Posts Tagged ‘ γέννα ’

Δύο χρόνια μετά

29/03/2012
By

Πόσες φορές δεν έχουμε ζήσει και ξαναζήσει στο μυαλό μας τις λεπτομέρειες της γέννησης των παιδιών μας; Και ιδιαίτερα όταν πλησιάζουν τα γενέθλιά τους; Την ιστορία γέννησης της κόρης της μας διηγείται σήμερα η μαμά του Titkaki Tsomp-Tsomp. Πριν από δύο χρόνια γεννήθηκε η κόρη της. Και σήμερα έχει την ευτυχία να την ακούει να της λέει “Μαμά ‘απώ’”! 

μωρό κορίτσι Ξημερώματα Σαββάτου 13 Μαρτίου κάπου μεταξύ ύπνου και ξύπνιου να στριφογυρίζω στο κρεβάτι με δυσκολία.Δυσκολία στην κίνηση,δυσκολία στην αναπνοή.Ήθελα λίγες ακόμη μέρες για να μπω στον 10το..Στους δέκα μήνες γεννάνε οι γαιδάροι,είχα ακούσει κάποτε να λένε και πολύ διασκέδαζα με την άγνοιά τους.Εγώ θα γεννούσα ένα τελειόμηνο μωρουδέλι,τελειόμηνο!!Κάπου εκεί ανάμεσα στα γκαρίσματα των γαιδάρων και τα δικά μου βαριοανάσανα,έσπασαν τα νερά.

- Ξυπνάτε καλέ γεννάω!!Έσπασαν τα νερά!!
-Τι?
-Τα νερά,έσπασαν τα νερά!!

Είχα ένα χαμόγελο περίεργο,ένα καρδιοχτύπι αναπάντεχο καθώς ετοιμαζόμουν για το μαιευτήριο.Ήξερα πως έχω μια ώρα περίπου.Μόνο που εγώ έκανα λιγάκι παραπάνω.Και στην γέννα μου άργησα!Συνήθειο είναι αυτό,δεν κόβεται..Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο ένιωσα τους πρώτους πόνους!Γεννάω,σκέφτηκα.Δυό μήνες τώρα κοιμάμαι κοιτάζοντας και χαϊδεύοντας την άδεια κούνια.Από δω και πέρα θα χαζεύω το νινίτσι μου και θα χαϊδεύω τα χεράκια του μέχρι να το πάρει ο ύπνος.Που να ‘ξερα πως θα ‘ταν μέχρι να πάρει εμένα ο ύπνος!!

Φτάσαμε στην κλινική γύρω στις 6π.μ,χωρίς άγχος,κορναρίσματα,προσπεράσεις και άλλες τέτοιου τύπου σκηνές βγαλμένες από ταινίες!Οι πόνοι ερχόταν περίπου κάθε πέντε λεπτά και γω έδειχνα να τους απολαμβάνω μιας και με φέρνανε όλο και πιο κοντά στο πιο πολύτιμό μου!Τις υπόλοιπες τέσσερις ώρες που πονούσα ασταμάτητα η φωνή μου δεν ακούστηκε,άλλωστε όπως λέει και μια αγαπημένη φίλη “οι μεγαλύτεροι πόνοι είναι βουβοί”,ήμουν προσηλωμένη στον στόχο μου ,την γέννηση της κόρης μου δια της φυσιολογικής οδού.Η μικρή όμως είχε άλλα σχέδια..

Μπήκα εσπευσμένα στο χειρουργείο για καισαρική με ολική αναισθησία.Το τιτικάκι είχε ανεβάσει παλμούς.Ζοριζόταν και δεν έπρεπε να περιμένει άλλο..Ήμουν ζαλισμένη,φοβισμένη και τόσο θλιμμένη που το κοριτσάκι μου θα γεννιόταν και γω δεν θα μπορούσα να το πάρω αγκαλιά να το βάλω πάνω στην καρδιά μου να ακούσει τον μοναδικό για αυτήν γνώριμο ήχο.Ήμουν τόσο θλιμμένη που δεν θα μπορούσα να την βάλω να θηλάσει αμέσως,όχι για να χορτάσει, άλλωστε τα μωρά δεν γεννιούνται μ αυτόν τον καημό,αλλά για να την καθησυχάσω,να της πω πως η μαμά είναι εδώ..

