Posts Tagged ‘ εμπειρίες ’

Ο δεκάλογος της εγκυμοσύνης για έναν μελλοντικό μπαμπά

07/06/2013
By

Είναι σίγουρο, κάποια στιγμή μέσα στους 9 μήνες εγκυμοσύνης θα παίξει το χαρτί: ‘αγοράκι μου εγώ εδώ πέρα δημιουργώ ζωή, τι ξέρεις εσύ;’. Εγώ προσωπικά το μόνο που ήξερα ήταν ότι η παρτίδα κάπου εκεί τελείωνε. Ό,τι εξυπνάδα και να πεις, αυτό δεν κερδίζεται.

9 μήνες μετά μου απέδειξε ότι δεν μπλόφαρε.

Δεν έχουμε κλείσει δέκα μέρες με ένα μωρό στο σπίτι μας και εκείνη ήδη ξέρει να το ξεσκατίζει, να το πλένει, να το αλλάζει, να το κοιμίζει, να το ηρεμεί και ένα σωρό άλλες δουλειές που δεν ήξερα ότι υπήρχαν (πρέπει να βγάζεις τις κολλημένες μίξες;)

Εγώ με τη σειρά μου βρήκα ένα πολύ χρήσιμο application, με το οποίο χρονομετράς την ώρα του θηλασμού και σημειώνεις το στήθος, με το οποίο θηλάζει για να μην μπερδεύεται η μαμά στην εναλλαγή. Εγώ δηλαδή πατάω το κουμπάκι start – stop, όσο εκείνη θηλάζει. Βασικά εκείνη μου λέει πότε να πατήσω start – stop.

 

σε δύο μέρες βέβαια είχε πάρει το κολλάει οπότε καλά που δεν αγόρασα το full version

Σε δύο μέρες βέβαια είχε πάρει το κολλάει οπότε καλά που δεν αγόρασα το full version

 

Οι μπαμπάδες όμως δεν είναι μόνο για αυτό χρήσιμοι. Μπορούν να κάνουν πολλά περισσότερα, ήδη από τις πρώτες εβδομάδες της εγκυμοσύνης.

Αυτά είναι μερικά από τα πράγματα που έμαθα εγώ.

1. Αποθήκευσε τις αναμνήσεις σας. Υπάρχουν τρεις κορυφαίες στιγμές μέχρι την ώρα που θα δεις για πρώτη φορά το παιδί σου. Η στιγμή που θα σου πει ‘είμαι έγκυος’, η πρώτη στιγμή που θα ακούσετε την καρδιά να χτυπά στον υπέρηχο και η στιγμή που θα κλωτσήσει για πρώτη φορά. Αποθήκευσε τις στιγμές αυτές στον προσωπικό σου ‘σκληρό δίσκο’. Πού ήσασταν, τι κάνατε, τι είπατε, πώς νιώσατε, τι φοράγατε.

1 1/2. Κράτα σημειώσεις. Αυτή είναι η καλύτερη στιγμή για να φτιάξεις ένα ‘αγαπητό’ ημερολόγιο ή έστω ένα σημειωματάριο. Ίσως η καλύτερη ιδέα που είχα τους τελευταίους 10 μήνες.

 

α 3 δευτερόλεπτα μέχρι να ακούσεις αυτόν τον trance beat ήχο, θα είναι τα 3 μεγαλύτερα δευτερόλεπτα της ζωής σου

Τα 3 δευτερόλεπτα μέχρι να ακούσεις αυτόν τον trance beat ήχο, θα είναι τα 3 μεγαλύτερα δευτερόλεπτα της ζωής σου

 

2. Μην την αφήνεις να μπαίνει στο internet για ιατρικές συμβουλές. Κάποια στιγμή θα της πει μία φίλη για το αυστραλιανό αντιγόνο και τα ‘περίεργα΄αποτελέσματα που είχε μία γνωστή στις εξετάσεις της. Όταν το ίδιο βράδυ της την βιδώσει να μάθει περισσότερα, σταμάτα την. Το μόνο που θα καταφέρει είναι να αγχωθεί τζάμπα και να σε αγχώσει και σένα. Αν όμως δεν καταφέρεις να την πείσεις να περιμένει να ξημερώσει για να συμβουλευτεί τον γυναικολόγο της, πες της τουλάχιστον να μπει σε κάποια σοβαρή ιατρική ιστοσελίδα και όχι σε κάποιο από αυτά τα αστεία φόρουμ για γονείς.

 

βέβαια αν δεν εμπιστεύεστε τον γυναικολόγο σας, υπάρχει πάντα η μπουρμπουλίθρα και τα κορίτσια της

Βέβαια αν δεν εμπιστεύεστε τον γυναικολόγο σας, υπάρχει πάντα η μπουρμπουλίθρα και τα κορίτσια της

 

3.  Πες της ότι είναι όμορφη. Δεν υπάρχει έγκυος γυναίκα που να μην ομορφαίνει με την εγκυμοσύνη της και θα το ακούει συχνά εκεί έξω. Εσύ φρόντισε να της το έχεις πει άλλες τόσες φορές και ακόμα περισσότερες. Από εσένα μετράει περισσότερο. Και όχι αυτό δεν σημαίνει ότι μπορείς να της λες ότι πάχυνε.

4. (Επειδή όμως πάχυνε) φρόντισε τη διατροφή σας.  Εμείς 9 μήνες φάγαμε όλο το κολιμπρί (burgers), μας έβλεπαν οι άνθρωποι στο μαγαζί και έκρυβαν τη bbq sauce, αλλά πού και πού τρώγαμε και κανένα μήλο για το ξεκάρφωμα. Εννοείται ότι θα ακούσεις όλες τις παραλλαγές του αστείου ‘η καλή σου είναι έγκυος, εσύ κάνεις κοιλιά;’, γιατί στην εγκυμοσύνη δεν φουσκώνει μόνο η μητέρα.

