Posts Tagged ‘ γονείς ’

Όλοι οι γονείς βλέπουμε τα παιδιά μας ως μικρά θαύματα – και είναι – αλλά μήπως μερικές φορές το παρακάνουμε όταν τα συγκρίνουμε με άλλα παιδιά; Το σημερινό post από το blog Πώς έγινα μάνα, ασχολείται με το συγκεκριμένο θέμα με χιούμορ και ειλικρίνεια! 

Έχετε ακουστά το παραμύθι της κουκουβάγιας και της πέρδικας που η καθεμία νόμιζε το παιδί της ομορφότερο από όλα τ’ άλλα; Παρόλο που καμιά φορά γίνομαι κουκουβάγια, προσπαθώ να το ελέγχω για να αποφεύγω παρεξηγήσεις. Όμως κάποιοι άλλοι γονείς αποτυγχάνουν παταγωδώς να κρύψουν το άγχος τους να αποδείξουν ότι το παιδί τους εκτός από ομορφότερο είναι και προικισμένο με την ευφυΐα αστροφυσικού ή πυρηνικού επιστήμονα, με αποτέλεσμα να εξελίσσονται σκηνικά απείρου κάλλους στην παιδική χαρά.

Γενικά η παιδική χαρά αποτελεί χώρο έλξης όχι μόνο μεγαλύτερων ή μικρότερων παιδιών αλλά και των γονέων ή άλλων συγγενών τους που τα προσέχουν. Είναι χώρος κοινωνικών επαφών και νέων γνωριμιών. Τα παιδιά όντας ελεύθερα από κοινωνικούς περιορισμούς δεν διστάζουν να μιλάνε, να παίζουν και να κάνουν εύκολα παρέα μεταξύ τους. Οπότε αναγκαστικά κι οι γονείς μιλάνε μεταξύ τους.

“Πόσο είναι το δικό σας;” Πόσες φορές έχω μετανιώσει που το έχω ρωτήσει! Τα παιδιά κάτω των δύο ετών μπορεί να μοιάζουν είτε μικρότερα είτε μεγαλύτερα από την ηλικία τους. Αν πέσεις λοιπόν σε παιδάκι που μικροδείχνει σε σχέση με το δικό σου, ο γονέας κατσουφιάζει και εσύ νομίζεις ότι έκανες τη γκάφα του αιώνα.

Μετά από πολλά “κούνια μπέλα”, η συνομιλία συνήθως εξελίσσεται σε τεστ γνώσεων: “Πες Γιωργάκη, δύο!” λέει ο πατέρας του Γιωργάκη. Ο Γιωργάκης, που είναι 20 μηνών, δεν βγάζει μιλιά και τον κοιτάζει με απορημένο βλέμμα. “Μα, σας ορκίζομαι πρώτα είπε δύο και μετά μπαμπά!” λέει ο αναστατωμένος πατέρας που το τέκνο του δεν υπάκουσε στις εντολές του. Αναρωτιέμαι λοιπόν κι εγώ από μέσα μου, μήπως τελικά το παιδί ήθελε να μιλήσει ιταλικά και τους έλεγε Dio= Θεέ (δηλ. πότε επιτέλους θα με αφήσουν ήσυχο αυτές τις ενοχλητικές ερωτήσεις;). Μήπως τελικά πρόκειται περί μετεμψυχώσεως του Leonardo Da Vinci; Επειδή όμως μάλλον θα με περνούσε για τρελή χαμογέλασα και είπα “Δεν πειράζει, αφήστε τον, όποτε θέλει αυτός θα το πει.”

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Πώς έγινα μάνα για περισσότερα απολαυστικά παραδείγματα… κουκουβάγιας και πέρδικας αλλά και το συμπέρασμα το οποίο μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους! 

photo by Hello Mizu 

Το νέο post του blog Γονείς με κολικούς  είναι γεμάτο σκέψεις και προβληματισμούς για ένα ερώτημα που απασχολεί όλους μας: Μεγαλώνουμε άραγε σωστά τα παιδιά μας; Με αφορμή το νέο βιβλίο “Bringing up bebe” και το άρθρο που γράφτηκε για αυτό στο Marie Claire, το post θίγει πολλά από τα θέματα που απασχολούν τους γονείς όπως: αν είναι σωστό τα παιδιά να είναι στο επίκεντρο της οικογένειας, τις ενοχές και τις τύψεις των γονιών, αλλά ακόμα και την εξωτερική εμφάνιση των μαμάδων! 

Over-parenting

Σε κούφανα; Κι όμως υπάρχει. Είναι καινούριος όρος και μη βιαστείς να κρίνεις εσύ επαγγελματία μαμά. Αφορμή μου έδωσε ένα άρθρο που διάβασα πρόσφατα στο Marie Claire. Μην τρελλαίνεσαι, δεν πάω για καφέ με περιοδικά στο χέρι, βρέθηκε το τεύχος στην τουαλέτα κι έπεσε στα χέρια μου. Να ‘ναι καλά το αγόρι μου, που μου φέρνει γυναικεία περιοδικά συνέχεια (#pestenamefate)

Θα σου μεταφέρω κάποια κομμάτια του άρθρου αυτούσια, για να προβληματιστείς. Επειδή ξέρω πως έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο και τελευταία στερείσαι προβληματισμών και βαθιάς σκέψης πάρε αυτό για να ‘χεις να διαλογίζεσαι ανάμεσα σε άλλαγμα πάνας και τάισμα.

