Τί έμαθα (και τί θυμήθηκα) τελειώνοντας με τον γιό μου την Α΄ Δημοτικού…

Δεν ξέρω πόσο συναισθηματικά φορτισμένο (και με τι είδους συναισθηματική φόρτιση) μπορεί να είναι ένα παιδί εξήμιση-επτά χρόνων που τελειώνει σήμερα την πρώτη δημοτικού. Βλέπω τον γιο μου να ανυπομονεί περισσότερο να τελειώσει το σχολείο και να κάνει διακοπές, παρά να συνειδητοποίει ότι ένας σημαντικός κύκλος στην ζωή του – αυτός της εισόδου του στο δημοτικό σχολείο – κλείνει. Και φαντάζομαι ότι είναι φυσιολογικό και αναμενόμενο…

Εγώ, όμως, σαν μητέρα αισθάνομαι αυτή την φόρτιση έντονη, και διττή.

illustration by confidentparentsconfidentkids.org

illustration by confidentparentsconfidentkids.org

Από την μια πλευρά την βιώνω ως μητέρα που χαίρεται για το παιδί της που έκανε ένα ακόμα βήμα προς την ενηλικίωση, που φέτος απέκτησε την «επίσημη» ιδιότητα του μαθητή, που πλέον διαβάζει και γράφει, δηλαδή μπορεί και εκφράζεται (σχεδόν) σαν ενήλικας, που πήρε τους πρώτους του (καλούς) βαθμούς, που πήγε την πρώτη του ημερήσια εκδρομή, που έχει το δικό του φιλικό περιβάλλον και μοιράζεται μαζί του μυστικά, που έγραψε την πρώτη του έκθεση, που διάβασε ολομόναχος το πρώτο του εξωσχολικό βιβλίο, που έμαθε καινούργιες σκανταλιές, που μεγαλώνει, που, που, που….

Και από την άλλη, όλη αυτή η διαδικασία του «καλοκαιρινού σχολικού αποχαιρετισμού» με γυρίζει πίσω, και μετά από περισσότερα από τριάντα χρόνια με φέρνει ξανά αντιμέτωπη με τις δικές μου σχολικές εμπειρίες και τα δικά μου μαθητικά βιώματα. Και αισθάνομαι ότι αποχαιρετώ μαζί του και εγώ ξανά την αγαπημένη μου δασκάλα, την κυρία Βέτα, και αυτή την φορά όχι με την παιδική αφέλεια των επτά χρόνων, αλλά με την (όποια) ωριμότητα και συνειδητότητα των σχεδόν τριανταεπτά χρονών μου, και με διττό ρόλο: του ενήλικα που υπήρξε μαθητής και που τώρα είναι γονιός. Not that simple….

Αφορμή για όλα αυτά στάθηκε (πάλι) μια δασκάλα. Αυτή την φορά η κυρία Κατερίνα, η δασκάλα του γιού μου. Μια εξαίρετη εκπαιδευτικός και ένας ακέραιος άνθρωπος, από αυτούς που τιμούν το σημαντικότατο λειτούργημα που επιτελούν. Σύσσωμες, λοιπόν, οι μητέρες της τάξης οργανώσαμε τις τελευταίες μέρες διάφορα πράγματα εντός και εκτός σχολικής αίθουσας, θέλοντας, να ευχαριστήσουμε μαζί με τα παιδία μας την δασκάλα τους, τόσο γιατί αισθανόμαστε ευγνώμονες και τυχερές που αυτή η γυναίκα δίδαξε τα παιδιά μας, αλλά και γιατί θέλαμε τα παιδιά μας να καταλάβουν βιωματικά, ότι ο δάσκαλος που μας μορφώνει αξίζει και δικαιούται τον σεβασμό και την εκτίμηση μας.

Σε αυτό το «εορταστικό πλαίσιο» ανέλαβα να γράψω και μια επιστολή προς το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας του σχολείου μας, πιστεύοντας ότι η φωνή μας ως γονείς πρέπει να ακούγεται και για να καταγγέλλει τα κακώς κείμενα, αλλά και για να επαινεί ότι καλό και αξιόλογο συμβαίνει, κάτι που πολλές φορές «ξεχνάμε» να κάνουμε…