 

αυτό μας είπε ο γιατρός να τρώμε τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα

Αυτό μας είπε ο γιατρός να τρώμε τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα

 

4,5. Μαγείρεψέ της. Μην την τρελάνεις στη μακαρονάδα όμως.

5. Γίνε φίλος με τον / την γυναικολόγο της. Γιατί μπορεί να μην το ξέρεις, αλλά είναι ο καλύτερος φίλος σου αυτούς τους 9 μήνες, ακόμα και αν χρησιμοποιεί μπροστά σου κάτι που μοιάζει απελπιστικά με δονητή (για τους υπέρηχους των πρώτων μηνών). Και θα χρειαστείς και το κονέ για να σε αφήσει να μείνεις μέσα στο χειρουργείο. (αν έχετε φυσικό τοκετό)

6. Ετοίμασε τα πάντα τουλάχιστον δύο μήνες πριν την εκτιμώμενη ημέρα τοκετού. Και λίγο λέω. Δεν θες να φτιάχνεις τις ντουλάπες για το μωρό και να μην έχεις κοιμηθεί δύο ημέρες.

6 1/2 Ψάξε τις αγορές σου στα ηλεκτρονικά καταστήματα. Είναι απείρως φθηνότερα και έχεις περισσότερες επιλογές. Θα σώσεις τρελά λεφτά αν αγοράζεις από εκεί τις πολυβιταμίνες της εγκυμοσύνης που δεν γράφονται στον ΕΟΠΥΥ.

6 2/3 Δανείσου όσα περισσότερα μπορείς. Ζήτα από φίλους και συγγενείς που είναι νέοι γονείς να σου δώσουν όσα περισσότερα μπορούν, ρουχαλάκια, εξαρτήματα, ό,τι έχουν. Για να καταλάβεις για τι μιλάω, ο βρεφοζυγός έχει 100 ευρώ και θα τον χρειαστείς (αν τον χρειαστείς τελικά) για τον πρώτο μήνα. Καλύτερα να τα φας σε κοκτέιλ. (πλάκα κάνω, τα ξεχνάς τα κοκτέιλ).

7. Κάνε οικονομία. Ξέχνα τα φιλοδωρήματα και τις σπατάλες στο μαιευτήριο, θα πληρώσεις χιλιάδες ευρώ μέχρι να δεις το μωρό στην αγκαλιά σου και θα πρέπει να είσαι μεγάλος μάγκας για να μην είναι μαύρα τα περισσότερα από αυτά. Μην ξεχνάς ότι απέναντί σου έχεις μία βιομηχανία (όσο ‘δικός’ σας και αν είναι ο γιατρός σας) που ξέρει καλά πώς να σου τα πάρει. Μόνο ο φρέντο στο μαιευτήριο έχει 3,80, για να μην σου πω πόσο κοστίζει το δωμάτιο.

8. Τακτοποίησε τις  εκκρεμότητές σας. Αυτό το τριήμερο που έλεγες ότι θα πάτε στην Τζια, αν δεν το κάνεις σύντομα, κράτα το. Θα πάτε όλοι μαζί με το παιδί και την μάνα της να σας το κρατάει.

9. Κοιμηθείτε. Αυτό θα το ακούσετε από όλους. Μέχρι να σας πονέσουν τα κόκκαλά σας στο κρεβάτι.  Κοιμηθείτε.

 

sleep

 

10. Μην ακούτε κανέναν (εκτός από τον γιατρό σας). Η εγκυμοσύνη είναι σαν τον στρατό: μόλις κάποιος ακούσει ότι περιμένεις παιδί, αρχίζει να κατεβάζει κάθε συμβουλή και εμπειρία που έχει (όπως κάνω εγώ τώρα). Κρατήστε ό,τι σας είναι χρήσιμο, πετάξτε όλα τα υπόλοιπα και μην δίνετε περισσότερο χώρο για ‘συμβουλές’ και ‘βοήθεια’ από όσο εσεις θέλετε πραγματικά και κάντε ό,τι νιώθετε εσείς σωστό.

Στο κάτω κάτω αυτό το παιδί που περιμένετε, δεν θα υπήρχε αν έιχατε κάνει οτιδήποτε διαφορετικά μέχρι τώρα στη ζωή σας.

Και για όσους το σκέφτονται, αλλά δεν το έχουν πάρει απόφαση ακόμα (ξέρετε ποιοι είστε εσείς), πάρτε το απόφαση. Αυτό θα είναι το καλύτερο πράγμα που θα σας συμβεί ποτέ!

Σε σένα που είσαι ακόμα πιο παλαίουρας, μήπως ξέχασα κάτι; Άφησε ένα σχόλιο, pls.

 

ΥΓ: αν το επόμενο post που θα γράψω δεν είναι για το σχιστολιθικό αέριο, αφήστε ένα σχόλιο που να λέει ‘Δημητράκη είσαι μεγάλος τεμπέλης’

 

Ευχαριστούμε τον Δημήτρη από το blog: oikolopaidia.gr για το απολαυστικό του άρθρο! Περιμένουμε και τη συνέχεια! 

