Posts Tagged ‘ ιστορίες ’

Συγκίνηση, περηφάνια, θαυμασμός

14/11/2011
By

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που μια φράση των παιδιών, μία τους πράξη μας παγώνει το χρόνο. Νιώθουμε ότι το παιδί μας έχει μεγαλώσει, έχει προσωπικότητα, λες και βλέπουμε σκηνές από το μέλλον του… και ναι νιώθουμε όμορφα. Συγκίνηση, περηφάνεια θαυμασμός όλα μαζί σε υπερβολική δόση που μας προκαλεί μέθη από χαρά κι ενθουσιασμό… και αν είμαστε blogger, θέλουμε να το μοιραστούμε, όπως ακριβώς κάνει η μαμά ξωτικό!

photo by linh ngan

Ως μαμά, ποτέ δεν έχω νιώσει περήφανη (αλλά ούτε  και μη-περήφανη) για τους μεγάλους βαθμούς ή για τους επαίνους από δασκάλους και καθηγητές. Γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει υποκειμενική διάσταση των πραγμάτων, ξέρω πόσο συμβατικά μετριέται η επίδοση στο σχολείο και πόσο η υποκειμενικότητα και οι πρότερες εμπειρίες επηρεάζουν την κρίση των ανθρώπων. Ετσι εξάλλου λειτουργώ κι εγώ η ίδια, κι από αυτή τη θέση γράφω πάντα.

Είναι φορές, λοιπόν, που  τα παιδιά μου με εκπλήσσουν και νιώθω περήφανη, πολύ περήφανη γι αυτά. Χτες-προχτές είχαν εκλογές για το 15-μελές στο γυμνάσιο της μεγάλης. Τώρα το κορίτσι αυτό είναι σε μία ηλικία που το βάρος της προσοχής πέφτει στις σχέσεις της με τους ανθρώπους, στην εξερεύνηση της σεξουαλικότητας, και στην ενδοσκόπηση. Είναι αυτή η κλειστή (για τους ενήλικες) περίοδος, που ο έφηβος απαντά μονολεκτικά (εάν δεήσει και σου απαντήσει, δηλαδή), που οι φίλοι και οι φίλες έχουν τον πρώτο λόγο στη ζωή της, που το σχολείο (και η μάθηση εν γένει) είναι απλά το φόντο όπου εκτυλίσσεται η κύρια δράση της  ζωής… Read more »

Το πρώτο μπάνιο, φέτος

08/06/2011
By

H athinovio πάει τα παιδιά της πρώτη φορά για μπάνιο φέτος. Ευκαιρία για εκείνη όχι μόνο για διάβασμα, μιας και είναι σχετικά μεγάλα τα παιδιά της, αλλά και για ανάρτηση αργότερα από το σπίτι, παρόλη την κούραση, μιας και οι μέρες τώρα τον Ιούνιο … είναι μεγάλες:

photo by RobW

Περπατήσαμε ως στην Κυανή Ακτή, όχι στη γαλλία αλλά στην Πρέβεζα, περιοχή που πήρε το όνομά της από κάποιο νυχτερινό κέντρο.