Γράφοντας, λοιπόν, την επιστολή, ανακάλεσα όχι μόνο τα όσα πρόσφερε η δασκάλα στο γιο μου φέτος, αλλά και όσα εγώ έλαβα από την δικιά μου πριν τόσα χρόνια, και φυσικά τα όσα βίωσα την φετινή σχολική χρονιά, για να καταλήξω σε δυο διαπιστώσεις: Πρώτον, ότι όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές και οι συνθήκες – που ναι, αλλάζουν ραγδαία, έως και καταιγιστικά – ευτυχώς κάποια δεδομένα παραμένουν αναλλοίωτα. Και δεύτερον, ότι όταν ο Ευάγγελος Παπανούτσος, εκ των σημαντικότερων Ελλήνων παιδαγωγών και φιλοσόφων, έλεγε ότι «μορφώνω δεν θα πει μόνο οπλίζω τον νέο άνθρωπο για τον αγώνα της ζωής, αλλά (προπάντων) ευγενίζω την ψυχή του, βαθαίνω την αντίληψή του για τον κόσμο … τον κάνω πιο άνθρωπο», είχε στο μυαλό ένα συγκεκριμένο είδος  εκπαιδευτικών που (και πάλι) ευτυχώς, αν και σπανίζει, δεν αποτελεί «είδος υπό εξαφάνιση»….

Σε έναν καθοριστικό σταθμό στην ζωή των παιδιών μας, αυτόν της εισόδου τους στο δημοτικό σχολειό, η δασκάλα τους, η κυρία Κατερίνα, προσέφερε, πολλές φορές υπερβάλλοντας εαυτόν, όχι στείρα συσσωρευμένη γνώση, αλλά αγάπη για την μάθηση, όχι απλά φροντίδα, αλλά ασφάλεια και ειλικρινές ενδιαφέρον για κάθε ένα παιδί ξεχωριστά, όχι μόνο τεχνικά εφόδια, αλλά ήθος και αξίες για να μπορέσουν να πορευτούν στον απρόβλεπτο δρόμο της ζωής τους. Τι άλλο, να ζητήσει ένας γονιός;

Και μέσα από τον τρόπο που προσέγγισε το κάθε παιδί ξεχωριστά, με τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του, συνειδητοποίησα και εγώ, όπως και άλλες μητέρες με τις οποίες έχουμε κοινή θεώρηση, ότι δεν μπορείς να πιέζεις ένα παιδί πέρα από τα όρια του, γιατί τότε, μπορεί μεν να προσπαθείς για το καλό του, αλλά τελικά, δεν κατανοείς τις δυνατότητες του και δεν σέβεσαι την προσωπικότητα του. Και διαπίστωσα, επίσης, ότι μερικές φορές, εμείς οι γονείς – πάντα με ευγενή, αλλά κάποιες φορές λάθος κίνητρα – προσδοκούμε από τα παιδία μας αυτά που ως ενήλικες μπορούμε μεν να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι σημαντικά, αλλά ως παιδιά και εμείς οι ίδιοι, πριν χρόνια, θεωρούσαμε περιττά ή ασήμαντα.

Έμαθα, ακόμα, ότι τα παιδιά μας μπορούν να τα καταφέρουν και μόνα τους, λίγο καλύτερα ή λίγο χειρότερα, κάνοντας λάθη, αλλά και σκεπτόμενα ή λειτουργώντας «out of the box», χωρίς αυτό να χρειάζεται να μας τρομάζει ή να μας εκνευρίζει. Γιατί στην πραγματικότητα, αυτό που έχουν ανάγκη είναι ένα περιβάλλον που να τα κατανοεί και να τα ενθαρρύνει, να τα συμμερίζεται και να τα στηρίζει. Και αν αξιωματικά υποθέσουμε ότι η οικογένεια τους προσφέρει αυτό το περιβάλλον, ενδεχομένως και με ελλείψεις ή και λάθη κάποιες φορές, είναι εξίσου σημαντικό να νιώθουν ότι και το σχολείο, που στην περίπτωση αυτών των μικρών παιδιών ταυτίζεται σαν έννοια με το πρόσωπο του δασκάλου, μπορεί να κατανοήσει αυτές τις ανάγκες τους.

Και κατέληξα να εύχομαι και να ελπίζω, ότι με την ίδια ευγνωμοσύνη και εκτίμηση που θυμάμαι την δικιά μου πρώτη δασκάλα του δημοτικού, την κυρία Βέτα, πως μετά από χρόνια, και ο γιος μου θα θυμάται την δικιά του δασκάλα. Δεν θα θελα να αναλωθώ σε ανούσιες μεγαλοστομίες, αλλά νομίζω ότι αν αυτό συμβεί, τότε θα είναι ακόμα πιο κερδισμένος. Γιατί θα έχει μάθει, ή καλύτερα θα έχει βιώσει, ότι η ευγνωμοσύνη και η εκτίμηση «δεν χαρίζονται» σε κανέναν και για κανένα λόγο, αλλά εμπνέονται και κερδίζονται. Όπως τα κέρδισε η δασκάλα του: με την συνεπή δουλειά της, με την αξιόλογη προσωπικότητα της, με την ακεραία στάση της και κυρίως, με τα πλούσια και ζεστά αισθήματα της…

Θέλω να τον φαντάζομαι, λοιπόν, αυτόν και τους συμμαθητές του, τον Σεπτέμβριο, λίγο πιο ψηλό και λίγο πιο μαυρισμένο, σε μια παραδίπλα τάξη από την φετινή του, αλλά και μετά από χρόνια, ως ενήλικα, κάπου σε μια άκρη του απέραντου κόσμου, να νιώθει πραγματικά τυχερός γιατί ο δρόμος του συναντήθηκε με αυτόν της συγκεκριμένης δασκάλας και έγινε, έστω και λίγο καλύτερος, χάρη σε εκείνη….

