Κάτι για την επιστροφή …πίσω στην Ελλάδα!

Η Μαρία Σουλτάνα Ερινη είναι μία από τις πολλές Ελληνίδες μαμάδες που πήρανε την απόφαση μαζί με τις οικογένειές τους να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό τα τελευταία χρόνια. Εδώ και λίγο καιρό πολλές μαμάδες του εξωτερικού, βρεθήκανε πιο κοντά και άμεσα μέσα από ένα group στο facebook, που κάνει μέλη του αυστηρά μόνο όσες μαμάδες ζούν στο εξωτερικό. Και συζητάνε τις εμπειρίες τους, μοιράζονται συμβουλές σε κοινά προβλήματα, βρίσκει στήριγμα η μία από την άλλη. Αλλά κάνουν και πρωτότυπες διαδικτυακές δράσεις, έτσι λίγο πιο δημιουργικές, όπως βιντεάκια με φωτογραφίες τους, που μοιράζονται συναισθήματα ή την εικόνα που βλέπουν έξω από το παράθυρό τους.

Μέσα στον Μάρτιο δημιουργήσανε και το blog τους, τις Ελληνικές Οικογένειες Εξωτερικού, όπου εκεί μπορεί να βρείτε όλες τις Ελληνίδες μαμάδες bloggers του εξωτερικού αλλά και άλλες μη bloggers μαμάδες του group να μοιράζονται κείμενά, σκέψεις και προβληματισμούς τους. Εκεί βρήκαμε και ένα πολύ όμορφο προσωπικό κείμενο της Μαρίας, για την απόφαση που πήρανε να ζήσουν στην Αφρική με τον ανδρα της και το παιδί της και την μέχρι τώρα εμπειρία της εκεί. Το κείμενο αυτό μοιραστήκαμε στην σελίδα μας στο facebook. H Μαρία μας ευχαρίστησε και μας έστειλε για δημοσίευση ακόμη ένα κείμενο που έχει γράψει. Μια ιστορία του γιου της από το σχολείο του που καταλήγει σε μια μοναδική ομολογία νοσταλγίας και αγάπης για την Ελλάδα! Αυτό το κείμενο δημοσιεύουμε ολόκληρο εδώ σήμερα:

ellada

illustration by Charis Tsevis

 

Όταν πήγα να πάρω τον Αντώνη σήμερα απο το σχολείο ούτε που μπορούσα να φανταστώ τι θα άκουγα!

Η δασκάλα του ξεκαρδισμένη στα γέλια με πήρε στην τάξη να μου αφηγηθεί το προξενιό που προσπάθησε να κανει ο Αντώνης…
Μία βοηθός καθόταν και πρόσεχε τα πιτσιρίκια… Πάει λοιπόν ο Αντώνης και της λέει “κυρία Μπέτυ, ο κηπουρός σας θέλει!“. Γυρνάει λοιπόν η γυναίκα και ψάχνει με τα μάτια της τον κηπουρο να τον δει. Διακρίνει λοιπόν την φιγούρα του πολυ πολυ μακριά. “Μα τι να με θέλει εμένα ο κηπουρός;;;;; ουτε καν τον ξερω!” Και όπως ήταν φυσικο αγνοεί τον Αντώνη… Ο Αντώνης βλέποντας οτι τον αγνοεί η τύπισσα…Πάει στον κηπουρό! “Η κυρία Μπέτυ σας θέλει…!“. Ψάχνει ο κηπουρός να δει ποια είναι αυτή η Μπέτυ που τον θέλει μια και δεν την ξέρει…Και φυσικά ΑΓΝΟΕΙ τον Αντώνη…. Αποφασισμένος ο Αντώνης ΞΑΝΑΠΑΕΙ στην κυρία Μπέτυ “Ο κηπουρός σας θέλει!Ελάτε!“. Οι άλλες δασκάλες που είδαν το όλο σκηνικό, την έπεισαν να παει με την δικαιολογία “Πήγαινε να δεις τι σε θέλει, μπορει ο Αντώνης να έχει δίκιο!“. Τρέχει λοιπόν μπροστά ο Αντώνης, πίσω η Μπέτυ…. Πλησιάζουν λοιπόν ο ένας τον άλλο, Μπετυ και κηπουρός και πετάει ο Αντώνης την θεική ατάκα “Ok! Now talk!!!!“. Έχω πέσει κάτω απο τα γέλια! Οι δασκάλες με το που με βλέπουν με πλησιάζουν να μου πουν τι μαγικό έκανε πάλι ο Αντώνης σήμερα…Και εγω τους λέω με ύφος “Θέλετε γκόμενο, αρραβωνιαστικό , άντρα;;;; Φωνάξτε τον Αντώνη! Δεν θα σας πάρουμε και προμήθεια!“. Σημειωτέον! Η κυρία Μπέτυ είναι χήρα………

