Διακοπές με στιγμές μέσα από τα μάτια των παιδιών, που έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα!

18/08/2011
By

Ο Νίκος Βαράκης, παιδίατρος αλλά και πατέρας, περιγράφει τις φετινές διακοπές με την οικογένειά του και μας κάνει να αναγνωρίσουμε πολλά κοινά στοιχεία με τις καλές, τις αστείες αλλά και τις δύσκολες στιγμές και των δικών μας διακοπών!

Photo by Robert Wallace

Επιτέλους, άρχισαν αυτές οι υπέροχες ατελείωτες μέρες των διακοπών. Οι μέρες που λες και έχουν περισσότερες από μόνο 24ώρες. Προλαβαίνεις να κάνεις τόσα πολλά και πάλι έχεις χρόνο να κοιμηθείς, να παίξεις με τα παιδιά, να διαβάσεις, να γράψεις, να πιείς και να φας μαζί με αγαπημένα σου πρόσωπα. Να ακούσεις ιστορίες και να μοιραστείς εμπειρίες. Είναι απαραίτητες αυτές οι ριμάδες οι διακοπές.
Φέτος την παρέα μας φιλοξένησε η Κέρκυρα. Σπίτι συγγενικό, τα ξαδέρφια να παίζουν ατελείωτες ώρες και να προσπαθούν να ανακτήσουν όσο χρόνο ήταν χώρια από πέρσι.

Καλά παιδιά, ομοιοαναθρεμμένα. Κάνουν τις σκανδαλιές τους, κάνουν φασαρία, όμως ακούν τους γονείς τους και κατανοούν τους κανόνες. Πως κυλάει ο χρόνος! Νερό σε ποτάμι που περνά και χάνεται. Σκληρός μα και γλυκός συνάμα, δίνει νόημα στα μικρά καθημερινά. Στις υπέροχες στιγμές που μας χαρίζει το ταξίδι μας σε αυτό τον κόσμο. Πότε ήμασταν εμείς οι υπακούοντες (ή συχνότερα ανυπακούοντες) και πότε γίναμε αυτοί που καλούμαστε να θέτουμε τους κανόνες του παιχνιδιού που καλούμε καθημερινότητα;

«Τρία πράγματα σιχαίνομαι» ακούω την συμβία μου να λέει με αυστηρό ύφος στον Ερμή! «Την βία, το ψέμα και την γκρίνια…»

Η λίστα της δεν είναι τόσο μικρή, όμως για αυτή την φάση που διανύουν τα μικρά μας, αρκεί. Κάποιες στιγμές εκνευρισμού μεταξύ τους, συνήθως όχι για σοβαρό λόγο, στα πλαίσια του παιχνιδιού, δεν διστάζουν να σηκώνουν χέρι. Πιο συχνά ο Ερμής, εξού και ο αποδέκτης του μαθήματος. Όχι πως υστερεί πολύ η Χαρούλα. Οπότε καλώς ήταν η αυτήκοη μάρτυς της νουθεσίας.

Κάποιες άλλες στιγμές, ευτυχώς σπανιότερες, καταφεύγουν σε αθώα μικρά ψέματα για να αποφύγουν τις συνέπειες των πράξεών τους. Μικρά και αθώα που όμως δικαιολογούν το ψέμα σαν πρακτική.

Μια άλλη πρακτική τέλος, των τελευταίων βδομάδων είναι η γκρίνια.

Διαβάστε τη συνέχεια του post στο blog pediatre!  

Kαρχαρίες ή χρυσόψαρα;

25/07/2011
By

Καθημερινά μας δίνεται πολλές φορές η ευκαιρία να διδάξουμε στα παιδιά πώς να σκέφτονται σωστά. Ας δούμε πώς η newagemama κατάφερε μέσα από μία υπέροχη ιστορία, να βοηθήσει την κόρη της να εστιάζεται σε θετικότερες σκέψεις και να χαλαρώνει. 

Photo by Allan Lee

Είναι κάποιες νύχτες που η μεγάλη μου γοργονίτσα δυσκολεύεται να αποκοιμηθεί γιατί, όπως λέει, “κάνει ανήσυχες σκέψεις”. Προσπαθώ να τη βοηθήσω να εστιαστεί σε μια όμορφη εικόνα ή ανάμνηση και να αποκοιμηθεί μ΄ αυτήν, αλλά ο πολυπράγμων νους της δεν ηρεμεί και τη φορτώνει μ΄ένα σωρό ερωτηματικά και απορίες. Μέχρι που είχα την έμπνευση να επιστρατεύσω το παράδειγμα του καρχαρία και του Ινδιάνου από την παρακάτω ιστορία του σπουδαίου δασκάλου και συγγραφέα Άλαν Κοέν, που φαίνεται πώς απάντησε σε πολλές από τις απορίες της και της έδωσε ένα πολύ πειστικό επιχείρημα για να εκπαιδεύσει το νου της στο θετικό τρόπο σκέψης.

