Επιστρέφουμε δυναμικά….

Λίγες μέρες πριν, στο 10 ημέρες έντονης δράσης είδαμε τη Βενετία και τον Βασίλη να ξεσηκώνουν τον κόσμο για να στείλουν βοήθεια στους σεισμοπαθείς της Κεφαλλονιάς. Στο blog τους Ο Μικρός Πρίγκηπας και το κοριτσάκι μου μοιράζονται “την όμορφη, καθημερινή, τρελή, δημιουργική κι απόλυτα αληθινή συνύπαρξη” τους.  Επιλέξαμε σήμερα ένα από τα παλαιότερά τους posts και σας το παρουσιάζουμε για να τους γνωρίσετε κι εσείς καλύτερα! 

 

spetses2Συμβαίνει πολλές φορές στη ζωή μας να προσπαθούμε να κρατηθούμε ενεργοί σε όλους τους τομείς και να πραγματοποιήσουμε όλα τα  ΄΄ θέλω΄΄ μας και τις επιθυμίες μας, μα να μην τα καταφέρνουμε…  Κάποιες γιατί έχουμε φορτώσει πολύ τον χρόνο μας, κάποιες άλλες γιατί δεν έχουμε οργανώσει σωστά αυτό τον χρόνο μας, και κάποιες άλλες που όσο καλά κι αν έχουμε βάλει σε τάξη τη ζωή μας, μας επιφυλάσσονται εκπλήξεις… Ευχάριστες ή δυσάρεστες….  Όπως θα καταλάβατε αυτό τον μήνα που ΄΄λείπουμε΄΄ , μας έχουν συμβεί πολλά…! Ευτυχώς για εμάς, υπάρχουν πολλές ευχάριστες στιγμές… 

Συμβαίνει επίσης πολλές φορές στη ζωή μας να παίρνουμε δύναμη και κουράγιο από ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε… Από ανθρώπους που αγνοούμε εντελώς την ύπαρξη τους και κυρίως το έργο τους…  Προσωπικά πιστεύω ότι αν καταφέρνουμε να τους σκεφτόμαστε έστω και για κάποια δευτερόλεπτα μέσα στην δίνη της καθημερινότητας μας, τότε μόνο καλύτεροι άνθρωποι μπορούμε να γίνουμε… Καλύτεροι σύντροφοι, καλύτεροι γονείς, καλύτεροι συνάδελφοι  μα κυρίως καλύτεροι άνθρωποι…. ” Άνθρωποι……” …κι ό,τι αυτό συνεπάγεται σε αυτό το πέρασμα μας από τη γη…  Η Κατερίνα μου, είναι ο δικός μου διαδικτυακός εμπνευστής… Εκείνη και η οικογένεια της…  Απλά διαβάστε τις δύο προτελευταίες αναρτήσεις της…  Αυτή με τίτλο: ΄΄ Απολογισμός… Ένας χρόνος και κάτι! ΄΄   με ξεβόλεψε και με ανάγκασε να συγκεντρώσω το μυαλό μου και να ανασυγκροτήσω τις σκέψεις μου, και κυρίως να συνεχίσω να κάνω αυτό που ξεκίνησα…  Να αφηγηθώ αρχικά στους μικρούς πρωταγωνιστές της ζωής μου,  κι έπειτα σε όποιον χαμογελάει όταν μας διαβάζει, τις ιστορίες της ζωής μας…  γιατί …  “οι ιστορίες που δεν μοιραζόμαστε γίνονται δηλητηριώδη φίδια που μας επιτίθενται …μας πνίγουν“… [έτσι λέει η Κατερίνα μου…] . 

 

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Ο Μικρός Πρίγκηπας και το κοριτσάκι μου ώστε να γνωρίσετε την Βενετία και την οικογένειά της λίγο καλύτερα. Και μη χάσετε το σημείο που ο γιος της επισκέπτεται για πρώτη φορά ένα ελληνικό πανεπιστήμιο. Ποιος τον αδικεί για την ερώτηση που έκανε, όταν είδε την “απεριποίητη” εμφάνιση του πανεπιστημίου και τα συνθήματα στους τοίχους;    

