Posts Tagged ‘ δυσκολίες ’

Η Πολυάννα μαμά ή Ιστορίες Οικογενειακής Τρέλλας

18/05/2012
By

Ο μικρός ανέβασε πυρετό, η αδελφή του άρχισε να αισθάνεται ανταγωνιστικά οπότε “αποφάσισε να γυρίσει προληπτικά σε mode ζήλιας” και ταυτόχρονα όλες οι απαραίτητες καθημερινές δουλειές πρέπει να γίνουν!  Τάισμα, άλλαγμα, πλύσιμο, μαγείρεμα, καθάρισμα, κοίμισμα… Καλώς ήρθατε σε μία “τρελλή” μέρα μίας θετικής μαμάς, που έχει αποφασίσει να βλέπει τη ζωή από το πρίσμα της χαράς, και έχει επιλέξει το ψευδώνυμο, τι άλλο; Πολυάννα!

Ξυπνάς στις 7:30 από το μικρό Προκόπη ο οποίος έχει ανεβάσει 38,5 πυρετό :( Θυμάσαι ότι χθες έκανε εμβόλιο και το αποδίδεις εκεί. Δε δίνεις με τη μια depon για να δεις πώς θα συμπεριφερθεί, τον ταϊζεις το πρωινό του γαλατάκι και κάπου εκεί ξυπνάει και η Λένα και έρχεται να χουζουρέψει μαζί σας. Φιλάς τον καλό σου που φεύγει για τη δουλειά και η μέρα ξεκινά…..

Μετά από αρκετό χουζούρι, σηκωνόμαστε κι οι τρεις και πάμε στο καθιστικό – κουζίνα για να φάμε πρωινό τα κορίτσια. Ο πυρετός του μικρού έχει πάει 37,3 οπότε σίγουρη πια ότι είναι από το εμβόλιο και αφού δεν έχει κανένα άλλο σύμπτωμα και χασκογελάει με την αδερφή του παύω να ανησυχώ και φτιάχνω καφέ. Ακολουθεί ένα ήρεμο 3ωρο με ζωγραφική, μουσική, χορό, το καθιστικό – κουζίνα να γίνεται μπάχαλο τα πιτσιρίκια να τρώνε ενδιαμέσως τα φρούτα τους και άλλα τετριμμένα με τα οποία δε θα σας κουράσω. Κατά τις 12 λέμε να κατεβούμε στο πεζοδρόμιο κάτω από το σπίτι να κάνει η Λένα λίγο ποδήλατο στη σκιά. Ντύνεται μοντελάκι – σουργελάκι, βάζει καπέλο και γυαλιά ηλίου, τσακώνει κι ένα βάτραχο που έχει από τη μέρα που γεννήθηκε, καπελώνω και τον Προκόπη και κατεβαίνουμε. Ως δώ καλά, μέχρι που ο μικρός αρχίζει να γκρινιάζει ασύστολα και ανεβαίνουμε πάνω όπου και (ούπς!) θυμάμαι ο θέμα πυρετός και ξαναβάζω θερμόμετρο. 38,9! Μαγεία σκέφτομαι και του δίνω λίγο ντεπόν. Παίρνω τη γιατρό τηλέφωνο να τη ρωτήσω αν τόσος πυρετός είναι όντως παρενέργεια του εμβολίου και μου λέει ότι το συγκεκριμένο εμβόλιο δεν κάνει καθόλου πυρετό άρα…… με γειά την ιωσούλα! Και τι να κάνω η δόλια μάνα που έρχεται και ΣΚ? Τηλεφωνώ στο πολυαγαπημένο πια 184, κλείνω ραντεβού στο ΙΚΑ για το απόγευμα και παίρνω και τις μεγάλες δυνάμεις (δηλαδή τους γονείς μου) για να έρθουν να κάτσουν με τη μεγάλη.

