβούσε από το φουστάνι κλαίγοντας. Το μωρό έκλαιγε και ζητούσε κάτι επίμονα και μόνο όταν η γυναίκα έκατσε σε μια πέτρα και το θήλασε, ηρέμησε και κούρνιασε ευτυχισμένο στην αγκαλιά της. Παραδίπλα γυναίκες μετέφεραν νερό σε βρώμικες πλαστικές κανίστρες, παιδιά έτρεχαν στις λάσπες, άντρες κάθονταν άπραγοι μπροστά απο σωρούς με λαμαρίνες. Αγοράσαμε τα τρόφιμα και συνεχίσαμε τον δρόμο μας.

Καθώς απομακρυνόμαστε η πόλη έμοιαζε να χάνεται στην λάσπη και οι πράσινες μπανανιές αντικαθιστούσαν τις τσίγκινες καλύβες. Βγήκαμε από τον επαρχιακό δρόμο και μπήκαμε στις τοπικές οδούς. Η έννοια της λέξης «δρόμος» αποκτούσε πλέον άλλη σημασία. Ήταν απλά ένα τεράστιο χαντάκι απο πέτρες λασπόνερα και υπολείμματα βλάστησης που διέκοπτε το τοπίο με τις μπανανιές, τις μικρές βρόχινες λιμνούλες, τα κοπάδια με τις αγελάδες και τις πλίθινες καλύβες. Ενίοτε παιδιά σε χαιρετούσαν και άντρες με αξίνες σε κοιτούσαν με περιέργεια καθώς έσκαβαν τα χωράφια τους.
Η Αφρική λοιπόν με όλα της τα πρόσωπα…

 

…η συνέχεια και η αφοπλιστική απάντηση της Φραγκίσκας για το αν της αρέσει η Αφρική η όχι, στο blog της Ταξιδεύοντας: η άλλη όψη. 

Αν και είμαστε σίγουροι ότι σε όποιον αρέσει το ποστ της Φραγκίσκας δεν θα σταματήσει σε μία μόνο ανάρτηση… Θα διαβάσει για τον Φράνσις και την Ελένη, τον Πάτρικ, αμέτρητες ιστορίες, σαν ενοχλητικά πετραδάκια στους αναπαυτικούς καναπέδες μας, σαν δυσάρεστες σφήνες στα διασκεδαστικά προγράμματα της τηλεόρασης…

Σαν επίλογο θέλουμε να βάλουμε το παρακάτω απόσπασμα από τους έξι μήνες:

 

«Σκέφτομαι πως αν ήθελα να χωρέσω όλα όσα μου έχει μάθει η Αφρική σε μια μόνο λέξη, τότε αυτή δεν θα μπορούσε να είναι άλλη παρά μόνο μία: ταπεινότητα.

Ταπεινότητα μπροστά στο μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης που τόσο συχνά εξευτελίζεται και ξοδεύεται άσκοπα. Γιατί η υποκρισία και το θράσσος σήμερα περισσεύουν και η απελπισία γίνεται οργή που τυφλώνει και κρύβει την ουσία.

Στις δύσκολες λοιπόν αυτές στιγμές ας καταλάβουμε πως δεν είμαστε μόνοι. Ας βγούμε λίγο απο τον μικρόκοσμο της ύπαρξης μας και ας συνειδητοποιήσουμε πως μια κοινή μοίρα μας ενώνει.

Και ας αγωνιστούμε για έναν καλύτερο κόσμο, πλέον δεν υπάρχει χρόνος για αναβολές….»

Μην σταματάτε να διαβάζετε τα κείμενα της Φραγκίσκας… ακόμη και όταν δεν θα σας το θυμίζουμε εμείς… να θυμάστε εσείς …

Με τα γαλλικά του, το πιάνο του και τα iphone apps του!

15/11/2011
By

Ένας 12χρονος από την Αμερική παραδίνει μαθήματα επιτυχίας μέσα από μία ομιλία του στο σε ένα Tedx event στο Manhattan των ΗΠΑ.
Σε αυτή την ηλικία έχει ήδη κατορθώσει και εχει δημιουργήσει 5 εφαρμογές iphone με πιο επιτυχημένη αυτή που … χτυπάς τον Justin Bieber να έχει σημειώσει τεράστια επιτυχία μεταξύ των συμμαθητών του (φαντάζεσετε τι αντίστοιχη επιτυχία θα είχε για τα αγοράκια στην Ελλάδα μια παρόμοια εφαρμογή για την Patty!)

Θα μπορούσε η είδηση αν προβαλλόταν από τα κανάλια να έδινε έμφαση στην ιδιοφυία του μαθητή, στο ταλέντο του και σε όλα τα παρόμοια κλισέ με τα οποία μας τρέφουν.