-Να πάρεις αγκαλιά το μωρό μας.Ήταν η τελευταία μου κουβέντα πριν το χειρουργείο.

Στην ανάνηψη μη έχοντας ακόμη καλά καλά τις αισθήσεις μου, τον ρώτησα αν πήρε αγκαλιά το μωρό μας.Μέχρι το μεσημέρι επαναλάμβανα συνεχώς την ίδια ερώτηση.Πάντα με δάκρυα στα μάτια και πάντα με την ίδια αγωνία.Σαν κάτι να γινόταν και η μνήμη να σταματούσε εκεί και εκεί να άρχιζε πάλι.Ευτυχώς και απάντηση ήταν πάντα καθυχαστικά η ίδια..
Σε είδα για πρώτη φορά στις δύο και κάτι το μεσημέρι και σε ερωτεύτηκα αμέσως.Σε πήρα αγκαλιά και δάκρυα τρέχαν από τα μάτια που ποτάμια.Σε καλωσόρισα στη ζωή μου,στην καθημερινότητά μου,στην συνήθειά μου…Τα μάτια μου δεν είχαν αντικρίσει ομορφότερο πλάσμα ποτέ.Ώστε εσύ κρυβόσουν τόσους μήνες στην κοιλιά μου?Από δω και πέρα θα σε κρύβω στην αγκαλιά μου..

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Titikaki Tsomp-Tsomp. Ευχόμαστε κι εμείς με τη σειρά μας, χρόνια πολλά και χαρούμενα !

Η Μάνα η Πραγματική που Αξίζει να ‘ναι Μάνα!

16/01/2012
By

Ένα επεισόδιο στη ρεσεψιόν μαιευτηρίου, που διαβάσαμε στο Γονείς με κολικούς, μας κάνει να προβληματιστούμε, να λυπηθούμε, να τσαντιστούμε. Είναι γεγονός ότι σε κάθε χώρο υπάρχουν καλοί επαγγελματίες και κακοί επαγγελματίες. Σήμερα παίρνουμε μια γεύση από τις απόψεις ενός “μεγαλογιατρού” για το τι σημαίνει να γεννάς αλλά και την αποστομωτική ανταπάντηση μίας μαμάς που δηλώνει: “Εγώ κύριε γιατρέ ξέρω κάτι Μάνες που βάζουν τα γυαλιά σε όλους μας κι όμως δεν γέννησαν ποτέ!!!”

Photo by Nico

Λοιπόν σήμερα πήγαμε τον Billy the kid στο Μητέρα Παίδων. Να μην σας κουράζω με λεπτομέρειες, ένα μικροεπεμβατικό δερματολογικό ήταν (το παίζω κουλ και άνετη τώρα που τελείωσε άλλα μέχρι χθες ήμουν σαν Μεγάλη Παρασκευή). Το θέμα μου δεν είναι αυτή την στιγμή ο Billy the kid (παραδόξως). Όταν όμως ήμουν στο ταμείο για να πληρώσω (τίποτα δεν είναι τζάμπα σήμερα τς…τς…τς..) και ενώ περίμενα, απέναντί μου βγαίνει πιθανώς από χειρουργείο, μεγαλογιατρός. Το κατάλαβα γιατί ήταν πολύ μεγάλος σε ηλικία. Αλλιώς δεν εξηγείται να τον πάρεις αυτόν να σε ξεγενήσει. Ένιγουέι. Πιάνει λοιπόν κουβέντα με τις νοσηλεύτριες κι έχουμε την ακόλουθη αμίμητη συνομιλία:

- Τι έγινε γιατρέ γέννησε?

- Όχι και γέννησε! Καισαρική έκανε!

- Άρα γέννησε.

- Ε, όχι βέβαια! Θα γεννούσε αν ήταν φυσιολογικός τοκετός. Τώρα δεν γέννησε. ‘Απέκτησε’ παιδί μέσω της καισαρικής! Άλλο το ένα άλλο το άλλο.

Όπως καταλαβαίνετε έχω μείνει παγωτό και φυσικά μου βγαίνει αυθόρμητα το σχολιάκι:

”ε, βέβαια, αυτές τις μ!@#$@!@# λέτε στις γυναίκες και μετά δεν θέλουν να κάνουν επισκληρίδιο” !