Είναι ωραίο, έως πολύτιμο, τέτοια εποχή που κλείνουν τα σχολεία να μπορείς να πεις «μια τέτοια δασκάλα είχα κάποτε και εγώ» ή «μια τέτοια δασκάλα (αν όχι την ίδια) θα ήθελα να έχει το παιδί μου και του χρόνου» και μια αίσθηση θαλπωρής και ασφάλειας να σε καταλύει…. 

Καλό καλοκαίρι σε όλους τους κουρασμένους μαθητές (και τους γονείς τους)!

 

 13-06-2013

Φωτεινή Κ. Χατζηευστρατίου

 

Την φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο μας την έστειλε επίσης η Φωτεινή Κ. Χατζηευστρατίου με μήνυμά της χθες στην σελίδα μας στο facebook και είναι από ένα πολύ ενδιαφέρον ιστολόγιο με συμβουλές για γονείς και τίτλο “γονείς με αυτοπεποίθηση, παιδιά με αυτοπεποίθηση”.

Ο δεκάλογος της εγκυμοσύνης για έναν μελλοντικό μπαμπά

Είναι σίγουρο, κάποια στιγμή μέσα στους 9 μήνες εγκυμοσύνης θα παίξει το χαρτί: ‘αγοράκι μου εγώ εδώ πέρα δημιουργώ ζωή, τι ξέρεις εσύ;’. Εγώ προσωπικά το μόνο που ήξερα ήταν ότι η παρτίδα κάπου εκεί τελείωνε. Ό,τι εξυπνάδα και να πεις, αυτό δεν κερδίζεται.

9 μήνες μετά μου απέδειξε ότι δεν μπλόφαρε.

Δεν έχουμε κλείσει δέκα μέρες με ένα μωρό στο σπίτι μας και εκείνη ήδη ξέρει να το ξεσκατίζει, να το πλένει, να το αλλάζει, να το κοιμίζει, να το ηρεμεί και ένα σωρό άλλες δουλειές που δεν ήξερα ότι υπήρχαν (πρέπει να βγάζεις τις κολλημένες μίξες;)

Εγώ με τη σειρά μου βρήκα ένα πολύ χρήσιμο application, με το οποίο χρονομετράς την ώρα του θηλασμού και σημειώνεις το στήθος, με το οποίο θηλάζει για να μην μπερδεύεται η μαμά στην εναλλαγή. Εγώ δηλαδή πατάω το κουμπάκι start – stop, όσο εκείνη θηλάζει. Βασικά εκείνη μου λέει πότε να πατήσω start – stop.

 

σε δύο μέρες βέβαια είχε πάρει το κολλάει οπότε καλά που δεν αγόρασα το full version

Σε δύο μέρες βέβαια είχε πάρει το κολλάει οπότε καλά που δεν αγόρασα το full version

 

Οι μπαμπάδες όμως δεν είναι μόνο για αυτό χρήσιμοι. Μπορούν να κάνουν πολλά περισσότερα, ήδη από τις πρώτες εβδομάδες της εγκυμοσύνης.

Αυτά είναι μερικά από τα πράγματα που έμαθα εγώ.

1. Αποθήκευσε τις αναμνήσεις σας. Υπάρχουν τρεις κορυφαίες στιγμές μέχρι την ώρα που θα δεις για πρώτη φορά το παιδί σου. Η στιγμή που θα σου πει ‘είμαι έγκυος’, η πρώτη στιγμή που θα ακούσετε την καρδιά να χτυπά στον υπέρηχο και η στιγμή που θα κλωτσήσει για πρώτη φορά. Αποθήκευσε τις στιγμές αυτές στον προσωπικό σου ‘σκληρό δίσκο’. Πού ήσασταν, τι κάνατε, τι είπατε, πώς νιώσατε, τι φοράγατε.

1 1/2. Κράτα σημειώσεις. Αυτή είναι η καλύτερη στιγμή για να φτιάξεις ένα ‘αγαπητό’ ημερολόγιο ή έστω ένα σημειωματάριο. Ίσως η καλύτερη ιδέα που είχα τους τελευταίους 10 μήνες.

