Εξαδακτυλία

12/07/2011
By

 

Η Βάσω περιγράφει με απλό και περιεκτικό τρόπο τι είναι εξαδακτυλία και τη διαδικασία αντιμετώπισής της. Το μωράκι τους το οποίο γεννήθηκε με εξαδακτυλία και στα 4 άκρα, έχει πλέον χειρουργηθεί, έχει μεγαλώσει, έχει περπατήσει και χαίρει άκρας υγείας!  

Photo by Alison Curtis

Είναι η ανάπτυξη ενός επιπλέον δακτύλου σε ένα ή σε όλα τα άκρα.

Όταν έμεινα έγκυος ενημερώσαμε την γιατρό μου σχετικά με αυτή την κληρονομικότητα που υπάρχει από τον άντρα μου (ήταν εξαδάκτυλος σε όλα τα άκρα και του τα αφαίρεσαν όταν ήταν 16 μηνών).

Πράγματι όταν έκανα την εξέταση Β’ Επιπέδου ο γιατρός είδε ότι το μωρό είχε έξι δάκτυλα σε όλα τα άκρα. Συνεννοηθήκαμε για την γιατρό μου να μιλήσει με τον παιδοχειρουργό και να δούμε το ενδεχόμενο να γίνει το χειρουργείο με το που θα γεννιόταν το παιδί.

Όταν γέννησα είδαν ότι τα επιπλέον δάκτυλα του μωρού είχαν οστά και από ότι με ενημέρωσε ο παιδοχειρουργός δεν θα ήταν καλό να κάνει το παιδί ολική νάρκωση αμέσως μετά την γέννηση του. Θα έπρεπε να περιμένουμε λίγους μήνες έτσι ώστε ο οργανισμός του μωρού να μπορεί να δεχθεί την νάρκωση. (Τα παλιά χρόνια εάν δεν είχαν οστά τα δάκτυλα τους τα έδεναν με μια κλωστή και κάποια στιγμή έπεφταν μόνα τους).

Οι παιδίατροι και οι ορθοπεδικοί που είδαμε γι’ αυτό το θέμα μας είπαν ότι είναι εγχείρηση ρουτίνας μιας και είναι πολύ συχνό φαινόμενο στις μέρες μου να γεννιούνται παιδάκια με έξι δάκτυλα ειδικά σε ένα από όλα τα άκρα. Σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις αυτά τα παιδιά μπορεί να παρουσιάσουν κάποιο πρόβλημα στα νεφρά τους . Επίσης μας συστήσανε να το κάνουμε σε δημόσιο νοσοκομείο και αφού γίνει το μωρό 15 μηνών και μετά.

Εμείς επιλέξαμε το Παίδων Πεντέλης γιατί βρήκαμε μια πολύ καλή παιδοχειρουργό η οποία μας απάντησε σε όλες μας τις απορίες και εμένα προσωπικά μου συμπαραστάθηκε πάρα πολύ ψυχολογικά.

Εκεί κάναμε τις απαραίτητες ακτινογραφίες και εξετάσεις. Βάσει αυτών προχωρήσαμε στις επεμβάσεις. Το μόνο θέμα που είχαμε ήταν λόγω της ηλικίας της δεν θα μπορούσε να πάρει πολλές ώρες νάρκωση. Από ότι μας ενημέρωσαν οι αναισθησιολόγοι το πολύ σε δύο ώρες θα έπρεπε να είχε τελειώσει το χειρουργείο και το παιδί να είναι ξύπνιο. Επίσης μας εξήγησαν ότι τα μωρά έχουν ειδική μεταχείριση συγκριτικά με τα μεγαλύτερα παιδάκια μέσα στο χειρουργείο.

Την πρώτη επέμβαση τελικά την κάναμε όταν ήταν 3 μηνών…

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog Οι ιστορίες του μπαμπά μου και της μαμάς μου!!!

Πρώτο μπάνιο.

07/07/2011
By

Πόσα άλλαξαν στη ζωή του Τελευταίου και της οικογένειάς του – αλλά και της κουμπάρας του που πρωταγωνιστεί στο σημερινό post – από το πρώτο μπάνιο του 2007 ως το φετινό… Και ποιος ξέρει πόσα πρόκειται να αλλάξουν ως το πρώτο μπάνιο του 2012… Όπως γράφει o Τελευταίος και στον επίλογο: «Σε μια χρονιά μέσα κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί…»

Photo by Robert Wallace

2007
Το πρώτο μπάνιο το καλοκαίρι του 2007. Ο μικρός Ηλίας, ενός μόλις χρονών ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη θάλασσα. Με τα μικρά του ματάκια, εκστασιασμένος κοιτούσε το ατελείωτο νερό μπροστά του και προσπαθούσε να το πιεί! Χτυπούσε τα ποδαράκια και τα χεράκια του και γεμάτος χαρά δε χόρταινε το μπάνιο.