Ε, από εκείνη την ώρα και μετά και για ένα 2ωρο περίπου ζήσαμε κωμικοτραγικές καταστάσεις τα 3 μας:) Η Λένα με το που συνειδητοποίησε ότι ο Προκόπης είναι άρρωστος αποφάσισε να γυρίσει προληπτικά σε mode ζήλιας και να κάνει ό,τι της κατεβαίνει στο κεφάλι, συμπεριλαμβανομένου και του να αντιμιλάει σε μένα και να χαϊδεύει τον αδερφό της μόλις τον κοίμιζα, τόσο ώστε να ξυπνήσει. Το αποκορύφωμα ήταν όταν όσο εγώ προσπαθούσα να κοιμήσω το μικρό και τον κρατούσα αγκαλιά, πήρε καρέκλα άνοιξε το ψυγείο και έβγαλε το τάπερ με τις φακές για να με πείσει να της βάλω να φάει. Αν και της είπα να περιμένει κι ότι το τάπερ είναι βαρύ, εννοείται ότι έκανε του κεφαλιού της και……….. ξεκαπακώθηκαν οι φακές, λούστηκε η Λένα και το πάτωμα, ξύπνησε ο μικρός από το θόρυβο και μόλις (με όλη την ψυχραιμία που κατάφερα να συγκεντρώσω) της είπα πολύ γλυκά: “Είδες τώρα τι έγινε?” έσκασε στα γέλια και μου είπε “Έκανα μπάνιο με τις φακές!!!!!!”

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Polyanna’s days!

Photo by Dean Terry 

Ο νόμος του Μέρφυ για μαμάδες

08/05/2012
By

Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να μοιραζόμαστε εμείς οι γονείς τις καθημερινές μας προκλήσεις με χιούμορ και ειλικρίνεια! Τους δέκα κανόνες του νόμου του Μέρφυ για μαμάδες μας γράφει σήμερα η Μαριάμ. Απολαύστε τους!

 

Κανόνας πρώτος : Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά θα πάει στραβά -το γνωστόν-

Κανόνας δεύτερος: Αν μόλις έχετε αλλάξει το παιδί σας σίγουρα θα τα ξανακάνει άμεσα.

Κανόνας τρίτος: Αν μόλις έχετε κοιμήσει το παιδί σίγουρα θα χτυπήσει το τηλέφωνο.

Κανόνας τρίτος: Αν το παιδί είναι ξύπνιο και ήσυχο κανείς δεν θα πάρει τηλέφωνο.

Κανόνας τέταρτος: Αν το παιδί είναι κουρασμένο ή έχει πάρει για λόγους υγείας σιρόπι που φέρνει υπνηλία σίγουρα θα του φέρει αϋπνία.

Κανόνας πέμπτος: Αν είναι Παρασκευή βράδυ και περιμένετε το σαββατοκύριακο για να βγείτε, το παιδί θα αρρωστήσει.

 

Τους υπόλοιπους πέντε κανόνες μπορείτε να τους διαβάσετε στο blog Personal Mother!

Photo by: HikingArtist.com

Σκέψεις μαμάδων στη δύσκολη εποχή

13/03/2012
By

Οι δύσκολοι καιροί που περνάει η χώρα τον τελευταίο καιρό, επηρεάζει δίχως άλλο την καθημερινότητά μας και κάνει τους περισσότερους από τους γονείς bloggers να προβληματίζονται και να γράφουν τις σκέψεις τους μέσα στα posts τους. Επισκεφτείτε τα blog των τριών μαμάδων που μοιράστηκαν χθες τους προβληματισμούς τους και διαβάστε τι έγραψαν. 

Η Yolina που μόλις γύρισε από το Παρίσι, γράφει στο χθεσινό της post με τίτλο Θέλω πίσω την Αθήνα: 

Birds

“Σκέφτηκα λίγο με θλίψη, λίγο με υπερβολή πως η Αθήνα πέθανε.
Και πως τη θέλω πίσω ζωντανή, σαν τρελή.”

Μετά διαβάζουμε τη Βάσω να λέει:

“Κοιτάξτε γύρω σας και είμαι σίγουρη πως θα βρήτε τουλάχιστον ένα καλό λόγο να χαμογελάσετε…ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ!!!”