“Πόσο μεγάλος γίνεται αυτός ο καρχαρίας;” ρώτησε ο Ρίτσαρντ που λατρεύει τα ενυδρεία. “Εξαρτάται από το μέγεθος του ενυδρείου σου” του απάντησε ο πωλητής. “Αν τον κρατήσεις σ΄αυτόν το μικρό χώρο θα μείνει 20 πόντους. Αν όμως τον αφήσεις στον ωκεανό, τότε θα γίνει αρκετά μεγάλος για να σε φάει”.

Οι καρχαρίες, όπως και τα χρυσόψαρα, μεγαλώνουν ανάλογα με το μέγεθος του περιβάλλοντος που τους προσφέρεται. Το ίδιο και οι σκέψεις. Δώσε στις θετικές ή στις αρνητικές σου σκέψεις χώρο και τροφή και θα διαμορφώσουν τη ζωή σου.

Διαβάστε τη συνέχεια του post στο Newagemama.com!

Συμβουλές για ένα super παιδικό πάρτι!!!

21/07/2011
By

Η Ιουλιέτα Νταβέλα, που έχει γράψει το σημερινό μας post είναι φοιτήτρια λογοθεραπείας και αρθρογράφος στο online περιοδικό Ladynews. Εργάζεται επίσης σε παιδότοπο και η οργάνωση παιδικών πάρτι είναι κάτι που γνωρίζει πολύ καλά. Πιστεύει ότι τα παιδικά πάρτι είναι απαραίτητα για τα παιδιά: «Είναι τα ρούχα στη βαλίτσα των αναμνήσεων τους. Τα χαμόγελα και η χαρά τους εκείνες τις ώρες είναι ότι πιο πολύτιμο έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου!!!»

Photo by Pink Sherbet Photography

Τα γενέθλια του παιδιού σου είναι κοντά και θέλεις να κάνεις εκείνη την ημέρα να μοιάζει μαγική, μοναδική, ανεπανάληπτη, αξέχαστη… αλλά δεν ξέρεις πως;

Δεν είναι δύσκολο (!!!) φτάνει να έχεις διάθεση και όρεξη!

Αρχικά το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να κάνεις είναι να βρεις μια ημερομηνία που να βολεύει εσένα και τους καλεσμένους σου. Μην έρθουν και είναι όλη την ώρα με το ρολόι στο χέρι. Αυτό δεν θα είναι ωραίο ούτε για σένα αλλά ούτε και για κείνους!

Το επόμενο βήμα σου είναι να διαλέξεις το θέμα του πάρτι. Μπορείς να επιλέξεις, αν είναι κορίτσι το θέμα να είναι πριγκίπισσα, χιονάτη, κοκκινοσκουφίτσα και άλλα πολλά. Αν είναι αγόρι μπορείς να επιλέξεις, batman, superman…

Η διάθεση από τα χρώματα που θα γεμίσει το σπίτι θα είναι μαγική.

Παράδειγμα: αν το θέμα σας είναι κοκκινοσκουφίτσα, μπορείτε να φτιάξετε τις προσκλήσεις με κόκκινο χρώμα, να έχετε κρεμάσει κόκκινες κορδέλες σε όλο το χώρο. Τα δωράκια που θα δώσετε στο τέλος στα παιδάκια των φίλων σας μπορείτε να τα βάλετε μέσα σε καλάθια ψάθινα, όλα αυτά θα θυμίζουν κάτι από κοκκινοσκουφίτσα. Ακόμη μπορείτε να έχετε και τα σερβίτσια σας στο ανάλογο χρώμα!

Το θέμα που θα επιλέξετε, αν επιλέξετε, μην ξεχάσετε να το γράψετε και στην πρόσκληση. Οι προσκλήσεις είναι μια πολύ σημαντική διαδικασία. Θα πρέπει να είναι από τα πρώτα πράγματα που χρειάζεται να φροντίσετε. Έτσι θα δώσετε στους καλεσμένους σας την δυνατότητα να προετοιμαστούν και να είναι συνεπείς στο κάλεσμά σας!