Αλλά ο ίδιος ο μαθητής δεν μιλάει για το ταλέντο του, ούτε τονίζει κάποια ιδιαίτερη αρετή του. Στον ίδιο χρόνο που άλλα παιδιά στην ηλικία του κάνουν εξωσχολικά μαθήματα, όπως βιολί ή ποδόσφαιρο, αυτός έπεισε τους γονείς του να του κάνουν μαθήματα προγραμματισμού.
Ο προγραμματισμός υπολογιστών ή εφαρμογών δεν θέλει κάποια ιδιαίτερη ευφυία ή ταλέντο. Θέλει μελέτη, εξάσκηση και σίγουρα ένας δάσκαλος θα φέρει πιο σύντομα και καλύτερα αποτελέσματα! Όπως ακριβώς γίνεται και με ένα μουσικό όργανο, με ένα άθλημα στο οποίο θέλουμε το παιδί να φέρει καλύτερα αποτελέσματα, με μία ξένη γλώσσα.

Και αν τελικά τον προηγούμενο αιώνα αποτελούσαν απαραίτητα εφόδια τα γαλλικά, το πιάνο ή ένα άθλημα, μήπως σήμερα πρέπει να προστεθούν και πιο σύγχρονες επιλογές, όπως ο προγραμματισμός υπολογιστών ή κινητών, η σωστή χρήση των μέσων κοινωνικής διαδικτύωσης, ή ακόμη και μαθήματα επιχειρηματικότητας με σεβασμό πάντα στο περιβάλλον και στον άνθρωπο; Read more »

Συγκίνηση, περηφάνια, θαυμασμός

14/11/2011
By

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που μια φράση των παιδιών, μία τους πράξη μας παγώνει το χρόνο. Νιώθουμε ότι το παιδί μας έχει μεγαλώσει, έχει προσωπικότητα, λες και βλέπουμε σκηνές από το μέλλον του… και ναι νιώθουμε όμορφα. Συγκίνηση, περηφάνεια θαυμασμός όλα μαζί σε υπερβολική δόση που μας προκαλεί μέθη από χαρά κι ενθουσιασμό… και αν είμαστε blogger, θέλουμε να το μοιραστούμε, όπως ακριβώς κάνει η μαμά ξωτικό!

photo by linh ngan

Ως μαμά, ποτέ δεν έχω νιώσει περήφανη (αλλά ούτε  και μη-περήφανη) για τους μεγάλους βαθμούς ή για τους επαίνους από δασκάλους και καθηγητές. Γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει υποκειμενική διάσταση των πραγμάτων, ξέρω πόσο συμβατικά μετριέται η επίδοση στο σχολείο και πόσο η υποκειμενικότητα και οι πρότερες εμπειρίες επηρεάζουν την κρίση των ανθρώπων. Ετσι εξάλλου λειτουργώ κι εγώ η ίδια, κι από αυτή τη θέση γράφω πάντα.

Είναι φορές, λοιπόν, που  τα παιδιά μου με εκπλήσσουν και νιώθω περήφανη, πολύ περήφανη γι αυτά. Χτες-προχτές είχαν εκλογές για το 15-μελές στο γυμνάσιο της μεγάλης. Τώρα το κορίτσι αυτό είναι σε μία ηλικία που το βάρος της προσοχής πέφτει στις σχέσεις της με τους ανθρώπους, στην εξερεύνηση της σεξουαλικότητας, και στην ενδοσκόπηση. Είναι αυτή η κλειστή (για τους ενήλικες) περίοδος, που ο έφηβος απαντά μονολεκτικά (εάν δεήσει και σου απαντήσει, δηλαδή), που οι φίλοι και οι φίλες έχουν τον πρώτο λόγο στη ζωή της, που το σχολείο (και η μάθηση εν γένει) είναι απλά το φόντο όπου εκτυλίσσεται η κύρια δράση της  ζωής… Read more »

Γιατί η Φινλανδική εκπαίδευση θεωρείται η καλύτερη του κόσμου;

10/11/2011
By

Ακούγεται συχνά από εκπαιδευτικούς και μη, ότι η Φινλανδική εκπαίδευση θεωρείται από τις καλύτερες του κόσμου.

Τι σημαίνει καλύτερη εκπαίδευση; Ότι οι μαθητές γίνονται καλύτεροι άνθρωποι γενικά και αόριστα; Ότι γίνονται πιο έξυπνοι; Ότι είναι μεγαλύτερο και καλύτερο το ποσοστό των επιστημόνων στην χώρα που έχει καλύτερη εκπαίδευση; Ότι η χώρα έχει πιο πολλούς νομπελίστες ή λογοτέχνες; Λιγότερη εγκληματικότητα; Δεν ξέρω κατά πόσο όλα αυτά τα ερωτήματα μπορεί να απαντηθούν από κάποιον ειδικό.

Ο Alan Lishness όπως διαβάζουμε στο μίνι βιογραφικό του στο βίντεο του Tedx είναι υπεύθυνος για τον σχεδιασμό ενός επιστημονικού εκπαιδευτικού προγράμματος στο Maine των ΗΠΑ και το όραμά του είναι να έχουν όλοι οι πολίτες κριτική σκέψη, να ξέρουν να συνεργάζονται, να εκπαιδεύονται συνεχώς και να αναπτύσσουν καινοτόμες λύσεις. Πιστεύει στο Φινλανδικό πρότυπο εκπαίδευσης όπου οι δάσκαλοι είναι πιο καλά προετοιμασμένοι στο να διδάξουν, όπου χαίρουν υψηλής επαγγελματικής εκτίμησης και έχουν αυτονομία στις τάξεις τους!