Και την Ειρήνη να επαναλαμβάνει:

“Και αν ποτέ χρειάζομαι λίγη δύναμη να πιστέψω στον εαυτό μου και σε όσα αξίζω δεν έχω παρά να κοιτάξω τα κορίτσια μου. Γιατί αφού δημιούργησα εκείνες μπορώ να καταφέρω τα πάντα!”

 

Με κάποιες από τις παραπάνω απόψεις θα ταυτιστούμε, με κάποιες όχι. Μπορεί μέσα στα posts θα διαβάσουμε μια φράση που θα μας γεμίσει δύναμη και θετική ενέργεια, μπορεί και όχι. Αλλά δεν έχει σημασία! Σημασία έχει ότι διαβάζοντας τις σκέψεις άλλων, αντιλαμβανόμαστε ότι στις αγωνίες μας και στους προβληματισμούς μας δεν είμαστε μόνοι. Και αυτό από μόνο του έχει τεράστια αξία. 

Καλό διάβασμα! 

Photo via Linh.ngan

Το μαγικό σχολείο κι η μαμά που πάλευε με το δράκο….

20/02/2012
By

Η Κατερίνα στο σημερινό της post, αφού πρώτα μας περιγράφει το πρώτο σχολείο του μικρού της γιου, τι το έκανε να διαφέρει και τους λόγους που το αγάπησαν όλοι στην οικογένεια, στη συνέχεια μας διηγείται μία συνάντηση στην οποία παραβρέθηκε εκεί πρόσφατα. Ένα post γεμάτο μηνύματα, από το πώς ένα σχολείο μπορεί να  παίξει καταλυτικό ρόλο στη ζωή ενός παιδιού, ως και πώς πρέπει να μάθουμε να αγωνιζόμαστε, να μοιραζόμαστε και να ζούμε τη ζωή στο έπακρο. 

Το μαγικό σχολείο

Το μαγικό σχολείο

Το πρώτο σχολείο του μικρού μου ήταν το Σχολείο της Φύσης… Ένα σχολείο που όλοι αγαπήσαμε! Κι όταν λέω όλοι εννοώ, όλη η οικογένεια.Γιατί το σχολείο αυτό υπήρξε εμπειρία υπέροχη για όλη την οικογένεια. Συγκεντρώσεις, μαζώξεις, συναντήσεις με ιδιαίτερους ανθρώπους, εκδρομές, βόλτες πικ νικ, πάρτι….όχι για τα παιδιά μα και για τους γονείς…και εννοώ μόνο τους γονείς.

Μα το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι δεν εκπαιδεύει μόνο τα παιδιά μας, εκπαιδεύει εμάς τους ίδιους τους γονείς των μικρών ανθρώπων, εμάς τους γονείς των αυριανών πολιτών του κόσμου.

Ένα σχολείο που σου δείχνει την ευθύνη σου!

Έτσι το έχω στο μυαλό μου εγώ αυτό το σχολείο…Δεν είναι το πανέμορφο καθαρό καταπράσινο περιβάλλον του που το κάνει ξεχωριστό, πολλά σχολεία είναι έτσι, είναι το ότι οι άνθρωποι εκεί αποφάσισαν να παιδευτούν παραπάνω για να παρέχουν πράγματα ιδέες κι αξίες. Έχουν το λαχανόκηπο τους, τα ζωάκια τους, ο Γιωργάκος ζύμωνε το ψωμάκι του έκανε κέικ κι είχε μάθει να σκάβει τις ντοματούλες στο λαχανόκηπο κι ήταν μόνο 3…

Μπαμπάδες σε τσουβαλοδρομία....

Μπαμπάδες σε τσουβαλοδρομία....

Επίσης στο σχολείο αυτό…υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο.Δεν εργάζονται μόνο κοπέλες βρεφονηπιοκόμοι ή νηπιαγωγοί αλλά και άντρες….Αγόρια με κέφι κι ενθουσιασμό και τα παιδιά τους λατρεύουν…Ο “κύριος Πάρης” ακόμη μονοπωλεί τις συζητήσεις μας με το Γιώργο.