 

α 3 δευτερόλεπτα μέχρι να ακούσεις αυτόν τον trance beat ήχο, θα είναι τα 3 μεγαλύτερα δευτερόλεπτα της ζωής σου

Τα 3 δευτερόλεπτα μέχρι να ακούσεις αυτόν τον trance beat ήχο, θα είναι τα 3 μεγαλύτερα δευτερόλεπτα της ζωής σου

 

2. Μην την αφήνεις να μπαίνει στο internet για ιατρικές συμβουλές. Κάποια στιγμή θα της πει μία φίλη για το αυστραλιανό αντιγόνο και τα ‘περίεργα΄αποτελέσματα που είχε μία γνωστή στις εξετάσεις της. Όταν το ίδιο βράδυ της την βιδώσει να μάθει περισσότερα, σταμάτα την. Το μόνο που θα καταφέρει είναι να αγχωθεί τζάμπα και να σε αγχώσει και σένα. Αν όμως δεν καταφέρεις να την πείσεις να περιμένει να ξημερώσει για να συμβουλευτεί τον γυναικολόγο της, πες της τουλάχιστον να μπει σε κάποια σοβαρή ιατρική ιστοσελίδα και όχι σε κάποιο από αυτά τα αστεία φόρουμ για γονείς.

 

βέβαια αν δεν εμπιστεύεστε τον γυναικολόγο σας, υπάρχει πάντα η μπουρμπουλίθρα και τα κορίτσια της

Βέβαια αν δεν εμπιστεύεστε τον γυναικολόγο σας, υπάρχει πάντα η μπουρμπουλίθρα και τα κορίτσια της

 

3.  Πες της ότι είναι όμορφη. Δεν υπάρχει έγκυος γυναίκα που να μην ομορφαίνει με την εγκυμοσύνη της και θα το ακούει συχνά εκεί έξω. Εσύ φρόντισε να της το έχεις πει άλλες τόσες φορές και ακόμα περισσότερες. Από εσένα μετράει περισσότερο. Και όχι αυτό δεν σημαίνει ότι μπορείς να της λες ότι πάχυνε.

4. (Επειδή όμως πάχυνε) φρόντισε τη διατροφή σας.  Εμείς 9 μήνες φάγαμε όλο το κολιμπρί (burgers), μας έβλεπαν οι άνθρωποι στο μαγαζί και έκρυβαν τη bbq sauce, αλλά πού και πού τρώγαμε και κανένα μήλο για το ξεκάρφωμα. Εννοείται ότι θα ακούσεις όλες τις παραλλαγές του αστείου ‘η καλή σου είναι έγκυος, εσύ κάνεις κοιλιά;’, γιατί στην εγκυμοσύνη δεν φουσκώνει μόνο η μητέρα.

 

αυτό μας είπε ο γιατρός να τρώμε τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα

Αυτό μας είπε ο γιατρός να τρώμε τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα

 

4,5. Μαγείρεψέ της. Μην την τρελάνεις στη μακαρονάδα όμως.

5. Γίνε φίλος με τον / την γυναικολόγο της. Γιατί μπορεί να μην το ξέρεις, αλλά είναι ο καλύτερος φίλος σου αυτούς τους 9 μήνες, ακόμα και αν χρησιμοποιεί μπροστά σου κάτι που μοιάζει απελπιστικά με δονητή (για τους υπέρηχους των πρώτων μηνών). Και θα χρειαστείς και το κονέ για να σε αφήσει να μείνεις μέσα στο χειρουργείο. (αν έχετε φυσικό τοκετό)

6. Ετοίμασε τα πάντα τουλάχιστον δύο μήνες πριν την εκτιμώμενη ημέρα τοκετού. Και λίγο λέω. Δεν θες να φτιάχνεις τις ντουλάπες για το μωρό και να μην έχεις κοιμηθεί δύο ημέρες.

6 1/2 Ψάξε τις αγορές σου στα ηλεκτρονικά καταστήματα. Είναι απείρως φθηνότερα και έχεις περισσότερες επιλογές. Θα σώσεις τρελά λεφτά αν αγοράζεις από εκεί τις πολυβιταμίνες της εγκυμοσύνης που δεν γράφονται στον ΕΟΠΥΥ.

6 2/3 Δανείσου όσα περισσότερα μπορείς. Ζήτα από φίλους και συγγενείς που είναι νέοι γονείς να σου δώσουν όσα περισσότερα μπορούν, ρουχαλάκια, εξαρτήματα, ό,τι έχουν. Για να καταλάβεις για τι μιλάω, ο βρεφοζυγός έχει 100 ευρώ και θα τον χρειαστείς (αν τον χρειαστείς τελικά) για τον πρώτο μήνα. Καλύτερα να τα φας σε κοκτέιλ. (πλάκα κάνω, τα ξεχνάς τα κοκτέιλ).