Αφού θα έχετε ρυθμίσει όλα αυτά, ας περάσουμε στο θέμα του φαγητού. Αν μαγειρέψετε εσείς, μερικές ωραίες προτάσεις για τα παιδιά είναι:

  • τυροπιτάκια,
  • λουκανικοπιτάκια,
  • πιτσάκια,
  • μπιφτεκάκια,
  • τοστάκια,
  • τυροκροκροκέτες,
  • πατατοκροκέτες και
  • ντιπ καρότο – αγγούρι

Για τους συνοδούς μερικές γρήγορες και γευστικές προτάσεις είναι:

  • πατατούλες φούρνου,
  • μπιφτεκάκια σχάρας,
  • σουφλέ ζυμαρικών,
  • σαλάτα ρόκα παρμεζάνα,
  • σαλάτα του καίσαρα και
  • μπόμπες.

Όσον αφορά τα ποτά, για τους μικρούς μας φίλους καλό θα ήταν πορτοκαλάδα χωρίς ανθρακικό. Για τους μεγάλους μπορείτε να έχετε τα πάντα, από αναψυκτικά μέχρι κρασιά!

Ένα άλλο σημαντικό κομμάτι είναι η επιλογή της τούρτας. Αν επιλέξετε θέμα για το πάρτι τότε είναι πολύ εύκολο, γιατί η τούρτα θα κυμαίνεται στο ίδιο μοτίβο. Αν όχι βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει και συμβουλευτείτε τον ζαχαροπλάστη σας!!!

Ας πάμε τώρα στο πιο διασκεδαστικό κομμάτι του πάρτι: τη μουσική!

Μπορείτε να μαζέψετε όλα τα τραγούδια που σας αρέσουν και τα έχετε σκορπισμένα σε πολλά σιντί σε ένα ώστε να μην χρειάζεται να είστε συνέχεια απασχολημένη μ αυτό!

Επιλέξτε τραγούδια και για τους μικρούς και για τους μεγάλους!!! Τραγούδια που σε προϊδεάζουν να χορέψεις και να περάσεις όμορφα!
Πράγματα που χρειάζεται ακόμα να φροντίσεις, αλλά είναι προαιρετικά:

  • τον κλόουν, αν θέλεις να έχεις, πρέπει να τον κλείσεις μέρες πριν και αν δεν ξέρεις που θα βρεις, μπορείς να ρωτήσεις κάποια φίλη σου που έκανε πριν από σένα πάρτι και είχε ή να μπεις στο ίντερνετ και να γράψεις κλόουν. Και αμέσως θα βρεις!!!
  • Μπαλόνια με ήλιον, μπορείς να παραγγείλεις για να έχεις μια σούπερ ουαου διακόσμηση!
  • Κομφετί, την ώρα που σβήνει το μωρό τα κεράκια του, το σκας και έτσι δίνεις μεγαλύτερο κέφι και ζωντάνια! Είναι αλήθεια μαγικό!!!

Μην ξεχάσεις!

Τα δωράκια στο τέλος για τους καλεσμένους σου!

Και όταν επιτέλους η ώρα φτάσει, βάλε τη μουσική δυνατά και ο χώρος θα γεμίσει παιδικές μυρωδιές!!!

Καλή διασκέδαση… και χρόνια πολλάάάάάά !!!!!!

 

Ευχαριστούμε την Ιουλιέτα που μοιράστηκε αυτές τις χρήσιμες ιδέες μαζί μας κι ελπίζουμε να φιλοξενήσουμε σύντομα και άλλο της post!

Όταν τα παιδιά της μαμάς WAHM είναι προσχολικής ηλικίας και μένουν στο σπίτι

18/07/2011
By

Αν και το σημερινό post προέρχεται από το blog Μητέρες και Εργασία από το σπίτι που απευθύνεται σε εργαζόμενες μητέρες που διατηρούν επαγγελματική δραστηριότητα με έδρα το σπίτι τους, οι ιδέες που περιγράφονται μπορούν να αξιοποιηθούν από όλους τους γονείς! Ας μάθουμε λοιπόν από την εμπειρία των μαμάδων που λόγω επαγγέλματος είναι ιδιαίτερα οργανωτικές και ας αξιοποιήσουμε τα μυστικά τους!