Εκεί που το κορμί γεννάει

H Άννα μας έστειλε ένα mail όπου μας πρότεινε να δημοσιεύσουμε την δική της ιστορία τοκετού. Ανώνυμα. Διαβάζοντας το κείμενό της, διαπιστώνουμε ότι δεν είναι ακόμη μια προσωπική ιστορία τοκετού. Είναι σκέψεις που έχουν ωριμάσει καιρό μετά την στιγμή του τοκετού. Σκέψεις για την ανθρώπινη φύση, την γέννα, την μητρότητα, τον Θεό και τον άνθρωπο. Ερωτήματα καταιγιστικά και δύσκολα να βρούν απάντηση. Ένα κείμενο που όσο το ξαναδιαβάζεις, σε βάζει και σένα σε ένα αντίστοιχο ρυθμό σκέψεων και ερωτήματων για τόσα θέματα. Και την ευχαριστούμε την Άννα γιατί πάντα είναι όμορφο το ταξίδι του νου όταν ψάχνει να βρει απαντήσεις και ας μην έχει έρθει ακόμη η ώρα τους για να τις βρούμε!

 

Oliver's Birth

Έχοντας δύο παιδιά προσχολικής ηλικίας, υπάρχουν φορές που ο νους μου ταξιδεύει στην παράλογη φύση των πόνων της γέννας. Για πολύ καιρό δεν είχα συμβιβαστεί με την ιδέα ότι για να φέρεις στον κόσμο μια ζωή πρέπει να φτάσεις σχεδόν να αισθανθείς το ‘τέλος’ της δικής σου, μέσα από ένα πρωτόγνωρο μείγμα απόλυτου πόνου, φόβου και απόγνωσης.

Δεν είναι όλες οι εμπειρίες των ωδίνων ίδιες για όλες τις γυναίκες και φυσικά μιλάω αυστηρά για μένα. Γιατί πρέπει να βιώσεις και να θυμάσαι τη σημαντικότερη στιγμή της ζωής σου σαν την πιο οριακή και επώδυνη; Θυμάμαι, όταν τέλειωσε ο πρώτος μου φυσιολογικός τοκετός- χωρίς επισκληρίδιο, λόγω κάποιας εμπλοκής- ο γιατρός μου προσπάθησε να κάνει χιούμορ λέγοντας «ήταν σαν ένας έντονος πονόδοντος, έτσι δεν είναι;». Νομίζω το φονικό μου βλέμμα τον έκανε να το ξανασκεφτεί… Μα πότε κατάλαβε άντρας από ωδίνες;

Επομένως, είναι ο Θεός σαδιστής; Είναι ο τρόπος της Φύσης να δείξει ότι έχει το πάνω χέρι;  Να μας προετοιμάσει για το δύσκολο έργο της μητρότητας; Να μας θυμίσει ότι πια δεν παίζεις με τις κούκλες σου αλλά ήρθε η ώρα να γίνεις αληθινή μάνα; Ή μήπως, ζήτημα απλής απονομής δικαιοσύνης για την ικανοποίηση που άντλησες κατά τη στιγμή της σύλληψης; Και, στ’ αλήθεια, από πότε η φύση εκδικείται;

Πρέπει να παραδεχτώ ότι όλοι οι άχρηστοι για μένα και ανόητοι (άνευ νοήματος) πόνοι της πρώτης μου γέννας όπως τους αντιλαμβανόμουν εκείνη τη στιγμή και για καιρό μετά, μου έκλεψαν τη συγκλονιστική χαρά  που περίμενα να νιώσω όταν θα έβλεπα την κόρη μου για πρώτη φορά ζωντανή, περιορίζοντάς την σε ανακούφιση. Όχι απλώς ανακούφιση. Την πιο απόλυτη και ωμή ανακούφιση που έχω νιώσει ποτέ στη ζωή μου. Φυσικά, που άκουσα το κλάμα της και όλα έδειχναν να πήγαν καλά και κυρίως, φυσικά, που ο εφιάλτης των ωδινών –και όχι του τοκετού, κρατάει άλλωστε ελάχιστα- είχε πάρει τέλος. Η κόλαση ήτανε πίσω μου.

Κοιτάζοντας πίσω, τις μέρες που ακολούθησαν, πιστεύω εκ των υστέρων ότι υπέφερα από μετατραυματικό σοκ, καθώς αισθάνθηκα όλη αυτή την εμπειρία σαν ένα δυνατό τραύμα το οποίο με έκανε εξαιρετικά ευάλωτη και έτοιμη να τα μπήξω ακόμα και με τραγούδι του Ρουβά, για να μην αναφερθώ σε διαφημίσεις με χαρούμενα πρωινά στο σπίτι. Επιλόχειος κατάθλιψη, τρελαμένες ορμόνες, πρωτόγνωρες εμπειρίες δύσκολο να ‘χωνευτούν’ μονομιάς, ευαίσθητος χαρακτήρας; Λίγο από όλα, μάλλον.

