λίγη προϊστορία

Από την καθημερινή ανάγνωση του κουκουβαγιόπαιδου ανακαλύπτει κάποιος πως μερικές καθημερινές, φαινομενικά ασήμαντες, ερωτήσεις από ένα μικρό παιδί μπορούν να εξελιχθούν σε μερικές από τις πιο σημαντικές κουβεντούλες που να επηρεάσουν τόσο το παιδί, όσο και τους γονείς! Εδώ η mamma εξηγεί στον Tρομερό Υιό της πως γίνανε οικογένεια!

photo by pierre bédat

photo by pierre bédat


Κυριακή πρωί, τρώμε το πρωινό μας όταν ο Τρομερός λέει από το πουθενά…

Όταν είσασταν μικροί πώς ξέρατε ο ένας τον άλλο;

?

Πώς γνωριστήκατε; δεν μου έχετε πει τίποτα.

Όταν ήσουν μικρούλης, έμενα πολλές ώρες στο σπίτι μαζί σου. Δεν μπορούσα να βγω έξω. Κι έτσι τις ώρες που εσύ ήσουν στο κρεβατάκι σου εγώ καθόμουνα στον υπολογιστή. Εκεί που διάβαζα διάφορα πράγματα διάβασα και κάτι που είχε γράψει ο μπαμπά σου. Μετά ο μπαμπάς διάβασε κάτι που είχα γράψει εγώ κι έτσι αρχίσαμε να μιλάμε. Εγώ στον δικό μου υπολογιστή και ο μπαμπάς στον δικό του στο σπίτι του. Μετά από λίγο καιρό αποφασίσαμε να γνωριστούμε και από κοντά.

Και να γίνετε οικογένεια.

… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog  της mamma.

There’s a catch

Και ξαφνικά στην ζωή του ΤΖΩΤΖΙΟΥ μπαίνει ο Σατανάς για να του αγοράσει την ψυχή του… Αντιστέκεται…? αλλά τελικά…ουπς!

Πέρασε ο Σατανάς το πρωί να μου πουλήσει ένα συμβόλαιο. Ξέρω πως ήταν ο ίδιος, επειδή πρόσεξα όλα τα σημάδια: τα εύκολα χαμόγελα, ακριβό σακάκι, γραβάτα από λέσχη, θερμή χειραψία και τη λάμψη στο μάτι. Είναι πωλητής, και ως καλός πωλητής, έχει μελετήσει την πελατεία του. Δεν παίρνει τηλέφωνα να σου πουλήσει νέα σύνδεση τηλέφωνο+ίντερνετ, παρά μόνο αν θέλει απλώς να διασκεδάσει, και τότε βάζει ένα εκπαιδευόμενο τσιράκι. Όχι, όταν θέλει να πουλήσει επειδή ξέρει πως είναι ο πελάτης είναι ώριμος, περνάει ο ίδιος.

Τα προσπέκτους με τα πολλά λεφτά, τα προσπέρασε γρήγορα, επειδή με κοίταξε και δεν είδε αντίδραση. Το ίδιο και με τα πολλά χρόνια ζωής.

Έκανε μια παύση στις σελίδες με τις οδαλίσκες και με ζύγισε.

«Τι θέλεις; Θέλεις μια Σάλμα Χάγιεκ στο Desperado; Μια Ροζάνα Αρκέτ στο Executioner’s song; Μια Νικόλ Κίντμαν στον Κόκκινο Μύλο; Μια Νάταλι Πόρτμαν με το σώμα του Closer και τον ακαταμάχητο χαρακτήρα του Beautiful Girls; Πες το κι έγινε.»

Έτρεμαν λίγο τα χέρια μου, αλλά συνήλθα γρήγορα. Θυμήθηκα πως και την ομορφότερη γυναίκα να είχα δίπλα μου, στους έξι μήνες θα μου έπρηζε τα ούμπαλα. Καρατσεκαρισμένο. «Προχώρα».

… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog του τζωτζιου

Σαν αγρια αλογα …

Ο eriol78 κάνει πολύ απλές και ξεκάθαρες σκέψεις και δεν διστάζει να συμβουλέψει… Αλήθεια, που είναι τα υπόλοιπα παιδιά;

photo by Matsuo Amon

ε ίναι τα παιδιά. Θέλουν να είναι έξω, να τρέχουν, να παίζουν, να φωνάζουν, να πηδάνε, να σκαρφαλώνουν, να νοιώθουν τον αέρα να τους φυσά στο πρόσωπο, να ανακατεύουν το χώμα και γενικά να ανακαλύπτουν τον κόσμο.

Οι γονείς θα πρέπει να αφήνουν τα παιδιά να εκφραστούν με αυτόν τον τρόπο όσο πιο συχνά μπορούν. Μόνο έτσι τα παιδιά θα είναι ευτυχισμένα, όταν οι γονείς καταλάβουν αυτές τις ανάγκες τους και τις ικανοποιούν. Δεν είναι πλασμένα να κάθονται στο σπίτι όλη μέρα να κοιτάνε τους τοίχους ή την τηλεόραση ή ό,τι άλλο. Θα πρέπει να έχουν την καθημερινή τους βόλτα, για να μπορέσουν να εξωτερικεύσουν την ενέργειά τους όπως πρέπει, ώστε να είναι ήρεμα, χωρίς γκρίνιες και ξεσπάσματα όταν πλέον γυρίζουν σπίτι.

Γι’ αυτό να έχετε πάντα ως προτεραιότητα την καθημερινή τους βόλτα στην παιδική χαρά, η οποία δεν θα πρέπει να έχει μικρότερη διάρκεια από μία ώρα.