Photo by Nixter

Εργασία στο σπίτι σημαίνει πολύωρη συνύπαρξη με τα παιδιά της οικογένειας. Ποιες, όμως, είναι οι ιδιαιτερότητες κάθε ηλικιακής περιόδου; Πώς οργανώνουμε τον χρόνο μας όταν το παιδί είναι συνέχεια μαζί μας;

• Τα μικρότερα παιδιά κοιμούνται στη διάρκεια της ημέρας. Οργανώστε το πρόγραμμά σας γύρω από τις ώρες ύπνου και φαγητού.

• Τις πρωινές ώρες είναι πιο ξεκούραστα και είναι πιο εύκολο να απασχοληθούν μόνα τους για κάποιο χρονικό διάστημα.

• Εργαστείτε το βράδυ αφού κοιμηθούν τα παιδιά αλλά μην υπερβάλλετε. Μετά από λίγο η κούραση της ημέρας υποχωρεί και μπορεί να σας παρασύρει η υπερένταση αλλά και η δημιουργικότητα της δουλειάς. Φυλάξτε δυνάμεις και περιφρουρήστε τον ύπνο σας. Η μαμά WAHM χρειάζεται ύπνο και ξεκούραση!

• Αφήστε τις εργασίες που δεν απαιτούν ειδικές συνθήκες για τις ώρες που είναι ξύπνια. Για παράδειγμα, μην κάνετε επαγγελματικά τηλεφωνήματα τη στιγμή που τα παιδιά παίζουν δίπλα σας και δεν έχετε την απαιτούμενη ησυχία.

• Αν συμβεί κάτι έκτακτο την ώρα του παιχνιδιού ή του φαγητού, έχετε μερικές «εκπλήξεις» έτοιμες. Αν πρέπει οπωσδήποτε να απαντήσετε το τηλέφωνο, δώστε στα παιδιά ένα ιδιαίτερο παιχνίδι. Ο γιος μου άνοιγε τα συρτάρια με τα ρούχα μας και απασχολούταν πολλή ώρα ήσυχος ενώ έκανα κάτι έκτακτο με ησυχία. Φυσικά μετά έβρισκα ένα βουνό κάλτσες στο πάτωμα αλλά είχε απασχοληθεί πολύ περισσότερο με αυτές παρά με κάποιο οικείο παιχνίδι που δεν είχε πια μεγάλο ενδιαφέρον.

Για πολλά περισσότερα μικρά μυστικά, διαβάστε τη συνέχεια στο blog Μητέρες και Εργασία από το σπίτι!

Εξαδακτυλία

12/07/2011
By

 

Η Βάσω περιγράφει με απλό και περιεκτικό τρόπο τι είναι εξαδακτυλία και τη διαδικασία αντιμετώπισής της. Το μωράκι τους το οποίο γεννήθηκε με εξαδακτυλία και στα 4 άκρα, έχει πλέον χειρουργηθεί, έχει μεγαλώσει, έχει περπατήσει και χαίρει άκρας υγείας!  

Photo by Alison Curtis

Είναι η ανάπτυξη ενός επιπλέον δακτύλου σε ένα ή σε όλα τα άκρα.

Όταν έμεινα έγκυος ενημερώσαμε την γιατρό μου σχετικά με αυτή την κληρονομικότητα που υπάρχει από τον άντρα μου (ήταν εξαδάκτυλος σε όλα τα άκρα και του τα αφαίρεσαν όταν ήταν 16 μηνών).

Πράγματι όταν έκανα την εξέταση Β’ Επιπέδου ο γιατρός είδε ότι το μωρό είχε έξι δάκτυλα σε όλα τα άκρα. Συνεννοηθήκαμε για την γιατρό μου να μιλήσει με τον παιδοχειρουργό και να δούμε το ενδεχόμενο να γίνει το χειρουργείο με το που θα γεννιόταν το παιδί.

Όταν γέννησα είδαν ότι τα επιπλέον δάκτυλα του μωρού είχαν οστά και από ότι με ενημέρωσε ο παιδοχειρουργός δεν θα ήταν καλό να κάνει το παιδί ολική νάρκωση αμέσως μετά την γέννηση του. Θα έπρεπε να περιμένουμε λίγους μήνες έτσι ώστε ο οργανισμός του μωρού να μπορεί να δεχθεί την νάρκωση. (Τα παλιά χρόνια εάν δεν είχαν οστά τα δάκτυλα τους τα έδεναν με μια κλωστή και κάποια στιγμή έπεφταν μόνα τους).