Σήμερα είχαμε ενημέρωση γονεων στο σχολείο. Ήμουν στην ώρα μου! Αγγλίδα! 2,30 το μεσημέρι και εγω λες και περίμενα τα αποτελέσματα των πανελλάδικών. Καθίσαμε λοιπόν και τα είπαμε… Ο Αντώνης ξέρει ήδη να μετράει αλλά βαριέται πολύ γρήγορα. Εκεί που διαβάζουμε παραμύθια, σέρνεται σιγά σιγά προς την πόρτα και ξαφνικά έχει ήδη βγει έξω… Αφού λοιπόν σχολιάσαμε τις επιδόσεις του Αντώνη, μου λεει η συμπαθέστατη δασκάλα του Αντώνη “μέσα Απριλίου, δεν θυμάμαι ακριβώς την ώρα, θα πρέπει να έρθει ο Αντώνης με ρούχα που να συνδέονται με την Ελλάδα και να μας φέρεται και εσείς αν είναι εύκολο ένα ελληνικό φαγητό…” Αφού λοιπόν μιλάμε σχετικά με αυτό, με ευχαριστεί για τον χρόνο μου και φεύγω…
Πως να ντύσω τον Αντώνη…. Που να βρω άσπρο χιτώνα ….Που να σου εξηγήσω οτι η Ελλάδα δεν κλείνεται μέσα σε ένα ρούχο;

Που να βρω στιβάνια; Που να βρω μαντήλι; Που να σου εξηγήσω οτι αυτή την στιγμή η Ελλάδα είναι τυλιγμένη με τα κουρέλια της και μια κρυώνει και μια ιδρώνει… Που να σου εξηγήσω πως τα καλοκαίρια βάζουμε ένα μαγιο και στον ώμο μια πετσέτα ; Πως να σου εξηγήσω πως τον χειμώνα αράζουμε με μία κουβέρτα μπροστά σε ενα τζάκι με ένα κρασί και παρέα;

Πως να ντύσω Έλληνα τον παιδί μου όταν το παιδί μου είναι Έλληνας χωρίς υφάσματα και περιτυλίγματα… Θα ήθελα να μπορώ του βάλω ένα λευκό παντελόνι, με μία γαλανή ζώνη και ένα κατάλευκο πουκάμισο. Να θυμίζει θάλασσα. Την θάλασσα που πήγαινα μαζί με τον μπαμπά μου τα καλοκαίρια κάθε Σαββατοκύριακο…

Να ντύσω τον Αντώνη λοιπόν με κάτι Ελληνικό… Ντύνεται μωρέ η ψυχή; Ντύνεται μωρε το ραγιάδικο; Που έχει μάθει στη γύμνια και στην ξεγνοιασιά; Πως να σε ντύσω γιε μου που δεν έχω βράκα και στιβάνι, Κρητικός είσαι παιδί μου και Ροδίτης. Νησιώτης… Πως ντύνεται η ψυχή στον Νοτιά…Κάτι θα βρω να σου βάλω παληκάρι μου… Κάτι που να μοιάζει με ήλιο
Και κάτι να μαγειρέψω. Κάτι που η γεύση του να έχει κάτι πικρό, γλυκό και αλμυρό. Κάτι που να ευωδιάζει Ελλάδα… Να σου φέρω λίγο δύοσμο; Λίγο μαιντανό; Λίγο γλυκό του κουταλιού; Πως μωρέ μία γεύση να σου δώσει να καταλάβεις τι σημαίνει Κυριακάτικο τραπέζι στη γιαγιά;

Πως να καταλάβεις τι γεύση έχει ο αχινός μαζί με μία τζούρα ούζο; Πως μωρέ να βρω παξιμάδι, να σου κάνω ένα ντάκο με μπολικη ρίγανη και φέτα;

Αυτές οι Κυριακές πάλι μετά απο μπάνιο, που το αλάτι έχει φάει το δέρμα σου και σταματάς σε ενα παραθαλάσσιο ταβερνάκι …. Παραγγέλνεις καλαμαράκι και χταπόδι και ένα καραφάκι… Πως να σου φέρω όλα αυτά τα “χρώματα κι’αρώματα”;

Αυτό είναι η Ελλάδα. Χρώμα και άρωμα.