Ας δούμε μερικά σημαντικά σημεία και συμπεράσματα που αλιεύσαμε από την ομιλία του Alan Lishness στο TedxDorigo:

Τα παιδιά στην Φινλανδία μελετούν κατά μέσο όρο μόλις 30 λεπτά κάθε βράδυ σπίτι τους.

Οι σχολικές μέρες της χρονιάς είναι λιγότερες από το τις αντίστοιχες σχολικές ημέρες  που έχει το 86% των ανεπτυγμένων κρατών.

Μόλις 4% είναι το ποσοστό των παιδιών που παρατάνε το σχολείο!

 

Στην Φινλανδία τα σχολεία δεν έχουν τάξεις για τα «προικισμένα» παιδιά όπως σε άλλες χώρες του κόσμου σαν τις ΗΠΑ, αθλητικές ομάδες, τιμητικά σωματεία ως επιβράβευση για τους καλύτερους μαθητές, αποχαιρετιστήριες τελετές…

Τα θεσμοθετημένα τεστ είναι ελάχιστα…πιο συγκεκριμένα τα παιδιά δίνουν 1 μόνο επίσημο διαγώνισμα σε όλη τους την σχολική ζωή!

 

 

Ένας δάσκαλος στην Φινλανδία εργάζεται 570 ώρες το χρόνο, έχει μέσο εισόδημα περίπου 31,500€ και το κόστος ανά μαθητή είναι περίπου 5,500€ το χρόνο, δηλαδή αντιστοιχεί ένας καθηγητής/δάσκαλος ανά 6 παιδιά!

αλλά οι πιο βασικές Φινλανδικές εκπαιδευτικές αρχές συνοψίζονται στα παρακάτω: Read more »

Μια νέα μαμά, ένας νέος θεσμός: Baby shower… «λούστε το μωρό με δώρα»

09/11/2011
By

Την Έλενα την γνωρίσαμε και την λατρέψαμε εδώ και μερικά χρόνια ως chichipiru και μέσα από τις συμβουλές της για ένα όμορφο σπίτι που μας έδινε στο blog της. Αφού παντρεύτηκε και έζησε την διαδικασία της προετοιμασίας ενός γάμου και αφού η κρίση την άφησε χωρίς δουλειά, αποφάσισε να δημιουργήσει την δική της δουλειά με έναν τρόπο που να θυμίζει παιχνίδι…Πέτρα, ψαλίδι, χαρτί και εγέννετο το Rockpaperscissors. Και επειδή η chichipiru είναι μεγάλο ψαχτήρι (μπορεί να είναι και η πρώτη φανατική του pinterest στην Ελλάδα!) και μονίμως ανήσυχο πνεύμα δεν άργησε να υιοθετήσει και να διαδώσει  τον θεσμό του baby shower και στην χώρα μας. Και επειδή πραγματικά δεν τον γνωρίζαμε τον θεσμό αυτό μας έγραψε δύο πράγματα για να μάθουμε και μεις:

 

photo by RockPaperScissors

Πολλοί μας ρωτάνε τι είναι τοBaby shower και αν πρόκειται για κάποιο λούσιμο του μωρού! Ουσιαστικά ναι! Πρόκειται για “λούσιμο” της μέλλουσας μαμάς με δώρα!

Τα baby shower ξεκίνησαν στα τέλη του δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου όπου ήταν για τις οικογένειες και τους φίλους μια ευκαιρία να γιορτάσουν το χαρμόσυνο γεγονός. Η παράδοση έλεγε ότι μόνο γυναίκες παρίστανται σε μια τέτοια συνάντηση. Σήμερα όμως στη γιορτή συμπεριλαμβάνονται και μπαμπάδες, παππούδες κ.ο.κ. εφόσον το κρίνουν και το εγκρίνουν οι οικοδέσποινες.

Στην πρόσκληση σε baby shower κοινοποιείται το φύλο του μωρού, οπότε είναι εύκολο για τους καλεσμένους να φέρουν αντίστοιχα δώρα. Εμείς το θεωρούμε και μια εκδήλωση που αποτελεί μια επιπλέον “βοήθεια” στη νέα αυτή αρχή του ζευγαριού. Σε περιπτώσεις που οι γονείς έχουν επιλέξει να μη μάθουν το φύλο του παιδιού, τότε οι καλεσμένοι φροντίζουν για πιο “ουδέτερα” δώρα.

Είναι από τις καλύτερες εκπλήξεις που μπορούν να κάνουν οι φίλες σε μια μέλλουσα μαμά!