Οι παιδίατροι και οι ορθοπεδικοί που είδαμε γι’ αυτό το θέμα μας είπαν ότι είναι εγχείρηση ρουτίνας μιας και είναι πολύ συχνό φαινόμενο στις μέρες μου να γεννιούνται παιδάκια με έξι δάκτυλα ειδικά σε ένα από όλα τα άκρα. Σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις αυτά τα παιδιά μπορεί να παρουσιάσουν κάποιο πρόβλημα στα νεφρά τους . Επίσης μας συστήσανε να το κάνουμε σε δημόσιο νοσοκομείο και αφού γίνει το μωρό 15 μηνών και μετά.

Εμείς επιλέξαμε το Παίδων Πεντέλης γιατί βρήκαμε μια πολύ καλή παιδοχειρουργό η οποία μας απάντησε σε όλες μας τις απορίες και εμένα προσωπικά μου συμπαραστάθηκε πάρα πολύ ψυχολογικά.

Εκεί κάναμε τις απαραίτητες ακτινογραφίες και εξετάσεις. Βάσει αυτών προχωρήσαμε στις επεμβάσεις. Το μόνο θέμα που είχαμε ήταν λόγω της ηλικίας της δεν θα μπορούσε να πάρει πολλές ώρες νάρκωση. Από ότι μας ενημέρωσαν οι αναισθησιολόγοι το πολύ σε δύο ώρες θα έπρεπε να είχε τελειώσει το χειρουργείο και το παιδί να είναι ξύπνιο. Επίσης μας εξήγησαν ότι τα μωρά έχουν ειδική μεταχείριση συγκριτικά με τα μεγαλύτερα παιδάκια μέσα στο χειρουργείο.

Την πρώτη επέμβαση τελικά την κάναμε όταν ήταν 3 μηνών…

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog Οι ιστορίες του μπαμπά μου και της μαμάς μου!!!

Πρώτο μπάνιο.

07/07/2011
By

Πόσα άλλαξαν στη ζωή του Τελευταίου και της οικογένειάς του – αλλά και της κουμπάρας του που πρωταγωνιστεί στο σημερινό post – από το πρώτο μπάνιο του 2007 ως το φετινό… Και ποιος ξέρει πόσα πρόκειται να αλλάξουν ως το πρώτο μπάνιο του 2012… Όπως γράφει o Τελευταίος και στον επίλογο: «Σε μια χρονιά μέσα κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί…»

Photo by Robert Wallace

2007
Το πρώτο μπάνιο το καλοκαίρι του 2007. Ο μικρός Ηλίας, ενός μόλις χρονών ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη θάλασσα. Με τα μικρά του ματάκια, εκστασιασμένος κοιτούσε το ατελείωτο νερό μπροστά του και προσπαθούσε να το πιεί! Χτυπούσε τα ποδαράκια και τα χεράκια του και γεμάτος χαρά δε χόρταινε το μπάνιο.

 

Κάποια στιγμή εκείνη τη μέρα, κι ενώ η παραλία μπροστά μας έμοιαζε σαν το μεγαλύτερο πειρασμό, χτύπησε το κινητό μου τηλέφωνο. Ήταν η κουμπάρα μου και τηλεφωνούσε από τη Ζάκυνθο. Μιλώντας με τη γυναίκα μου, η οποία της είπε χαριτολογώντας ότι τη ζηλεύει που είναι στο νησί και περνάει ωραία, απαντάει αυθόρμητα ότι θα προτιμούσε μια λιγότερο καλή παραλία αλλά να είναι με το παιδί της! Προσπαθούσε αρκετά χρόνια να αποκτήσει παιδί με το σύζυγό της, δυστυχώς όμως χωρίς αποτέλεσμα.

2009
Εκείνη τη χρονιά πηγαίνοντας για το πρώτο μπάνιο ήταν μαζί μας κι ο μικρός Ζήσης. Δυο πιτσιρίκια να τρέχουν πέρα δώθε στην παραλία ασταμάτητα κι εγώ με τη Γεωργία να παλεύουμε να τα συγκρατήσουμε. Με τα μικροσκοπικά τους μαγιό ήταν σαν πρωταγωνιστές σε μια πασαρέλα για μπόμπιρες που σε προδιαθέτουν να τους φιλάς για ατελείωτες ώρες. Τα παιχνίδια έδιναν κι έπαιρναν.