Να φέρω έναν ελληνικό καφέ να τα πούμε καλύτερα; Να σου πω για τον θυμό μου που με έδιωξαν αυτοί που έπρεπε να φύγουν. Να σου πω για όσα χρωστάω σε αυτούς που έκλεψαν απο το παιδί μου τις αναμνήσεις του με τη γιαγιά. Τι να μαγειρέψω…. Χωράει μωρέ η Ελλάδα σε μία γεύση, σ’ένα τσουκάλι; Η Ελλάδα είναι ολόκληρη ένα οικογενειακό τραπέζι γεμάτο συγγενείς και φίλους. Γεμάτο αγάπη και γέλια. Και η μαμά να πηγαινοέρχεται και να φέρνει όλο και περισσότερα. Και ο μπαμπάς να μαλώνει είτε για το ποδοσφαιρο είτε για την πολιτκή…Και τα παιδιά να τρέχουν πάνω κάτω…Και η γιαγιά παραπέρα με το βελονάκι της…

Τι να μαγειρέψω;Να σου κάνω κουλούρια; Πλησιάζει Πάσχα στην Ελλάδα. Σε μία Ελλάδα που σταυρώνεται κάθε μέρα και η ανάσταση αργεί.
Κάτι θα βρω να μαγειρέψω… Κάτι θα βρω να βάλω στον Αντώνη… Κάτι μπλε και κάτι αλμυρο… Κάτι άσπρο και κάτι γλυκό… Θα τυλίξω την ψυχή μου με γαλάζιο μετάξι, θα βάλω στον Αντώνη ένα λευκό χαμόγελο και θα μαγειρέψουμε μαζί!

Κάτι για να έχουμε για την επιστροφή….πίσω στην Ελλάδα!

 

Αν δεν σου λείψει η χώρα σου, ίσως να μην αντιληφθείς ποτέ το πόσο πολύ μπορεί να την αγαπάς. Σε ευχαριστούμε Μαρία για αυτή την κατάθεση ψυχής.

Οι Ελληνίδες μαμάδες του εξωτερικού έχουν πολλά ακόμη αξιόλογα κείμενα να μοιραστούν μαζί σας. Παρακολουθήστε τις και στηρίξτε τις στο δικό τους blog!

Όσες μαμάδες ή όσοι μπαμπάδες, θέλετε να μοιραστείτε ένα δικό σας κείμενο με τους αναγνώστες μας, στείλτε μας mail στο mamadesmpampades@gmail.com

Τι θα κερδίσω αν φτιάξω και εγώ το δικό μου blog;

To Μαμά…δες, Μπαμπά…δες δημιουργήθηκε πριν από τρία περίπου χρόνια με σκοπό να ενώσει όλους τους γονείς bloggers κάτω από την ίδια στέγη και να βοηθήσει στην ανάπτυξη της κοινότητας των μαμάδων και μπαμπάδων bloggers. Είναι μεγάλη μας η χαρά που η κοινότητα αυτή μεγαλώνει πλέον ραγδαία και δουλεύουμε συνέχεια προς αυτή την κατεύθυνση.  (Περισσότερες… σημαντικές ανακοινώσεις, σύντομα. Παραμείνετε συντονισμένοι!)
Το σημερινό post της Αγγέλας από το Mamaggela που είναι μία νέα δυναμική blogger και μαμά, εξηγεί τι έχει να κερδίσει κάποιος φτιάχνοντας το δικό του blog, και καλεί εσάς, ναι εσάς, να ξεκινήσετε το δικό σας! 

 

blogging“Πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι;” ή ”Πες μου το blog σου να σου πω ποιος είσαι;”

Στην εποχή μας; Μάλλον το δεύτερο!

 Όλοι -και όταν λέμε όλοι, εννοούμε όλοι :) – πρέπει να έχουν ένα blog!

Ναι, μιλάω και για εσάς που διαβάζετε αυτή τη στιγμή αυτό το άρθρο!

Για να διαβάζετε αυτό το άρθρο οι πιθανότητες είναι να είστε κάποιος που εργάζεστε ή έχετε στενή σχέση με το διαδίκτυο.

 

Και τώρα θα σκέφτεστε: μα εγώ γιατί να έχω blog, τι έχω να πω, έχω κάτι να προσφέρω, δεν ξέρω πως να φτιάξω ένα blog, θα με διαβάζει κανείς?

 

Ας ξεκινήσουμε με τα οφέλη που θα έχετε αν δημιουργήσετε ένα blog για τον εαυτό σας.