Η ημέρα αυτή είναι ιδιαίτερα συγκινητική για την μαμά καθώς εισπράττει την αγάπη από τις φίλες για το αγέννητο μωρό της, συνηδητοποιεί ότι ο καιρός πλησιάζει και νιώθει ενθουσιασμό και χαρά με τα όμορφα δώρα που την «λούζουν» οι φίλες της!

Το «τελετουργικό» ενός baby shower περιλαμβάνει συνήθως τσάι ή καφέ αφού γίνεται απογευματινές ώρες, μπαλόνια και λουλούδια για διακόσμηση, γλυκά και μικρά τοστάκια, πολλή πολλή αγάπη!

Στο εξωτερικό τα baby shower έχουν «θέμα», κάτι που προτείνω και γω μέσα από το RockPaperScissors. Ακόμα δίνεται η ευκαιρία στις καλεσμένες να γράψουν τις ευχές για την μαμά και το μωράκι της, πολλές πολλές φωτογραφίες και φυσικά άνοιγμα των δώρων και φωτογραφία χωριστά με την κάθε καλεσμένη!

Ίσως τα πολλά λόγια δεν ωφελούν για αυτό και η Έλενα έχει βγάλει πολλές φωτογραφίες στο site της από διάφορα baby showers που έχει οργανώσει (όπως το micro site που έφτιαξε για το baby shower της Μιράντας) αλλά και φυσικά και από το δικό της… που έγινε λίγες ημέρες πριν μιας και…. σήμερα γεννάει!!!

Έλενα σου ευχόμαστε με έναν πόνο και πολλά πολλά χαρούμενα παιδικά πάρτυ απο εδώ και μπρος!



Οξεία δασκαλίτιδα

31/10/2011
By

Πάντα μας συναρπάζει να διαβάζουμε κείμενα που έχουν γράψει οι δάσκαλοι των παιδιών μας. Η δική τους ματιά μας δίνει μια άλλη προοπτική και μας βοηθάει να καταλάβουμε καλύτερα όχι μόνο τον τρόπο σκέψης των δασκάλων αλλά και τον τρόπο σκέψης των παιδιών. Στο σημερινό της post η Athinovio απαριθμεί ένα σωρό μυστικά που έχει μάθει ως δασκάλα Αγγλικών. Ας τα διαβάσουμε με προσοχή – κάποια από αυτά θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα τα παιδιά μας.

Photo by Reini68

  • Ένα από τα πρώτα πράγματα που με δυσκόλεψαν από τα πρώτα χρόνια μου σαν δασκάλα αγγλικών ήταν το πως να κάνεις έναν άνθρωπο που δεν θέλει να διαβάσει, να διαβάσει.
  • Αυτό, για να το πετύχεις, πρέπει να γνωρίζεις πως να κάνεις τους ανθρώπους να κάνουν αυτό που εσύ θέλεις.
  • Αυτό με τη σειρά του είναι εξαιρετικά αντιπαθητικό και επειδή είμαστε επαγγελματίες σε μικρή κοινωνία, δεν το θέλουμε, διότι αν είσαι αντιπαθής, δεμπανάσαι και ο ένας από τους τρείς ιεράρχες, σε έχουν τελειώσει εντός της εβδομάδος.
  • Αλλά, ακόμα και αν δεν ήταν αυτό, κανείς δεν θέλει να είναι αντιπαθής αν υπάρχει τρόπος να είναι συμπαθής, και η αντιπάθεια έρχεται μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις όταν άλλη συνεννόηση δεν είναι εφικτή.
  • Κάτι άλλο, όταν έχεις να κάνεις με παιδιά, σου σπάει η καρδιά αν τα δείς να σε κοιτάνε με παγωμένο βλέμμα.
  • Υπάρχουν πολλά συστήματα να βάλεις δεδομένα στο κεφάλι ενός παιδιού, τα περισσότερα από τα οποία εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από την προσωπικότητα του καθηγητή, δηλαδή το κόλπο που πιάνει για τον έναν καθηγητή δεν είναι αποτελσματικό για τον άλλον, γιατί οι άνθρωποι δεν είναι κουμπιά ούτε διακόπτες, να τους πατάς όποτε θέλεις να κάνουνε κάτι, αλλά κουβαλάνε πράγματα όπως ορέξεις, συμπάθειες, ικανότητες, χαρακτήρες και ιδιοτροπίες, που κάνουν τον κάθε ένα απρόβλεπτο.
  • Αυτό που με στεναχωρεί σε όλα τα συστήματα που έχω δεί ως τώρα, είναι ότι είναι ακριβώς αυτό: συστήματα.
  • Κοιτώντας ένα παιδικό προσωπάκι, είναι αμέσως κατανοητό ότι το παιδί δεν είναι σύστημα. Κάποια στιγμή θα μπεί σε αυτό, θα ενταχθεί, αλλά τώρα είναι ρευστό σαν συναίσθημα, ευαίσθητο σαν νερό, αλλά πάνω από όλα, είναι τόσο απίστευτα όμορφο, που είναι να απορεί κανείς τι να διορθώσει κανείς επάνω σε ένα πλάσμα ήδη τέλειο από τη φύση του.
  • Έτσι, δυστυχώς μετά από αρκετά λάθη, είδα ότι πριν αρχίσεις να διδάσκεις, είναι απαραίτητο να του κάνεις του παιδιού ένα φορμάτ εγκεφάλου, ώστε η γνώση να αποτυπώνεται ευκολότερα, να είναι καλοδεχούμενη και να αποφεύγονται οι αντιπαραθέσεις και οι αντιπαλότητες που είναι δυστυχώς χαρακτηριστικές σε μία σχέση δυνατού-αδύνατου όπως αυτή ανάμεσα σε δάσκαλο και μαθητή.
  • Έχουν ήδη ένα σωρό ενοχές, από το τί βαθμούς δεν πήραν στο σχολείο, μέχρι ένας θεός ξέρει τί, και είναι όταν έρχονται σε εμένα προετοιμασμένα για κριτική και πάτημα.
  • Παλιότερα, το έπαιρνα προσωπικά, έλεγα από μέσα μου γιατί να το πουν αυτό ή γιατί να το κάνουν αυτό, δεν ξέρουν τι είναι σωστό και τί όχι? και τους έκανα ένα κύρηγμα πολύ αντιπαθητικό. Διαβάζοντας και ψάχνοντας, είδα ότι μόνο εν μέρει είναι προσωπικό, περισσότερο όμως είναι ότι έχουν προεξοφλήσει ότι θα τους καταπιέσεις και αντιδρούν εκ των πρωτέρων, με φασαρία και διάφορες σαχλαμάρες. Φυσικά, αν ήμουν ένας νταγκλαράς με κάτι μπράτσα σαν του σβαρτζενέγκερ και αγριοφωνάρα, σούζα θα κάθονταν, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
  • Αυτό που τελικά είδα, μετά από όλα αυτά, είναι ότι κανείς δεν βοηθάει τα παιδιά, γιατί δεν ξέρουν πως να το πουν, πως να το ζητήσουν. Δεν ξέρουν πως να μας που ότι θέλουν λίγη ξεκούραση ή κιθάρα αντί για βιολί, κι εμείς μέσα στις σκοτούρες μας, νομίζουμε ότι όλα πάνε καλά, τα έχουμε όλα τακτοποιημένα.
  • Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα, είναι ότι τα παιδιά θέλουν διακαώς να ασχοληθείς μαζί τους, να τους μιλήσεις, να τους πείς ιστορίες και να τους δείξεις το ποιός είσαι στα αλήθεια, όχι απλά να εφαρμόσεις το σύστημά σου.
Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της Athinovio !