Σου αρέσει η Αφρική;

16/11/2011
By

Η Φραγκίσκα λείπει από την Ελλάδα 10 χρόνια και αυτή τη στιγμή ζει και εργάζεται στην Ουγκάντα σε μία μη κυβερνητική οργάνωση. Στο blog της Ταξιδεύοντας: η άλλη όψη του κόσμου μοιράζεται εμπειρίες από τη ζωή της στο εξωτερικό, ενώ παράλληλα αρθρογραφεί σε δύο μεγάλα ειδησεογραφικά site. Έχει έναν γιο 2,5 ετών τον οποίον παίρνει μαζί της παντού, ο οποίος όχι απλά δεν γκρινιάζει και δεν αρρωσταίνει ακολουθώντας τη μαμά του στα ταξίδια της, αλλά έχει γίνει ένα ανεξάρτητο παιδί, γεμάτο περιέργεια και πρόθυμο να δει και να δοκιμάσει τα πάντα. Στο σημερινό της post η Φραγκίσκα περιγράφει συνταρακτικές εικόνες από τη ζωή στην Αφρική και τελικά απαντάει στο ερώτημα του τίτλου: “Σου αρέσει η Αφρική;” 

 

Πριν λίγες μέρες χρειάστηκε να κάνω κάποιες επισκέψεις αρκετά χιλιόμετρα έξω από την Καμπάλα, σε κάποιες κλινικές και σχολεία. Η κίνηση όπως πάντα χαοτική, οι καταρρακτώδεις βροχές των τελευταίων ημερών είχαν καταστρέψει τον δρόμο σε αρκετά σημεία και είχαν δημιουργήσει τεράστια χαντάκια λάσπης. Αναγκαστήκαμε να κόψουμε δρόμο μέσα από τις πιο άθλιες παραγκουπόλεις της πρωτεύουσας και το αυτοκίνητο μετά βίας ξεκολλούσε από τα λύματα των αποχετεύσεων που δημιουργούσαν θολά ρυάκια στη μέση του δρόμου. Ο οδηγός ακροβατούσε ανάμεσα σε παιδιά και λιμνούλες λάσπης και οι υπόλοιποι επιβάτες ιδρώναμε από τη ζέστη με κλειστά παράθυρα για να αποφύγουμε τα βρώμικα νερά και τις μυρωδιές που τα συνόδευαν. Ήμασταν ένα ευχάριστο θέαμα για τον κόσμο που μας κοιτούσε περίεργα και περίμενε να δει αν το αυτοκίνητο των muzungu θα κολλήσει τελικά στη βρωμερή λάσπη ή θα καταφέρει να προχωρήσει.

Τελικά ξεκολήσαμε και βγήκαμε στον επαρχιακό δρόμο με κατεύθυνση τις κεντρικές επαρχίες. Διασχίσαμε τεράστιες πράσινες εκτάσεις από μπανανιές με πυκνά φύλλα ανάμεσα στα οποία κρύβονταν ταπεινές χωμάτινες καλύβες με ψάθινες στέγες. Περάσαμε μικρές αγορές όπου γυναίκες μαζί με τα παιδιά τους πουλούσαν περίεργα jackfruits, κατακίτρινα μάνγκο, τεράστια σκούρα αβοκάντο ή έψηναν καλαμπόκια περιμένοντας τους υποψήφιους αγοραστές.

Είδαμε αρκετές τέτοιες αγορές ώσπου να φτάσουμε σε μια πόλη. Σταματήσαμε θέλοντας να αγοράσουμε νερά και κάποια τρόφιμα και μπισκότα για τα περίπου 250 παιδιά του πρώτου σχολείου. Ως η μοναδική λευκή σε αυτήν την πόλη στη μέση του πουθενά, ήμουν σίγουρα ένα αξιοπερίεργο θέαμα, κυρίως για τα παιδιά που με χαιρετούσαν και έτρεχαν να κρυφτούν με δυνατά γέλια. Θα ήταν ίσως μια ενδιαφέρουσα “εξωτική” εμπειρία όλο αυτό, όμως η απόλυτη φτώχεια της πόλης δεν αφήνει περιθώρια για “ρομαντισμούς”. Ο δρόμος ήταν απλά μια μάζα λάσπης πάνω στην οποία μικρά παιδιά ξυπόλυτα και με σκισμένα ρούχα κάθονταν ή κυνηγούσαν το ένα το άλλο, μότο ταξί κινούνταν με κίνδυνο να βρεθούν σε κάποιο από τα χαντάκια και τα αυτοκίνητα προσπαθούσαν να διασχίσουν τη λάσπη. Από κάποια τσίγκινα παραπήγματα μια γυναίκα με εμφανή διανοητική καθυστέρηση βγήκε σέρνοντας το ένα της πόδι στην λάσπη. Πίσω της ένα στρουμπουλό μωρό, όχι πάνω από 2 χρονών, την τραβούσε από το φουστάνι κλαίγοντας. Το μωρό έκλαιγε και ζητούσε κάτι επίμονα και μόνο όταν η γυναίκα έκατσε σε μια πέτρα και το θήλασε, ηρέμησε και κούρνιασε ευτυχισμένο στην αγκαλιά της. Παραδίπλα γυναίκες μετέφεραν νερό σε βρώμικες πλαστικές κανίστρες, παιδιά έτρεχαν στις λάσπες, άντρες κάθονταν άπραγοι μπροστά απο σωρούς με λαμαρίνες. Αγοράσαμε τα τρόφιμα και συνεχίσαμε τον δρόμο μας.

Καθώς απομακρυνόμαστε η πόλη έμοιαζε να χάνεται στην λάσπη και οι πράσινες μπανανιές αντικαθιστούσαν τις τσίγκινες καλύβες. Βγήκαμε από τον επαρχιακό δρόμο και μπήκαμε στις τοπικές οδούς. Η έννοια της λέξης “δρόμος” αποκτούσε πλέον άλλη σημασία. Ήταν απλά ένα τεράστιο χαντάκι απο πέτρες λασπόνερα και υπολείμματα βλάστησης που διέκοπτε το τοπίο με τις μπανανιές, τις μικρές βρόχινες λιμνούλες, τα κοπάδια με τις αγελάδες και τις πλίθινες καλύβες. Ενίοτε παιδιά σε χαιρετούσαν και άντρες με αξίνες σε κοιτούσαν με περιέργεια καθώς έσκαβαν τα χωράφια τους.
Η Αφρική λοιπόν με όλα της τα πρόσωπα…