 

Κάποια στιγμή εκείνη τη μέρα, κι ενώ η παραλία μπροστά μας έμοιαζε σαν το μεγαλύτερο πειρασμό, χτύπησε το κινητό μου τηλέφωνο. Ήταν η κουμπάρα μου και τηλεφωνούσε από τη Ζάκυνθο. Μιλώντας με τη γυναίκα μου, η οποία της είπε χαριτολογώντας ότι τη ζηλεύει που είναι στο νησί και περνάει ωραία, απαντάει αυθόρμητα ότι θα προτιμούσε μια λιγότερο καλή παραλία αλλά να είναι με το παιδί της! Προσπαθούσε αρκετά χρόνια να αποκτήσει παιδί με το σύζυγό της, δυστυχώς όμως χωρίς αποτέλεσμα.

2009
Εκείνη τη χρονιά πηγαίνοντας για το πρώτο μπάνιο ήταν μαζί μας κι ο μικρός Ζήσης. Δυο πιτσιρίκια να τρέχουν πέρα δώθε στην παραλία ασταμάτητα κι εγώ με τη Γεωργία να παλεύουμε να τα συγκρατήσουμε. Με τα μικροσκοπικά τους μαγιό ήταν σαν πρωταγωνιστές σε μια πασαρέλα για μπόμπιρες που σε προδιαθέτουν να τους φιλάς για ατελείωτες ώρες. Τα παιχνίδια έδιναν κι έπαιρναν.

Το κινητό μου χτύπησε ξανά. Πάλι η κουμπάρα μου, από τη Χαλκιδική αυτή τη φορά. Το παράπονό της ήταν ακόμα μεγαλύτερο, ενώ οι προσπάθειές της συνεχιζόταν άκαρπες.

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog Τελευταίος… πάντα κι εμείς αναμένοντας να ακούσουμε τα ευχάριστα, τους στέλνουμε όλη μας τη θετική ενέργεια και τις καλύτερές μας ευχές! Με το καλό, όλα να πάνε καλά!

… και το ένα φέρνει το άλλο

04/07/2011
By

Με αφορμή την ενημέρωση που παρακολούθησε στο φροντιστήριο του γιου της για το σύστημα εισαγωγής στο πανεπιστήμιο, η Αναστασία γράφει σαν χείμαρρος, προβληματίζεται, μοιράζεται links για άρθρα και βίντεο που αφορούν την εκπαίδευση. Και τελικά μέσω όλων όσων γράφει αλλά και της καταπληκτικής φωτογραφίας που δημοσιεύσει στο τέλος και την ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτήν, μας υπενθυμίζει ότι «οι περιστάσεις είναι πολύ φορτισμένες με δυσκολίες και πρέπει να αρθούμε στο ύψος τους μαζί τους.»

Photo by Jong Soo(Peter) Lee

Μαμαδοσκέψεις. Προχθές μας είχαν ενημέρωση, μαθητές και γονείς, στο φροντιστήριο του γιου μου για το σύστημα εισαγωγής στο πανεπιστημιο, τις κατευθύνσεις και τα πεδία, τις σχολές και όσο μπορούσαν φυσικά τις επαγγελματικές συνθηκες και προοπτικές όσων επαγγελμάτων κυρίως ενδιεφεραν τα παιδιά. Μια τυπική συναντηση, την οποία πολλα παιδια και γονείς παρακολουθούν μαλλον καθε χρόνο.
Σε ιδανικές συνθήκες αυτές τις ενημερωτικές συναντησεις θα ήταν πολύ καλό να τις πραγματοποιεί το δημόσιο σχολείο και ελπίζω καποτε να το δούμε κι αυτό στην Ελλάδα.

Εκτός απο αυτήν καθεαυτήν την ενημέρωση είχαν ενδιαφερον κι άλλα πραγματα. Το πώς, ας πούμε, οι γονείς μετέφεραν με ανησυχία κάτι μάλλον κοινό ή τουλαχιστον όχι ασυνηθιστο πια, την εικόνα των παιδιών τους που δεν εχουν αποφασίσει μεχρι και την τρίτη λυκείου ποια σχολή, ποιες σχολές θελουν να δηλώσουν. Θα πεις εύκολο είναι; Ιδιαίτερα στις τωρινες συνθηκες με πόση σιγουριά να κατευθυνεσαι πρόσω ολοταχώς για μια κατευθυνση; Βεβαια αν κάτι το αγαπας πολύ, αν είσαι φτιαγμενος για αυτό, το πραγμα αλλαζει. Το ακολουθείς και δε πα να σου λενε ότι είναι εγγυημενη η ανεργία, κορεσμενο το επαγγελμα, καπου στον κόσμο θα ασκήσεις αυτό που αγαπάς. Μωρε γερό κι ευτυχισμενο να είναι το παιδί και ας δουλεψει όπου μπορεί, θελει και βρει.
Αν και στ’αλήθεια κάτι που σκεφτόμαστε πιο πολύ μαμαδες και μπαμπαδες καμια φορα δεν είναι νομίζω που δεν ξερουμε τα παιδια μας ποια σχολή θελουν να δηλώσουν, αλλα κάτι άλλο. Που δεν εχουν, αν δεν εχουν ή δεν το ξερουμε εμείς, μια αγαπη ιδιαίτερη σε ενα μάθημα, ενα κόλλημα βρε παιδί μου, να πουν αυτό το μάθημα, αυτο το αντικείμενο το γουσταρω πολύ. Να πω όμως την αλήθεια; Καμιά φορα το εχουν αυτό το μάθημα, το εχουν αυτό που ονειρευονται, αλλα δεν θελουν να το πουν στους γονείς τους. Αμα ξεραμε τι λενε στους φίλους τους θα μεναμε έκπληκτοι, ετσι νομίζω.