Τι μας «λέει» μιά παιδική ζωγραφιά…

27/10/2011
By

Όταν η Φλώρα από τα Φτερουγίσματα διάβασε το post Το Παιδικό Σχέδιο: Η κρυφή γλώσσα των παιδιών επικοινώνησε με τη Μαρία  που το είχε γράψει, για να ζητήσει τη βοήθειά της στην ανάλυση μίας ζωγραφιάς του γιου της. Στο νέο της post η Φλώρα μας περιγράφει με περισσότερες λεπτομέρειες όσα συζητήθηκαν. 

Πριν αρκετό καιρό είχα διαβάσει στο ιστολόγιο «Μαμά…δες…Μπαμπά..δες» το εξαιρετικό άρθρο της Μαρίας σχετικά με το παιδικό σχέδιο και αυτά που μας αποκαλύπτει για τα παιδιά μας.
Αυτό στάθηκε αφορμή να επικοινωνήσω μαζί της και να συνεργαστούμε. Η Μαρία είναι φοιτήτρια στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης Αθηνών στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και ασχολείται ερευνητικά με τον τομέα της εξελικτικής ψυχολογίας, καθώς και την παιδαγωγική αξιοποίηση του παιδικού σχεδίου.
Πρόσφατα της έστειλα μια ζωγραφιά του κανακάρη μου και της ζήτησα να τη «διερευνήσει» λίγο και να μου δώσει τα «φώτα» της.
Η απάντησή της ήταν εξαιρετική όπως το περίμενα και περισσότερο εστίαζε να μου δείξει τον τρόπο σκέψης πάνω στην ανάλυση των παιδικών σχεδίων και λιγότερο να ερμηνεύσει εκτενώς το συγκεκριμένο σχέδιο.
Πιστεύω πως μια τέτοια ανάλυση πρέπει να δημοσιοποιηθεί για να πάρουν μια ιδέα κι άλλοι γονείς ώστε ν’αποκρυπτογραφούν τα μηνύματα των παιδιών τους μέσα από τις ζωγραφιές τους.
Τη μοιράζομαι λοιπόν μαζί σας και ελπίζω να τη βρήτε τόσο ενδιαφέρουσα όσο κι εγώ κι ας μην αναλύει ζωγραφιά του δικού σας παιδιού…

Καλησπέρα Φλώρα!

Σ’ ευχαριστώ που μου έστειλες το σχέδιο!