 

…η συνέχεια και η αφοπλιστική απάντηση της Φραγκίσκας για το αν της αρέσει η Αφρική η όχι, στο blog της Ταξιδεύοντας: η άλλη όψη

Αν και είμαστε σίγουροι ότι σε όποιον αρέσει το ποστ της Φραγκίσκας δεν θα σταματήσει σε μία μόνο ανάρτηση… Θα διαβάσει για τον Φράνσις και την Ελένη, τον Πάτρικ, αμέτρητες ιστορίες, σαν ενοχλητικά πετραδάκια στους αναπαυτικούς καναπέδες μας, σαν δυσάρεστες σφήνες στα διασκεδαστικά προγράμματα της τηλεόρασης…

Σαν επίλογο θέλουμε να βάλουμε το παρακάτω απόσπασμα από τους έξι μήνες:

 

“Σκέφτομαι πως αν ήθελα να χωρέσω όλα όσα μου έχει μάθει η Αφρική σε μια μόνο λέξη, τότε αυτή δεν θα μπορούσε να είναι άλλη παρά μόνο μία: ταπεινότητα.

Ταπεινότητα μπροστά στο μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης που τόσο συχνά εξευτελίζεται και ξοδεύεται άσκοπα. Γιατί η υποκρισία και το θράσσος σήμερα περισσεύουν και η απελπισία γίνεται οργή που τυφλώνει και κρύβει την ουσία.

Στις δύσκολες λοιπόν αυτές στιγμές ας καταλάβουμε πως δεν είμαστε μόνοι. Ας βγούμε λίγο απο τον μικρόκοσμο της ύπαρξης μας και ας συνειδητοποιήσουμε πως μια κοινή μοίρα μας ενώνει.

Και ας αγωνιστούμε για έναν καλύτερο κόσμο, πλέον δεν υπάρχει χρόνος για αναβολές….”

Μην σταματάτε να διαβάζετε τα κείμενα της Φραγκίσκας… ακόμη και όταν δεν θα σας το θυμίζουμε εμείς… να θυμάστε εσείς …

Η γέννηση της κόρης μου

28/02/2011
By

Σε αυτό το blog πιστεύουμε ότι ίσως ένας από τους σημαντικότερους λόγους που ώθησαν μαμάδες να ανοίξουν ένα δικό τους blog παραμένει η καταγραφή των συναισθημάτων της γέννας τους. Και αν αυτό είναι τόσο σημαντικό για την ίδια μαμά blogger άλλο τόσο σημαντικό είναι για εκείνες τις γυναίκες που πλέον μέσω του διαδικτύου αναζητούν την γνώση μέσα από την εμπειρία πολλών άλλων γυναικών που έγιναν μαμάδες εύκολα ή δύσκολα. Η Δώρα δεν θα μπορούσε να μην αφιερώσει στο blog της ένα τέτοιο όμορφο και αυθεντικό κείμενο από την δική της εμπειρία:

Photo by Sean Molin

Η δική μου εμπειρία τοκετού ξεκίνησε το πρωί της Δευτέρας 21/12/09… Ήμουν ήδη στην 41η εβδομάδα και είχα το καθιερωμένο ραντεβού με το γιατρό μου. Μου έκανε ψηλάφιση τραχήλου, μου είπε πως ήταν ακόμα ψηλά αλλά με τη δική του ψηλάφιση μπορεί να είχαμε κάποιο αποτέλεσμα ακόμα και το ίδιο απόγευμα,κάτι που δεν πολυπίστεψα, μιας και ήμουν ήδη πολύ κουρασμένη από την παράταση της εγκυμοσύνης… Γυρνώντας σπίτι μου κατά τις 12, άρχισαν κάτι ψιλά πονάκια, τη μια ανά 5′ και διαρκούσαν μια ώρα, την άλλη συνεχόμενος πόνος κι αυτός μια ώρα…Το απόγευμα λέω στον άντρα μου να πάμε στο νοσοκομείο να με δουν και το πολύ πολύ αν δεν είναι η ώρα να γεννήσω, να πάμε καμιά βόλτα μετά. Έκανα το μπάνιο μου, καλλωπίστηκα και ξεκινήσαμε για το μαιευτήριο στις 19:30,χωρίς να έχω πάρει μαζί μου ούτε τη βαλίτσα,ούτε τις εξετάσεις μου,ούτε τίποτα… Ήμουν σίγουρη ότι θα επιστρέφαμε άπραγοι… Με βάζουν στον τοκογράφο,είχα διαστολή 2 εκατοστά και συσπάσεις ανά 5′ αλλά επειδή ήμουν πρωτότοκος και ήταν σχετικά απαλές, δεν τις πολυκαταλάβαινα… Μου λένε “είσαι έτοιμη να γεννήσεις??”,τι άλλο να κάνω??? Έρχεται μια μαία, αρχίζει να με ετοιμάζει, 2 γυναικολόγοι μου παίρνουν ιστορικό και πηγαίνω στην αίθουσα τοκετού στις 21:00. Ο άντρας μου πετάχτηκε μέχρι το σπίτι και έφερε όλα τα απαραίτητα και έτσι δεν μπόρεσα να τον δω πριν μπω στην αίθουσα. Το καλό ήταν ότι ήμουν η μόνη που γεννούσα εκείνο το βράδυ και όλο το προσωπικό ασχολιόταν μαζί μου, η μαία που είχε βάρδια μου έκανε λίγη παρέα και χαζογελούσαμε και γενικά ήμουν πολύ χαλαρή, με τους πόνους μου σε πολύ ανεκτό σημείο. Μέχρι τις 23:00 η διαστολή είχε πάει στο 3 και οι πόνοι είχαν αυξηθεί ελάχιστα και πιστεύαμε ότι θα πήγαινε πολύ μακριά η βαλίτσα… Μέσα σε 30′ όμως,η διαστολή πήγε στο 7, μου έσπασαν τα νερά, έκανα εμετό γιατί είχα φάει αργά το απόγευμα και με έπιασε τρομερό τρέμουλο,τόσο που δεν μπορούσα να συγκρατήσω τον εαυτό μου.