Κι όσο το σκεφτομαι ενα καλό μπορεί να το εχει η κρίση. Πού οι εποχες που πίεζαν ασφυκτικά οι γονείς τα παιδια να ακολουθήσουν ενα επαγγελμα που κατα τη γνώμη τους εχει κύρος, καταξίωση, λεφτα εννοούσαν κυρίως δηλαδή αλλα δεν το ελεγαν ετσι, το ελεγαν «σιγουριά και εξασφαλιση». Τωρα, σε γενικές γραμμες, παει αυτό, ποια σιγουριά, ποια εξασφάλιση… Καλό είναι αυτό, θα πεις; Σε καμια περίπτωση πλην μιας, όταν όλα εχουν ρίσκο το ρίσκο αυτού που τουλαχιστον αγαπας ανταγωνίζεται επι ίσοις όροις όλα τα υπόλοιπα, τουλαχιστον. Και πιο ευκολα ίσως ενα παιδί σήμερα μπορεί να πει αυτό θελω να κάνω. Τι να του αντιταξεις; Την ανυπαρκτη σιγουριά του ποιού αλλου;

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog της Αναστασίας ΚΑΛΗΜΕΡΑ, όλη μέρα…

τα φώτα στο βάθος του ορίζοντα

01/07/2011
By

Η ζωή είναι στιγμές. Και σήμερα η Νiemandsrose που έγραψε το post αποκτήνωση που σας παρουσιάσαμε πρόσφατα, περιγράφει με το δικό της μοναδικό τρόπο τη δεύτερη δυνατότερη στιγμή που έζησε με τη μικρή της κόρη. Και μας καθηλώνει…

Photo by Luis Argerich

Η πιο δυνατή στιγμή στην κοινή μας ζωή, και για μένα και για εκείνη, τη λιγοστή ζωή που έχουμε ως τώρα ζήσει μαζί, αλλά που είναι οι πιο συγκλονιστικοί τριάντα μήνες της ζωής μου, οι τριάντα πιο καθοριστικοί μήνες της δικής της ζωής, είναι όταν τη γέννησα, την είδα, την αγκάλιασα, τη θήλασα. Που όλα μαζί λογαριάζονται ως τη μία ενιαία και αδιαίρετη ευτυχία της μητρότητας.

Η επόμενη πιο δυνατή στιγμή στη ζωή μας, για μένα, ήταν μια νύχτα του περσινού καλοκαιριού. Μια νύχτα στα παράλια της νότιας Κρήτης. Είχαμε στήσει τη σκηνή μας. Πιο δίπλα είχαν ανάψει μια μικρή φωτιά. Εγώ κι εκείνη πιο παράμερα. Την πήρα αγκαλιά και ξαπλώσαμε σ’ ένα ψαθάκι παράλληλα με την ακτογραμμή. Εγώ με την πλάτη στην άμμο. Εκείνη με την πλάτη στην κοιλιά μου. Έτσι είναι και έτσι πρέπει να’ ναι η σχέση μας: η μαμά πιο κοντά στο χώμα, στο θάνατο, το παιδί πιο κοντά στη μήτρα, στη ζωή. Κοιτούσαμε μια τα αστέρια εκεί ψηλά, μια το βουνό στα δεξιά μας, μια τη θάλασσα στ’ αριστερά μας. Της έδειχνα τον ουράνιο θόλο τη νύχτα, την κορυφογραμμή της γης, το κύμα της θάλασσας στα βράχια. Που όλα μαζί λογαριάζονται ως τη μία, ενιαία και αδιαίρετη ομορφιά του κόσμου.