Κι αν όλο αυτό ακούγεται θλιμμένο, τι κι αν είναι; Δεν με σταμάτησε πάντως από το να αποκτήσω και δεύτερο παιδί– με καισαρική αυτή τη φορά, για ιατρικούς λόγους. Στην πραγματικότητα δεν στάθηκε ποτέ εμπόδιο, ούτε καν παράγοντας στη λίστα των υπέρ και κατά για την απόκτηση δεύτερου παιδιού. Ήταν απλώς άσχετο. Μια παράλληλη πραγματικότητα.

Για να είμαι ειλικρινής, αν δεν είχα ζήσει την εμπειρία ενός φυσιολογικού και φυσικού τοκετού –χωρίς επισκληρίδιο- θα ζήλευα όλες εκείνες τις μαμάδες που μιλούν τόσο γλαφυρά και αυθεντικά για τις δικές τους εμπειρίες φυσιολογικού τοκετού, πόσο συνειδητά και απόλυτα αισθάνονται το σώμα τους να δίνει την απόλυτη μάχη, να χρησιμοποιείται ακέραιο, να είναι εκατό τοις εκατό εκεί, διανοητικά, σωματικά και συναισθηματικά για να βιώσουν την απόλυτη, τόσο-ανθρώπινη-που-φαντάζει-παραπάνω-από-ανθρώπινη, μαγική στιγμή στη ζωή μιας γυναίκας: τη γέννα

Δεν είναι ότι το μετανιώνω που το έζησα απλώς πρέπει να μοιραστώ μαζί σας ότι όλος αυτός ο ρομαντισμός ‘νιώθεται’ μόνο αν προσθέσεις απόσταση από το αληθινό γεγονός. Όπως περίπου στο λογοπαίγνιο για την κωμωδία, ότι είναι τραγωδία συν χρόνος. Μόνο που εδώ μιλάμε για το θαύμα της ζωής.

Ο άντρας μου ήταν συνεχώς δίπλα μου κατά τη διάρκεια των συσπάσεων, νιώθοντας ‘άχρηστος’. Σίγουρα η συμβολή του ήταν σημαντική στο συναισθηματικό κομμάτι αλλά καθώς ο πόνος είχε νεκρώσει συναισθήματα, δεν ξέρω πραγματικά πώς μπορούσε να βοηθήσει. Βέβαια, το ότι δεν τον άφηνα να βγει λεπτό από το δωμάτιο, αποδεικνύει το αντίθετο. Μέθοδοι ανώδυνου τοκετού, αναπνοές, κτλ όχι απλώς δεν δούλευαν αλλά έδειχναν και αστείες εκείνη τη στιγμή. Και πάντα η αίσθηση που υπογράμμιζε όλες τις στιγμές: ότι κάποιος σε τιμωρεί.

Ίσως ο τρόπος αυτός που αισθάνθηκα την εμπειρία του φυσιολογικού τοκετού να είναι το τίμημα που πλήρωσα επειδή ανατράφηκα σε έναν pain-free, παυσίπονο πολιτισμό που προσπαθεί μανιωδώς να σκοτώσει τον πόνο από το σώμα μας, το μυαλό μας, τις καρδιές μας. Δεν είναι άλλωστε αυτό και το μέτρο της ευτυχίας; Ο βαθμός της ελαχιστοποίησης του πόνου; Ίσως όλες αυτές οι προσπάθειες να είναι απλώς τόσο αφύσικες, απάνθρωπες και μη ρεαλιστικές.