Ξεκινά λοιπόν η Γαλάτεια Λασκαράκη ως εξής:

“Πριν κάνω παιδιά, είχα μια πολύ σαφή εικόνα του πως θέλω να γίνουν τα δικά μου. Την είχα αποκτήσει με τα χρόνια χάρη σε κάθε σύντομη συναναστροφή με κάποιο παιδί γνωστών, συγγενών ή απλά της άγνωστης οικογένειας που έτρωγε δίπλα μου στην ταβέρνα. Ήταν μια απλή ιδέα: το δικό μου παιδί δεν θα γίνει ποτέ ένα από αυτά τα σατανικά νήπια που κάνουν το φαγητό τους σφεντόνα, χτυπάνε υστερία σε δημόσιο χώρο ή διακόπτουν τους μεγάλους όταν μιλάνε. Πίστευα ότι δεν πρόκειται να το αφήσω να εξαφανίσει αυτό που είμαι τοποθετώντας στη θέση μου μια κουρασμένη γυναίκα που φωνάζει. Και ότι οι άνθρωποι που μετατρέπουν το διαμέρισμά τους σε ένα προστατευτικό σύμπαν από αρμαφλέξ είναι απλώς υπερβολικοί.

Έχω νέα για σένα, μελλοντικέ γονιέ, που έχεις κάνει παρόμοιες δηλώσεις. Την στιγμή που γράφεται αυτό το κομμάτι, η μισή επίπλωση στο σαλόνι μου αποτελείται από ένα τραμπολίνο, δύο καρότσια για κούκλες, μία ροζ κουζίνα της Μπάρμπι σε μέγεθος καλοριφέρ, ένα καβαλέτο ζωγραφικής και κομμάτια παζλ που δεν θα βρουν ποτέ τον προορισμό τους. Η 3χρονη κόρη μου βέβαια αδιαφορεί για όλα αυτά τα πλαστικά αγαθά με τα οποία την τροφοδοτεί ακατάπαυστα η αγάπη παππούδων και θείων και προτιμά να ασχοληθεί με κάτι πιο ενδιαφέρον, όπως το να καθίσει στην καρέκλα μου απαιτώντας να σηκωθώ εγώ. ‘’Απαιτεί’’ είναι βασικ΄ατο ρήμα που περιγράφει την έκφραση κάθε επιθυμίας αυτού του μικρού ξανθού ατόμου που λατρεύω να υπηρετώ, όπως ας πούμε να παίξει angry birds στο i-phone ενώ μιλάω στο τηλέφωνο για δουλειά ή να πιει το γάλα της με τρία καλαμάκια συγκεκριμένου χρώματος.”

Πως σου φαίνεται μέχρι στιγμής; Κάτι σου θυμίζει ε; Αρχίζεις λίγο λίγο να στραβοκοιτάς το πρωτότοκό σου; Μη βιάζεσαι έχει κι άλλο ακόμα στην αρχή είσαι:

“Μια παρόμοια θορυβώδη μέρα η Πάμελα Ντράκερμαν, Αμερικανίδα δημοσιογράφος που ζει στο Παρίσι με τον άνδρα της, είχε μια επιφοίτηση. Στο μικρό παραλιακό μέρος όπου έκαναν διακοπές εκείνο το καλοκαίρι και ενώ έτρωγαν βιαστικά, αφήνοντας τεράστια απολογητικά πουρμπουάρ στα γκαρσόνια για τις φωνές, τα λεκιασμένα τραπεζομάντιλα και το καλαμάρι που είχε σκορπίσει η ενάμισι έτους κόρη τους στο πάτωμα, πρόσεξε ότι οι άλλες οικογένειες γύρω της δε βίωναν την ίδια πραγματικότητα. Τα νήπια κάθονταν στα καρεκλάκια τους περιμένοντας το γεύμα τους και έτρωγαν τα ψάρια και τα λαχανικά τους. Οι γονείς δεν κυνηγούσαν τα παιδιά τους φωνάζοντας ούτε υπήρχαν πεταμένες τροφές γύρω από τα τραπέζια τους. Περιέργως, έμοιαζαν να κάνουν διακοπές. Ξαφνικά είχε πολλές ερωτήσεις: Γιατί στις εκατοντάδες ώρες που είχε περάσει σε γαλλικούς παιδότοπους, ποτέ δεν είχε δει ένα παιδί εκτός από το δικό της, να χτυπιέται υστερικά στο δρόμο; Γιατί οι Γάλλοι φίλοι της δεν χρειάζεται ποτέ να κλείσουν το τηλέφωνο επειδή ένα νήπιο ουρλιάζει δίπλα τους απαιτώντας κάτι;

…Η οικογενειακή ζωή στη Γαλλία έχει πολύ λιγότερη γκρίνια και κλάματα. Ως δημοσιογράφος ήταν περίεργη να εξετάσει το γιατί. Ως μητέρα ήθελε απεγνωσμένα να μάθει.”

Σε βλέπω μέχρι τώρα έτοιμη να βγάλεις νύχια και δόντια και ως άλλη μάνα λέαινα να σπεύσεις να κατασπαράξεις και τη Ντράκερμαν και εμένα επειδή τολμήσαμε να κρίνουμε το άτακτο λιονταράκι σου και τον τρόπο ανατροφής του. Μη βιάζεσαι βρε, σκέψου το λίγο. Για να σε προλάβω να ξέρεις πως η περιέργεια της Ντράκερμαν έγινε τελικά το βιβλίο Bringing Up Bebe, One American Mother Discovers the Wisdom of French Parenting. Όχι για να μη λες ότι τα βγάζω απ’ το μυαλό μου! Και υπόψιν ότι σου τα λέω αυτά εγώ. Που άλλαζα παραλία αν υπήρχε νήπιο που τσίριζε σε απόσταση 10 μέτρων (Θεία Δίκη!). Πάμε πάλι…

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Γονείς με Κολικούς!