Μου έριξε μία καρφωτή ματιά έτοιμος να με φάει αλλά ήμουν απέναντί του, ήταν και μεγάλος που να τρέξει…

Ντρέπομαι. Ντρέπομαι για λογαριασμό του. Ντρέπομαι που είναι και σε τέτοια θέση ώστε να επηρρεάζει έγκυες γυναίκες. Όταν περίμενα να γεννήσω, φοβόμουν ιδιαίτερα τη γέννα. Εδώ που τα λέμε φοβάμαι τη γέννα από τότε που κατάλαβα ότι είμαι κορίτσι και άρα κάποια στιγμή στη ζωή μου μάλλον θα γεννήσω. Επίσης εκτός από τη γέννα, φοβόμουν και οτιδήποτε έχει να κάνει με νοσοκομεία, σύριγγες, φάρμακα κλπ κλπ κλπ Οπότε όταν η (τέλεια) γιατρός μου με ρώτησε για την επισκληρίδιο της είπα ότι όχι απλά θέλω επισκληρίδιο αλλά είμαι πρόθυμη να δοκιμάσω και ότι φάρμακο υπάρχει σε πειραματικό στάδιο ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΟΝΕΣΩ!

Διαβάστε τη συνέχεια στο Γονείς με κολικούς! 

Και ρίξτε μια ματιά και σε πολλά ακόμη ενδιαφέροντα ποστ των γονιών με κολικούς οι οποίοι μας εντυπωσιάσανε με το ιδιαίτερο χιούμορ τους!

Η πρώτη μου γέννα

12/04/2011
By

Η Εκάτη θέλει να μοιραστεί την εμπειρία της πρώτης της γέννας. Τότε που δεν ήταν ακόμη έτοιμη… Και σκεφτόμαστε και μεις πότε θα έρθει εκείνη η ώρα που οι γονείς θα είναι πραγματικά έτοιμοι για την πρώτη εμπειρία της γέννας; Μπορεί να διδαχθεί κάτι τέτοιο; Μπορούν οι εμπειρίες άλλων γονιών έστω απλά γραμμένες σε ένα blog να βοηθήσουν; ή μήπως τέτοια κείμενα απλά θα βοηθήσουν τα δικά μας παιδιά όταν θα έρθει η δική τους ώρα να βιώσουν για πρώτη φορά την εμπειρία μίας γέννας;

Photo by David Terrazas

Θα ήθελα πολύ να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία της πρώτης μου γέννας (του γιού μου).

Τη θεωρώ πολύ σημαντική εμπειρία γιατί με οδήγησε σε μια καλύτερη δεύτερη γέννα (αυτή της κόρης μου) αλλά κυρίως γιατί ήταν η πρώτη μου !

Είχα μια πολύ καλή εγκυμοσύνη απο θέματα υγείας ,αλλά αρκετά ψυχοφθόρα.Η ψυχολογία μου καθόλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ήταν αρκετά κακή.Ημουν απιστευτα αγχωμένη και πιεσμένη.Εφταιγε λιγο το οτι δούλευα,λίγο το οτι δεν ήμουν τόσο ετοιμη,λίγο το οτι υπήρχαν μετακομίσεις στη ζωή μας…Την βίωσα αγχωτικά και δεν μπορώ να πω οτι την απόλαυσα.

Γέννησα με καισαρική στο μαιευτήριο Μητέρα. Ηθελα πολύ να γεννήσω φυσιολογικά ,αλλα τελευταία στιγμή διαπιστώθηκε ρωγμή αμφιβληστροειδούς στο ενα μου μάτι (λόγω μυωπίας) και γυναικολόγος και οφθαλμίατρος ” δεν έπαιρναν την ευθύνη του φυσιολογικού τοκετού”.

Με τεράστια δυσκολία ετοιμάστηκα για το ραντεβού με το “μπεμπη” και στις 3 Δεκεμβρίου 2008 ήρθε στη ζωή μου.

Δεν έχω λόγια να περιγράψω το πόσο σημαντική είναι αυτή η στιγμή στη ζωή μιας γυναίκας.Ασχετως την ηλικία της,τη προσωπικότητα της,το ποσο επώδυνη είναι η γέννα της,το τι εγκυμοσύνη είχε…η στιγμή που πέρνει το μωρό της στην αγκαλιά της για πρώτη φορά ειναι απο τις πιο δυνατές ,γνησιές ,μεγάλες στιγμες της ζωής της.