7. Κάνε οικονομία. Ξέχνα τα φιλοδωρήματα και τις σπατάλες στο μαιευτήριο, θα πληρώσεις χιλιάδες ευρώ μέχρι να δεις το μωρό στην αγκαλιά σου και θα πρέπει να είσαι μεγάλος μάγκας για να μην είναι μαύρα τα περισσότερα από αυτά. Μην ξεχνάς ότι απέναντί σου έχεις μία βιομηχανία (όσο ‘δικός’ σας και αν είναι ο γιατρός σας) που ξέρει καλά πώς να σου τα πάρει. Μόνο ο φρέντο στο μαιευτήριο έχει 3,80, για να μην σου πω πόσο κοστίζει το δωμάτιο.

8. Τακτοποίησε τις  εκκρεμότητές σας. Αυτό το τριήμερο που έλεγες ότι θα πάτε στην Τζια, αν δεν το κάνεις σύντομα, κράτα το. Θα πάτε όλοι μαζί με το παιδί και την μάνα της να σας το κρατάει.

9. Κοιμηθείτε. Αυτό θα το ακούσετε από όλους. Μέχρι να σας πονέσουν τα κόκκαλά σας στο κρεβάτι.  Κοιμηθείτε.

 

sleep

 

10. Μην ακούτε κανέναν (εκτός από τον γιατρό σας). Η εγκυμοσύνη είναι σαν τον στρατό: μόλις κάποιος ακούσει ότι περιμένεις παιδί, αρχίζει να κατεβάζει κάθε συμβουλή και εμπειρία που έχει (όπως κάνω εγώ τώρα). Κρατήστε ό,τι σας είναι χρήσιμο, πετάξτε όλα τα υπόλοιπα και μην δίνετε περισσότερο χώρο για ‘συμβουλές’ και ‘βοήθεια’ από όσο εσεις θέλετε πραγματικά και κάντε ό,τι νιώθετε εσείς σωστό.

Στο κάτω κάτω αυτό το παιδί που περιμένετε, δεν θα υπήρχε αν έιχατε κάνει οτιδήποτε διαφορετικά μέχρι τώρα στη ζωή σας.

Και για όσους το σκέφτονται, αλλά δεν το έχουν πάρει απόφαση ακόμα (ξέρετε ποιοι είστε εσείς), πάρτε το απόφαση. Αυτό θα είναι το καλύτερο πράγμα που θα σας συμβεί ποτέ!

Σε σένα που είσαι ακόμα πιο παλαίουρας, μήπως ξέχασα κάτι; Άφησε ένα σχόλιο, pls.

 

ΥΓ: αν το επόμενο post που θα γράψω δεν είναι για το σχιστολιθικό αέριο, αφήστε ένα σχόλιο που να λέει ‘Δημητράκη είσαι μεγάλος τεμπέλης’

 

Ευχαριστούμε τον Δημήτρη από το blog: oikolopaidia.gr για το απολαυστικό του άρθρο! Περιμένουμε και τη συνέχεια! 

Μαμά διάβολος

Μια έκπληξη περίμενε την Αγγελική κατά την επίσκεψή της στο παιδικό καλλιτεχνικό εργαστήρι του δήμου της. Είδε τον εαυτό της φιλοτεχνημένο από το γιο της όπως δεν τον φανταζόταν ποτέ! Ένα post στο οποίο φιλοσοφεί το περιστατικό με χιούμορ και ειλικρίνεια! 

 

mama_diavolosΠήγα να θαυμάσω τα καλλιτεχνικά έργα του γιου μου στο παιδικό εργαστήρι του δήμου μας. Ένας παράδεισος από χρώματα και σχέδια που είχαν δημιουργήσει αυτός και οι συνομήλικοί του με την καθοδήγηση μιας πολύ καλής εικαστικού και ωραίου ανθρώπου. Κι εκεί που περιδιάβαινα ανάμεσα σε παστέλ, λάδια και ακουαρέλες το μάτι μου στάθηκε στα κολλάζ. Θέμα: γυναικεία φιγούρα. Τι χαρούμενος σουρεαλισμός ήταν αυτός! Να και το έργο του γιου μου. Ένιωσα αυτομάτως περήφανη ως όφειλα.

