Όταν η Φλώρα από τα Φτερουγίσματα διάβασε το post Το Παιδικό Σχέδιο: Η κρυφή γλώσσα των παιδιών επικοινώνησε με τη Μαρία που το είχε γράψει, για να ζητήσει τη βοήθειά της στην ανάλυση μίας ζωγραφιάς του γιου της. Στο νέο της post η Φλώρα μας περιγράφει με περισσότερες λεπτομέρειες όσα συζητήθηκαν.
Πριν αρκετό καιρό είχα διαβάσει στο ιστολόγιο «Μαμά…δες…Μπαμπά..δες» το εξαιρετικό άρθρο της Μαρίας σχετικά με το παιδικό σχέδιο και αυτά που μας αποκαλύπτει για τα παιδιά μας.
Αυτό στάθηκε αφορμή να επικοινωνήσω μαζί της και να συνεργαστούμε. Η Μαρία είναι φοιτήτρια στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης Αθηνών στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και ασχολείται ερευνητικά με τον τομέα της εξελικτικής ψυχολογίας, καθώς και την παιδαγωγική αξιοποίηση του παιδικού σχεδίου.
Πρόσφατα της έστειλα μια ζωγραφιά του κανακάρη μου και της ζήτησα να τη «διερευνήσει» λίγο και να μου δώσει τα «φώτα» της.
Η απάντησή της ήταν εξαιρετική όπως το περίμενα και περισσότερο εστίαζε να μου δείξει τον τρόπο σκέψης πάνω στην ανάλυση των παιδικών σχεδίων και λιγότερο να ερμηνεύσει εκτενώς το συγκεκριμένο σχέδιο.
Πιστεύω πως μια τέτοια ανάλυση πρέπει να δημοσιοποιηθεί για να πάρουν μια ιδέα κι άλλοι γονείς ώστε ν’αποκρυπτογραφούν τα μηνύματα των παιδιών τους μέσα από τις ζωγραφιές τους.
Τη μοιράζομαι λοιπόν μαζί σας και ελπίζω να τη βρήτε τόσο ενδιαφέρουσα όσο κι εγώ κι ας μην αναλύει ζωγραφιά του δικού σας παιδιού…
Καλησπέρα Φλώρα!
Σ’ ευχαριστώ που μου έστειλες το σχέδιο!
Θα προσπαθήσω με το e-mail αυτό, περισσότερο, να σου δείξω τον τρόπο σκέψης πάνω στην ανάλυση των παιδικών σχεδίων και λιγότερο να ερμηνεύσω εκτενώς το σχέδιο του μικρούλη σου. Για να βγάλουμε σίγουρα συμπεράσματα, θα πρέπει να έχουμε κάποια προσωπική επαφή με το παιδί και να έχουμε τουλάχιστον 5 δείγματα σχεδίων σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα.
Είναι γενικότερα αντι-επιστημονικό να δίνονται, έτσι απλώς, σύμβολα και να αναλύονται στεγνά τα παιδικά σχέδια.
Αρχικά, αυτό που μας ενδιαφέρει στην πρώτη εικόνα και στην πρώτη αίσθηση που μας δίνει το παιδικό σχέδιο είναι:
α) η επιλογή των χρωμάτων
β) το πόσο “κανονικά” σχεδιασμένες είναι οι ανθρώπινες φιγούρες (π.x αν είναι αρτιμελείς, τι συναισθήματα εκφράζουν)
και
γ) η διάταξη, τόσο των φιγούρων, όσο και των υπόλοιπων στοιχείων.
Αν για παράδειγμα έχουμε ένα σχέδιο, στο οποίο το παιδί έχει ζωγραφίσει μόνο με μαύρο και σκούρο μπλε (ενώ έχει στη διάθεση του όλα τα χρώματα) ή έχει ζωγραφίσει όλες τις φιγούρες με πολύ μεγάλες διαστάσεις και τον εαυτό του πολύ πολύ μικρό, μπορούμε να κάνουμε λόγο για ενδείξεις πιθανών προβλημάτων.
Ας πάμε τώρα στο σχέδιο του μικρού, το οποίο εκ πρώτης όψεως διακρίνεται από συμμετρία και απουσία κενών στη σχεδίαση.
Καταρχάς, βλέπουμε ότι έχει χρησιμοποιήσει 9 διαφορετικά χρώματα, και μάλιστα χρώματα ζωντανά και χαρούμενα, και η σύνθεση τους είναι αρμονική. Η ισορροπία στην επιλογή των χρωμάτων είναι ενδεικτικό και μίας ψυχολογικής ισορροπίας εξίσου. Το σχέδιο διακατέχεται από μια φρεσκάδα και μια ζωντάνια. Μιας και έχει επιλέξει το πράσινο για το σπίτι, θα μπορούσαμε να πούμε, ότι για εκείνο το σπίτι είναι ένα σύμβολο σταθερότητας και αντίστασης στις αλλαγές. Το πράσινο πέρα από την ηρεμία και τη σταθερότητα, εκφράζει και την επιμονή.
Το σπίτι συμβολίζει, προφανώς, το οικογενειακό περιβάλλον και μάλιστα εδώ είναι ξεκάθαρα τα όρια : από τη μια εσύ, ο σύζυγος και ο μικρός, και από την άλλη δύο άτομα τα οποία θεωρεί κοντά του. (Μου έχει τύχει παιδάκι, που είχε άλλον έναν αδελφό, να βάζει έναν καλό του φίλο στην “οικογενειακή πλευρά” και μάλιστα να κρατιούνται και από το χέρι, όπως έχει ζωγραφίσει εσάς. Τον αδελφό δεν τον είχε ζωγραφίσει καθόλου.)
Συνεχίστε την ανάγνωση αυτού του τόσο ενδιαφέροντος post στο blog της Φλώρας !