Το κινητό μου χτύπησε ξανά. Πάλι η κουμπάρα μου, από τη Χαλκιδική αυτή τη φορά. Το παράπονό της ήταν ακόμα μεγαλύτερο, ενώ οι προσπάθειές της συνεχιζόταν άκαρπες.

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog Τελευταίος… πάντα κι εμείς αναμένοντας να ακούσουμε τα ευχάριστα, τους στέλνουμε όλη μας τη θετική ενέργεια και τις καλύτερές μας ευχές! Με το καλό, όλα να πάνε καλά!

… και το ένα φέρνει το άλλο

04/07/2011
By

Με αφορμή την ενημέρωση που παρακολούθησε στο φροντιστήριο του γιου της για το σύστημα εισαγωγής στο πανεπιστήμιο, η Αναστασία γράφει σαν χείμαρρος, προβληματίζεται, μοιράζεται links για άρθρα και βίντεο που αφορούν την εκπαίδευση. Και τελικά μέσω όλων όσων γράφει αλλά και της καταπληκτικής φωτογραφίας που δημοσιεύσει στο τέλος και την ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτήν, μας υπενθυμίζει ότι «οι περιστάσεις είναι πολύ φορτισμένες με δυσκολίες και πρέπει να αρθούμε στο ύψος τους μαζί τους.»

Photo by Jong Soo(Peter) Lee

Μαμαδοσκέψεις. Προχθές μας είχαν ενημέρωση, μαθητές και γονείς, στο φροντιστήριο του γιου μου για το σύστημα εισαγωγής στο πανεπιστημιο, τις κατευθύνσεις και τα πεδία, τις σχολές και όσο μπορούσαν φυσικά τις επαγγελματικές συνθηκες και προοπτικές όσων επαγγελμάτων κυρίως ενδιεφεραν τα παιδιά. Μια τυπική συναντηση, την οποία πολλα παιδια και γονείς παρακολουθούν μαλλον καθε χρόνο.
Σε ιδανικές συνθήκες αυτές τις ενημερωτικές συναντησεις θα ήταν πολύ καλό να τις πραγματοποιεί το δημόσιο σχολείο και ελπίζω καποτε να το δούμε κι αυτό στην Ελλάδα.

Εκτός απο αυτήν καθεαυτήν την ενημέρωση είχαν ενδιαφερον κι άλλα πραγματα. Το πώς, ας πούμε, οι γονείς μετέφεραν με ανησυχία κάτι μάλλον κοινό ή τουλαχιστον όχι ασυνηθιστο πια, την εικόνα των παιδιών τους που δεν εχουν αποφασίσει μεχρι και την τρίτη λυκείου ποια σχολή, ποιες σχολές θελουν να δηλώσουν. Θα πεις εύκολο είναι; Ιδιαίτερα στις τωρινες συνθηκες με πόση σιγουριά να κατευθυνεσαι πρόσω ολοταχώς για μια κατευθυνση; Βεβαια αν κάτι το αγαπας πολύ, αν είσαι φτιαγμενος για αυτό, το πραγμα αλλαζει. Το ακολουθείς και δε πα να σου λενε ότι είναι εγγυημενη η ανεργία, κορεσμενο το επαγγελμα, καπου στον κόσμο θα ασκήσεις αυτό που αγαπάς. Μωρε γερό κι ευτυχισμενο να είναι το παιδί και ας δουλεψει όπου μπορεί, θελει και βρει.
Αν και στ’αλήθεια κάτι που σκεφτόμαστε πιο πολύ μαμαδες και μπαμπαδες καμια φορα δεν είναι νομίζω που δεν ξερουμε τα παιδια μας ποια σχολή θελουν να δηλώσουν, αλλα κάτι άλλο. Που δεν εχουν, αν δεν εχουν ή δεν το ξερουμε εμείς, μια αγαπη ιδιαίτερη σε ενα μάθημα, ενα κόλλημα βρε παιδί μου, να πουν αυτό το μάθημα, αυτο το αντικείμενο το γουσταρω πολύ. Να πω όμως την αλήθεια; Καμιά φορα το εχουν αυτό το μάθημα, το εχουν αυτό που ονειρευονται, αλλα δεν θελουν να το πουν στους γονείς τους. Αμα ξεραμε τι λενε στους φίλους τους θα μεναμε έκπληκτοι, ετσι νομίζω.