Μα τι ήταν αυτό που είχε φτιάξει; Το γυναικείο κεφάλι κοσμούσαν ένα ζευγάρι ευμεγέθη μαλλιαρά κέρατα και ένας αστραφτερός γλόμπος. Στο μάγουλο υπήρχε ένθετη μια μικρούτσικη φωτογραφία γυναικείου κεφαλιού επίσης με κέρατα-αυτά μικρά και χαριτωμένα. Ένας δεύτερος αστραφτερός γλόμπος ξεπρόβαλλε από την τσάντα της μαντάμ. Και στην πλάτη ένα ζευγάρι μικρά άσπρα φτερά. Συμπέρασμα: Τα κέρατα εις διπλούν …ο διάβολος στο κορμί της και ο αστραφτερός γλόμπος (επίσης εις διπλούν) δείγμα υψηλής ευφυΐας, υποθέτω. Τα φτερά ανακάλυψα σε δεύτερη ανάγνωση επειδή ήταν μικρά οπότε …φαντάζομαι ότι τα έβαλε προς το τέλος. Αυτά σε μια ψυχαναλυτική προσέγγιση της δεκάρας. Μα, να πω την αλήθεια μου, ζορίστηκα λίγο. Έτσι βλέπει το παιδί μου τις γυναίκες; Και, πάνω απ’ όλα, έτσι βλέπει εμένα, τη μαμά του;

 

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της Αγγελικής! 

 

 

Σίγουρα δεν είμαι η μόνη

Κάθε μέρα ελπίζω ότι θα γίνει καλύτερη, κάθε βράδυ νιώθω τον χρόνο να περνάει χωρίς να τον εκμεταλλεύομαι Περνάνε οι μέρες παθητικά. Θέλω να αποκτήσω νόημα, να σηκώνομαι από το κρεβάτι με ένα σκοπό και όχι απλά για να διανύσω μια ακόμα μέρα σαν όλες τις άλλες, να δημιουργήσω, να χαρώ απλά πράγματα, να μη με καταπίνει άλλο η μιζέρια μου. Πολλές φορές ρίχνω τις ευθύνες στο ότι είμαι σε μια ξένη χώρα που δε ξέρω τη γλώσσα, χωρίς φίλους και γνωστούς, χωρίς συγγενείς, χωρίς ήλιο και θάλασσα και μπαλκόνι. Είμαι και αντικοινωνικό πλάσμα Τόσο καιρό εδώ και ακόμα να αποκτήσω ανθρώπινη επαφή πέρα των κοριτσιών μου και του άντρα μου.

2089469951_3c769fbe6cΠάμε στη παιδική χαρά και βλέπω πηγαδάκια με μαμάδες και γιαγιάδες και εγώ απέναντι σε ένα παγκάκι σαν εξόριστη να παρατηρώ τη ξεγνοιασιά τους και τη Χριστίνα που κοιμάται στο καρότσι. Η Ελισάβετ παραπέρα έχει πιάσει μια θέση πάνω στη τσουλήθρα και κοιτάζει τα παιδάκια που παίζουν παραδίπλα με περιέργεια για αρκετή ώρα πριν αρχίσει το παιχνίδι. Κάθε μέρα οι ίδιοι άνθρωποι έχω μάθει τα ωράρια τους, τα ονόματα των παιδιών τους, τις συμπεριφορές τους και όμως δεν έχουμε μιλήσει ποτέ.

Άλλες φορές σκέφτομαι πως φταίει η κλεισούρα και η συνεχής συναναστροφή με ανήλικα, που δεν έχω χρόνο με τον εαυτό μου και η δουλειά μου που μέχρι πρότινος μου έδινε κινητήρια δύναμη μεταμορφώνεται πολλές φορές σε αγγαρεία αφού πρέπει να την κάνω κατά τη διάρκεια της νύχτας που το σπίτι έχει ηρεμήσει και να ξυπνάω κουρασμένη παρακαλώντας να έχω μια ήρεμη μέρα χωρίς πολλά δράματα. Πόσο μου λείπουν οι γιαγιάδες κάτι τέτοιες στιγμές.

Κατά βάθος όμως φοβάμαι ότι τίποτα από όλα αυτά δε φταίει για τη κατάντια περισσότερο από το ξερό μου το κεφάλι. Διαβάζω blogs, forums και βλέπω κάτι σούπερ μαμάδες που τα προλαβαίνουν όλα και τους μένει και χρόνος να γράψουν γιαυτό. Μα πως τα καταφέρνουν; Πραγματικά ζηλεύω και ντρέπομαι ώρες ώρες που παραπονιέμαι, που στερεύει η ενέργεια μου τόσο εύκολα ενώ άλλες εκεί έξω ζουν τα ίδια με μένα χωρίς να το βάζουν κάτω.

