Αυτά τα μάτια σου!

Και φτάνει μια μέρα η στιγμή που ένας γιατρός  “εμπλουτίζει” τις συνήθειες του παιδιού μας αλλά και τις δικές μας για να ξεπεράσουμε κάποιο θέμα που μπορεί να έχει προκύψει. Και όμως από το πιο μικρό θέμα ως το πιο μεγάλο οι περισσότεροι γονείς για κάποιο διάστημα χάνουμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας! Η mamouli περιγράφει καταστάσεις και σκέψεις τόσο έντονα και παραστατικά. Και ξαναβρίσκει το έδαφος… πατώντας ακόμη πιο σταθερά και από πριν!!!

photo by hummingcrow

Mια χαρά είναι τα ματάκια της. Δεν έχουμε καθόλου στραβισμό.”

“Μα φυσικά”, σκέφτηκα.

“Και απ᾽ότι βλέπω έχουμε μυωπία και αστιγματισμό. Και στα δύο μάτια.”

“Μάλλον δεν άκουσα κάλα”, σκεφτηκα πάλι, ενώ ξαφνικά με έπιασε ένας απίστευτος πόνος στην καρδιά και στο στομάχι μου (και δεν εννοώ αυτόν τον όμορφο πόνο που σε πιάνει λίγο πριν δεις τον γκόμενό σου με τον οποίο είσαι τρελά ερωτευμένη).

“Τι έννοείτε γιατρέ;”, ρώτησα, λες και δεν είχα ακούσει.

“Μυωπία”, μου απάντησε, ενώ παράλληλα έγραφε τη συνταγή για γυαλιά. Πριν προλάβω να καταλάβω τί συνέβαινε, μου την δίνει λέγοντάς μου ότι το παιδί πρέπει να φορέσει γυαλιά για να αναπτυχθεί ομαλά η όρασή του.

“Δε συμβαίνει αυτό. Αποκλείεται η μικρή να πρέπει να βάλει γυαλιά!”, σκέφτηκα και πριν προλάβω να τελειώσω τη σκέψη μου ακούω “Καλό θα ήταν να τα φοράει όλη την ημέρα. Αν δε μπορεί, ας τα φοράει τουλάχιστον τις μισές ώρες που θα είναι ξύπνια”.

Βγαίνοντας από το γραφείο της γιατρού, αγκαλιά με την μικρή μου, ήθελα να πιστέψω ότι αυτό που μόλις έζησα ήταν ένα κακό όνειρο και ότι θα ξυπνούσα και όλα θα ήταν φυσιολογικά πάλι.

“Τι έγινε;”, με ρώτησε η φίλη μου η Σοφία, με την οποία είχαμε πάει μαζί για να εξετάσει και εκείνη την όραση της μικρής της. “Έχουμε μυωπία”, απάντησα “και πρέπει να βάλουμε γυαλιά”.

… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της mamouli.

Οι “άχρηστες” αγορές του μωρού

Όποια μαμά ή όποιος μπαμπάς δεν έχει κάνει την σκέψη ότι πολλά από τα απίστευτα καλούδια αγοράσαμε πριν αλλά και μετά την πρώτη γέννα τελικά μείνανε άθικτα και δεν “βγάλανε” τα λεφτά τους (που δεν είναι και λίγα), παρακαλείται να κάνει ένα βήμα μπροστά! … Μπράβο, βλέπω παραμένετε όλοι στις θέσεις σας! Η Annoula’s mom σε αυτό το ποστ καταγράφει αυτά που για εκείνη αποδείχτηκαν άχρηστα! Και το κυριότερο… για τον κάθε γονιό είναι λίγο διαφορετική αυτή η λίστα!