Ήταν το πρώτο σημαντικό αντρικό πρότυπο για εκείνον έξω από τα όρια της οικογένειας του…

Ο Γιώργος φέτος πηγαίνει στο Δημόσιο νηπιαγωγείο λοιπόν, είναι μια ανάρτηση που είχα κάνει με πολύ αγωνία τον Σεπτέμβρη και μπορείτε να βρείτε εδώ.
Όμως η σχέση μας με το σχολείο αυτό και τους ανθρώπους του δεν έχει κλείσει και όποτε μου δοθεί η ευκαιρία να είμαι εκεί με ή χωρίς τον μικρό μου, το κάνω με ενθουσιασμό…. Άλλωστε είναι πάντα ευκαιρία για το Γιώργο να βρει αγαπημένους του ανθρώπους και φίλους και είναι ευκαιρία για εμένα να πάρω μια βαθιά ενισχυτική ανάσα από την γυναίκα που είναι πίσω από όλα αυτά…τη Βέτα.

Όταν λοιπόν την προηγούμενη εβδομάδα μου τηλεφώνησε για να με ενημερώσει για μια βραδιά συζήτησης με θέμα πολύ ιδιαίτερο…το σκέφτηκα.
Ήμουν άρρωστη, είχα πυρετό, η μύτη έτρεχε και πονούσε το κεφάλι μου. Ήταν οι κρύες εκείνες ημέρες που χιόνιζε πολύ σχεδόν κάθε βράδυ κι ο δρόμος ήταν παγωμένος…. Ήμουν και συναισθηματικά βουλιαγμένη, ήταν η μέρα που έκανα την ανάρτηση με τον κοκκινολαίμη! Δύσκολη μέρα…
Της είπα “Δεν ξέρω Βέτα είμαι κι άρρωστη…” μου είπε “όσο μένεις εκεί άπραγη, άρρωστη θα είσαι…”! Χαμόγελο!! Είναι ευλογία να έχεις στη ζωή σου ανθρώπους που σου τσιμπάνε… τον ποπό…έχω πολλούς τέτοιους φίλους στη ζωή μου…Πολύ τυχερή!!

Βραδιά συζήτησης στο σχολείο

Βραδιά συζήτησης στο σχολείο

Πήγα…
Ήταν μια πανέμορφη βραδιά στο μεγάλο δωμάτιο του παραμυθιού, με το πέτρινο τζάκι αναμμένο.

Έξω χιόνιζε και μέσα όλοι οι άνθρωποι, άνδρες γυναίκες με χρωματιστές κάλτσες κάθονταν ή ξάπλωναν πάνω στα χαλιά και στα μαξιλάρια.Ακουμπούσαν ο ένας τον άλλο με μια οικειότητα που φανέρωνε σχέση κι ασφάλεια.

Είχε ένα μικρό μπουφεδάκι με ζεστά ροφήματα και τέλεια μικρά γλυκίσματα που φέρνει ο καθένας από το σπίτι του…και που και που εμφανίζονταν από το διπλανό δωμάτιο τα πιτσιρίκια που έπαιζαν κι έτσι είχαμε ξαφνικά έναν πριγκιπάκο ή καμιά τσουπρίτσα με ροζ κορδέλες να χώνονται χοροπηδώντας σε αγκαλιές…Τέλεια εικόνα!!

Χαμόγελα αγκαλιές, και έναρξη με το τραγούδι της ZAZ που είναι κι επίσημα πια το τραγούδι του σχολείου.