  • Αυτή η περιοχή είναι μία παραλία, πέντε λεπτά από την πόλη, γεμάτη ευκάλυπτους και πολύ ψιλή άμμο, που προτιμάται κυρίως από μαμάδες και γιαγιάδες, ελάχιστα δε από τους νέους όταν αυτοί δεν διαθέτουν τα μέσα να μεταβούν στις πιο κουλ παραλίες του μονολιθιού, του βράχου, της λούτσας, της καστροσυκιάς, κτλ, που είναι στην ουσία η ίδια τεράστια παραλία με τα διάφορα χωριουδάκια κάθε μερικά χιλιόμετρα.
  • Μόλις φτάσαμε, τα παιδιά σκασμένα από το περπάτημα, έτρεξαν κατευθείαν για βουτιά κι εγώ με το βιβλιαράκι μου (το κοιμητήριο της πράγας) έμεινα κάτω από ένα ευκάλυπτο. Χωρίς καύσωνα δε βουτάω.
  • Ήταν τέσσερις ή ώρα και το φως ήταν ότι πρέπει για διάβασμα.
  • Τα παιδιά γλέντησαν, με τα νεροπίστολά τους, με τις κατασκευές από άμμο, με πλατσουρίσματα και νεροπόλεμους, ή ρίχνοντας πέτρες “βόμβες” όσο πιο μακριά στη θάλασσα μπορούσαν.
  • Μετά από μία ώρα, ήρθαν πεινασμένα σε εμένα. Έβγαλα τα φρούτα από την τσάντα και δεν άφησαν τίποτα. Πορτοκάλια, μούσμουλα (νέσπουλα τα λέμε εδώ) κεράσια και κορόμηλα. Έπαιξαν λίγο στην άμμο και μετά πάλι βουρ στη θάλασσα.
  • Κατά τις έξι, είχε γείρει ο ήλιος και ο ίσκιος των ευκάλυπτων έπεφτε πάνω στο νερό. Πάμε να φύγουμε, όχι, λίγο ακόμα, καλά, δέκα λεπτά, όχι είκοσι, εντάξει.
  • Μία ώρα αργότερα, κρυώνουν να βγούν από το νερό.
  • Τους εξηγώ ότι αυτό το λέμε υποθερμία και πείθονται να βγούν, τρεμάμενα αλλά τρισευτυχισμένα. Αλλάζουμε, φοράμε στεγνά ρούχα και πάμε στην παιδική χαρά μέχρι να έρθει ο μπαμπάς με το αυτοκίνητο να μας πάρει.
  • Στο γωνιακό περίπτερο, αγοράζουμε από ένα παγωτό χωνάκι. Μύτες, πρόσωπα, στόματα έγιναν σοκολατί, αλλά ευτυχώς έχω νερό και μωρομάντηλα.
  • Ανανεωμένα από τη ζάχαρη και τις πρωτεΐνες, εφορμούν στην παιδική χαρά με νέα φόρα….

    •  

    … διαβάστε την συνέχεια στην ανάρτηση της athinovio και να ευχηθούμε σε όλες και όλους πολλά και καλά μπάνια, φέτος το καλοκαίρι!

    Προσωπικό ημερολόγιο Νο 3

    03/05/2011
    By

    Έχουμε ήδη φιλοξενήσει πολλές φορές εδώ τις εμπειρίες μαμάδων από την ημέρα της γέννησης των παιδιών τους. Σήμερα όμως επιλέξαμε μια διαφορετική εμπειρία, την ημέρα του γάμου της mamma el που μπορεί να μην έχει τις συγκινητικές στιγμές μιας γέννησης αλλά με τις πολλές απρόβλεπτες και διασκεδαστικές στιγμές της, παραμένει μια αξέχαστη στιγμή και την καταγράφει στο προσωπικό της ημερολόγιο 10 χρόνια μετά!

    photo by jcoterhals

    5 Νοεμβρίου 2010

    Άργησα λιγάκι αλλά τώρα μιας και πλησιάζουν τα γενέθλια μου, την Τρίτη συγκεκριμένα, θέλω να μοιραστώ μαζί σας τις όμορφες στιγμές της ημέρας του γάμου μου. Ε, μετά τη γνωριμία και το δεσμό τεσσάρων χρόνων καιρός δεν είναι να μιλήσουμε και για το γάμο; Αφορμή εκτός των γενεθλίων μου (δεν αποκαλύπτω ηλικία προς το παρόν χιχιχιχιχι….. ) αποτέλεσε και η ανάρτηση της φίλης Kalli η οποία σήμερα κλείνει 4 χρόνια γάμου. Η πρόταση του οποίου ήταν τόσο ρομαντική όπως η ίδια αναφέρει στο ιστολόγιο της.

