Να που μια ασήμαντη αφορμή έδωσε την δυνατότητα στην Λίτσα να κάνει μια αναδρομή στο σχολικό της παρελθόν και να θυμηθεί τα σχολεία της σε Ελλάδα αλλά και Γερμανία. Να θυμηθεί περιστατικά και διαφορετικά σχολικά συστήματα: στο διάβασμα, στην σχέση δασκάλων μαθητών, στον τρόπο διδασκαλίας… και στο τέλος της ανάρτησης ξεκινάει ένας διάλογος με μνήμες πολλές από πολλές αναγνώστριες της, που ελπίζουμε να τον ενισχύσετε ακόμη περισσότερο κάτω από την ανάρτηση της L.
Στο βάθος φαίνεται η κεντρική αυλή του σχολείου
Εχθές στην εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη ήταν καλεσμένη η Μαρίνα Ψιλούτσικου, συγγραφέας του βιβλίου “Ως πότε θα διαβάζω;”, εκδόσεις Δίοπτρα.
Θυμήθηκα που ήμουν μαθήτρια, κάπου στη δεκαετία του ’80, 9 χρονών κι έφτασα 2-3 λεπτά αργότερα στην τάξη μου. Άνοιξα την πόρτα και αντίκρισα μια άδεια αίθουσα. Άρχισα να ψάχνω ρωτώντας και χτυπώντας πόρτες και τελικά τους βρήκα όλους σε άλλη τάξη, στην οποία είχαν μεταφερθεί ώστε να κάνουν πρόβες για την επικείμενη γιορτή. Τα λεπτά της αργοπορίας μου από 3 είχαν γίνει 10. Μπαίνοντας μέσα λοιπόν κι ενώ ήμουν στο κέντρο της τάξης με πλησίασε ο δάσκαλός μου και μου έδωσε μια ξεγυρισμένη σφαλιάρα.
Δεν με ρώτησε καν…
Κατακόκκινη από το χτύπημα, την ντροπή και την αδικία κάθισα κάτω, έπνιξα κάθε λυγμό και σώπασα. Σώπασα για χρόνια και στους γονείς μου το είπα πολύ αργότερα. Παιδί βλέπετε…
Είναι μία δυνατή ανάμνηση.
Τον δάσκαλό μου τον θυμάμαι καλά. Τον αγαπούσα και τον θαύμαζα. Ή μήπως τον φοβόμουν;
Μας χτυπούσε πολύ. Εγώ ήμουν τυχερή για εκείνη την μοναδική σφαλιάρα. Τα αγόρια – πιο άτυχα – τα σήκωνε στον αέρα από τις φαβορίτες.
Θυμάμαι ότι ο μπαμπάς ενός συμμαθητή μου (του Γιάννη) του είχε δώσει 100 δραχμές για να φάει κάτι στο διάλειμμα. Ο Γιάννης λοιπόν επέλεξε ν’ αγοράσει 10 σοκοφρέτες (μόνο 10 δρχ η σοκοφρέτα τότε…). Για κάθε σοκοφρέτα που αγόρασε, έφαγε από τον δάσκαλό μας μία σφαλιάρα. Σύνολο: 10!! Μπροστά στα φοβισμένα μάτια όλων μας!!
Γιατί; Μα γιατί δεν πήρε φαγητό και πήρε γλυκό!
Η βέργα πάντα εκεί, στη θέση της πάνω στην έδρα, πάντα ετοιμοπόλεμη.
Μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα, όχι δεν τα βάζω με το εκπαιδευτικό μας σύστημα, παρόλο που διαφωνώ σε αρκετά. Άλλωστε ήταν άλλα τα χρόνια τότε!
Με τον άνθρωπο τα βάζω, τον οποίο μάλιστα θαύμαζα πολύ. Δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ όμως, τι θα γινόταν αν το σύστημα αναλάμβανε τις ευθύνες του απέναντι στο δάσκαλό μας;
Δεν θα επεκταθώ στο δικό μας σύστημα, όχι γιατί δεν αξίζει, αλλά γιατί σας είναι ήδη γνωστό!
Θα επεκταθώ όμως σε ένα άλλο, το γερμανικό (εντάξει, ξέρω ότι είμαστε όλοι ευαίσθητοι τελευταία απέναντί τους…), το οποίο είχα την τύχη να γνωρίσω. Τότε βέβαια δεν θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερό. Μου έλειπαν οι φίλοι μου, ο δάσκαλός μου, το σχολείο μου. Ήμουν ανασφαλής.
Στα 11 βρέθηκα σε μια άγνωστη χώρα, δίχως να μιλώ τη γλώσσα.
Θυμάμαι τη στιγμή που αντίκρισα το νέο σχολείο. Ένα σχολείο δίχως κάγκελα και περίφραξη. Καταπράσινο με ψηλά δέντρα.