Κάθε άνοιξη που ανοίγει ο καιρός και αλλάζει λίγο η διάθεση μου υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι θα γίνω πιο δραστήρια, θα κάνω όλα τα πράγματα που έχω κατά νου και που τα βάζω στην άκρη τόσο καιρό με τη δικαιολογία ότι δεν έχω χρόνο. Και πράγματι τα καταφέρνω γίνομαι για λίγο και γω σούπερ μαμά μέχρι να μπει πάλι ο χειμώνας και να με ρουφήξει μέσα στη παγωνιά του. Ίσως φταίει και ο χειμώνας! Θα το βάλω και αυτό στη λίστα με τα άλλοθι μου.

Τώρα εσύ που με διαβάζεις μπορεί να έχεις θυμώσει και να σκέφτεσαι ότι ζω μέσα στη μιζέρια ενώ θα έπρεπε να χαίρομαι την οικογένεια μου και να μην αναλώνομαι σε μικρότητες ή μπορεί να έχεις ταυτιστεί και να βλέπεις ένα κομμάτι από τον εαυτό σου μέσα σε τούτο το κείμενο και η αλήθεια είναι ότι και εγώ μόνο ένα κομμάτι του εαυτού μου βάζω σε αυτές τις γραμμές γιατί όλο το υπόλοιπο είναι ευτυχισμένο, χαίρεται τη ζωή και όσους αγαπά. Δε θα στερούσα ποτέ στα παιδιά μου τη μαμά που τους αξίζει. Όμως αυτή τη φορά ήθελα να δώσω διέξοδο σε αυτή μου τη πλευρά. Σίγουρα δεν είμαι η μόνη.

 

H Βάγια ζει τα τελευταία 2 χρόνια στο Βελιγράδι με τον άντρα της και τις δύο τους κόρες, Ελισάβετ 3,5 χρονών και Χριστίνα 9 μηνών. Είναι web designer και εργάζεται από το σπίτι. Ευχαριστούμε Βάγια, που μοιράστηκες αυτό το όμορφο κείμενό σου μαζί μας! 

 photo by Ken Chan 

 

Blogger χωρίς blog? Κοίτα να δεις που ήρθε η ώρα μου …

Την Όλγα Χατζηχρίστου την πρωτογνωρίσατε μέσα από αυτό το blog, όπου μας εμπιστεύτηκε για δημοσίευση την πρώτη της ανάρτηση. Έκτοτε έγραψε πολλές ακόμη αναρτήσεις για το blog του Μικροί Μεγάλοι. Και μόλις προχθές και μεις αναρωτιόμασταν σε μια φιλική συζήτηση πως και η Όλγα δεν έχει το δικό της blog.

Να γράφει όποτε θέλει, να πατάει το publish την στιγμή που μόλις έχει τελειώσει την καταγραφή των σκέψεών της, να νιώσει εκείνο το όμορφο συναίσθημα καταφτάνουν στο mail της τα πρώτα σχόλια άλλα και πολλές ακόμη όμορφες στιγμές που κρύβει η ενασχόληση με ένα ολοδικό σου ιστολόγιο! Μετά από λίγη ώρα έφθασε στa εισερχόμενά μας, η νέα ανάρτηση της Όλγας, μαζί με μια φωτογραφία της από τον χώρο που blog-άρει!

 

meblogging!Ξαφνικά άρχισα να γράφω. Εκτός από κάτι χιουμοριστικά στιχάκια που έστηνα πριν 20 χρόνια και κάτι μικρές παραγράφους που αντέγραφα από κείμενα που μου άρεσαν δεν έκανα κάτι παραπάνω. Ξεκίνησα να σχολιάζω κείμενα και απόψεις με τις οποίες συμφωνούσα και ακόμη πιο πολύ όταν δεν συμφωνούσα, τόσο που άρχισε να με συνεπαίρνει. Όταν αργότερα έμαθα ότι η παρουσία μου αλλά και η απουσία μου γίνονταν αισθητές, πραγματικά εντυπωσιάστηκα και κολακεύτηκα πολύ! Το πρώτο μου άρθρο ήταν μετά από προτροπή του Χρήστου, να γράψεις ότι θέλεις, είπε και το έκανα. Και άνοιξε ένας δρόμος! Σαν να ξεκλείδωσε κάτι μέσα μου και έγινε χείμαρρος. Όταν γράφω έρχονται όλα μεμιάς λες και είναι ποίημα που έχω μάθει πολύ καλά και βιάζομαι να προλάβω να το καταγράψω πριν το ξεχάσω.

 Μα γιατί δεν έχεις blog? μου έγραφαν πολλοί αλλά μου φαινόταν όλο αυτό τόσο μακρινό και εντελώς έξω από εμένα. Μόνο και το ότι ξαφνικά άρχισα να ασχολούμαι με τις ώρες με τον υπολογιστή μου, ήταν για μένα αλλά και για όσους με ξέρουν, μεγάλη αλλαγή!