Στο δωμάτιο του μαιευτηρίου που μοιραζόμουν με άλλες φρέσκιες μαμάδες, δεν κατάφερα να μην νιώσω ζήλεια για μια μαμά που είχε μόλις γεννήσει το τέταρτο παιδί της και κοινός παρανομαστής όλων των τοκετών της ήταν η έλλειψη πόνου. Όπως χαμογελώντας μου είχε πει «γένναγα και δεν το καταλάβαινα ότι γεννάω». Την κοίταγα με δέος. Που δεν ταλαιπωρήθηκε. Που δεν ένιωσε την απελπισία του πόνου. Που επικεντρώθηκε στο μωρό και όχι στην τραυματική εμπειρία της. Όσο περνάει όμως ο καιρός καταλαβαίνω. Νιώθω δέος για την υπέρτατη αυτή πράξη και κατάφαση της ζωής που είναι η γέννα, όσο επώδυνη κι αν είναι, επειδή είναι επώδυνη. Γιατί τα θαύματα  έχουν κόστος. Κι αυτός είναι ο τρόπος του σώματος να συμμετέχει στο θαύμα.  Η απόλυτη τελετή μύησης στον κόσμο της μητρότητας. Γιατί γέννησα και το κατάλαβα. Και, γιατί μετά από αυτό ένιωσα έτοιμη για όλα.

Το κοριτσάκι που λυγίζει μεταμορφώθηκε στη μαμά που αντέχει.

Είναι τελικά ο πόνος λογικός; Είναι ανθρώπινος, τόσο ανθρώπινος; Νομίζω τόσο ανθρώπινος όσο μπορεί να αντέξει κανείς. Και, ναι, με τον καιρό έχω φτάσει να συμφιλιωθώ με τις ενοχές μου. Γιατί είμαι άνθρωπος.

photo by jughead_jones

Να κοιτάμε… όχι μόνο να βλέπουμε.

Πόσες φορές δεν έχει τύχει σε όλους μας, να πιεζόμαστε και να πνιγόμαστε σε μία κουταλιά νερό και να μεγαλοποιούμε τις καταστάσεις;  Και ξαφνικά κάτι αναπάντεχο συμβαίνει και βάζει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Ένα τέτοιο περιστατικό περιγράφει σήμερα η Όλγα από το Vanilla for Bliss και μας βοηθάει να μάθουμε να κοιτάμε, όχι απλά να βλέπουμε…  

 

flower

Όλα λίγο πολύ άνω κάτω χθες …

… και προσωπικά η έλλειψη τάξης, οργάνωσης και προγραμματισμού με αποδιοργανώνει. Μου φέρνει αναστάτωση και εκνευρισμό (τι πρωτότυπο). Το “ξεσήκωμα” είναι για μένα κάτι σαν “οπτική φασαρία”. Όχι ότι θέλω ανά πάσα στιγμή να ξέρω τι θα κάνω μετά από λίγο, αλλά ακόμη κι αν ξέρω ότι οι επόμενες ώρες θα κυλήσουν ελεύθερα και χωρίς κάτι συγκεκριμένο, θα σερνόμαστε δηλαδή, ακόμη κι αυτό είναι για μένα κάτι σαν προγραμματισμός. Προβλέψιμο. Και ασφαλές.

Xθες ξεσηκώσαμε το δωμάτιο του Βασίλη.
Και όπως πάντα, αυτές οι δουλειές όσο μικρές και γρήγορες φαίνονται, ακόμη και όταν έχεις εμπειρία, τόσο μεγάλες και χρονοβόρες αποδεικνύεται τελικά ότι είναι. Ένα φρεσκαρισματάκι, σιγά το πράγμα. Το “φρεσκαρισματάκι” έγινε αλλαγή χρώματος  και η αλλαγή χρώματος μέγα ξεσήκωμα και ριζική αλλαγή. Μπελάς και χαλάλι του συγχρόνως. Ένα δωμάτιο με τα έπιπλα τραβηγμένα στη μέση, ένας Βασίλης μέσα έξω και πάνω κάτω, κι ένα γραφείο γεμάτο με τα υπόλοιπα πράγματα κι εμένα στη μέση να προσπαθώ να δουλέψω … τα μάτια μου στον υπολογιστή, το μυαλό μου κάπου ανάμεσα σε όλα. Τα αυτιά μου βομβαρδισμένα από φωνές, ερωτήσεις, παιχνίδια, σχόλια, ομιλίες, για τα πάντα … εκνευρισμός. Ησυχία πουθενά, ο χρόνος να περνά, λίγο η καθυστέρηση, λίγο η ανακατωσούρα, λίγο η πίεση, λίγο ότι δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, λίγο νεύρα. Ψέμματα! Πολλά νεύρα.