Θυμάμαι που μου έδωσαν τα βιβλία και μου εξήγησαν ότι στην πρώτη σελίδα υπάρχει μία σφραγίδα μέσα στην οποία πρέπει να σημειώσω τ΄όνομά μου, για να το ξεχωρίζω από τα υπόλοιπα. Ότι στο τέλος της χρονιά θα πρέπει να το παραδώσω και πάλι στο σχολείο, στην κατάσταση που μου δόθηκε, ώστε να το πάρει ο επόμενος μαθητής!
Θυμάμαι επίσης που μου είπαν ότι θα γράφω μόνο με πένα, τα στυλό ήταν απαγορευτικά. Μου ήταν πραγματικά δύσκολο να συνηθίσω την πένα, αλλά τελικά τα κατάφερα!
Θυμάμαι που στην τάξη μου οι μισοί ήταν Γερμανοί και οι υπόλοιποι Σέρβοι, Κροάτες, Αλβανοί, Τούρκοι, Πορτογάλοι, Ιταλοί. Η καλύτερή μου φίλη ήταν η Lori, Ιταλίδα – τι άλλο;
Θυμάμαι που όταν ο δάσκαλός μας μου είπε “η χώρα σου είναι πάρα πολύ όμορφη, Λίτσα” κόρδωσα από περηφάνια.
Θυμάμαι το διαφορετικό τρόπο με τον οποίο κάναμε μάθημα. Μάθημα στα πλαίσια μιας συζήτησης.
Θυμάμαι που είχα ελάχιστα μαθήματα για το σπίτι. Για να αφομοιώσουμε τις παραδόσεις, μας έβαζαν να κάνουμε εργασίες, τις οποίες παρουσιάζαμε στην αίθουσα.
Θυμάμαι την ώρα της γυμναστικής να το διασκεδάζω και να γίνομαι μούσκεμα στον ιδρώτα.
Θυμάμαι που κάθε δεύτερη εβδομάδα είχαμε μάθημα στο κολυμβητήριο της πόλης.
Θυμάμαι κάθε εξάμηνο μπορούσαμε να επιλέξουμε ένα συμπληρωματικό μάθημα της αρεσκείας μας. Σε καθένα από αυτά έμαθα τόσο πολλά και διαφορετικά. Στο μάθημα της μουσικής έμαθα αρμόνιο και ντραμς. Στο μάθημα κατασκευών έμαθα να κατασκευάζω φακούς, να κάνω θερμοκολλήσεις και να επεξεργάζομαι το ξύλο. Στο μάθημα μαγειρικής συνειδητοποίησα πόσο μου αρέσει η ζαχαροπλαστική. Έμαθα πως στρώνεται σωστά ένα τραπέζι. Έμαθα ότι όταν καθαρίζεις κρεμμύδι, τα μάτια δακρύζουν λιγότερο αν κρατήσεις με τα δόντια σου ένα σπίρτο (από την μεριά του ξύλου). Στο μάθημα οικοκυρικών έμαθα να γαζώνω κι έφτιαξα ένα μαξιλάρι και μία ποδιά.
Θυμάμαι πόσο διασκεδαστικό ήταν το μάθημα της Φυσικής και της Χημείας, με τα διάφορα πειράματα.
Θυμάμαι όμως και πόσο πολύ μ’ εκνεύριζε που κάθε δεύτερο Σάββατο είχαμε μάθημα. Το πρόγραμμα φορτωμένο, καθώς τα απογεύματα πήγαινα και στο ελληνικό σχολείο.
Θυμάμαι που, αν ποτέ σε χαστούκιζε καθηγητής, είχες το δικαίωμα μέσα σε τρία δευτερόλεπτα να του ανταποδώσεις το χαστούκι. Η δικαιολογία: εν βρασμώ!
Θυμάμαι λοιπόν που ένας συμμαθητής μου (ο Sven) έφαγε μία σφαλιάρα από τον δάσκαλο Φυσικής ….
… επιλέξαμε λοιπόν σε αυτό το σημείο να σας οδηγήσουμε στο Blog της L. (Home is where your story begins…) και να διαβάσετε εκεί τη συνέχεια του περιστατικού αλλά και τις σκέψεις της για το Ελληνικό σχολείο, καθως και τις αποφάσεις της και φυσικά να διαβάσετε τα πολύ ενδιαφέροντα σχόλια!
Είναι μια καλή αφορμή στο τέλος να σκεφτούμε πόσα από αυτά που βίωσε στο Γερμανικό Σχολείο η Λίτσα έχουν γίνει κοινός τόπος και στα σύγχρονα Ελληνικά σχολεία… αλλά και πόσα ακόμη μένουν να πραγματοποιηθούν!