Αλλά blog? Μου ήταν αρκετό ότι άρθρα μου φιλοξενήθηκαν σε άλλα blogs και αυτό με γέμιζε με μεγάλη χαρά!

Εδώ και λίγους μήνες έχω την τιμή και τη χαρά να είμαι μέλος της ομάδας του Μικροί Μεγάλοι. Εκτιμώ βαθιά αυτή τη συνεργασία – αν και η λέξη ακούγεται ψυχρά τυπική… αυτή την εμπιστοσύνη θα πω καλύτερα. Και τη φιλία που γεννιέται πίσω και μέσα από αυτό.

Σιγά σιγά και με την προτροπή των φίλων και γνωστών άρχισα να εξοικειώνομαι με την ιδέα να αποκτήσω το δικό μου ιστολόγιο. Μα blogger χωρίς blog; Πριν μερικούς μήνες θα γελούσα. Τώρα νομίζω πως ήρθε η ώρα. Τώρα άρχισα να ονειρεύομαι πως θα το στήσω!

 Όλος αυτός ο κόσμος πια δεν μου είναι άγνωστος και ξένος, είναι ο κόσμος που συναντώ κάθε μέρα, πρωί, μεσημέρι και βράδυ περπατώντας στα ψηφιακά δρομάκια και τους μεγάλους δρόμους. Συναντώ γείτονες και φίλους, εκεί στο δρόμο, μαθαίνω γι αυτούς, τις συνήθειές τους, τα ονόματα των παιδιών τους, τα βάρη που πολλές φορές κουβαλούν, τους καυγάδες που έκαναν στις δημόσιες υπηρεσίες, τα όνειρά τους και τα σχέδιά τους για το Σαββατοκύριακο. Μαθαίνω τις σκέψεις τους, τις αγαπημένες τους γεύσεις, τα προβλήματα και τα καθημερινά καυγαδάκια τους, ιστορίες από τα εφηβικά τους χρόνια, το αγαπημένο τους τραγούδι και με ποιον το χόρεψαν πρώτη φορά, τι σκοπεύουν να φυτέψουν όταν επιτέλους έρθει η Άνοιξη, ιδέες, λύσεις, σκέψεις, προβληματισμούς, όνειρα, μουσικές … λίγο πολύ όλα!

Όλα;;; μα η φωνή τους δεν ξέρω πως αντηχεί. Το γέλιο τους δεν έχω ιδέα πως είναι. Πως στέκονται όταν μιλάνε, είναι χαμογελαστοί; κάνουν κινήσεις με το σώμα; είναι όπως τους έχω πλάσει στο μυαλό μου σύμφωνα με όλες τις άλλες πληροφορίες που έχω γι αυτούς; Κι εκείνοι; αναρωτιούνται άραγε για μένα;

 Οι Μικροί Μεγάλοι οργανώνουν το πρώτο Event Μαμάδων & Μπαμπάδων Bloggers, στην Αθήνα στις 20/04 στο The Hub Events. “Ένα μοναδικό event που θα δώσει την ευκαιρία σε όλους τους ενδιαφερόμενους να γνωρίσουν το μαγικό κόσμο του blogging μέσα από τους ειδικούς

 Είναι πολύ περίεργη η αίσθηση όταν έρχεται η ώρα να ταυτίσεις τις πληροφορίες και τις εικόνες που έχεις πλάσει στο μυαλό σου με τη ζωντανή εικόνα και τον ήχο! Είναι πολύ περίεργο να ξέρεις για κάποιους ανθρώπους τόσο πολλά και τόσο προσωπικά και όμως να μη ξέρεις σε ποια εικόνα αντιστοιχούν! Ανυπομονώ να κάνω αυτό το δέσιμο, να ενώσω τα κομμάτια, να γίνω κι εγώ η ίδια εικόνα, ήχος και κίνηση. Ανυπομονώ να ακούσω όλους τους ομιλητές, όλους όσοι θα μοιραστούν τις ιστορίες τους αλλά και τις τεχνικές τους, να χειροκροτήσω με καμάρι τους ψηφιακούς μου φίλους – κάποιους από τους οποίους είχα την τύχη να γνωρίσω και από κοντά, να μάθω μυστικά και τρόπους, να μαζέψω γνώσεις, να εμπνευστώ.

 Το άλλο Σάββατο λοιπόν. Θέλω να σας γνωρίσω όλους εσάς που συναντώ σχεδόν καθημερινά. Μάλλον θέλω να σας δω. Γιατί για πολλούς έχω την αίσθηση ότι αρκετά καλά σας ξέρω. See you there λοιπόν.

 (Είναι κι εκείνο το πάρτι after που μοιάζει πολλά υποσχόμενο … δεν θα το έχανα με τίποτα … εσείς;;)

 

                                                                                    Όλγα