Κάθε μάζωξη αρχίζει και τελειώνει με αυτό το τραγούδι…
Μπήκαμε στο θέμα…
Το θέμα ήταν ζόρικο παρ όλη την φοβερή αισιοδοξία που εξέπεμπε η όλη στάση της μαμάς που μας το διηγούνταν… Ήταν λοιπόν η ιστορία της Αγνής, μιας μαμάς που όταν ο μικρός της γιος ήταν πεντέμισι χρονών η ίδια διαγνώστηκε με καρκίνο… Ήταν μια υπέροχη συζήτηση..με κομπιάσματα, με μάτια βουρκωμένα, με κορμί σε μόνιμη ανατριχίλα…

 

…συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Kapa. Me without you… tea without biscuit! και διαβάστε πώς εξελίχθηκε η ιστορία της Αγνής αλλά και το ξεκάθαρο μήνυμα της Κατερίνας: “Στη ζωή έχει σημασία το τώρα …αυτή η μικρή μαγική στιγμή που θα τη ζήσεις ή θα την προσπεράσεις περιμένοντας μιαν άλλη καλύτερη…που ίσως να μην έρθει ποτέ!

Και για όσους δεν το ξέρουν ήδη, η Κατερίνα από τους Καpa και η Λίτσα από το “Home is where your story begins...” είναι αδερφές και ξεκινήσανε σχεδόν ταυτόχρονα το blogging και να μας γεμίζουν ε ξ α ι ρ ε τ ι κ έ ς ιδέες και εμπνεύσεις σε πολύ συχνό και σταθερό ρυθμό! Καλή συνέχεια κορίτσια!

Το Αμερικάνικο Όνειρο…

29/11/2011
By

Όταν είμαστε θεατές της ζωής των άλλων από απόσταση, είτε πρόκειται για δημόσια πρόσωπα, είτε για φίλους, είτε για τους αγαπημένους μας bloggers, πολλές φορές βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα. Η Κατερίνα και ο Πανταζής, που μέσα από το blog τους μοιράζονται απλόχερα στιγμές της καθημερινής τους ζωής, και πολλές φορές έχουν ακούσει ότι η ζωή τους θυμίζει “το αμερικάνικο όνειρο” μας βοηθούν να δούμε τα πράγματα μέσα από την πραγματική τους διάσταση.

 

Τα πουλάκια του Χειμώνα... via KaPa

Μας έχουν πει, πως πολλές φορές οι αναρτήσεις μας μοιάζουν με ταινία Αμερικάνικη. Χαριτωμένα παιδάκια, χαρούμενοι άνθρωποι, ωραίες εικόνες, κήποι, λουλούδια…Ανθρώπινη θαλπωρή και ηρεμία όπου όλοι σκέφτονται όλους και όλοι αγαπούν όλους και τα γνωστά…Σαν να ζούμε στην ευτυχισμένη Αμερικάνικη countryside όπου οι άνθρωποι ψήνουν κερασόπιτες, “κάνουν” αγκαλιές ο ένας στον άλλο, δεν ξεχνούν ποτέ να πουν “σ’ αγαπώ” και τα παιδιά κυλιούνται με τα σκυλιά τους στα γρασίδια…

Λοιπόν ήρθε η ώρα της κατάρρευσης του Αμερικάνικου ονείρου….Δεν είναι τυχαία η μέρα που επιλέχθηκε καθότι ταιριάζει απόλυτα και με την πραγματικότητα της χώρας μας τις τελευταίες ημέρες….Κατάρρευση!!

Στην καθημερινότητα μας τίποτε δεν είναι απλό ή εύκολο. Δεν ζούμε την Αμερικάνικη εκδοχή αλλά την Ελληνική. Δεν ξέρω να κάνω καλές κερασόπιτες και τα σκυλιά μας είναι παλιοχαρακτήρες και δεν παίζουν με τα παιδιά…χα!
Υπάρχουν δε κάποιες ημέρες σαν αυτές τις τελευταίες δηλαδή που λες να φύγουν και να μην ξανάρθουν…
Μέρες που εκτός από την καθημερινή τρέλα, δουλειά, δουλειά, δουλειά, άνθρωποι με ανάγκες και προβλήματα που πρέπει άμεσα να βρουν λύση, και μετά επιστροφή και ένα σπίτι γεμάτο ανάγκες και εκεί άλλοι άνθρωποι των οποίων οι ανάγκες πρέπει να καλυφθούν. Ο χρόνος ελάχιστος και οι λέξεις μεταξύ μας λιγοστές και ανούσιες.