Ανασηκώθηκα. Την έβαλα να καθήσει ανάμεσα στα πόδια μου και τα τύλιξα γύρω απ’ το κορμάκι της. Η πλάτη μου στους αγαπημένους, η πλάτη της στην αγαπημένη της. Πίσω απ’ τη πλάτη μας πρέπει να βρίσκεται αγάπη. Με τα βλέμματά μας στραμμένα κατά τον ορίζοντα. Γύρισα το κεφάλι μου, αναζητώντας στο σκοτάδι που έσπαγαν οι φλόγες, το πρόσωπο του αδελφού μου. Θυμάσαι ρε όταν ήμαστε μικρά που μας έλεγαν οι γέροι πως φαίνεται η Λιβύη από ‘δω; Το θυμόταν. Κοιτούσα λαίμαργα το απέραντο μαύρο προσπαθώντας να διακρίνω τα φωτάκια μιας άλλης ηπείρου. Τα είδαμε ποτέ τα φώτα της Λιβύης; Η μνήμη δεν βοηθούσε. Τα είδαμε ποτέ; Ο καιρός δε βοηθούσε. Τα είδαμε ποτέ; Θα μπορούσαν να φαίνονται; Τα είδαμε ποτέ; Μπορεί τα φωτάκια να μη φαίνονταν έτσι κι αλλιώς. Μπορεί να φαίνονταν μόνο αν είχε απανεμιά και καθαρό ουρανό. Μπορεί να τα είδες και να μη τα θυμάσαι. Μπορεί και να μην τα είδες. Τι σημασία είχε; Η λογική βοηθούσε λίγο. Το συναίσθημα τελικά βοήθησε περισσότερο.

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της Niemandsrose. Οι σκέψεις της στον επίλογο θα σας συγκινήσουν…

Σκέψεις για ένα δεύτερο παιδί

27/06/2011
By

Όλοι λατρέψαμε το πρώτο μας παιδί, σκεφτήκαμε ότι δεν θα ξαναγαπήσουμε το ίδιο ξανα άλλο πλάσμα, έτσι και η σκιουρομανούλα. Και σήμερα στην πρωτόγνωρη οικονομική κρίση που βιώνουμε πως σκέφτεται μία μητέρα την πιθανότητα για ακόμη ένα παιδί; Μήπως η αγάπη επεκτείνει τα όρια των δυνατοτήτων μας;

Photo by Pyno Moscato

Η κοινή φράση «Ένα παιδί ίσον κανένα» τριγυρίζει στο μυαλό μου, και δε με αφήνει. Οι γύρω μου, ελάχιστοι, που αποκτούν δεύτερο παιδί μιλούν για μια κατάσταση απάλευτη ειδικά αν πρόκειται για εργαζόμενες μητέρες. Από την άλλη τώρα είναι η ώρα αν θέλω πρώτον τα παιδιά μου να έχουν μια λογική διαφορά ηλικίας και να έχουν μια κάποια σχέση μεταξύ τους και εγώ κάποιο στιγμή στα επόμενα πέντε χρόνια να βγω βράδυ από το σπίτι. Ο καθένας μεγαλώνει τα παιδιά του όπως θέλει και μπορεί. Εγώ ακόμα δεν τον έχω αφήσει χωρίς έναν από τους δυο μας τα βράδια, και υπολογίζω πως τόσο θα μου πάρει και για το δεύτερο παιδί να το σκεφτώ. Δεν αντιλέγω πως τόσα και τόσα παιδιά μεγάλωσαν καλά και με άλλους τρόπους. Αυτός είναι ο δικός μας.
Νιώθω πιεσμένη με το ένα παιδί ως έχει.

Δεν έχω ώρα που να είναι δική μου, δουλεύω πολλές ώρες και νιώθω τύψεις, κάποιες φορές εκνευρίζομαι με τον άντρα μου για πράγματα που αν δεν υπήρχε το παιδί δεν θα έδινα καν σημασία. Υποθέτω πως αυτά θα μεγιστοποιηθούν με ένα δεύτερο παιδί που θα έχει κι αυτό ανάγκες επιτακτικές όπως κι ο σκιου, που θα κάνει το συνεχές, κουραστικό πρόγραμμα ενός νηπίου ακόμα πιο κλειστό και δύσκολο.
Από την άλλη άρχισα να ζηλεύω κοιλίτσες. Στην αρχή το έκανα από καθαρά ωφελιμιστικούς λόγους, δεν μου έδιναν πια καμία σημασία, σα να μην υπήρχα, ενώ όταν ήμουν έγκυος ήμουν το κέντρο του κόσμου. Τώρα ξέρω πως αυτό δεν θα ξανασυμβεί. Και έγκυος να είμαι, πάλι το κέντρο του κόσμου θα είναι ο σκιουράκος.

Αλλά έχω την σωματική λαχτάρα για ένα ακόμα πλάσμα που θα φωλιάσει στα σωθικά μου από μια ιερή στιγμή έρωτα και θα μεγαλώσει εκεί, σπιθαμή σπιθαμή μέχρι να γίνει ανθρωπάκι. Με συναρπάζει η ιδέα, η διαδικασία, το κορμί μου. Βιολογικό ρολόι το λένε και χτυπάει…

… διαβάστε τη συνέχεια και τα τελικά συμπεράσματα της σκιουρομανούλας στην ανάρτησή της… και μια φράση που σε συνδυασμό με  μια χθεσινή εκπομπή των Πρωταγωνιστών στην τηλεόραση, μας έβαλε σε σοβαρές σκέψεις!