Προσωπικά εμείς, βγάζουμε την μικρή κάθε μέρα, ανεξαιρέτως και πρωί και απόγευμα, τουλάχιστον για μιάμιση ώρα. Πολλές φορές δυστυχώς, διαπιστώνω ότι είμαστε μόνοι μας στην παιδική χαρά. Που είναι τα άλλα τα παιδιά; Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν υπάρχουν άλλα παιδιά στην γειτονιά.

Για να είμαι ειλικρινής, τις σπάνιες φορές που βλέπουμε παιδιά είναι από πομάκικες οικογένειες της περιοχής, τα οποία ούτως η άλλως είναι έξω όλη μέρα. Να σημειώσω δε ότι η μικρή έχει γίνει πλήρως αποδεκτή στις τάξεις αυτής της “συμμορίας” και παίζουν όλα μαζί έξοχα. Μάλιστα τα μεγαλύτερα (δημοτικό) την προσέχουν πολύ και την φωνάζουν συνεχώς γκιουζέλ, γεγονός που με κάνει να χαμογελάω με καμάρι.

Αλλά, για να επιστρέψω στο θέμα μας. Που είναι τα υπόλοιπα παιδιά; Ό,τι ώρα και να περάσω από την παιδική χαρά την βλέπω άδεια. Που συχνάζουν όλα τα υπόλοιπα παιδιά;

… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog του eriol78 και θα βρείτε τις πιθανές απαντήσεις.

Ανακατατάξεις και σκόρπιες σκέψεις

Η φίλη μας η Μ. έχει ένα blog το οποίο θέλει να μοιράζεται μόνο με τους φίλους της. Σαν πολύ καλή μας φίλη όμως δεν μας αρνήθηκε να δημοσιεύσουμε εδώ ένα της κείμενο ολόκληρο (χωρίς σύνδεσμο όμως), το οποίο όταν τον διαβάσανε οι κοπέλες της παρέας θυμήθηκαν δικές τους όμορφες στιγμές από την εγκυμοσύνη και τις αντίστοιχες σκέψεις που την συνοδεύανε…

Photo by jojo32

Σάββατο πρωί.

Και όπως συνήθως γίνεται κάθε Σάββατο τον τελευταίο καιρό, το σπίτι είναι ανάστατο απο μυρωδιές απορρυπαντικών, η μικρή είναι με τον μπαμπά της βόλτα και γω κάνω διάφορα που δεν μπορώ να κάνω όταν είναι η μικρή εδώ.
Σε λίγο καιρό, δεν θάχω αυτήν την δυνατότητα γιατί δύσκολα θα μένω μόνη στο σπίτι.
Αυτή η σκέψη όμως δεν με τρομοκρατεί, αντίθετα με γεμίζει μια γλυκιά προσμονή.
Η κοιλίτσα όσο πάει και μεγαλώνει και σκέφτηκα οτι είναι ευκαιρία να δω τι ρούχα απο την προηγούμενη εγκυμοσύνη μου μπορούν να φανούν χρήσιμα και σε αυτήν που αισίως έκλεισε τους 4 μήνες και μπήκε στον 5ο.
Σαν πιο έμπειρη πια, ξέρω πάνω κάτω τι να περιμένω σε κάθε στάδιο αν και αυτή η φορά απο την αρχή της φάνηκε σε αρκετά σημεία διαφορετική απο την προηγούμενη.
Το λένε άλλωστε οτι η κάθε φορά είναι διαφορετική…
Μια μεγάλη διαφορά είναι για μένα οτι αυτή τη φορά περιμένω αγοράκι.

First Contact

Ένας μπαμπάκης, γράφει συχνά υπέροχες μικρές ιστορίες και μας ταξιδεύει … ενίοτε η πατρότητα ξυπνάει την φαντασία μας και γινόμαστε για λίγο Πητερ Παν και πάλι… και πετάμε….

photo by philos

Tο ταξίδι του ξεκίνησε από έναν τόπο γεμάτο ήλιο και δροσερές σκιές δέντρων, φωνές και γέλια, τόπια και σκανδαλιές. Πέρασε μέρες κυκλωμένο από τα αδέλφια του, όλα φουσκωτά και γυαλιστερά, όλα πολύχρωμα και με κορδόνι. Έβλεπε τα μικρά ανθρωπάκια να τα κοιτάζουν όλα μαζί, να το σκέφτονται λίγο και να δείχνουν: «Αυτό». «Αυτό». «Α’το». Και μόλις πριν λίγο ο μπαμπάς της Αννούλας πλήρωσε ένα αντίτιμο για να έχει το προνόμιο να πάρει το κορδόνι από το λιπόσαρκο και σκληρό χέρι του πωλητή και να το βάλει στο παχουλό και απαλό χεράκι της Αννούλας του.

Η Αννούλα ισορρόπησε αδέξια, με την πάνα να της χαλάει την αεροδυναμική, και κοίταξε με μάτια έκθαμβα το μπαλόνι της. Είχε το πιο αστραφτερό κόκκινο που υπάρχει και το ήλιο τσίτωνε την επιφάνειά του. Πάνω του είχε ζωγραφισμένο το συμπαθητικό πρόσωπο μιας γάτας. Η Αννούλα χαμογέλασε, έβγαλε μια ασυνάρτητη (για ενήλικες) κραυγούλα ευτυχίας και, σχεδόν αμέσως, άνοιξε το χέρι της. Ο μπαμπάς της Αννούλας προσπάθησε να προλάβει το κορδόνι, αλλά του γλίστρησε μέσα από τα δάχτυλά του.

Το μπαλόνι άρχισε να ταξιδεύει.

… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog του μπαμπάκη