 

1. Ναι, έχεις και ΕΣΥ φωνή και μια ιστορία να μας πεις!

 Μια νέα φωνή, μια νέα ιστορία η οποία μπορεί να φτάσει σε χιλιάδες ανθρώπους μέσα από τη δύναμη του Διαδικτύου.

 Πολλοί από εσάς ίσως να σκέφτεστε ότι υπάρχουν ήδη χιλιάδες bloggers που γράφουν για το ίδιο θέμα. Ναι, αυτό είναι αλήθεια, αλλά αυτό που είναι επίσης αλήθεια είναι ότι κανένας από αυτούς τους bloggers δεν έχει… τη δική σας φωνή!

 Κάθε blogger έχει διαφορετικό στυλ που γράφει, διαφορετικό τρόπο που παρουσιάζει και αναλύει τα πράγματα. Δεν έχει σημασία αν κάποιος άλλος έχει ήδη καλύψει ένα θέμα ή έχει πει τη γνώμη του για κάτι. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ‘εσύ’ έχεις να πεις για κάτι.

 Ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράσει τη γνώμη του και αν αισθάνεστε ότι είστε παθιασμένος και έχετε κάτι να πείτε, τότε μπορείτε να το κάνετε εύκολα γράφοντας γι’ αυτό, στο blog σας.

 

2. Μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο, ακόμα και ανώνυμα!

 Πιστεύετε ότι υπάρχουν μερικά πράγματα που πρέπει να αλλάξουν στην κοινωνία αλλά δεν θέλετε να πάρετε θέση; Πιστεύετε ότι πρέπει να αλλάξει ο τρόπος που λειτουργούν τα σχολεία, να σταματήσει η βία στα παιδιά, αλλά φοβάστε ότι αν εκφράσετε την άποψη σας θα επηρεάσει αρνητικά τη ζωή σας;

 

Δημιουργείστε ένα blog και μοιραστείτε τις σκέψεις σας ανώνυμα ή με διαφορετική ταυτότητα από την πραγματική.

 

 3. Μπορείς να γνωρίσεις χιλιάδες ανθρώπους από κάθε μέρος της γης!

 Ποιος δε θέλει φίλους που να είναι από τον ίδιο χώρο; Το blogging είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να συνδεθείτε με άλλους ανθρώπους, ανεξάρτητα από το που ζουν στον κόσμο.

Είναι γεγονός ότι οι άνθρωποι θέλουν να αλληλεπιδρούν με άλλους που μοιράζονται τα ίδια ενδιαφέροντα και τους αρέσει να μιλούν για τα ίδια πράγματα.

 Προσωπικά, έχω κάνει ήδη πολλούς νέους φίλους και έχω το blog μου μόλις 5 μήνες! Γιατί όχι και εσύ; Είναι απίστευτο και τόσο μαγικό! Ένα σχόλιο στο άρθρο μου ή ένα προσωπικό email ήταν μόνο η αρχή για να αποκτήσουμε μια πιο συχνή επικοινωνία.

 

4. Γνώρισε μια άλλη άποψη!

 Όταν συνδέεστε με άλλους ανθρώπους και μπείτε στον κόσμο του blogging, θα δείτε ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που τους ενδιαφέρει να ακούσουν αυτό που έχετε να πείτε.

Ψάχνοντας στη bloggογειτονιά θα βρείτε από άλλους bloggers μια διαφορετική άποψη από τη δική σας για το ίδιο θέμα ή οποία μπορεί να βοηθήσει ώστε να βελτιώσετε την κατανόηση σας και να δείτε τα πράγματα από μια νέα προοπτική.

 Μπορείτε να απαντήσετε στις ερωτήσεις που έχουν οι αναγνώστες σας και ακούγοντας τις παρατηρήσεις τους, να γίνεται ένας καλύτερος άνθρωπος.

 

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Mamaggela και περιμένουμε να μας στείλετε το link για το δικό σας blog! 

Ζητείται Μαμαδοπαρέα!

Για τη Χριστίνα ισχύουν δύο παροιμίες όπως γράφει στο blog της. «Ο έρωτας είναι τυφλός» και «μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λες». Και έτσι παρόλο που έχει γεννηθεί, έχει μεγαλώσει, έχει ζήσει, έχει εργαστεί στην Αθήνα και ποτέ δε σκεφτόταν να ζήσει κάπου αλλού, ξαφνικά βρέθηκε να μετακομίζει και να δημιουργεί οικογένεια στην Κρήτη.  