Γονιός

23/06/2011
By

Προχθές που είμασταν στην ΕΤ3 η δημοσιογράφος μας εξέφρασε την απορία της ότι οι μπαμπάδες δεν συνηθίζουν να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, πόσο μάλλον να τα καταγράφουν!

Και όμως οι μπαμπάδες που βρίσκονται στα blogs αν και μπορεί να μην γράφουν καθημερινά τα συναισθήματά τους και να προτιμούν να γεμίζουν το blog τους με πολιτικά, αθλητικά, κοινωνικά σχόλια…  όταν αποφασίζουν να γράψουν μια ανάρτηση γεμάτη παιδιά, σκέψεις για την οικογένεια και τον ρόλο του πατέρα, το κάνουν τόσο αυθόρμητα, τόσο απλά, τόσο αληθινά και με ενθουσιασμό.

Απολαύστε τον Ioannis Skordopoutsoglou από την Θεσσαλονίκη στην ανάρτησή του για … τον ξανθό Θεό Θώρ και τον μικρό Πάμπλο:

Πριν προχωρήσετε στην ανάγνωση του κειμένου τονίζω ότι:
Είμαι αθεράπευτα και υπερβολικά ανορθόγραφος. Αν έχετε μανία με την ορθογραφία καλό θα ήταν για να μη πάθετε κανά εγκεφαλικό να την κάνετε από αυτή τη σελίδα.

Είμαι μάλλον ο πλέον αναρμόδιος. Αλλά είπα να γράψω 5 πράγματα για την εμπειρία μου μέχρι τώρα σα γονιός. Ξέρω γω…Μπορεί να φανούν χρήσιμα. Πιο πολύ πάντως το κάνω για να καθαρίσει λίγο το κεφάλι μου να ξέρετε.
Για όσους δε γνωρίζουν έχω δυο υπέροχους ντελικανήδες στο σπίτι. Το ξανθό Θεό Θώρ και τον μικρό Πάμπλο (από τον Γκαρσία). Ο πρώτος ονομάστηκε έτσι λόγω πλούσιας ξανθιάς κόμης η οποία συνδυάζεται με ένα σφυρί που έχουμε και το κοπανάμε όπου βρούμε. Να σας δείξω:
Αυτός είναι ο Θωρ.

 

Η μικρή παρένθεση (από τον Γκαρσία) είναι επεξηγηματική και σημαίνει ότι ο μικρός Πάπλο είναι Πάμπλο λόγω του εν λόγω κυρίου και όχι λόγω κάποιας ιντελεκτιουελ καταστάσεως (Νερούδα, Πικάσο κ.α.). Ο άλλος Πάμπλο που συμπαθούμε είναι ο Κοντρέρας αλλά εμείς επιμένουμε στον Γκαρσία.

Αντίστοιχα έχουμε τον Θωρ (παρατηρήστε την κόμη, επίσης στη φώτο το καταπληκτικό ειναι ότι έχω καταφέρει να την τραβήξω σε κίνηση με το κινητό και έχω και το πόδι ενός τύπου):

 

Η μικρή παρένθεση (από τον Γκαρσία) είναι επεξηγηματική και σημαίνει ότι ο μικρός Πάπλο είναι Πάμπλο λόγω του εν λόγω κυρίου και όχι λόγω κάποιας ιντελεκτιουελ καταστάσεως (Νερούδα, Πικάσο κ.α.). Ο άλλος Πάμπλο που συμπαθούμε είναι ο Κοντρέρας αλλά εμείς επιμένουμε στον Γκαρσία.

Αντίστοιχα έχουμε τον Θωρ (παρατηρήστε την κόμη, επίσης στη φώτο το καταπληκτικό ειναι ότι έχω καταφέρει να την τραβήξω σε κίνηση με το κινητό και έχω και το πόδι ενός τύπου):

 

Όπως αντιλαμβάνεστε από τις ονομασίες που έχω δώσει στα παιδιά μου είμαι λίγο, ότι να ναι μπαμπάς. Αλλά όσο ότι να ναι και να είσαι κάποιες καταστάσεις νομίζω μένουν ίδιες.