Θα προσπαθήσω με το e-mail αυτό, περισσότερο, να σου δείξω τον τρόπο σκέψης πάνω στην ανάλυση των παιδικών σχεδίων και λιγότερο να ερμηνεύσω εκτενώς το σχέδιο του μικρούλη σου. Για να βγάλουμε σίγουρα συμπεράσματα, θα πρέπει να έχουμε κάποια προσωπική επαφή με το παιδί και να έχουμε τουλάχιστον 5 δείγματα σχεδίων σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα.
Είναι γενικότερα αντι-επιστημονικό να δίνονται, έτσι απλώς, σύμβολα και να αναλύονται στεγνά τα παιδικά σχέδια.

Αρχικά, αυτό που μας ενδιαφέρει στην πρώτη εικόνα και στην πρώτη αίσθηση που μας δίνει το παιδικό σχέδιο είναι:
α) η επιλογή των χρωμάτων
β) το πόσο «κανονικά» σχεδιασμένες είναι οι ανθρώπινες φιγούρες (π.x αν είναι αρτιμελείς, τι συναισθήματα εκφράζουν)
και
γ) η διάταξη, τόσο των φιγούρων, όσο και των υπόλοιπων στοιχείων.
Αν για παράδειγμα έχουμε ένα σχέδιο, στο οποίο το παιδί έχει ζωγραφίσει μόνο με μαύρο και σκούρο μπλε (ενώ έχει στη διάθεση του όλα τα χρώματα) ή έχει ζωγραφίσει όλες τις φιγούρες με πολύ μεγάλες διαστάσεις και τον εαυτό του πολύ πολύ μικρό, μπορούμε να κάνουμε λόγο για ενδείξεις πιθανών προβλημάτων.

Ας πάμε τώρα στο σχέδιο του μικρού, το οποίο εκ πρώτης όψεως διακρίνεται από συμμετρία και απουσία κενών στη σχεδίαση.

Καταρχάς, βλέπουμε ότι έχει χρησιμοποιήσει 9 διαφορετικά χρώματα, και μάλιστα χρώματα ζωντανά και χαρούμενα, και η σύνθεση τους είναι αρμονική. Η ισορροπία στην επιλογή των χρωμάτων είναι ενδεικτικό και μίας ψυχολογικής ισορροπίας εξίσου. Το σχέδιο διακατέχεται από μια φρεσκάδα και μια ζωντάνια. Μιας και έχει επιλέξει το πράσινο για το σπίτι, θα μπορούσαμε να πούμε, ότι για εκείνο το σπίτι είναι ένα σύμβολο σταθερότητας και αντίστασης στις αλλαγές. Το πράσινο πέρα από την ηρεμία και τη σταθερότητα, εκφράζει και την επιμονή.

Το σπίτι συμβολίζει, προφανώς, το οικογενειακό περιβάλλον και μάλιστα εδώ είναι ξεκάθαρα τα όρια : από τη μια εσύ, ο σύζυγος και ο μικρός, και από την άλλη δύο άτομα τα οποία θεωρεί κοντά του. (Μου έχει τύχει παιδάκι, που είχε άλλον έναν αδελφό, να βάζει έναν καλό του φίλο στην «οικογενειακή πλευρά» και μάλιστα να κρατιούνται και από το χέρι, όπως έχει ζωγραφίσει εσάς. Τον αδελφό δεν τον είχε ζωγραφίσει καθόλου.)

 

Συνεχίστε την ανάγνωση αυτού του τόσο ενδιαφέροντος post στο blog της Φλώρας ! 

Γύρω μου….

24/10/2011
By
Όσο και να προσπαθούμε να επιλέγουμε αναρτήσεις αισιόδοξες και ελπιδοφόρες από τα διάφορα blogs, γύρω μας κατακλυζόμαστε από αρνητικές εξελίξεις και ένταση και αγωνία για το μέλλον. Σε κάθε σπίτι πλέον μόλις αρχίσουν οι ειδήσεις των 8, το θέμα συζήτησης στα ζευγάρια αλλά και στα τηλεφωνήματα φίλων είναι αυτό που έχουμε καταλήξει να ονομάζουμε Κρίση. Πώς θα βγούμε από αυτή, ποια είναι η καλύτερη κινηση να κάνουμε για εμάς, για τα παιδιά μας, για τα λεφτά μας, για τις δουλειές μας… για την ζωή μας!
Πριν 20 ημέρες έπεσε το μάτι μας σε μια ανάρτηση από την φίλη μας την Μαριάννα. Ετοιμάζεται – αν δεν έχει ήδη φύγει – οικογενειακά για μόνιμη εγκατάσταση στην Μεγ. Βρεττανία. Ήδη άλλες δύο γνώριμές σας μαμάδες bloggers εχουν ξενιτευτεί και αυτές προς Αγγλία (η Έλενακαι η gaitanaki) ενώ διαβάσαμε πρόσφατα για ακόμη μία μητέρα που ξενιτεύεται προς Ντουμπάι. Θέλουμε να καταγράφουμε όλες αυτές τις απόψεις και τις γνώμες χωρίς κριτική διάθεση και υιοθέτηση των διαφόρων διαστάσεων, γιατί πολύ απλά κανείς πλέον δεν γνωρίζει ποιο είναι το σωστό και ποιο όχι, τι μέλλον μας επιφυλάσσεται… αλλά τουλάχιστον η γενιά που μεγαλώνουμε πρέπει να ξέρει πώς σκεφτόμασταν και πώς τελικά πράξαμε…