Εγω και ο μπαμπας μας, κλαίγαμε απο χαρά…ξυπνούσα μες στη νυχτα για να κοιτάζω τη φωτογραφια του γιού μου (μιας και στο μητερα δεν υποστηρίζεται το rooming in ,αλλα τότε δεν γνώριζα τίποτα απο ολα αυτα) και περιμενα τα χαράματα να μου τον φέρουν να τον δώ, παρόλη τη κούραση.

Και αυτο το μικρό πλασματάκι με κοιτούσε ασταμάτητα,με μύριζε, με γνώριζε και περίμενε να με γνωρίσει…

 

… συνεχίστε την ανάγνωση στο ekati’s diary. Η Εκάτη τώρα είναι μαμά δύο παιδιών (και περιμένουμε να διαβάσουμε και την εμπειρία της από την δεύτερη γέννα) και από όλες τις μαμάδες ή μπαμπάδες που μας διαβάζουν, ελπίζουμε να πάρουν μια κόλλα χαρτί ή να ξοδέψουν μια ώρα στον υπολογιστή τους και να καταγράψουν αυτή τους την εμπειρία… και ας την μοιραστούν μόνο με το παιδί τους…

Είμαστε σίγουροι ότι θα την λατρέψουν μια τέτοια κίνηση… ένα τέτοιο δώρο!

Η γέννηση της κόρης μου

28/02/2011
By

Σε αυτό το blog πιστεύουμε ότι ίσως ένας από τους σημαντικότερους λόγους που ώθησαν μαμάδες να ανοίξουν ένα δικό τους blog παραμένει η καταγραφή των συναισθημάτων της γέννας τους. Και αν αυτό είναι τόσο σημαντικό για την ίδια μαμά blogger άλλο τόσο σημαντικό είναι για εκείνες τις γυναίκες που πλέον μέσω του διαδικτύου αναζητούν την γνώση μέσα από την εμπειρία πολλών άλλων γυναικών που έγιναν μαμάδες εύκολα ή δύσκολα. Η Δώρα δεν θα μπορούσε να μην αφιερώσει στο blog της ένα τέτοιο όμορφο και αυθεντικό κείμενο από την δική της εμπειρία:

Photo by Sean Molin

Η δική μου εμπειρία τοκετού ξεκίνησε το πρωί της Δευτέρας 21/12/09… Ήμουν ήδη στην 41η εβδομάδα και είχα το καθιερωμένο ραντεβού με το γιατρό μου. Μου έκανε ψηλάφιση τραχήλου, μου είπε πως ήταν ακόμα ψηλά αλλά με τη δική του ψηλάφιση μπορεί να είχαμε κάποιο αποτέλεσμα ακόμα και το ίδιο απόγευμα,κάτι που δεν πολυπίστεψα, μιας και ήμουν ήδη πολύ κουρασμένη από την παράταση της εγκυμοσύνης… Γυρνώντας σπίτι μου κατά τις 12, άρχισαν κάτι ψιλά πονάκια, τη μια ανά 5′ και διαρκούσαν μια ώρα, την άλλη συνεχόμενος πόνος κι αυτός μια ώρα…Το απόγευμα λέω στον άντρα μου να πάμε στο νοσοκομείο να με δουν και το πολύ πολύ αν δεν είναι η ώρα να γεννήσω, να πάμε καμιά βόλτα μετά. Έκανα το μπάνιο μου, καλλωπίστηκα και ξεκινήσαμε για το μαιευτήριο στις 19:30,χωρίς να έχω πάρει μαζί μου ούτε τη βαλίτσα,ούτε τις εξετάσεις μου,ούτε τίποτα… Ήμουν σίγουρη ότι θα επιστρέφαμε άπραγοι… Με βάζουν στον τοκογράφο,είχα διαστολή 2 εκατοστά και συσπάσεις ανά 5′ αλλά επειδή ήμουν πρωτότοκος και ήταν σχετικά απαλές, δεν τις πολυκαταλάβαινα… Μου λένε “είσαι έτοιμη να γεννήσεις??”,τι άλλο να κάνω??? Έρχεται μια μαία, αρχίζει να με ετοιμάζει, 2 γυναικολόγοι μου παίρνουν ιστορικό και πηγαίνω στην αίθουσα τοκετού στις 21:00. Ο άντρας μου πετάχτηκε μέχρι το σπίτι και έφερε όλα τα απαραίτητα και έτσι δεν μπόρεσα να τον δω πριν μπω στην αίθουσα. Το καλό ήταν ότι ήμουν η μόνη που γεννούσα εκείνο το βράδυ και όλο το προσωπικό ασχολιόταν μαζί μου, η μαία που είχε βάρδια μου έκανε λίγη παρέα και χαζογελούσαμε και γενικά ήμουν πολύ χαλαρή, με τους πόνους μου σε πολύ ανεκτό σημείο. Μέχρι τις 23:00 η διαστολή είχε πάει στο 3 και οι πόνοι είχαν αυξηθεί ελάχιστα και πιστεύαμε ότι θα πήγαινε πολύ μακριά η βαλίτσα… Μέσα σε 30′ όμως,η διαστολή πήγε στο 7, μου έσπασαν τα νερά, έκανα εμετό γιατί είχα φάει αργά το απόγευμα και με έπιασε τρομερό τρέμουλο,τόσο που δεν μπορούσα να συγκρατήσω τον εαυτό μου.