Κι όσο το σκεφτομαι ενα καλό μπορεί να το εχει η κρίση. Πού οι εποχες που πίεζαν ασφυκτικά οι γονείς τα παιδια να ακολουθήσουν ενα επαγγελμα που κατα τη γνώμη τους εχει κύρος, καταξίωση, λεφτα εννοούσαν κυρίως δηλαδή αλλα δεν το ελεγαν ετσι, το ελεγαν «σιγουριά και εξασφαλιση». Τωρα, σε γενικές γραμμες, παει αυτό, ποια σιγουριά, ποια εξασφάλιση… Καλό είναι αυτό, θα πεις; Σε καμια περίπτωση πλην μιας, όταν όλα εχουν ρίσκο το ρίσκο αυτού που τουλαχιστον αγαπας ανταγωνίζεται επι ίσοις όροις όλα τα υπόλοιπα, τουλαχιστον. Και πιο ευκολα ίσως ενα παιδί σήμερα μπορεί να πει αυτό θελω να κάνω. Τι να του αντιταξεις; Την ανυπαρκτη σιγουριά του ποιού αλλου;

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog της Αναστασίας ΚΑΛΗΜΕΡΑ, όλη μέρα…

τα φώτα στο βάθος του ορίζοντα

01/07/2011
By

Η ζωή είναι στιγμές. Και σήμερα η Νiemandsrose που έγραψε το post αποκτήνωση που σας παρουσιάσαμε πρόσφατα, περιγράφει με το δικό της μοναδικό τρόπο τη δεύτερη δυνατότερη στιγμή που έζησε με τη μικρή της κόρη. Και μας καθηλώνει…

Photo by Luis Argerich

Η πιο δυνατή στιγμή στην κοινή μας ζωή, και για μένα και για εκείνη, τη λιγοστή ζωή που έχουμε ως τώρα ζήσει μαζί, αλλά που είναι οι πιο συγκλονιστικοί τριάντα μήνες της ζωής μου, οι τριάντα πιο καθοριστικοί μήνες της δικής της ζωής, είναι όταν τη γέννησα, την είδα, την αγκάλιασα, τη θήλασα. Που όλα μαζί λογαριάζονται ως τη μία ενιαία και αδιαίρετη ευτυχία της μητρότητας.

Η επόμενη πιο δυνατή στιγμή στη ζωή μας, για μένα, ήταν μια νύχτα του περσινού καλοκαιριού. Μια νύχτα στα παράλια της νότιας Κρήτης. Είχαμε στήσει τη σκηνή μας. Πιο δίπλα είχαν ανάψει μια μικρή φωτιά. Εγώ κι εκείνη πιο παράμερα. Την πήρα αγκαλιά και ξαπλώσαμε σ’ ένα ψαθάκι παράλληλα με την ακτογραμμή. Εγώ με την πλάτη στην άμμο. Εκείνη με την πλάτη στην κοιλιά μου. Έτσι είναι και έτσι πρέπει να’ ναι η σχέση μας: η μαμά πιο κοντά στο χώμα, στο θάνατο, το παιδί πιο κοντά στη μήτρα, στη ζωή. Κοιτούσαμε μια τα αστέρια εκεί ψηλά, μια το βουνό στα δεξιά μας, μια τη θάλασσα στ’ αριστερά μας. Της έδειχνα τον ουράνιο θόλο τη νύχτα, την κορυφογραμμή της γης, το κύμα της θάλασσας στα βράχια. Που όλα μαζί λογαριάζονται ως τη μία, ενιαία και αδιαίρετη ομορφιά του κόσμου.

Ανασηκώθηκα. Την έβαλα να καθήσει ανάμεσα στα πόδια μου και τα τύλιξα γύρω απ’ το κορμάκι της. Η πλάτη μου στους αγαπημένους, η πλάτη της στην αγαπημένη της. Πίσω απ’ τη πλάτη μας πρέπει να βρίσκεται αγάπη. Με τα βλέμματά μας στραμμένα κατά τον ορίζοντα. Γύρισα το κεφάλι μου, αναζητώντας στο σκοτάδι που έσπαγαν οι φλόγες, το πρόσωπο του αδελφού μου. Θυμάσαι ρε όταν ήμαστε μικρά που μας έλεγαν οι γέροι πως φαίνεται η Λιβύη από ‘δω; Το θυμόταν. Κοιτούσα λαίμαργα το απέραντο μαύρο προσπαθώντας να διακρίνω τα φωτάκια μιας άλλης ηπείρου. Τα είδαμε ποτέ τα φώτα της Λιβύης; Η μνήμη δεν βοηθούσε. Τα είδαμε ποτέ; Ο καιρός δε βοηθούσε. Τα είδαμε ποτέ; Θα μπορούσαν να φαίνονται; Τα είδαμε ποτέ; Μπορεί τα φωτάκια να μη φαίνονταν έτσι κι αλλιώς. Μπορεί να φαίνονταν μόνο αν είχε απανεμιά και καθαρό ουρανό. Μπορεί να τα είδες και να μη τα θυμάσαι. Μπορεί και να μην τα είδες. Τι σημασία είχε; Η λογική βοηθούσε λίγο. Το συναίσθημα τελικά βοήθησε περισσότερο.