Αυτό μέχρι πριν ένα χρόνο ήταν η ζόρικη πραγματικότητα μας…Τώρα προστέθηκε σε αυτό και κάτι άλλο. Ο φόβος, η ανασφάλεια, ο θυμός, η απογοήτευση και το πιο δύσκολο ίσως, η αρπαγή των ονείρων…της ελπίδας μας. Τα σχέδια του αύριο, ο οικογενειακός προγραμματισμός μας που κατέρρευσε κι αυτός μαζί με τη χώρα…
Οπότε όχι, το Αμερικάνικο όνειρο δεν υπάρχει εδώ.

Αντίθετα, υπάρχουν ημέρες που είμαστε σαν παλαβοί για να προλάβουμε ανοιχτή την πόρτα του σχολείου και μετά να οδηγήσουμε ως το κέντρο κάποιες φορές μέσα σε αγχωτικό μποτιλιάρισμα και να βρεθεί και παρκινγκ …Τρέλα

Όταν γυρίζω σπίτι για να προλάβω ανασκουμπώνομαι και λέω στον εαυτό μου ” μισούς χρόνους” …κάποιοι συνάδελφοι θα γελούν γιατί αυτή είναι μια έκφραση της δουλειάς…Σημαίνει κάνω όλα όσα έχω στην ευθύνη μου στο μισό χρόνο από ότι συνήθως…Το καταφέρνει κανείς αυτό μόνο με ένα τρόπο…τρέχοντας! Ω ναι!! Τρέχω.
Έχω ένα καθαρό πλάνο στο μυαλό μου και τρέχω, ανεβοκατεβαίνω σκάλες, βάζω πλυντήρια, μαγειρεύω τρέχοντας. Κανένα δευτερόλεπτο δεν πάει χαμένο.

Όχι μόνο εγώ δηλαδή, μοιράζουμε τις δουλειές και τρέχουμε και οι δύο….
Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να εξοικονομήσουμε λίγο χρόνο ηρεμίας με τα παιδιά στο τέλος κάθε ημέρας και για εμάς μόλις οι μικροί άνθρωποι πάνε για ύπνο. Για να μπορέσουμε να ασχοληθούμε με όλα αυτά που αγαπάμε, τα λουλούδια, τα σκυλιά, τις κατασκευές, το διάβασμα…
Στις αναρτήσεις φαίνεται σαν όλη την ημέρα να κάνουμε το κέφι μας…Αστείο, τρέχουμε όλη την ημέρα για να προλάβουμε στο τέλος αυτής να κάνουμε κάτι από το κέφι μας…τις τελευταίες ημέρες δε, χάθηκε και το κέφι!

Τις στιγμές αυτές που όλοι τρέχουμε για τις υποχρεώσεις μας, δεν είναι κανείς χαρούμενος ή χαριτωμένος.
Τα παιδιά έχουν τις ανάγκες τους, τα σχολεία, το διάβασμα, τις δραστηριότητες, το σπίτι έχει τις ανάγκες του, ακόμη και τα σκυλιά έχουν τις ανάγκες τους κι αν δεν τα βγάλεις βόλτα παρεκτρέπονται κι αρχίζουν τις καταστροφές…
Οι εντάσεις ανεβαίνουν, τα νεύρα χτυπούν κόκκινο και νιώθεις θυμωμένος, κουρασμένος, μόνος, αδικημένος….όλα αυτά τα ωραία…

Ζούμε στο ωραίο μας σπίτι με το ωραίο περιτύλιγμα και το φθινοπωρινό Decor…χα και κάποια στιγμή το μόνο που έχει σημασία είναι αυτό….αυτό που φαίνεται! Όμως όταν κλείνει η πόρτα στις πολύ δικές μας προσωπικές στιγμές τα πράγματα διαφέρουν. Ένα καλό παράδειγμα είναι αυτής της βραδιάς με τα κυδώνια.