Η αλλαγή δεν ήταν εύκολη. Κάθε νέα αρχή και δύσκολη. Η Χριστίνα εξηγεί στο blog της: «Ξαφνικά ένιωσα πολύ απομονωμένη. Η δική μου οικογένεια και οι φίλοι βρίσκονταν στην Αθήνα. Στο Ηράκλειο, λόγω δουλειάς αρχικά και εγκυμοσύνης στη συνέχεια, δεν είχα παρά ένα πολύ μικρό κύκλο γνωστών και ακόμα λιγότερων μαμάδων. Έτσι αργά ένα βράδυ τον περασμένο Μάιο και εντελώς αυθόρμητα, έφτιαξα μια σελίδα στο facebook, τις CretaMums. ‘Οι CretaMums δημιουργήθηκαν για να φέρουν σε επαφή μαμάδες και παιδάκια που ζουν στο Ηράκλειο της Κρήτης, μέσα από κοινές βόλτες σε πάρκα και παιδικές χαρές’».

Στο τελευταίο της post στο blog της η Χριστίνα μας δίνει μια πληρέστερη εικόνα για το πώς έχουν εξελιχθεί πια οι CreataMums και μοιράζεται την ιστορία της Γιώτας που βρέθηκε κι εκείνη απομονωμένη στην Κρήτη μέχρι που γνωρίστηκε και η ίδια με τις Creta Mums: 

 

creta-mumsEίναι φανταστικό που μέσα από τις CretaMums γνώρισα τόσες μαμάδες και έκανα φίλες. Είναι υπέροχο που η Σοφία έχει άλλα παιδάκια να παίζει και εξελίσσεται σε ένα πολύ κοινωνικό κοριτσάκι. Είναι όμως ακόμα καλύτερο να ακούω από άλλες μαμάδες πως οι CretaMums άλλαξαν τη δική τους ζωή. Γιατί μπορεί όταν πρωτο-έφτιαξα την ομάδα των CretaMums οι στόχοι μου να ήταν “εγωιστικοί”, αλλά όλο αυτό έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Είμαστε πλέον “οικογένεια” και, όπως συμβαίνει σε όλες τις οικογένειες, φροντίζουμε όχι μόνο η καθεμιά τον εαυτό της, αλλά και η μια την άλλη. Μεγαλύτερη η ευθύνη, μεγαλύτερη όμως και η χαρά!

Αυτό το γράμμα μου το έστειλε η Γιώτα όταν διάβασε την “Ιστορία των CretaMums“. Η ιστορία της πολύ παρόμοια με τη δική μου: είναι κι εκείνη “ερωτική μετανάστρια” στο Ηράκλειο και ένιωσε απομονωμένη όταν έγινε μαμά, μακριά από την οικογένεια και τους φίλους της. Ανακάλυψε τυχαία τη σελίδα μας στο facebook και αισθάνθηκε την ανάγκη να μου γράψει. Αναδημοσιεύω το γράμμα της με την άδειά της, καταρχήν για να την ευχαριστήσω και μετά γιατί -όπως μου είπε η ίδια- θα ήθελε να γίνει παράδειγμα προς μίμηση για εκείνες τις μαμάδες που διστάζουν να μπουν σε μια ομάδα. Μη διστάζετε, θα επαναλάβω κι εγώ. Μπορεί να αλλάξει τη ζωή σας. Κυριολεκτικά!

Χθες το βράδυ, μόλις πια τελείωσα τις δουλειές μου, όσο μπορείς να πεις ότι τελείωσε μια Εργαζόμενη – Μητέρα – Σύζυγος τις δουλειές της, κάθισα στον υπολογιστή να χαζέψω λιγάκι. Όπως οι περισσότεροι, μπήκα πρώτα στο Facebook. Αμέτρητες ανακοινώσεις, διάφορα events φιλανθρωπικού ή μη χαρακτήρα, συναντήσεις και μια εικόνα ζεστής και κυρίως οικογενειακής ατμόσφαιρας. Όλα καλά και τέλεια, μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Τα περισσότερα από αυτά, για να μην πω όλα, οργανώνονται στην Αθήνα. Στην πόλη που μένω εγώ δεν είχε πέσει τίποτα στην αντίληψή μου. Ώσπου χθες το βράδυ βλέπω μια κοινοποίηση από μια φίλη μου για ένα bazaar φιλανθρωπικού χαρακτήρα στη Λότζια. Η κοινοποίηση αυτή προερχόταν από μια σελίδα, τις CretaMums. Είδα καλά ή πουλάκια κάνουν τα ματάκια μου; Υπάρχει μια σελίδα για μαμάδες εδώ στο Ηράκλειο; Δεν χάνω ευκαιρία, μπαίνω αμέσως στη σελίδα και κάνω like! Αρχίζω να σερφάρω ώσπου πέφτω στο γράμμα της ιδρύτριας της σελίδας που περιγράφει την ιστορία της και πως σκέφτηκε να φτιάξει την ομάδα των CretaMums. Λέω δεν γίνεται, κάποιο λάθος έχει γίνει, αυτή η ιστορία είναι κλεμμένη, έχουν γίνει μεν κάποιες αλλαγές, αλλά στην ουσία είναι κλεμμένη. Αυτή η ιστορία, αυτά τα συναισθήματα είναι δικά μου.