Οι πόνοι μου δυνάμωσαν πάρα πολύ και άρχισα πια να μην μπορώ να τους ανεχτώ,ψιλοφώναζα και βογκούσα και τρανταζόταν όλο το σώμα μου. Την ώρα εκείνη φτάνει ο γιατρός μου και ο άντρας μου του έβαλε τις φωνές. Τελικά μπήκε και ο άντρας μου μέσα. Προσπαθούσε να μου φτιάξει τη διάθεση, μου γελούσε αλλά χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα, μιας και ήμουν σε άσχημη κατάσταση… Μου κάνουν την επισκληρίδιο και χαλαρώνω και περιμένουμε να γίνει τέλεια η διαστολή για να αρχίσουμε τις εξωθήσεις. Ξαφνικά όμως οι παλμοί της μπέμπας μου άρχισαν να πέφτουν, μου βάζουν οξύμετρο και διαπιστώνουν ότι μειώνεται και το οξυγόνο στον εγκέφαλό της… Ο γιατρός μου μού λέει “Κορίτσι μου θα πάμε για καισαρική”. Μέσα σε 5′ με είχαν ετοιμάσει, δεν έχω ιδέα πόσα άτομα έτρεχαν γύρω μου εκείνη την ώρα… Δεν προλαβαίναμε να περιμένουμε να δράσει η δόση της επισκληριδίου για την καισαρική και έτσι μου έκαναν ολική αναισθησία. Τη στιγμή που εισέπνεα τη νάρκωση,προσευχήθηκα “Θεέ μου,κράτησέ με ζωντανή για να δω την κόρη μου”…και κοιμήθηκα… Στις 02:28 22/12 γεννήθηκε το παιδί μου. Αυτό που θυμάμαι ξυπνώντας είναι ότι η φωνή μου ήταν πολύ βραχνιασμένη, κρύωνα και έκανα τρομερή προσπάθεια να ανοίξω τα μάτια μου,να τους δείξω ότι είμαι καλά για να μου φέρουν το μωρό μου. Την κόρη μου μού την έφερε στην αγκαλιά η μαμά μου (επειδή είναι παιδίατρος ήταν μέσα στο χειρουργείο, όχι όμως την ώρα που με άνοιγαν…), μετά μια μαία μου την έβαλε στο στήθος…

… διαβάστε την συνέχεια της ανάρτησης και των συναισθημάτων της Δώρας Αβραμιώτη στο ομώνυμο blog της .

Και ανακαλύψτε και άλλες εμπειρίες από τις εγκυμοσύνες και τις γέννες πολλών ακόμη μαμάδων στις σχετικές μας ετικέτες, είτε στα περισσότερα από τα blogs των μαμάδων που φιλοξενούμε!

Μικροί καυτοί εγκέλαδοι γνωστοί ως …πυρετικοί σπασμοί!

23/02/2011
By

O Νίκος Βαράκης είναι παιδίατρος αλλά και πατέρας. Στο blog του θα δείτε να γράφει για πολλά παιδιατρικά θέματα, παρουσιάζοντας προσωπικές του εμπειρίες, χωρίς να χρησιμοποιεί ούτε στιγμή ξύλινο επιστημονικό λόγο και πάντα κάτω από το πρίσμα ενός πατέρα! Επιλέξαμε την σημερινή ανάρτηση αφενός επειδή λόγω εποχής με τις πολλές ιώσεις αυξάνει και η πιθανότητα παρουσίασης πυρετικών σπασμών και αφετέρου επειδή έχουμε ζήσει και μεις προσωπικά παρόμοια εμπειρία, και γνωρίζουμε εξ’ ιδίας πείρας ότι το σοκ σε τέτοιες περιπτώσεις είναι τεράστιο, αλλά όπως θα διαβάσετε παρακάτω δεν χρειάζεται πανικός, αλλά γνώση!

photo by philos

Ο χειμώνας μπήκε για τα καλά! Λιγοστοί άνθρωποι στους δρόμους, τρέχουν κουκουλωμένοι να κρυφτούν στην ζεστασιά του σπιτιού τους. Μετά από καιρό, άδειο το ιατρείο και για κακή σύμπτωση, έχει πάθει κάτι η σύνδεση του internet από χθες. Ή μήπως για καλή σύμπτωση… ευκαιρία να γράψω.

Πριν από περίπου τρία χρόνια καθόμουν και πάλι στο ιατρείο μόνος μου. Τότε, η μοναξιά ήταν πιο συχνός σύντροφός μου. Τώρα την αποζητώ! Ήμουν λοιπόν καλή ώρα όπως σήμερα και διάβαζα, όταν χτύπησε το τηλέφωνο και μια φωνή κραύγαζε κάτι σαν «… ΝΙΚΟ!!! Το κοπέλι Νίκο, πέθανε Νίκο το κοπέλι, Νίκο…» προσπάθησα μάταια να την ηρεμήσω για να καταλάβω τι εννοούσε και για ποιό παιδί μιλούσε. Τα δικά μου δεν είχαν γεννηθεί ακόμα, γιατί αλλιώς, όπως φαντάζεστε, θα είχα εκτοξευτεί στο σπίτι μου. Το μόνο που κατάφερα ήταν να αποκομίσω ακόμα ένα ξέσπασμα κραυγών και να πέσει η γραμμή. Ευτυχώς, υπήρχε αναγνώριση κλήσης και κάλεσα αμέσως πίσω. Μου απάντησε μια διαφορετική φωνή, γυναικεία και πάλι, εξίσου θορυβημένη, κατανοητή όμως. Κατάφερα να μου πει το επώνυμο αυτής που με πήρε τηλέφωνο, το οποίο, όμως, δεν μεταφράστηκε στην μνήμη μου σε κάποιο παιδί. Αντανακλαστικά η μητέρα έλεγε το δικό της πατρώνυμο και όχι του παιδιού. Δεν καθυστέρησα προσπαθώντας να ανακαλύψω το παιδί, ζήτησα τη διεύθυνση και προλαβαίνοντας την κρίση πανικού και της δεύτερης γυναίκας, την έκλεισα λέγοντας της ότι πάω. Αν μου τύχαινε σήμερα, τουλάχιστον θα τους έλεγα να καλέσουν το 166. Όμως και εγώ αιφνιδιάστηκα!