Με συνοπτικές διαδικασίες το απόγευμα ο Β. προωθήθηκε στους παππούδες για το διήμερο. Γύρισα κουρασμένη. Πολύ. Κι ας μην είχα πιάσει το πινέλο ούτε για πλάκα. Η ησυχία που παρακαλούσα να έχω όλη μέρα, ήταν τώρα “εδώ”.  Από αυτή τη μικρή απόσταση, από το πριν ως το μετά, όλα φαίνονται τόσο διαφορετικά, οι αντιδράσεις μου – ομολογώ – τόσο υπερβολικές, η φασαρία, η ατέλειωτη ενέργεια και ο … σαματάς τόσο “σιγά το πράγμα, πια”.

Ετοίμασα κάτι να φάμε.
Ο Χάρης γύρισε από τη βραδινή βόλτα με την Κλειώ και μου είπε: “Παραδίπλα έχουν κηδεία. Μια γυναίκα 57 χρονών… νέα … ” Συνέχισα να ανακατεύω την κατσαρόλα αφηρημένη, πάνω από τον ατμό του τραχανά που έβραζε και ξαφνικά μούδιασα. Ποια ήταν; ούτε που την ξέραμε. Σίγουρα όμως θα την είχαμε δει. Γειτονιά. Έπιασα το μυαλό μου να προσπαθεί να την ταυτίσει με κάποια γνωστή, στην ίδια περίπου ηλικία, ούτε ξέρω γιατί, για να προσδιορίσει μάλλον το μέγεθος της συμφοράς. Δεν βρήκε κάποια. Ούτε και είχε σημασία βέβαια. Είχε άραγε παιδιά; κάποιο παιδί της κλαίει τώρα; απαρηγόρητο; πονάνε οι δικοί της … ήταν ατύχημα, αρρώστια, το περίμεναν; είχαν μαλώσει μαζί της μόλις χθες; πνίγονταν τώρα από τύψεις; ικέτευαν άραγε να ανταλλάξουν τις ώρες κάποιου καυγά και να ερχόταν εκείνη πάλι πίσω; τους φαίνονταν άραγε ανούσιες οι στιγμές που μπορεί μαζί της ή και εξαιτίας της να είπαν “δεν αντέχω άλλο πια”; Τα πράγματά της τι θα γίνονταν; Εκείνη είχε κάποιο πρόγραμμα άραγε για σήμερα; για αύριο; κάποιο μισοτελειωμένο βιβλίο είναι στο κομοδίνο της; μια συνταγή στην κουζίνα; είχε Δημήτρηδες να ευχηθεί τέτοια μέρα; ή μήπως τίποτα από αυτά; μήπως έσβησε σταδιακά; Μακάβριο; μελό; … αληθινό όμως. Και δίπλα. Μόλις δυο – τρεις πολυκατοικίες πιο εκεί …

 

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog  Vanilla for Bliss

Photo by Reinhold Stansich

Το πιο όμορφο μπέρδεμα

Σαν χθες γεννήθηκε και να που σήμερα είναι 24 χρονών… Όσα χρόνια κι αν περάσουν όμως, η συγκίνηση της Μαρίας από το Mytripsonblog παραμένει η ίδια για ένα από τα πιο όμορφα μπερδέματα της ζωής της…  

 

Χάθηκα, το ξέρω. Όχι στη μετάφραση, αν και προσπαθώ από πάντα να μεταφράσω ό, τι γίνεται γύρω μου και δεν καταλαβαίνω. Δεν μπορεί σίγουρα δε μιλάω την ίδια γλώσσα με πολλούς, αλλά πάω στοίχημα πως στην ίδια μετάφραση είστε χαμένοι κι εσείς.

Ήμουν χαμένη μέσα σε παντεσπάνια, σιρόπια, κρέμες και τόσα άλλα γλυκά πραγματάκια, αλλά θα μείνω στα παντεσπάνια μια που με αυτά «έχτιζα» την τούρτα για τα γενέθλια του δεύτερου παιδιού μου, που ήρθε στον κόσμο ανήμερα (λέμε τώρα) της γιορτής μου. Ή τουλάχιστον, έκανε φιλότιμες προσπάθειες να το πετύχει, μια και η άφιξή του έγινε μετά βαΐων και κλάδων,10 λεπτά ακριβώς μετά τη γιορτή. Τέτοια εποχή λοιπόν, πριν πολλά χρόνια προσπαθούσα και καθόλου δεν τα κατάφερνα, να μανουβράρω μια τεράστια κοιλιά. Συνέχεια «έβρισκα». Ξαφνικά όλα μου φαίνονταν πιο στενά, πιο μικρά, αν και πολλά κιλά δεν είχα πάρει. Απλά είχα χάσει την αίσθηση του χώρου. Νόμιζα πως χωράω ακόμα εκεί που χωρούσα πριν. Κι εγώ μπορεί να χωρούσα, αλλά η κοιλιά έμενε απ’ έξω.