photo by tefal

Οι γονείς στο πρώτο παιδί, λόγω χαράς (και λόγω άπλετου χρόνου) παίρνουμε τα άπειρα (αχρηστα) πράγματα για το μωρό που θα έρθει. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι μόνο ο ενθουσιασμός που μας ωθεί προς αυτόν τον καταναλωτισμό, αλλα και η άγνοια του τί ακριβώς χρειάζεται ένα μωρό. Στην Άννα λοιπόν, είχαμε αγοράσει αρκετά άχρηστα πράγματα. Φυσικά και κάθε οικογένεια έχει τις δικές τις ανάγκες και ό,τι μας φάνηκε εμάς παντελώς αχρηστο, μπορεί σε άλλον γονέα να “έλυσε” τα χέρια 1) Το καρότσι Είχαμε πάρει το Quinny speedi sx. Eίναι πολύ όμορφο καρότσι, οδηγείται πανεύκολα και είναι πανάλαφρο. ο χαρακτηρισμός “άχρηστο” είναι ίσως βαρύς. Δεν ήταν άχρηστο γιατί το χρησιμοποιήσαμε, απλώς και ένα πιο “απλό” καρότσι πιστεύω ότι θα έκανε μια χαρά τη δουλειά του. Χρησιμοποιήθηκε ελάχιστες φορές και αυτό σε οικογενειακές βόλτες και εξορμήσεις. Πιο πολύ το χρησιμοποιούσε ο άντρας μου όταν πήγαινε για περπάτημα-τρέξιμο-βόλτα με τη μικρή. Η αλήθεια είναι ότι ο μπαμπάς δεν το αλλάζει με τίποτα το εν λόγω καρότσι και μπορούσε να κάνει ακόμα και jogging με τη συνοδεία του καροτσιού. Επίσης στις βραδυνές εξόδους μας, την είχαμε και κοιμόταν με τις ώωωωρες δίπλα. Αλλά:


…συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της Annoula’s mom και μετά διαβάστε και τι αγόρασε η Ευαγγελία για το δεύτερο παιδί που περιμένει εντός των ημερών! Η ώρα η καλή Ευαγγελία!!!

Σαν σήμερα, πριν τριάντατόσα χρόνια…

Σε κάποιους γονείς φαίνεται να ξαναζωντανεύουν οι μνήμες και οι παιδικές αναμνήσεις  μέσα από τα παιδιά τους. Καμιά φορά όμως βοηθάει που κάποιες … όμορφες μνήμες ξυπνάνε από μόνες τους ξαφνικά … ανακαλύπτοντας τους νέους τρόπους επικοινωνίας και τις νέες τεχνολογίες! Το Νατασσάκι μας μεταφέρει κυριολεκτικά σε ένα κόσμο που νοσταλγούμε ακόμη μιας και είναι βαθιά χαραγμένος στο μυαλό όλων των γονιών που είναι πάνω από “τριαντατόσο” χρονώ…


Λοιπόν, σήμερα έχω όρεξη για ταξίδια. Στο χρόνο. Καθίστε αναπαυτικά, πάμε παρέα;

Πριν από 30τόσα χρόνια, ήμουν παιδί. Μικρό, δλδ, κανονικό παιδί –όχι όπως τώρα… Πήγαινα στη δευτέρα δημοτικού, άκουγα πολύ ραδιόφωνο, διάβαζα, και είχαμε ασπρόμαυρη τηλεόραση -που δεν είχε όμως και πολλά ενδιαφέροντα για μένα προγράμματα (τι σύμπτωση, και τώρα που είναι χρωματιστή, το ίδιο -σχεδόν αδιάφορη- είναι…). Θυμάμαι πάντως ότι βλέπαμε το Νάσο Αθανασίου στο “Κάθε μεσημέρι” και τις ελληνικές ταινίες τα Σαββατόβραδα. Το “Λούνα Πάρκ”, το “Γράμματα και αριθμοί”, που και που το “Να η ευκαιρία”. Νωρίς, πάντα -τα παιδάκια στο σπίτι μας πήγαιναν νωρίς για ύπνο. Και διάβαζα, πολύ, ό,τι έπεφτε στα χέρια μου. Α ναι, γράφαμε με πολυτονικό, και πηγαίναμε σχολείο ΚΑΙ τα Σάββατα.