Ο Πανταζής μου έφερε από την κυδωνιά μας όλα αυτά τα υπέροχα κυδώνια, για να κάνω ότι τραβάει η όρεξη μου. Ήταν 9 κιλά!!
Μεγάλα και μοσχομυριστά. Αποφάσισα να κάνω από όλα και γλυκό κυδώνι που μας αρέσει πολύ και κυδωνόπαστο που αρέσει στον παππού Άγγελο και λίγη μαρμελάδα για το πρωινό…Μια χαρά!! Όμως όταν άρχισα να τα καθαρίζω, ήρθε η απογοήτευση….Σάπια. Σκουλικιασμένα!!

Όλη η ωραία εικόνα κατέρρευσε σε μια στιγμή…

…συνεχίστε την ανάγνωση στο blog KaPa. Me without you… tea without a biscuit! για να διαβάσετε και το τέλος της ιστορίας με τα κυδώνια – που φυσικά συσχετίζεται απόλυτα με το θέμα του post. Θα έχει άραγε “happy end”?  

Εμείς πάντως κάθε φορά που διαβάζουμε τις αναρτήσεις των KaPa παίρνουμε γερές δόσεις θετικής ενέργειας, πέρα από δεκάδες μικρά tips για να κάνουμε την ζωή μας ομορφότερη ως αντίσταση στις καθημερινές δύσκολες στιγμές!

Ισορροπία

01/09/2011
By

Το 2007 μέσα σε λίγο σχετικό διάστημα κυκλοφόρησε από post σε post μέσα στην ελληνική blog-όσφαιρα (μιας και facebook/twitter τότε μόλις ξεκινούσαν) το blog του Ναυτίλου με ένα τίτλο που δεν άφηνε καμία αμφισβήτηση για το περιεχόμενό του: “H Λυδία πολεμά με τον καρκίνο“. Η Λυδία 3,5 χρονών και με διάγνωση για καρκίνο από μόλις 5 μηνών έδινε ήδη μαζί με τους γονείς της τον πόλεμο της με τον καρκίνο. Δύσκολες στιγμές, παραμονές εξετάσεων, πολυήμερες αναμονές αποτελεσμάτων, εγχειρίσεις, θεραπείες, αγωνίες, δύσκολα παιδικά ερωτήματα και συναισθήματα …  στιγμές φορτισμένες που στην πορεία συνοδεύονταν με εκατοντάδες σχόλια, ευχές  και προσευχές… επώνυμων και ανώνυμων.

Τα χρόνια περάσαν. Οι αναρτήσεις λιγοστέψαν αλλά η πορεία της Λυδίας δείχνει πλέον σε όλους όσους την αγαπήσαμε περισσότερη αισιοδοξία και ελπίδα. Δεν ξεχάσαμε ποτέ αυτές τις αναρτήσεις μοναδικό παράδειγμα θάρρους, πίστης και δύναμης. Αν και θα θέλαμε πολύ να ξεκινήσετε την ανάγνωση από το πρώτο ποστ αυτού του blog, επιλέξαμε μετά από πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα να σας παρουσιάσουμε εδώ δύο αναρτήσεις την Ισορροπία και Έτη έξι Α.Δ. 

 

By Jack Tinney

Το ερώτημα είναι εάν ένα σύστημα που έχει ταρακουνηθεί γερά για μεγάλο χρονικό διάστημα, έχει ελπίδες να επανέλθει, όχι στην προηγούμενη, αλλά σε κάποια ισορροπία.