Με λίγα λόγια:

Ήρθα στην Κρήτη πριν δυο χρόνια και η αιτία είναι ένας μεγάλος και θυελλώδης έρωτας! Εκείνος Κρητικός, ελεύθερος επαγγελματίας, και το λέω γιατί έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απόφαση να είμαι αυτή που θα αφήσει τα δεδομένα της ζωής της πίσω στην Αθήνα (σαν απλή ιδιωτική υπάλληλος) και θα κλείσει τα μπογαλάκια της, τις ελπίδες της και τα όνειρά της σε μια βαλίτσα και θα μετακομίσει στην έδρα του αγαπημένου της. Στην αρχή επειδή είχα πιο πολύ ελεύθερο χρόνο και αργότερα επειδή ασχολιόμουν με τις προετοιμασίες του γάμου, ανεβοκατέβαινα Αθήνα – Ηράκλειο κάθε τρεις και λίγο, οπότε δεν καταλάβαινα τόσο πολύ την απουσία της οικογένειάς μου και των αγαπημένων μου. Που και που έτρωγα μια «φλασιά», κυρίως όταν η παρεούλα μου συγκεντρωνόταν για τα καθιερωμένα μας (φαγητό – ποτάκι – κους κους – επιτραπέζια παιχνίδια) κι εγώ παρούσα με την δύναμη του τηλεφώνου και της τεχνολογίας, αλλά στην ουσία απούσα…

Διαβάστε τη συνέχεια της ιστορίας στο blog της Χριστίνας! Ευχόμαστε η παρέα των CretaMums να μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο και να δημιουργηθούν πολλές τέτοιες όμορφες ομάδες σε όλα τα μέρη της Ελλάδας! 

Τι θέλω να θυμάμαι

Άραγε τι αναμνήσεις θα έχουν κάποτε τα παιδιά μας από εμάς ως γονείς; Το post που έγραψε η Δέσποινα για τη μητέρα της η οποία έφυγε πριν από ένα χρόνο, είναι η καλύτερη υπενθύμιση ότι οι απλές καθημερινές στιγμές που ζούμε με τα παιδιά μας, μπορεί να είναι αυτές που θα θυμούνται όταν εμείς θα έχουμε φύγει.   

ti-thelo-na-thimamaiΤο κειμενο αυτο το γραφω ενα χρονο απο την στιγμη που εφυγε η μητερα μου.  Παντα μου ελεγαν οτι ειναι δυσκολο να χασεις ενα γονιο αλλα οταν χασεις την μητερα ειναι πολυ δυσκολοτερο.  Και σημερα ξερω οτι εχουν δικιο.  Το λεω αυτο με σιγουρια και με την γνωση του πως ειναι να χανεις ενα γονιο.  Τον μπαμπα που τον λατρευα τον εχασα ξαφνικα στα 24 μου.  Το σοκ ηταν μεγαλο, αλλα το ξεπερασαμε γρηγορα, τουλαχιστο εμεις τα παιδια.  Η μαμα δεν το ξεπερασε ποτε.   Ηταν τοσο αγαπημενοι οι δυο τους κι αυτο φαινοταν τοσο απο τα διακριτικα πιτσι πιτσι μεταξυ τους και απο τα ματια τους.