Οι πόνοι μου δυνάμωσαν πάρα πολύ και άρχισα πια να μην μπορώ να τους ανεχτώ,ψιλοφώναζα και βογκούσα και τρανταζόταν όλο το σώμα μου. Την ώρα εκείνη φτάνει ο γιατρός μου και ο άντρας μου του έβαλε τις φωνές. Τελικά μπήκε και ο άντρας μου μέσα. Προσπαθούσε να μου φτιάξει τη διάθεση, μου γελούσε αλλά χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα, μιας και ήμουν σε άσχημη κατάσταση… Μου κάνουν την επισκληρίδιο και χαλαρώνω και περιμένουμε να γίνει τέλεια η διαστολή για να αρχίσουμε τις εξωθήσεις. Ξαφνικά όμως οι παλμοί της μπέμπας μου άρχισαν να πέφτουν, μου βάζουν οξύμετρο και διαπιστώνουν ότι μειώνεται και το οξυγόνο στον εγκέφαλό της… Ο γιατρός μου μού λέει “Κορίτσι μου θα πάμε για καισαρική”. Μέσα σε 5′ με είχαν ετοιμάσει, δεν έχω ιδέα πόσα άτομα έτρεχαν γύρω μου εκείνη την ώρα… Δεν προλαβαίναμε να περιμένουμε να δράσει η δόση της επισκληριδίου για την καισαρική και έτσι μου έκαναν ολική αναισθησία. Τη στιγμή που εισέπνεα τη νάρκωση,προσευχήθηκα “Θεέ μου,κράτησέ με ζωντανή για να δω την κόρη μου”…και κοιμήθηκα… Στις 02:28 22/12 γεννήθηκε το παιδί μου. Αυτό που θυμάμαι ξυπνώντας είναι ότι η φωνή μου ήταν πολύ βραχνιασμένη, κρύωνα και έκανα τρομερή προσπάθεια να ανοίξω τα μάτια μου,να τους δείξω ότι είμαι καλά για να μου φέρουν το μωρό μου. Την κόρη μου μού την έφερε στην αγκαλιά η μαμά μου (επειδή είναι παιδίατρος ήταν μέσα στο χειρουργείο, όχι όμως την ώρα που με άνοιγαν…), μετά μια μαία μου την έβαλε στο στήθος…

… διαβάστε την συνέχεια της ανάρτησης και των συναισθημάτων της Δώρας Αβραμιώτη στο ομώνυμο blog της .

Και ανακαλύψτε και άλλες εμπειρίες από τις εγκυμοσύνες και τις γέννες πολλών ακόμη μαμάδων στις σχετικές μας ετικέτες, είτε στα περισσότερα από τα blogs των μαμάδων που φιλοξενούμε!

13 χρόνια μαμά…

11/01/2011
By
Στην σημερινή μας ανάρτηση μία μητέρα θυμάται τις μακρινές της αναμνήσεις από το μαιευτήριο. Το σημερινό κείμενο όμως δεν το επιλέξαμε εμείς! Το επιλέξανε τα παιδιά της ξωτικό, όταν η ίδια τα ρώτησε ποια είναι η καλύτερη και πιο αντιπροσωπευτική ανάρτηση από το blog της για να δημοσιεύσουμε στο blog μας. Ποιος από εμάς τους σημερινούς μαμάδες και μπαμπάδες δεν θα ήθελε να μάθει την ιστορία της δικής της/του γέννησης στο μαιευτήριο,  τις σκέψεις των γονιών μας, τις πρώτες μας μέρες και χρόνια… τότε που δεν υπήρχανε blogs… Και έτσι όσο συνηθισμένο και αν ακούγεται να είναι ένα τέτοιο θέμα σαν το σημερινό, δεν θα πάψει να είναι από τα πιο σημαντικά, τα πιο ξεχωριστά για εμάς και ίσως πολύ περισσότερο για τα ίδια τα παιδιά μας!

photo by Tarzen

13χρόνια μαμά σήμερα.