Έτρεξα στην πιάτσα ταξί κοντά στο ιατρείο, είπα την διεύθυνση και το σκηνικό και τρέξαμε όσο γινόταν πιο γρήγορα. Με περίμενε η ανοιχτή πόρτα ενός ισόγειου σπιτιού, όπου αναγνώρισα πανικόβλητη την Νικολία. «Τι έγινε;» την ρωτώ. «Η Θάλεια» μου φωνάζει και μου δείχνει την μικρή, μαραμένη στην αγκαλιά της, ψιλοζαλισμένη, να κοιτά σαν χαμένη!
Με μια πρώτη ματιά η μικρή, περίπου 11μηνών, έδειχνε καλά. Ταλαιπωρημένη, αλλά καλά. Την πήρα στην αγκαλιά μου, και έλεγξα γρήγορα τα ζωτικά της σημεία. Ανέπνεε γρήγορα, η καρδούλα της χτυπούσε σαν τρελή, όμως τα χειλάκια της ήταν ροδοκόκκινα και, παρά την κούραση της, έμοιαζε να είναι ικανοποιητικά προσανατολισμένη στην πραγματικότητα. Ψηνόταν στον πυρετό. Καθώς έβαζα στην μικρή ένα θερμόμετρο, ξαναρώτησα την μαμά που με κοίταζε έντρομη «τι έγινε;». «Εκεί που καθόταν μέσα στο πάρκο της, μου φάνηκε σαν να έπεσε, σαν να ξάπλωσε λίγο απότομα. Την σήκωσα στην αγκαλιά μου και τα ματάκια της είχαν γυρίσει προς τα πίσω, άρχισε να τρέμει ολόκληρη και δεν ανέπνεε… έτρεξα και της έριξα λίγο νερό στα μουτράκια της και όταν σταμάτησε να τρέμει μου έμοιαζε σαν να είχε πεθάνει, την φώναζα και δεν μου απαντούσε…» και η Νικολία σωριάστηκε στο πάτωμα!

Μια νεαρή κοπέλα, που κοίταζε αποσβολωμένη, η δεύτερη φωνή στο τηλέφωνο, κράτησε λίγο την μικρή Θάλεια, για να μπορέσω να σηκώσω από το πάτωμα την έρημη Νικολία. Συνήλθε γρήγορα, για να με ακούσει να της λέω «Ηρέμησε, δες την Θάλεια είναι καλά. Απλά έχει πυρετό! (είχε 40.5οC)». Πήρα και πάλι την Θάλεια στην αγκαλιά μου, η οποία λεπτό το λεπτό συνερχόταν όλο και περισσότερο. Της δώσαμε αντιπυρετικό και καθίσαμε μια στιγμή να προσπαθήσω να ηρεμήσω τα πνεύματα…
«Ήταν πυρετικοί σπασμοί, και περιγράφεται ακριβώς έτσι στα βιβλία. Οι γονείς νομίζουν ότι το παιδί τους πεθαίνει. Συμβαίνουν συχνότερα σε παιδιά κάτω των 2χρόνων, μέχρι συνήθως 5χρονών, αν και σπανιότερα συμβαίνει και σε μεγαλύτερα παιδιά. Πολύ απλοϊκά, οφείλεται στον ανώριμο εγκέφαλο που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την απότομη αλλαγή της θερμοκρασίας και ξεκινά τους σπασμούς.».

Η Νικολία έμοιαζε να έχει συνέλθει πλήρως και με παρακολουθούσε με την μικρή στην αγκαλιά της. Την σκυτάλη της υστερίας πείρε η νεαρή κοπέλα. Ήταν φοιτήτρια που πρόσεχε την μικρή τα πρωινά που η μητέρα της ήταν στην δουλειά. Σήμερα έμεινε σπίτι η Νικολία, μια που η μικρή δεν ήταν καλά, και μοιράστηκαν οι δυό τους την τραυματική εμπειρία. Αφού λοιπόν είδε ότι η Νικολία συνήλθε από την λιποθυμία της, ξεκίνησε ένα γοερό κλάμα με λυγμούς. Σκύψαμε και οι δύο πάνω της προσπαθώντας να την συνεφέρουμε, σκηνικό που συνέφερε πλήρως και την Νικολία η οποία έφερε νερό με την σειρά της στην μικρή νταντά. Πάντα προσπαθώντας να τις ηρεμήσω και αφού δώσαμε και στην μικρή Θάλεια αντιπυρετικό, συνέχισα το μάθημα…

… συνεχίστε και σεις το μάθημα στην ανάρτηση του Νίκου Βαράκη και σας ευχόμαστε να μην χρειαστεί να δώσετε εξετάσεις αλλά να διαβάσετε όσα περισσότερα “μαθήματα” μπορείτε στο blog του, όπως αυτό για τον παιδικό πνιγμό (“Ακόμη και ένας Άγγελος μπορεί να πνιγεί”), γιατί όπως λέει και ο ίδιος στο προφίλ του “Με τα παιδιά παίζουμε, με την υγεία τους όμως όχι”, για αυτό και πρέπει να γνωρίζουμε καλά τι πρέπει να κάνουμε σε όλες τις δύσκολες στιγμές!