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της Niemandsrose. Οι σκέψεις της στον επίλογο θα σας συγκινήσουν…

Σκέψεις για ένα δεύτερο παιδί

27/06/2011
By

Όλοι λατρέψαμε το πρώτο μας παιδί, σκεφτήκαμε ότι δεν θα ξαναγαπήσουμε το ίδιο ξανα άλλο πλάσμα, έτσι και η σκιουρομανούλα. Και σήμερα στην πρωτόγνωρη οικονομική κρίση που βιώνουμε πως σκέφτεται μία μητέρα την πιθανότητα για ακόμη ένα παιδί; Μήπως η αγάπη επεκτείνει τα όρια των δυνατοτήτων μας;

Photo by Pyno Moscato

Η κοινή φράση «Ένα παιδί ίσον κανένα» τριγυρίζει στο μυαλό μου, και δε με αφήνει. Οι γύρω μου, ελάχιστοι, που αποκτούν δεύτερο παιδί μιλούν για μια κατάσταση απάλευτη ειδικά αν πρόκειται για εργαζόμενες μητέρες. Από την άλλη τώρα είναι η ώρα αν θέλω πρώτον τα παιδιά μου να έχουν μια λογική διαφορά ηλικίας και να έχουν μια κάποια σχέση μεταξύ τους και εγώ κάποιο στιγμή στα επόμενα πέντε χρόνια να βγω βράδυ από το σπίτι. Ο καθένας μεγαλώνει τα παιδιά του όπως θέλει και μπορεί. Εγώ ακόμα δεν τον έχω αφήσει χωρίς έναν από τους δυο μας τα βράδια, και υπολογίζω πως τόσο θα μου πάρει και για το δεύτερο παιδί να το σκεφτώ. Δεν αντιλέγω πως τόσα και τόσα παιδιά μεγάλωσαν καλά και με άλλους τρόπους. Αυτός είναι ο δικός μας.
Νιώθω πιεσμένη με το ένα παιδί ως έχει.

Δεν έχω ώρα που να είναι δική μου, δουλεύω πολλές ώρες και νιώθω τύψεις, κάποιες φορές εκνευρίζομαι με τον άντρα μου για πράγματα που αν δεν υπήρχε το παιδί δεν θα έδινα καν σημασία. Υποθέτω πως αυτά θα μεγιστοποιηθούν με ένα δεύτερο παιδί που θα έχει κι αυτό ανάγκες επιτακτικές όπως κι ο σκιου, που θα κάνει το συνεχές, κουραστικό πρόγραμμα ενός νηπίου ακόμα πιο κλειστό και δύσκολο.
Από την άλλη άρχισα να ζηλεύω κοιλίτσες. Στην αρχή το έκανα από καθαρά ωφελιμιστικούς λόγους, δεν μου έδιναν πια καμία σημασία, σα να μην υπήρχα, ενώ όταν ήμουν έγκυος ήμουν το κέντρο του κόσμου. Τώρα ξέρω πως αυτό δεν θα ξανασυμβεί. Και έγκυος να είμαι, πάλι το κέντρο του κόσμου θα είναι ο σκιουράκος.

Αλλά έχω την σωματική λαχτάρα για ένα ακόμα πλάσμα που θα φωλιάσει στα σωθικά μου από μια ιερή στιγμή έρωτα και θα μεγαλώσει εκεί, σπιθαμή σπιθαμή μέχρι να γίνει ανθρωπάκι. Με συναρπάζει η ιδέα, η διαδικασία, το κορμί μου. Βιολογικό ρολόι το λένε και χτυπάει…

… διαβάστε τη συνέχεια και τα τελικά συμπεράσματα της σκιουρομανούλας στην ανάρτησή της… και μια φράση που σε συνδυασμό με  μια χθεσινή εκπομπή των Πρωταγωνιστών στην τηλεόραση, μας έβαλε σε σοβαρές σκέψεις!