Η ζωη συνεχιστηκε και η μαμα ηταν παντα η εννοια μας και η σκεψη μας. Ειχαμε ηδη φυγει απο το σπιτι κι εγω και η Τινα.  Η μαμα οσο ηταν νεα (και ηταν πολυ νεα για τα σημερινα δεδομενα, μολις 52 χρονων) κυκλοφορουσε, εκανε ταξιδια, ξεχνιοταν.  Παντα ομως ελεγε οτι ” οταν κλεινει η πορτα του σπιτιου μου ειμαι μονη μου με τον εαυτο μου.”  . Ηταν τοσο ανεξαρτητη και τοσο πεισματαρα (με την εννοια του οτι εκανε οτι ηθελε και δεν ακουγε κανενα)  ωστε πραγματικα δεν ειχε νοημα να προσπαθησουμε καν να την πεισουμε για κατι.  Καποια στιγμη φανηκε οτι υπηρχαν σημεια καταθλιψης.  Η καταθλιψη τα τελευταια χρονια συνδιαστηκε με μια εξελισσομενη ανοια που σε αυτους που γνωριζουν το βλεπουν αμεσως στα ματια της σε προσφατες φωτογραφιες.  Δεν εχει νοημα τωρα να καθομαι να αναλυω καταστασεις.  Η μαμα εζησε οπως ηθελε για πολλα πολλα χρονια και αγαπηθηκε.   Τις ραγδαιες τελευταιες εξελιξεις δεν θελω να τις θυμαμαι γιατι δεν ηταν ευχαριστες.

Να τι θελω να θυμαμαι:

Τοτε που μου εραψε την στολη της κολομπινας, μου στολισε τα μαλλια με  ροζ τουλινα φουντακια και με αφησε να βαλω και.. κραγιον!

Τοτε που καθομασταν διπλα διπλα σε ενα βραχακι στην Αλονησο κι εγω σκεφτομουν τι ομορφη μαμα που εχω!

Τοτε που ειχα μαθει απ’ εξω ενα ποιηματακι και οι θειες μου με παροτρυναν να το απαγγειλω μπροστα σε ΟΛΟΥΣ κι εκεινη εσκυβε και μου ελεγε στο αυτι: ” Ασημακη κανε τουμπα”

Τοτε που ξεχασε να βαλει βαρος πανω απο το καπακι της κατσαρολας με τα σαλιγκαρια και την επομενη τα μαζευαμε απο το ταβανι.

Τοτε που ερχοταν στην πορτα του δωματιου μας οταν ειμασταν μικρουλες τα βραδια και ελεγε.  Τελειωνετε πια με αυτο το παρλιακο την Μπικα! Η Μπικα ηταν ενα προιον της φαντασιας μας με την Τινα γυρω απο το οποιο πλαθαμε ιστοριες και αλλα φανταστικα προσωπα.

Οταν στο τρολεϋ σηκωνοταν εκεινη να δωσει την θεση της σε ηλικιωμενους, ποτε δεν ελεγε σηκω παιδι μου.  Ετσι μαθαινουν τα μαιμουδια τροπους.

Οταν μαζι δυσανασχετουσαμε στημενες στην μοδιστρα για προβα για να στεκεται ωραια το μαντω!

Οταν της ειπα οτι θα παω σινεμα με αγορι στα 14 και αφου με προετρεψε να βαλω κατι ομορφο ειπε ” Εχω εμπιστοσυνη στην κριση σου ” . Τοσο απλα.

 

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog άσπρο ⇒ 

Εμείς φταίμε!

Δεν γίνεται να διαβάσεις το κείμενο της Κατερίνας με τίτλο “Εγώ φταίω” και να μην σε ταρακουνήσει, να μην νιώσεις ένα μούδιασμα και ένα χαστούκι ταυτόχρονα!

Είναι από εκείνα τα κείμενα που τα σκέφτεσαι όλη την ημέρα και την επόμενη ημέρα και έχουν την δύναμη να σε κάνουν να σκεφτείς τα λάθη σου, να σε κάνουν να πεις εγώ φταίω, ακόμη και να σε ωθήσουν να προσπαθήσεις να διορθώσεις τα λάθη σου. Αλλά δυστυχώς δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα. Όχι μόνο για εμάς αλλά και για πολλούς άλλους γονείς εκεί έξω.

Σήμερα επιλέξαμε αντί να αναδημοσιεύσουμε μέρος της κύριας ανάρτησης όπως κάνουμε συνήθως να σας προτείνουμε να κατευθυνθείτε στο blog των KaPa. Me without you, tea without a biscuit και εκεί να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο, να δείτε τις ζωγραφιές του Γιώργου και του Άγγελου και μετά να διαβάσετε ΟΛΑ τα σχόλια.

Εκεί θα διαβάσετε και το σχόλιο της Άννας, της γνωστής μας δασκάλας που κάθε της ανάρτηση στο προσωπικό της ιστολόγιο είναι ένα δυνατό μάθημα για εμάς τους γονείς!