Τάσος Συκουτρής

14/02/2011
By

Εδώ και καιρό προσπαθούσαμε να επιλέξουμε ένα κείμενο για να παρουσιάσουμε την Κωνσταντίνα Δελημήτρου, την γνωστή Ψιλικατζού. Τόσες πολλές αναρτήσεις, τόσο διαφορετικές, τόσο αληθινές, τόσο ενδιαφέρουσες! Και όμως η τελευταία της ανάρτηση πιστεύουμε ότι αποτυπώνει με τον πιο εύγλωττο τρόπο τον αυθορμητισμό που χαρακτηρίζουν όλα της τα κείμενα στην πολύχρονη παρουσία της στον χώρο των blogs.
Στην ανάρτηση αυτή η Κωνσταντίνα μιλάει για τον γιατρό της, για τον άνθρωπο που έδωσε άλλη διάσταση στην ζωή της, και τον ευχαριστεί!

Το πράσινο είναι το χρώμα της γονιμότητας!

Το χρώσταγα εδώ και πολύ καιρό αυτό το κείμενο. Θα είναι μεγάλο αλλά πέρασε καιρός και κατάκατσε τόσο που σπρώχνει να βγει. Είναι μερικές φορές που η ζωή σου διασταυρώνεται τυχαία με τη ζωή κάποιου άλλου και τελικά καταλαβαίνεις ότι θα έχανες ίσως τα πάντα εάν δεν τον γνώριζες. Ήταν τότε γιατρός στην Αγγλία. Έτυχε και έπεσε στα χέρια του το βιβλίο μου που είχε πρωτοβγεί. Μόλις το διάβασε ήθελε λέει να μου στείλει ένα mail, να μου πει περίπου τί πιστεύει ότι φταίει, να με βοηθήσει να κάνω παιδί. Αλλά δεν το ‘στειλε γιατί θεωρούσε ότι θα ντρεπόμουν να απαντήσω, θα τον περνούσα για τρελό ή για ακόμη ένα spam. Και δεν είχε άδικο. Τα mail που δέχτηκα τότε ήταν άπειρα και με τα πιο κουφά πράγματα. Το πιο συγκινητικό βέβαια ήταν μιας κοπέλας χημικού που είχε πρόσβαση σε φαρμακοβιομηχανίες και μου πρόσφερε δωρεάν φάρμακα. Την ευχαρίστησα και το προσπέρασα γιατί δεν ένιωθα καλά. Προφανώς το ίδιο θα έκανα και με εκείνον.

Ο γιατρός αυτός λοιπόν αφού δούλεψε κάποια χρόνια στην Αγγλία ήρθε στην Ελλάδα και έπιασε δουλειά στο κέντρο εξωσωματικής που επισκεπτόμουν τα τελευταία χρόνια. Ένα πρωί που είχα πάει για την θεραπεία μου, τα κορίτσια μου είπαν γελώντας ότι ο καινούργιος γιατρός τους σύστησε το βιβλίο μου και τους πρότεινε να το διαβάσουν. Κι εκείνες φυσικά του είπαν ότι με ξέρουν προσωπικά και πως για τους δικούς τους γιατρούς μιλάει το βιβλίο. Ζήτησε οπωσδήποτε να με γνωρίσει. Μας σύστησαν το ίδιο πρωί. Με πήρε στην άκρη, μου είπε ότι ήθελε καιρό να μου στείλει mail, βγήκαμε γειτονάκια από την Νίκαια και μου εκμυστηρεύτηκε ότι πριν το διαβάσει δεν είχε ιδέα πώς αισθάνονται οι ασθενείς του. Επίσης πως ίσως κατάλαβε τί περίπου συμβαίνει με την υγεία μου. Μου ζήτησε ένα ραντεβού να μιλήσουμε. Είπε ότι δοκιμάζει μία νέα θεραπεία που βρίσκεται στο εξωτερικό σε πειραματικό στάδιο. Προσφέρθηκε να μου στείλει τα papers και μου διάβασε τα πολύ ενθαρυντικά στατιστικά της. Ήθελε να με αναλάβει αφιλοκερδώς. Ήμουν λιγάκι διστακτική. Άλλος ένας γιατρός, μία ακόμη ελπίδα, ξανά τρεχάματα από την αρχή. Βέβαια, ήταν εκείνος ή μια δότρια ωαρίων. Και φυσικά διάλεξα το πρώτο ελπίζοντας ότι ίσως να βρεθεί πιο ανώδυνη λύση.

Δεν ξέρω ακριβώς πώς έγινε αυτό αλλά από εκείνη τη στιγμή λες και αυτός ο άνθρωπος όρισε επακριβώς τα βήματα μέχρι τη γέννηση της μικρής μου. Από την επέμβαση μέχρι τη σύλληψη, από τα φάρμακα που θα χρειαζόμουν μέχρι και κάθε λεπτομέρεια την ανακοίνωνε με τόση απλότητα που απορούσα. Κάθετι το είχε σχεδιάσει, το ήξερε από πριν. Εγώ βέβαια, όχι. Είπα απλά ένα ναι και ετοιμάστηκα ψυχολογικά για το πρώτο χειρουργείο. Εκείνο που με μικροσκοπικά ψαλίδια θα έκανε πολλές τομές και θα έφτιαχνε λέει πυθμένα για να αποικήσουν νέα κύτταρα. Ούτε κι εγώ ξέρω πόσα βράδια διάβαζα γι’ αυτό και πόσα από αυτά που έλεγε γκρέμιζαν τα όσα ήξερα ως τότε. Ήξερα για παράδειγμα ότι πολλές φορές μετά τη σύλληψη πρέπει να παίρνεις κορτιζόνη για να μην δει ο οργανισμός τα νέα κύτταρα ως εχθρό και στείλει αντισώματα και τα σκοτώσει. Όχι, μου έλεγε. Αυτό είναι λάθος. Όχι κορτιζόνη. Πρέπει να βρεις τρόπο να καταλάβει ο οργανισμός ότι πρόκειται για σύλληψη και όχι να το καλύπτεις. Μπορεί να λέω και βλακείες τώρα γιατί δεν τα θυμάμαι πολύ καλά αλλά το ρεζουμέ είναι πως οι ενέργειές του ήταν πάντα πολύ διαφορετικές από όσες είχα συναντήσει. Για οτιδήποτε βέβαια μου έστελνε link, μου διάβαζε στατιστικές και κυρίως μου τα συζητούσε για ώρες. Δεν το ‘χα ξανασυναντήσει αυτό.