Σε κάθε γενέθλια θυμάμαι και την αντίστοιχη γέννα. Τα παιδιά μου πάντα με ρωτάνε, μαμά πώς ήταν όταν γεννήθηκα, πες μου την ιστορία. Τη λέω και την ξαναλέω, και λες και την ακούνε με νέα αυτιά κάθε φορά, και βλέπω ότι το χαίρονται.
Η ιστορία της πρώτης μου γέννας, λοιπόν, όπως τη θυμάμαι (και τη σκέφτομαι) σήμερα.
Ηθελα πάντα να γεννήσω στο σπίτι, έχοντας μία δυσπιστία στην αποτελεσματικότητα (και στην αναγκαιότητα) των νοσοκομείων όσον αφορά τις φυσιολογικές γέννες. Μέχρι δε τις τελευταίες ώρες, η εγκυμοσύνη μου ήταν καλή, και όλα έβαιναν φυσιολογικά. Υπήρχε μία γιατρός, παλιά φίλη και φεμινίστρια, η οποία με παρακολουθούσε, και τελευταία, ψάχνοντας, βρήκα μία εκπληκτική, ψαγμένη μαία, να με βοηθήσει να γεννήσω στο σπίτι. «Όλα καλά». Αλλά δεν πήγαν όλα καλά. Ενώ ξεκίνησα να γεννάω στο σπίτι, κατέληξα στο νοσοκομείο, γιατί το μωρό ανεβοκατέβαινε, κι εγώ υποπτεύτηκα ότι την κρατούσε επάνω ο ομφάλιος λώρος. Ηταν μία σειρά από αισθήσεις/διαισθήσεις μου που αποδείχθηκαν όλες απολύτως ακριβείς – αλλά που δεν τις έλαβε κανείς (μα κανείς!) υπόψη, με αποτέλεσμα να γίνουν αμέτρητα ιατρικά λάθη, να δώσω μάχη για τη ζωή μου, και σήμερα να μπορώ να υπερηφανεύομαι ότι και οι δυό μας ζούμε από θαύμα!!!
Επίσης να μπορώ να λέω μετά βεβαιότητος πλέον ότι γνωρίζω ΤΙ είναι και ΠΩΣ είναι η κόλαση, γιατί έζησα 7 μέρες εκεί. Και εννοώ το ιδιωτικό μαιευτήριο όπου γέννησα το πρώτο μου παιδί. Εζησα όλη τη φρίκη του να σε γεμίζουν φάρμακα που σου κάνουν παρενέργειες, εσύ να τις νιώθεις αλλά αυτοί να μην σε πιστεύουν, του να μην σέβονται ούτε την προσωπικότητα ούτε την ιδιαιτερότητά σου ως άνθρωπο και ως οργανισμό – επειδή εκείνοι ως «επιστήμονες» (γιατροί, ειδικοί) «ξέρουν καλύτερα». Τι ξέρουν, δηλαδή – ξέρουν ότι γράφουν τα βιβλία τους, τα γραμμένα από άντρες με τις γνωστές κοινωνικές προκαταλήψεις που βαφτίζονται επιστήμη και εκλαμβάνονται ως ιερές αλήθειες, τα οποία εξετάζουν το σώμα ως αυτόνομο μηχάνημα αποκομένο από την ψυχή και το πνεύμα… και βέβαια, ότι ισχύει για τον άνθρωπο-μητέρα, εκειμέσα, ισχύει και για τον άνθρωπο-παιδί. Λέω ότι έζησα 7 μέρες στην κόλαση γιατί έζησα 7 μέρες σε έναν χώρο που με αντιμετώπιζαν και εμένα και το παιδί μου ως πράγμα, ως αντικείμενο προς αντιμετώπιση, με παντελή έλλειψη σεβασμού… Μεγάλο μάθημα ζωής αυτό, που μου πήρε χρόνια να το χωνέψω και να θεραπεύσω το τραύμα που υπέστη η ψυχή μου από την όλη εμπειρία.