Δεν ξέρω την απάντηση ακόμα για την περίπτωση του συστήματος της “αγέλης” μου.
Μπορεί η νόσος να είναι στάσιμη, μπορεί να έχουμε πολύ καιρό να επισκεφτούμε την κλινική (για κακό λόγο τουλάχιστον), μπορεί να παλεύουμε με φυσιολογικά πράγματα, όπως οι εποχικές ιώσεις, αλλά….
… αυτά που αποφεύγουμε να πούμε ακόμα και στον εαυτό μας ότι τα νοιώθουμε είναι ακόμα πολλά και μπλεγμένα – και ίσως να γίνονται και πιο μπλεγμένα καθώς περνάει ο καιρός.
Εκεί που λες “μπήκαμε στη ρουτίνα, ας δούμε παρακάτω πώς θα κάνουμε διάφορα ωραία πράγματα”, τσακ! έρχεται μια σύναψη στον εγκέφαλο και σου “κατεβάζει” το αρχείο “μη ιάσιμη νόσος”. Καπάκι, σαν να ξεκίνησε σιφόνι, κατρακυλάνε πάνω σου το “αργά ή γρήγορα επανέρχεται” μαζί με το “και αυτό τώρα έτσι πρέπει να είναι ή φταίνε οι θεραπείες ή φταίει το ρημάδι που μεγαλώνει εκεί μέσα;”. Συνεχίζεις με το “γιατί τώρα χαίρεσαι φίλε μου αφού ξέρεις πως όσο πιο πολύ χαίρεσαι τώρα, τόσο πιο πολύ θα πονέσεις μετά;” και φτάνεις στον πάτο με ένα “πόσο ηλίθιος μπορεί να είσαι που αφήνεις όλα τα παραπάνω να σε πάνε πάτο;”. Και φτου κι από την αρχή.
ΟΚ άντε να βρεις ισορροπία μετά.
Το παλεύεις, μιλάς σε ανθρώπους, σε ειδικούς, προσπαθείς να βάλεις πάλι τη δουλειά σου σε καλό δρόμο, να προγραμματίσεις εκείνο το ρημάδι το στεγαστικό που έχει μείνει πίσω και θα γεράσεις στο νοίκι, κοιτάζεις με ελπίδα το τραπέζι της κουζίνας που σκέφτεσαι 5 χρόνια τώρα να το αλλάξεις με κάτι πιο χαρούμενο, αρχίζεις πάλι να διαβάζεις και να το φχαριστίεσαι κιόλας, γκρινιάζεις στη γυναίκα σου για όλα τα διάφορα άσχετα που γκρινιάζουν όλοι, κάνεις πλάνα μαζί της να πάτε ένα κρυφό διήμερο να ξελαμπικάρετε χωρίς να αναφέρετε καν την πιθανότητα να χρειαστεί να γυρίσετε πίσω του σκοτωμού γιατί κάτι συνέβη με την μικρή…
… και έπειτα κάθεσαι και περιμένεις το φανάρι να ανάψει πράσινο και νοιώθεις πως θα μείνει για πάντα κόκκινο,…

 

…διαβάστε την τελευταία παράγραφο στο blog του Ναυτίλου. Τελειώνει με μία ερώτηση “Θα φύγει ποτέ αυτό το αχ από μέσα μου;” Δεν ζητάμε απάντηση, νομίζουμε ότι ίσως μία απάντηση να βρίσκεται σε ένα άλλο ποστ που έγραψε πέρσι τον Μάϊο ο Ναυτίλος έγραψε ένα μικρό αλλά τόσο περιεκτικό ποστ:

Έτη Έξι πλέον συμπληρωμένα…

από Διάγνωσης
          από γνώσης
          απόγνωσης
από Διάσπασης
από Διάβασης
από Διάστασης
αντί Διόδου
άκαρδου Διαγνώστη
άνευ Διδασκάλου
αδιέξοδου Διαδρόμου
…
ανέλπιστης Διάρκειας
ανάμεικτων Δακρύων
αδόκητων Διεξόδων

…και εδώ πάλι θα σας προτείναμε να διαβάσετε την υπόλοιπη ανάρτηση στο blog του Ναυτίλου. Λίγες γραμμές μια περίληψη ολόκληρης ζωής! 
Και να είσαι σίγουρος Ναυτίλε ότι η Λυδία πέρα από την απεριόριστη δική σας ελπίδα και αγάπη, έχει και την ελπίδα και την αγάπη από όλους εμάς που ευχόμαστε κάθε μέρα μαζί σας η Λυδία να υπάρχει για πολλά πολλά έτη μετά και να διαβάζει τις αναρτήσεις των γονιών της με άσπρα μαλλιά!