Αυτό το σχόλιο επιλέξαμε να αναδημοσιεύσουμε εδώ σήμερα:

DSC09617

Πως φαίνεσαι στα μάτια μου, όταν θυμώνεις. Άγγελος

 

Το κείμενο σου θα ήθελα να το δώσω σε κάποιους γονείς….

Σίγουρα όλοι κάνουν λάθη, όλοι θα φτάσουμε κάποια στιγμή στα όρια μας, θα τα ξεπεράσουμε…Παιδιά δεν έχω αλλά όταν θα αποκτήσω θα κάνω και εγώ λάθη.
Δουλεύοντας με παιδιά έχω βέβαια την ευκαιρία να τα προσέξω όλα αυτά περισσότερο και όταν γίνω μαμά να κάνω όσο το δυνατό λιγότερα λάθη ( γιατί οκ λάθη θα κάνω)

θα ήθελα εδώ να πω και κάποια παραδείγματα που έχω ακούσει απο τα παιδιά μου ή και απο γονείς μπροστά στα παιδιά…

Μια μαμά έσκισε το πασχαλινό καλαθάκι που έκανε το πρωτάκι της γιατι δε μπορούσε λέει να βάλει αυτή τη βλακεια στο σαλόνι
Η ιδια έσκισε την καρτα για τα γενέθλια ΤΗΣ γιατί το παιδί είχε βάλει δυό ν στη λέξη γενέθλια

Ενα άλλο παιδί μου ΄ζητησε να μη διορθώνω τα λάθη αν μπορώ γιατί η μαμά της είπε πως αν ξανακάνει λάθος θα τη διώξει απο το σπίτι γιατί ο μπαμπάς και η μαμά ντρεπονται που είναι παιδί τους

Μια άλλη μητέρα είπε μπροστά μου στο παιδί πως “Χαζό είναι , χαζό θα μείνει, μην ασχολείστε μαζί του κ.Αννα. Το μεγαλύτερο μου λάθος είναι αυτόοοο ( το παιδί)

Και τέλος δε θα ξεχάσω το παιδί πρώτης δημοτικού που μου είπε “Ετσι και αλλιως γραμμένο με έχουν οι γονείς μου και η μαμά μου με φωνάζει μα@@@κα.
Παιδιά στεναχωρημένα, παιδιά που έχουν τόσο ανάγκη απο μια καλή κουβέντα και μια αγκαλιά…Παιδιά που έρχονται και μπαίνουν στην αγκαλιά σου και κολλάνε εκεί…

Και εκνευρίζομαι με τους συναδέλφους που δεν ακουν, δεν και αγκαλιάζουν, δεν ασχολούνται…

Νιώθω τύψεις που δεν έχω πιάσει καποιους γονείς να τους μιλήσω. Να τους πω πως το παιδί τους πληγώνεται…αλλά κολλάω. Μίλησα μια φορα και η μαμά πήγε στο διευθυντή να κανει παράπονα για μένα που ανακατεύομαι….
Και πολλές φορές τα ίδια τα παιδιά μου λένε “μη το πείτε σε κανένα κυρία, θα με δείρουν”

Σε ευχαριστώ για το όμορφο κείμενο σου

 

… γιατί θέλουμε και μεις να σας εκνευρίσουμε με όσους δεν ακούν, δεν αγκαλιάζουν, δεν ασχολούνται, όπως εκνευριστήκαμε και μεις με άλλους αλλά και με τους εαυτούς μας! Για να τους στείλετε το κείμενο της Κατερίνας αντί μιας σατιρικής ατάκας ή μιας ειδυλλιακής ή συγκινητικής φωτογραφίας για να κερδίσετε το like τους. Εμείς οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί και όσοι είμαστε σε επαφή με τα παιδιά, έχουμε πιο σημαντική υποχρέωση να εκπληρώσουμε.

Πρέπει να καλλιεργήσουμε τον αυτοσεβασμό, την αυτοεκτίμηση και να γεμίσουμε τα παιδιά μας με αγάπη. Πρέπει να τα μάθουμε ότι εμείς φταίμε πρώτοι.  Να τα πάρουμε αγκαλιά και να τα σφίξουμε! Και αν όλα αυτά σας φαίνονται δύσκολα, ακολουθήστε την σκέψη της Κατερίνας:

“Θυμήσου: Τις πράξεις που σε πόνεσαν για να μην τις ξανακάνεις.

Κι ύστερα θυμήσου τον ήχο του παιδικού σου γέλιου και σκέψου ποιοι ήταν οι λόγοι που εκείνο το γέλιο έπαψε!”