Πάμε να τις δούμε.
Όταν γεννήθηκε ο Θωρ ήμουν ενθουσιασμένος αλλά πιστεύω ήμουν ακόμα παιδί. Δεν ήξερα. Όταν ήρθε στο σπίτι ενθουσιάστηκα. Μετά από τρεις ημέρες όμως ένοιωθα ότι κάποιος φιλοξενούμενος είναι στο σπίτι και δε φεύγει. Γιατί δε μπορούσα να ακολουθήσω ότι έκανα κάθε μέρα. Η καθημερινότητα σου αλλάζει τόσο πολύ μέσα σε λίγα λεπτά που είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταλάβεις τι γίνεται. Δύσκολη κατάσταση γιατί δεν ήξερα τι να κάνω. Καλώς ή κακώς στο παρελθόν όταν είχα μια δύσκολη κατάσταση σε κάποιον απευθηνόμουν. Στους γονείς, στα αδέρφια, σε κάποιο φίλο. Κάτι τέλος πάντων. Τώρα δε μπορείς να αντιληφθείς τι γίνεται. Κανείς επίσης δεν είναι σε θέση να σου δώσει κάτι παραπάνω από κάποιες συμβουλές. Ότι επίσης ωριμάζεις πολύ απότομα είναι μεγάλη αλήθεια. Βρέθηκα ξαφνικά να προσέχω μάλλον υπερβολικά τον εαυτό μου. Για παράδειγμα στο δρόμο με το αμάξι, όχι πως ποτέ πήγαινα σαν τον παλαβό αλλά, από την γέννηση του Θωρ και μετά ήμουν ακόμα πιο προσεκτικός. Η αίσθηση ευθύνης απέναντι σε κάποιον άλλον σε κάνει έτσι. Σκέφτεσαι αμά πάθω κάτι τι θα γίνουν αυτοί; Έτσι θα τους αφήσω;
Και φτάνουμε εδώ. Στο αίσθημα ευθύνης.
Πέφτει βαρύ. Δεν είναι κάτι που έχεις συνηθίσει. Ειδικά αν μόλις έχεις κλείσει τα 29. Θα μου πεις ρε φίλος είσαι 29 και δεν είσαι ακόμα ώριμος;Όχι δεν είσαι. Τουλάχιστο δεν είσαι για να κάνεις ένα παιδί. Αλλά αυτό έρχεται! Δε σε περιμένει, δε το επέλεξες αλλά…έρχεται. Στην αρχή λοιπόν νομίζεις ότι η όλη κατάσταση είναι κάτι σαν όλα αυτά που περνάς μέχρι τότε. Θέλω να πω σε όλους έχουν τύχει καταστάσεις που τις βρίσκουν δύσκολες. Κάνουν λίγο υπομονή, το παλεύουν, περνάει και εντάξει. Πάμε για την επόμενη. Έλα ντε που δεν είναι έτσι. Ο μικρός δεν ήρθε για να περάσει. Ήρθε για να μείνει.
Με όλα αυτά που λέω δεν εννοώ ότι το παιδί δεν το ήθελα-προς ΘΕΟΥ! Λέω ότι μου ήταν δύσκολο να καταλάβω τι πρέπει να κάνω και επίσης δεν είχα αντιληφθέι ποιό είναι το αίσθημα ευθύνης απέναντι του. Στις εκκλήσεις μου για βοήθεια είχα απαντήσεις όλων των ειδών:
«Θα πρέπει τώρα να αναλάβεις τις ευθύνες σου» (Ποιές είναι ρε παιδιά; Να τις αναλάβω αλλά τι να κάνω; Ποιό είναι το σωστό;)…

… οι υπόλοιπες απαντήσεις, μαζί με πολλές ακόμη σκέψεις και προβληματισμούς και φωτογραφίες στην ανάρτηση του Ioannis Skordopoutsoglou.

ο επόμενος πατέρας;

 

Χρόνια πολλά Μπαμπά…δες!

18/06/2011
By

Τρίτη Κυριακή του Ιουνίου σήμερα και είναι η γιορτή του Πατέρα!

Θέλοντας να τιμήσουμε τους μπαμπάδες που γιορτάζουν, ετοιμάσαμε ένα post-αφιέρωμα με νέα ή παλαιότερα αγαπημένα κείμενα για τους μπαμπάδες, τις σκέψεις τους, το ρόλο τους, τα συναισθήματά τους…

Photo by Gilzee

Και ξεκινάμε με το Ενας μπαμπάς γράφει ποίημα για την κόρη του από την Newagemama:

«Μετά την επιτυχία του ποιήματος που έγραψε για τη μητέρα του, ο ποιητής που κρύβεται μέσα στον αγαπημένο μου πήρε θάρρος κι άρχισε να εμφανίζει κι άλλες, “κρυμμένες” μέχρι σήμερα, δημιουργίες. Αυτή εδώ γράφτηκε λίγους μήνες μετά τη γέννηση της μεγάλης μας γοργονίτσας και αντανακλά όλα εκείνα τα έντονα συναισθήματα που φέρνει η γέννηση του πρώτου παιδιού (και μάλιστα κοριτσιού) στη ζωή ενός μπαμπά της νέας εποχής.»