Το Σάββατο στις 30 του Σεπτέμβρη του 1978 δεν το θυμάμαι ακριβώς. Δεν είμαι σίγουρη για το τι έκανα, αλλά θυμάμαι τόσα άλλα Σάββατα για αρκετά χρόνια μετά, που κάπως έτσι θα ήταν:

Η τηλεόραση του σπιτιού μας, στο καθιστικό, ανοιχτή στην Ερτ (το ένα από τα 2 κανάλια της εποχής -το άλλο ήταν η Υενεδ). Στις έξη το απόγευμα, είχαμε στρωθεί στον καναπέ απέναντι -εγώ κι ο μικρός αδερφός μου, μόλις 2 χρονών τότε, με την απογευματινή μας πορτοκαλάδα και τα μπισκότα. Το πρόγραμμα έλεγε ότι θα αρχίσει στις 18:05 -και τότε δεν αργούσε!

… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της Μαμάς …ετών39…!


και αν το παραπάνω ποστ σας ξύπνησε κάτι  … κάντε και ένα flashback στην Ντενεκεδούπολη!

Η αξία ενός αυτοκόλλητου

Όταν διάβασα πρώτη φορά αυτή την ανάρτηση από το blog της Στέλλας και του Κoyan, δεν το πίστευα ότι η δύναμη των αυτοκόλλητων κρατάει όχι μόνο στην ηλικία των 5 όπως πίστευα… αλλά μπορεί να φτάσει και μέχρι τα 10! Αποδεικνύεται ότι στα παιδιά η επιβράβευση μπορεί να είναι κάτι τόσο απλό και λιτό, κάτι συμβολικό στην ουσία για εμάς τους μεγάλους, το οποίο όμως έχει την μαγική ικανότητα να αποτελεί το ιδανικό κίνητρο, για πράγματα που μπορεί απλά οι μικροί μας να βαριούνται μέχρις τελικής πτώσεως!

photo by aefitzhugh

Μη νομίζετε πως ένα αυτοκόλλητο ή μια σφραγίδα είναι κάτι ταπεινό ή ανούσιο. Έχουν πολύ μεγάλη δύναμη.

Εκεί που έχεις φωνάξει, έχεις καλοπιάσει, έχεις χρησιμοποιήσει όποια καλή ή κακή μέθοδο σου έχει έρθει στο μυαλό για να πείσεις τα παιδιά σου να κάνουν κάτι και φυσικά έχεις αποτύχει παταγωδώς, έρχεται μια σφραγιδούλα και τα αλλάζει όλα!

Χρόνια προσπαθούσα να κάνω τα πιτσιρίκια να ΜΗ χρησιμοποιούν το κρεββάτι της Ιωάννας για αποθήκη. Βγάζανε τα ρούχα τους και τα πετάγανε πάνω. Αφήνανε βιβλία, παιχνίδια, άπλυτα και πλυμένα ρούχα. Η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο μια που η Ιωάννα μακραίνει και βέβαια δε χώραγε πια στο κρεβάτι να κοιμηθεί.

Ούτε φωνές, ούτε λογική έπιασαν τόπο. Και μετά μου ήρθε η ιδέα. Έχουν και τα δυο από ένα ημερολόγιο στον τοίχο τους. Τους είπα λοιπόν πως κάθε βράδυ, αν τα ρούχα τους είναι τακτοποιημένα και το κρεβάτι της Ιωάννας καθαρό, θα έχουν από μια σφραγίδα. Όταν μαζέψουν 7 σφραγίδες, θα φτιάξω στον Γιώργο μια τάρτα σοκολάτας και στην Ιωάννα ένα μπολ ταραμοσαλάτα (ε, είναι λίγο περιεργα τα γούστα της, τι να κάνω; ). Ενθουσιάστηκαν!

… συνεχίστε την ανάγνωση στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Στολισμένο

Τα παιδιά προσέχουν, παρατηρούν τα πάντα και ας μη μιλάνε συχνά αλλά πάντα εκεί που δεν το περιμένεις. Ο γιος της mammaka το αποδεικνύει περίτρανα!



Είμαστε έτοιμοι να φύγουμε για παιδικό πάρτι. Όλη η οικογένεια στην είσοδο, σε τόνους κάζουαλ σικ που θα έλεγαν και τα περιοδικά, βάζουμε μπουφάν. Ο γιόκας ρωτάει δήθεν ανέμελα, αφού με βλέπει καθαρά μπροστά του και με παρατηρεί, δεν είναι ότι του ξέφυγε κάτι:


Έβαλες, κανένα σκουλαρίκι, κολιέ, δαχτυλίδι, τίποτα;

… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της mammaka