Με άπειρα ζόρια έφτασα στον μήνα μου. Ζόρια δικά μου δηλαδή γιατί εκείνος ήταν πάντα σίγουρος και ήρεμος. Άμα έβλεπε πρόβλημα το έλεγε στην ψύχρα, έβρισκε αμέσως τη λύση και αυτό ήταν. Ούτε μελοδράματα, ούτε τσάμπα πανικός. Κι άμα καμιά φορά ενθουσιαζόμουν λίγο, μου έλεγε στα ίσια “εσύ έχεις δικαίωμα να χαρείς μόνο όταν σου δώσει το παιδί ο παιδίατρος και σου πει ότι είναι υγιές”. Και με προσγείωνε. Αλλά ήταν ήρεμος και αυτό οι κεραίες μου το είχαν πιάσει από την πρώτη στιγμή. Κι άμα καμιά φορά με έπιαναν οι ντροπές μου και αργούσα να του τηλεφωνήσω για απορίες με έπαιρνε εκείνος. “Έχεις δύο ομφάλιους λώρους μέχρι να γεννήσεις. Έναν με το μωρό και έναν με τον γιατρό σου. Να μου τηλεφωνείς πιο συχνά”…

… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της Ψιλικατζούς… και θα δείτε ότι σύντομα θα συνεχίσετε την ανάγνωση και στο βιβλίο της.

Νομίζουμε ότι σαν επίλογο θα επαναλάβουμε και μεις το σχόλιο του vrypan για την ανάρτηση: “…ένα από αυτά τα post που μου υπενθυμίζουν γιατί αγαπώ τα blogs

17-4-2006

19/01/2011
By

Η μέρα που φέρνουμε τα παιδιά μας στον κόσμο είναι μεγάλη μέρα. Τα πάντα στη ζωή μας αλλάζουν! Για την Μαρίνα Π. η μεγάλη αυτή ημέρα ήταν η 17-4-2006.  Πέντε χρόνια μετά, κάνει τον απολογισμό της και μοιράζεται τις σκέψεις της μαζί μας…

kid with attitudeEπιτέλους γέννησα, μετά από 9 μήνες αναμονής και αγωνίας, έφερα στον κόσμο τον πρώτο μεγάλο έρωτα της ζωής μου………………ε και τι τώρα γιατρέ, θα το πάρω αυτό στο σπίτι???????
Ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν ήρθε ή στιγμή να γυρίσω στο σπίτι μου, κρατώντας τον μονάκριβο θησαυρό μου.
Ξαφνικά μένω μόνη μου με ένα καινούριο πραγματάκι που δεν έχει οδηγίες χρήσης.
Και τώρα ρωτάω εσένα: τι το κάνεις αυτό παρακαλώ???????

Μετά από 5 χρόνια καταλήγω ότι υπάρχει μια νεράιδα, που με το μαγικό ραβδάκι της πάει κάθε βράδυ στον ύπνο της κάθε μανούλας, την ακουμπάει μαγικά και της χαρίζει γνώσεις και ειδικότητες. Την μεταμορφώνει σε ένα πολυτάλαντο πλάσμα.

Από εκεί λοιπόν που είσαι μια γαϊδούρα που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να δουλεύει, να ψωνίζει και να γλεντάει, έγινες καθαρίστρια, μαγείρισσα, ξεματιάστρα, διατροφολόγος, διακοσμήτρια παιδικών δωματίων, μονταριστης επίπλων, ζωγράφος, φωτογράφος, παραμυθάς, τραγουδίστρια, αφηγήτρια, γιατρός, στυλίστρια, οδηγός formula 1 (πόσες φορές έχεις κάνει την διαδρομή γραφείο-σπίτι σε χρόνους που ούτε ο Σουμάχερ δεν πιάνει;), οδηγός σχολικού, εργοθεραπεύτρια, λογοθεραπεύτρια (όχι μπουα μωρό μου νε-ρρρρρρρρρο), διαιτητής σε αγώνα μποξ όταν υπάρχουν αδερφάκια, κομμώτρια (μια φορά το έκανες και όταν είδες το αποτέλεσμα ορκίστηκες στον Θεό ότι ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά), αρχιτέκτων και μηχανικός κάστρων, αυτοκινητόδρομων και γεφυρών, μοδίστρα για ρουχαλάκια κούκλας αν είστε κοριτσομανούλες, σκηνοθέτης και σεναριογράφος κουκλοθέατρου και όσο περνάνε τα χρόνια μεταμορφώνεσαι σε ντετέκτιβ, σύμβουλο σπουδών, σωματοφύλακα και πολλά ακόμα.

Συνεχίστε την ανάγνωση στο post της Μαρίνας Π. για να διαβάσετε τη συνέχεια της ιστορίας. Όταν πέντε χρόνια μετά, κουρασμένη, καθισμένη στον καναπέ, παρακολουθεί το γιο της να την πλησιάζει και να της λέει… (κλικ!)