Εγώ, λοιπόν, έδωσα τη μάχη μου, επέζησα against the odds (για να μπορώ να γράφω τώρα αυτές τις λέξεις)… Και το μωρό; Το μωρό έκανα τρείς μέρες να το δω. Αργότερα έμαθα τη δική της ιστορία. Από το ζόρισμα το πολύ, με το που βγήκε από την κοιλιά μου (με «επείγουσα» καισαρική, οριακά πάντα στο χρόνο) τους έχεσε και τους κατούρησε όλους! Πάραυτα! Αγριεμένη φυσιογνωμία, μαλλί κατάμαυρο κι ατίθασο, πανκ, έκλαιγε διαρκώς μέχρι που το έφεραν σε μένα, τρείς μέρες αργότερα. Ταϊσμένο, βέβαια, όπως όλα τα μωρά (και βέβαια το έκανα μεγάλο θέμα ΚΑΙ αυτό), αλλά παρ’ όλο που δεν πεινούσε «τεχνικά», έπιασε το στήθος μου με πάθος κι άρχισε να θηλάζει. Και τότε ησύχασε. Για πρώτη φορά.
Επρεπε να επιμείνω για να μου φέρνουν το μωρό όποτε εκείνο ξυπνούσε και πεινούσε («μα αυτό ξυπνάει μέσα στη νύχτα!» ήταν η καθημερινή επωδός), έπρεπε να επιμείνω πολύ για να μην το ταϊζουν γάλα σκόνη («μα, είστε από καισαρική, μπορεί να μην έχετε γάλα» άλλη κλασσική ατάκα, όπου την τρίτη φορά που την άκουσα είπα πλέον «κυρία μου δεν βρίσκεστε μέσα στο βυζί μου, αφήστε εμένα να το αποφασίσω αυτό!») έπρεπε να δίνω μάχη για να μου επιτρέπουν να το κρατάω στο στήθος παραπάνω από τα ενδεικνυόμενα (από ποιόν, άραγε; Από τις γαλακτοβιομηχανίες, υποπτεύομαι) «τρία λεπτά από το ένα στήθος και τρία λεπτά από το άλλο»… Αυτό, πια, είναι μόνιμη πολιτική των μαιών των ιδιωτικών μαιευτηρίων, και δεν υπάρχει ευκολότερος τρόπος από αυτόν για να πάθεις μαστίτιδα και να σου κοπεί το γάλα – λέω για τη μαμά, μια που για το παιδί δεν γνωρίζει κανείς να μας πει «επιστημονικά» τι παθαίνει όταν το αποκόπτουν τόσο βίαια, με το ρολόι, από το μοναδικό πράγμα που μπορεί να ανακουφίσει το σώμα του και την ψυχή του στη φάση της ανάπτυξης που βρίσκεται…
Θυμάμαι ένα βράδυ, που το μωρό με τα ατίθασα μαλλιά είχε αποκοιμηθεί μπρούμυτα στο στήθος μου, εγώ μισοξαπλωμένη ανάσκελα μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, από τις ελάχιστες στιγμές που είμαστε και οι δύο ήρεμες, γαλήνιες, και χαρούμενες, αυτή η (πρωτόγνωρη για μένα τότε) γλυκειά αίσθηση του να έχεις ένα μωρό να κοιμάται επάνω σου… Και μπαίνει ένας παιδίατρος, για «επίσκεψη», για «έλεγχο» του νεογνού, και μου λέει με περισπούδαστο και επιτιμητικό ύφος «κυρία μου, πώς το έχετε έτσι μπρούμυτα το παιδί; Είναι επικίνδυνο! Πρέπει να το βάλετε μέσα στην κούνια του, στο πλάι, αμέσως!» Και πήγε να σηκώσει τη μικρή, να την βάλει στο «πυρεξάκι» του μαιευτηρίου. Εκεί ξύπνησε η ύαινα (και όλα τα ζώα της ζούγκλας μαζί!) μέσα μου, και ….

…. σας αφήσαμε το καλύτερο κομμάτι να το διαβάσετε στην ανάρτηση της ξωτικό στο “a mother’s diary” και μην ξεχάσετε να αφήσετε εκεί τα σχόλια σας… γιατί να ξέρετε… θα τα διαβάσουν και τα παιδιά της!