Η συνέχεια εδώ

——————————–

Κι άλλος ένας μπαμπάς που γράφει για την κόρη του: Η ιστορία του μπαμπά Σταύρου!!! από το blog Οι ιστορίες της μαμάς μου & του μπαμπά μου:

«Όταν γεννήθηκε η Ειρήνη έζησα την πιο συγκλονιστική εμπειρία και την πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Η Ειρήνη μου ξυπνάει πολλά συναισθήματα. Δίπλα της ξαναγίνομαι παιδί.»

Η συνέχεια εδώ

——————————–

Οι σκέψεις του philos, με διαφορά ενός χρόνου κάθε φορά, από το blog του Σκέφτομαι άρα υπάρχω:

2007: H γιορτή της μητέρας τέλειωσε….

«Τι θέλει ένας πατέρας ως δώρο στις μέρες μας? Ένα δωράκι? Ένα τραπέζι με την οικογένειά του? Μία ανθοδέσμη? ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ! Θέλουμε πιο απλά πράγματα…» Η συνέχεια εδώ

2008: Ένας περήφανος πατέρας!

«Απλά μου άρεσε η φωτογραφία και την έβαλα γιατί τις τελευταίες ημέρες πραγματικά δεν τον χορταίνω έτσι ήρεμος, υγιής, γελαστός, υπάκουος, ορεξάτος, ομιλητικότατος (και ας λέει ακόμα «καμαγιά» αντί για «μακρυά») και παιχνιδιάρης (τι μανία και αυτή με τους αστυνόμους και τους κλέφτες!) που είναι.» Η συνέχεια εδώ

2009: Changes

«Πριν λίγα χρόνια με έπαιρναν φίλοι τηλέφωνο να πάω στο τάδε σουπερμάρκετ που είχε προσφορά το Τζώννυ ή 20 κουτάκια μπύρας με 5 ευρώ… και πήγαινα…
… χθες με πηρε ο πατέρας μου να μου πει ότι στο νέο σουπερμάρκετ έχουν προσφορά τις πάνες… και φυσικά και πήγα και πάλι…» Η συνέχεια εδώ

——————————–

Αν μεγάλωνα πάλι το παιδί μου από Vassilis Online:

«Η Diane μέσα σε μερικές αράδες έχει καταφέρει να αποτυπώσει όλες εκείνες τις σκέψεις που κάνουμε εμείς οι γονείς για τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, πως τους συμπεριφερόμαστε, για τις ημέρες και το χρόνο που χάνουμε όταν δεν παίζουμε μαζί τους….»

Η συνέχεια εδώ

——————————–

Χρόνια Πολλά στη μάνα που παλεύει μόνη… από mpompires.com:

«Για να πω κι άλλη αλήθεια, δεν είμαι πολύ φανατική αυτού του είδους των γιορτών. Βρίσκω να ‘χουν λίγη ουσία και πολύ εμπορικότητα. Δηλαδή, τί θα πει γιορτή του πατέρα ή των ερωτεύμένων ή η μέρα της αρκούδας…;; Εγώ κάθε μέρα χαίρομαι και γιορτάζω που εχω τον πατέρα μου. Αλλά, αν αποτελεί αφορμή να γίνονται όμορφα πράγματα, τότε δέχομαι την ύπαρξη μιας τέτοιας μέρας. Ένας φίλος, λόγω της ημέρας λοιπόν, μου έστειλε το παρακάτω κείμενο.»

Η συνέχεια εδώ

——————————–

Κυριακή – Γιορτή του ΠΑΤΕΡΑ! από Το blog μιας Μαμάς:

«Εδώ και χρόνια οι μπαμπάδες άλλαξαν! Η πατρική εικόνα θέλει τους μπαμπάδες με ένα παιδί αγκαλιά, με ένα μωρό κοιμισμένο στον ώμο τους! Τα μεγάλα τους χέρια δεν τα φοβούνται πια τα παιδιά, γιατί πια δεν χτυπάνε, αλλά χαιδεύουν και παίζουν με τα παιδιά τους!»

Η συνέχεια εδώ

——————————–

Για να μην ξεχνάμε κάποιους μπαμπάδες που δεν θα είναι αύριο μαζί με τα παιδιά τους να γιορτάσουν: Ένας πατέρας μαχαιρώνεται στο κέντρο της Αθήνας από Spicy Life:

«Μου πήρε πολύ ώρα για να μπορέσω να αρχίσω να γράφω λίγα από αυτά που περνούν από το μυαλό μου, από τη στιγμή που διάβασα την είδηση για τη εν ψυχρώ δολοφονία ενός πατέρα! Και περνούν διάφορα που μπλέκονται μεταξύ τους. Πλέον όμως είμαι εξοργισμένη και αρχίζω να γράφω χωρίς να κοιτάω τύπους, ευγένειες, ευπρεπισμούς και δήθεν, γι’ αυτό όσοι παρεξηγήστε εύκολα, καλύτερα μη συνεχίσετε παρακάτω.»