babyΣτην πρώτη μου εγκυμοσύνη δεν είχα τέτοια τεχνικά προβλήματα. Αυτή τη φορά όμως και με ένα μωρό 16 μηνών να κάθεται πάνω στην κοιλιά λες και ήταν σε θρόνο, όταν δεν το κυνηγούσα, εγώ ήμουν πιο κουρασμένη και όλα ασυντόνιστα. Όπως και οι κλωτσιές που έτρωγα. Ασυντόνιστες κι αυτές, μα καλοδεχούμενες! Σιγά λοιπόν μην ήταν ο τοκετός συντονισμένος.

Όλα άρχισαν νωρίς το απόγευμα. Ήδη είχα ευχηθεί στον εαυτό μου να γεννήσω εκείνη τη μέρα. Οι άλλοι ήταν πιο αόριστοι. «Καλή λευτεριά» έλεγαν και ξεμπέρδευαν. Και άρχισαν οι πόνοι. Δεν έδωσα σημασία μια και όλη την τελευταία εβδομάδα πονούσα. Μάλιστα σε απόπειρες που έκανα όλες αυτές τις μέρες να χρονομετρήσω τους πόνους είχα δει πως έρχονταν ανά είκοσι λεπτά. Λίγες ώρες πόνος και μετά τίποτα. Δεν μπήκα καν στη λογική να τους μετρήσω αυτή τη φορά. Ούτε το γιατρό μου πήρα τηλέφωνο μια και στο πρώτο παιδί ήμουν η γραφική που γεννούσε κάθε βράδυ, σχεδόν για ένα μήνα. Δε φταίω εγώ. Έτσι νόμιζα. Άλλωστε, τελικά γέννησα στις 42 εβδομάδες. «Βετεράνα» πια και μόλις 40 (!) εβδομάδων, έδειξα ψυχραιμία. Οι άλλοι που με έβλεπαν μια στο τόσο να βαριανασαίνω από τον πόνο δεν είχαν την ίδια ψυχραιμία. Ώσπου άρχισαν οι πόνοι όχι μόνο να δυναμώνουν, αλλά να έρχονται όλο και πιο συχνοί. Τότε και η δική μου ψυχραιμία, πήγε περίπατο.  Άρχισε δε, να τρέχει, μόλις άκουσα την έντρομη κραυγή του γιατρού και την εντολή να πάω αμέσως στην κλινική. 11 το βράδυ ήμουν στην κλινική και μετά από έναν φυσιολογικό τοκετό στον οποίο ξαναθυμήθηκα πόνους και φόβους που η φύση μια χαρά είχε φροντίσει να κρύψει στα πιο σκοτεινά συρτάρια της μνήμης, κρατούσα στην αγκαλιά μου τον πιο αργοπορημένο επισκέπτη της μέρας εκείνης.

Αυτόν που έφτασε 10 λεπτά μετά τις 12, αλλά τον περίμενα 40 ολόκληρες εβδομάδες. Και που μου κράτησε τη μεγαλύτερη λαχτάρα για το τέλος μια και τα κατάφερε να μπερδευτεί με τον ομφάλιο λώρο. Και όταν ξεμπέρδεψε από αυτόν, άρχισε το πιο όμορφο μπέρδεμα. Κι έτσι μπερδεμένα «μπουσουλήσαμε» μαζί. Με λάθη, σωστά, φόβους, θυμούς, ανασφάλειες, γέλια, κλάματα και απέραντη αγάπη.

Φυλάξαμε και σκοπιές. Κυριολεκτικά, αλλά και μεταφορικά. Όχι, δεν πήγα μαζί του στο στρατό. Υπήρχαν φορές όμως, που εκεί στο βουνό και μες στον παγωμένο αέρα, με έπαιρνε τηλέφωνο να του κάνω παρέα σε μια σκοπιά χωρίς νόημα. Ξέρει καλά, πως όποτε με χρειαστεί θα είμαι στο πλάι του. Θα είμαι δίπλα του και μακριά του όπως πρέπει. Με μια ματιά του, ένα σήμα του, ένα τηλέφωνο κι όλα θα γίνονται αυτός. Όπως όλα γίνονται εκείνη.