Τελευταία βλέπω κάποιες στιγμές τον κόσμο κινηματογραφικά. Και για να είμαι ειλικρινής, ντοκιουμενταρίστικα. Να, π.χ τα κατασπασμένα πεζοδρόμια της «οικογενειακής» περιοχής μου, τα σκουπίδια τεράστιοι βρωμεροί λόφοι, τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα πάνω στα πεζοδρόμια ή ακριβώς εκεί που υπάρχει πέρασμα για τα καροτσάκια παντός είδους. Αυτά τα κατέγραψα με πολύ θυμό και απογοήτευση μόλις μέσα σε ένα μισάωρο.
Εχθές διάβαζα διάφορα στο fb. Το κάθε καρυδιάς καρύδι είχε άποψη για το θάνατο του Steve Jobs λες και ήταν κοντοχωριανοί του και έπιναν καφέ κάθε πρωί ανελλιπώς.Κάτι δράματα επι δραμάτων, εξομολογήσεις και άλλες αηδίες. Πρέπει να πεθάνει κανείς για να εκτιμηθεί και να περάσει στο πάνθεον;
Βλέπω ειδήσεις, βλέπω εκπομπές για την κρίση. Οι παρουσιάστριες με τα δεκάποντα τακούνια και το μαλλί κομμωτηρίου αναρωτιούνται για τους μισθούς, το «κούρεμα» (χα χα..) και καθένας λέει την κακιούλα του για τους «πολιτικούς» «μας».
Τα τρέιλερ των πρωινάδικων που ΕΕΕρχονται είναι τουλάχιστον γελοία παρουσιάζοντας παντελή απουσία αισθητικής.
Μια λέξη μου έρχεται στο νου. ΣΑΒΟΥΡΑ. Στον κόσμο αρέσει η σαβούρα. Ηδονίζεται και πιάνεται απο ό,τι πιο εύκολο, ό,τι πιο κλισέ. Σχεδόν δεν μπορώ να μιλήσω, τόσο αποσβολωμένη είμαι απο αυτό που συμβαίνει γύρω μου.
Πήγα στην αστυνομία τις προάλλες για να κάνω ένα γνήσιο αντίγραφο του διαβατηρίου μου (άλλη ιστορία αυτό), και πετυχαίνω μια κοπελίτσα μια χαρά νεαρή, με ρωτάει αν είμαι ξένη, την κοιτάω πάλι αποσβολωμένη, της απαντάω όχι, και μου λέει, ά, καλά τότε μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε- εμείς οι Έλληνες είμαστε αλλιώς, όχι οτι είμαι ρατσίστρια…
Μου ήρθε να της πω, γιατί κοριτσάκι μου τόσο στενό μυαλό μέσα στο κέντρο της Αθήνας;
Νομίζω πως η Ελλάδα είναι μια από τις πιο όμορφες και πιο βιασμένες χώρες.
Αυτό δεν έγινε τώρα. Τώρα φαίνεται.
Και για να μην μπαίνω σε πολιτικά χωράφια μιας και τρέφω φοβερή αντιπάθεια για την πολιτική, την εκκλησία και γενικώς την κούφια εξουσία (αλλά όχι και την «κερδισμένη» εξουσία), αυτό που θέλω να πω είναι οτι όταν κάτι δεν πάει, δε χρειάζεται και να το πας επειδή το αγαπάς, ή επειδή είναι κομμάτι σου.
Όταν κάτι δεν πάει, προχωράς.
Βαρέθηκα να βλέπω να πνίγονται καινοτόμες ιδέες, απλή λογική και ουσία στο πως λειτουργούν τα πράγματα, βαρέθηκα να ζω με μια βαρύγδουπη, λαδωμένη και πυκνή ηλιθιότητα γύρω μου, με την αγένεια στα βασικά (ρε φίλε, καλά εγώ με το καροτσάκι και το μωρό, ας βγω στο δρόμο να κάνω τον τροχονόμο για να περάσω, ο άλλος που είναι ανάπηρος γιατί να στερηθεί το μίνιμουν των παροχών;), και τη μαζική κατανάλωση εγωκεντρισμού προσπαθώντας να κρατηθούμε ως μοντέλα στην πασαρέλα φορώντας το αρχαίο ελληνικό μας πνεύμα.
Γιατί το «λίγο θάλασσα, λίγο κρασί και τ’αγόρι μου» κανείς πρέπει να το πληρώνει ακριβά, όταν γεννήθηκε εκεί που θα έπρεπε να είναι δεδομένο; …

 

… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της Μαριάννας.
Μοιραστείτε τις δικές σας σκέψεις εκεί, στο δικό σας blog ή ακόμη και εδώ με ένα σχόλιο ή ακόμη και με μια ανάρτηση που θα χαρούμε να δημοσιεύσουμε.
Ζούμε ιστορικές στιγμές για την χώρα μας και οι σκέψεις των σύγχρονων Ελληνίδων, των σύγχρονων Ελληνίδων μητέρων αλλά ακόμη και των πατέρων πρέπει να ακουστούν, πρέπει να διαβαστούν απο εμάς αλλά αργότερα και από τα παιδιά μας.
Τέλος αν κάνετε και σεις σκέψεις να φύγετε εξωτερικό, η φίλη μας η Πέπη έχει ήδη φιλοξενήσει τέσσερις πολύ όμορφες συνεντεύξεις από μαμάδες που ζούνε και εργάζονται στο εξωτερικό εδώ και καιρό! Μία μαμά στο Παρίσι, μία στο Λονδίνο, μία στην Μόσχα και μία στο Αμπου Ντάμπι!

Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω…

19/10/2011
By

Πώς περνάνε τα χρόνια… Όλοι το σκεφτόμαστε, όλοι το λέμε, όλοι το διαπιστώνουμε. Αλλά η Mamma El βλέποντας τις κόρες της να μεγαλώνουν γράφει τις σκέψεις της στο blog της και καταλήγει: «Η ζωή είναι μικρή…….. Ας την ζήσουμε όσο πιο έντονα μπορούμε!»

Moment of Joy by -Gep-

«Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω» όπως λέει και το γνωστό άσμα του Παντελή Θαλασσινού. Ο καιρός περνάει γρήγορα, σαν νερό -το έχω πει πολλές φορές- και πίσω μας μένουν μόνο οι αναμνήσεις. Χαρούμενες ή θλιμμένες, τις θυμόμαστε πάντα με μια γλυκόπικρη γεύση στα χείλη μας. Όπως όταν απολαμβάνω κάθε πρωί έναν διπλό καπουτσίνο με κανέλα. Την ίδια ακριβώς γεύση μου αφήνει……

Βλέπω τις κόρες μου να μεγαλώνουν……. Φέτος η μικρή έκλεισε τα 5 της χρόνια και όλοι μου λένε: «Καλέ πως πέρασαν τα χρόνια; Πότε την είχες στην κοιλιά, πότε μεγάλωσε;»

Και το ίδιο σκέφτομαι για εμένα. Πότε ήμουν στην κοιλιά της μαμάς μου και πότε μεγάλωσα. Τόσο πολύ-έχω ακόμα δρόμο βέβαια μπροστά μου-που έχω και δύο παιδιά!!!!

Τι ωραία κι ανέμελα που είναι τα παιδικά μας χρόνια! Γιατί φεύγουν τόσο γρήγορα; Τότε θέλαμε να μεγαλώσουμε γρήγορα. Τώρα να μικρώσουμε (όπως λέει και η Ναντίνα) και πάλι! Ειδικά τα μαθητικά μου χρόνια ήταν τα καλύτερα………

Παρόλο που ήμουν μοναχοπαίδι δεν ένιωσα μοναξιά. Στην ίδια πολυκατοικία έμενε ένα αγοράκι, η αδελφή ψυχή μου, ο αδελφός που δεν είχα. Είχαμε διαφορά μόνο μερικούς μήνες και μεγαλώσαμε μαζί. Από το πρωί μέχρι το βράδυ ήμασταν μαζί! Τι να πρωτοθυμηθώ; Τις ατελείωτες ώρες παιχνιδιού; Τα ραβασάκια που γράφαμε και δίναμε ο ένας στον άλλον; Εκείνος κλεινόταν στο μπάνιο και εγώ του τα έβαζα κάτω από την πόρτα χαχαχα………… Αυτά στο δημοτικό.
Στο γυμνάσιο είχαμε μεγάλη παρέα.

Και στο γυμνάσιο έχω ζήσει απίστευτες στιγμές. Καταλήψεις, κοπάνες αλλά και διάβασμα με τα κομπρεσέρ δίπλα στα αυτιά μου! Φάρσες με τους συμμαθητές, τρομεροί καθηγητές (και στο Λύκειο ακόμα καλύτεροι), οι πρώτοι έρωτες!!!!!! Το πρώτο σκίρτημα της καρδιάς………… Να βλέπεις τον άλλον και να ανατριχιάζεις ολόκληρη, να σε αγγίζει και να νιώθεις ότι φλέγεσαι! Θυμάστε τα μπλουζ που χορεύαμε στα πάρτι; Αναρωτιόμασταν αν θα μας ζητήσει να χορέψουμε εκείνος που έχουμε καψουρευτεί. Και όταν γινόταν αυτό ήμασταν στον παράδεισο!!!!

Δεν μας ένοιαζε τίποτα άλλο τότε. Δεν είχαμε σκοτούρες, προβλήματα…… Τα βλέπαμε όλα ρόδινα.

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της Mamma El!