Η συνέχεια εδώ

——————————–

Και τέλος διαβάστε τα αγαπημένα post των μπαμπάδων bloggers που έχουμε ήδη δημοσιεύσει στο Μαμά…δες, Μπαμπά…δες κάνοντας κλικ στην ετικέτα mpampades. Οι σκέψεις των μπαμπάδων και ο τρόπος γραφής τους θα σας συγκινήσουν.

Read more »

Κυριακή.

14/06/2011
By

Διαβάζοντας τις τελευταίες αναρτήσεις του Τελευταίος διαπιστώνει κανείς πόσο πολύ μπορεί να επηρεαστεί η ψυχολογία ενός πατέρα από τις δυσάρεστες οικονομικές εξελίξεις στην χώρα μας. Οι δύσκολες στιγμές στην ζωή μας όμως θέλουν να βρίσκουμε μικρές ευτυχισμένες στιγμές που να μας δίνουν αισιοδοξία και δύναμη. Με τέτοιες όμορφες οικογενειακές στιγμές γέμισε μια Κυριακή του ο Tελευταίος:

photo by Τελευταίος

Πρωί πρωί σήμερα δεν ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Αντί αυτού, πήρα τα δυο μου αγόρια και χουζουρέψαμε αρκετή ώρα. Το τι γέλια και τι παιχνίδια μου κάνανε είναι απερίγραπτο.

Μετά κατέβηκα στον κήπο του πατέρα μου απέναντι κι έκανα μια μικρή επιδρομή. Μάζεψα αμπελόφυλλα, η κυρά Γεωργία σήμερα ήθελε να φτιάξει σαρμαδάκια. Είχε σηκωθεί από νωρίς και ζύμωσε ψωμί.

Ζεστό ζεστό όπως ήταν δεν μπόρεσα να κρατηθώ. Μια φέτα αχνιστή, με λάδι και ρίγανη, συνοδεία με τυρί κι ένα κρεμμύδι.

Αλλά επειδή ακολούθησε κι άλλη φέτα, βγάλε και το μερίδιο για τους δικούς μου, ένεκα δε και της πρωινής επιδρομής (έχουμε και λίγο φιλότιμο!), πάει το ένα το καρβέλι!

Μετά βγήκαν και τα σαρμαδάκια. Γέμισαν οι αισθήσεις μου χρώματα, μυρωδιές κι αρώματα….

 

… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog του Τελευταίος και πείτε του μια καλησπέρα… και αυτός μπορεί να σας ανταμείψει αναρτώντας ένα από τα πολύ όμορφα διηγήματα που γράφει, όπως η ομορφιά!

Τα πρέπει και τα θέλω

10/06/2011
By

Πρώτη γνωριμία με το blog Titikaki Tsomp-Tsomp σήμερα, που δημιούργησε η titi lala ως ένα προσωπικό ημερολόγιο, για να καταγράψει όσα αξίζει να θυμάται.  Ας δούμε τι έχει να πει για τα πρέπει και τα θέλω, και πώς χειρίστηκε το θέμα αυτό όταν η κόρη της αποφάσισε να ανοίξει το συρτάρι και να πετάξει όλα τα φρεσκοπλυμένα και καλοσιδερωμένα ρούχα στο πάτωμα!

Photo by Ross Belmont

Πρέπει να θέλω? Ή μήπως θέλω και πρέπει?Από μικρή κάθε φόρα που κάποιος μου έλεγε τι πρέπει να κάνω, κατέβαζα τα μούτρα μου και έκανα του κεφαλιού μου..Στην περίοδο της εφηβικής επανάστασης,αποφάσισα να μην ξαναακολουθήσω τα πρέπει και να πράττω μόνο «θέλω». Είχα γράψει παντού την φράση του Οδυσσέα Ελύτη «πιάσε το πρέπει από το γιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι» και κάθε που λιγοψυχούσα την διάβαζα και έπαιρνα κουράγιο..

Μεγαλώνοντας οι δυνάμεις μου λιγόστευαν, κατέβαζα τα μούτρα μου και έκανα αυτό που έπρεπε..Όσο περνούσαν τα χρόνια τα πρέπει έσταζαν σιγά σιγά στην ψυχή μου και την μόλυναν ανεπανόρθωτα,διαπίστωσα ότι αυτό που πολεμούσα ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός. Ήμουν ένα μεγαλοπρεπέστατο πρέπει από την κορφή ως τα νύχια!!Ήμουν ένα πρέπει που πιο πρέπει δεν γίνεται..Και τα θέλω που διαλαλούσα τόσα χρόνια τι ήταν?μασκαρεμένα πρέπει.Ήταν μασκαρεμένα πρέπει.

Βρε λες να συμβιβαστώ?αφού πρέπει, δεν πρέπει?

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog Τitikaki Τsomp-Τsomp!