Γιατί έχω δυο παιδιά και τα λατρεύω το ίδιο. Ο κόσμος μου γυρίζει γύρω τους σε μια υπέροχη τροχιά, από τότε που γεννήθηκαν. Εκείνο το αγοράκι που με αγκάλιαζε σφιχτά, έγινε ένας άντρας που κάνει ακόμα τις πιο σφιχτές αγκαλιές στον κόσμο. Έρχεται και μου σκάει ένα φιλί ακριβώς όταν το έχω ανάγκη. Και μου μοιάζει. Μου μοιάζει πολύ! Κι αυτό μερικές φορές με τρομάζει! Χρόνια πολλά λιονταράκι μου!!…Απλά σε λατρεύω!! Χρόνια πολλά σε όλους. 

 

Διαβάστε περισσότερα posts της Μαρίας στο προσωπικό της blog Mytripsonblog

Αλλαγές

Η μητρότητα φέρνει πολλές αλλαγές στη ζωή μιας γυναίκας. Για αυτές τις αλλαγές διαβάζουμε σήμερα στο post της Μ@μ@ς για σπίτι και για το πώς τα όνειρα και οι επιθυμίες της έχουν πάρει πλέον μία νέα μορφή…

mom-girlΟι πρώτες λευκές γραμμές στα μαλλιά, κυρίως όταν έρχονται στα μισά της δεύτερης δεκαετίας, είναι ένα σοκ… Μεγάλο ή μικρό, ανάλογα την ιδιοσυγκρασία σου. Αλλά και μια ευκαιρία για να καταλάβεις πως τα χρόνια που περνούν, σε αλλάζουν κι αυτό δεν είναι πάντα κακό.

 Πριν μέρες κάποιος γνωστός μου έκανε το εξής σχόλιο : “Σε θυμάμαι όταν σε είχα δει πριν δυο χρόνια, ήσουν ένα κοριτσοειδές (!!!!), στεκόσουν εκεί ήσυχα, δεν έλεγες και πολλά πράγματα… Τώρα έχεις έναν άλλο αέρα.”

Έχοντας τρεις μικρές αδερφές ακόμα στην εφηβεία, καταλαβαίνω ότι πια δεν είμαι μικρή. Όχι τόσο ηλικιακά, όσο μέσα μου. Αν και νιώθω μικρή, και θα θελα πολύ να μπορούσα να έχω εκείνη την υπέροχη ξεγνοιασιά των φοιτητικών χρόνων, την ευκολία να αλλάζεις τα σχέδιά σου συνεχώς, να κάνεις καινούργια όνειρα, να ζωγραφίζεις τη ζωή όπως θέλεις, χωρίς να σκέφτεσαι απαραίτητα συνέπειες, υποχρεώσεις, εκκρεμότητες.

Δεν γέρασα. Απλά από τη στιγμή που το εγώ μου σταμάτησε να είναι μόνο του, κι απέκτησε ένα σύντροφο, προσπαθώντας μέσα στην αγάπη να γίνουν εμείς, τα σχέδια και οι ζωγραφιές απέκτησαν ένα πιο σταθερό μοτίβο. Τον έρωτα, το ζεστό χαμόγελο, την κοινή ζωή.

Όμως την ώρα που άρχισε να χτυπάει μια και μετά κι άλλη μια, καρδούλα κοντά στη δική μου, όλα μα όλα άλλαξαν, οριστικά και αμετάκλητα. Τα όνειρα, οι επιδιώξεις, οι επιθυμίες, οι ζωγραφιές στην παλέτα της ζωής, δεν χάθηκαν μεν, συγκεντρώθηκαν όμως σε μία, μεγάλη: Να είναι αυτές καλά, για να είναι καλά κι όλα τα υπόλοιπα.

Την ανεμελιά τώρα τη ζω μέσα από τα παιχνίδια των παιδιών μου. Την αχαλίνωτη φαντασία, μέσα από τις ατέλειωτες ιστορίες που φτιάχνει διαρκώς η Κωνσταντίνα. Τα χρώματα τα παίρνω από τα χαμόγελα τους.

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Μ@μ@ για σπίτι

Photo by Edgar Barany C