    Ας επανέλθουμε όμως στα δικά μας.
    Η σχέση μπορεί να ξεκίνησε στις 20 Οκτωβρίου του 1996 αλλά ο γάμος έγινε στις 21 Οκτωβρίου του 2000. Ο λόγος; Μα έπεφτε Σάββατο φυσικά….. Για να μπορούν να έρθουν οι συγγενείς, να μην είναι εργάσιμη μέρα-τουλάχιστον για όσους δεν έχουν καταστήματα-και να μπορέσουν να ξενυχτήσουν εφόσον την επόμενη θα ήταν Κυριακή. Θέλαμε και κάπως αργά, για να μην περιμένουν πολύ ώρα στο τραπέζι μετά μέχρι να καταφθάσει το ζεύγος-δηλαδή εμείς-, οπότε κανονίσαμε με την εκκλησία για τις 8 το βραδάκι…… Μεταξύ μας ο παπάς ήθελε να μας βάλει κατά τις 6 αλλά είδε το μάτι μου που γυάλιζε και το ξανασκέφτηκε, χαχαχαχα………….

    Ξεκίνησαν λοιπόν οι ημέρες πριν το γάμο με πολύ τρέξιμο, περπάτημα, ξεποδάριασμα στα μαγαζιά και οφθαλμόλουτρο σε περιοδικά γάμου και βιτρίνες. Αααα ξέχασα να πω και πολλές δοκιμές σε αμέτρητα νυφικά!!!!! Μιλάμε για τρελή κούραση και άγχος και αποτέλεσμα μηδέν. Ώσπου η μανούλα μου, ως από μηχανής Θεός, πέταξε μια καταπληκτική ιδέα. Να πηγαίναμε στο κατάστημα όπου η ίδια είχε πάρει, όχι το νυφικό της, αλλά τα υφάσματα για να το φτιάξει. Βλέπετε η γιαγιά μου ήταν μοδίστρα. Το μαγαζί ήταν στη Βουλής στο κέντρο αλλά πλέον δεν πουλούσε υφάσματα αλλά κανονικά νυφικά. Τι ευτυχία!!!! Το είχε αναλάβει η κόρη τους και το είχε μετατρέψει σε οίκο νυφικών (μη πάει το μυαλό σας στο πονηρό χαχαχα…..). Και μάλιστα μπορούσε να μου σχεδιάσει από την αρχή ότι σχέδιο επιθυμούσα. Και αυτό κάναμε! Να πω εδώ ότι το νυφικό μου το αγοράσαμε αφού κόστιζε λιγότερο από όσα είχε ήδη έτοιμα, τα οποία όμως ήθελαν κάποιες μετατροπές στο μέγεθος χιχιχιχι….., οπότε όπως καταλαβαίνετε υπάρχει ακόμα στη ντουλάπα μου!

    Και ο καιρός περνάει με πρόβες, με κατασκευές μπομπονιέρων….. Α, ναι! Τις μπομπονιέρες εμείς τις φτιάξαμε. Πως νομίζετε ότι ανέβηκε το ζάχαρο του μπαμπά μου; 11 κουφέτα έβαζε στο τούλι, 12 στην τσέπη χαχαχαχα……Και φτάνει η μέρα της τελικής πρόβας νυφικού, πάμε στο μαγαζί, φτιάχνουμε τις μικρολεπτομέρειες που μας είχαν ξεφύγει, το παίρνουμε, φεύγουμε και το κρεμάμε στο δωμάτιο μου μέχρι την ημέρα του γάμου. Ευτυχώς που μας έκοψε να το προβάρουμε δύο μέρες πριν το γάμο, έτσι χωρίς λόγο. Θαρρείτε και το είχαμε το προαίσθημα….. Είχαν ξεχάσει να φτιάξουν μια λεπτομέρεια του μπούστου και όλη η φόδρα πεταγόταν προς τα έξω!!!! Τρελαθήκαμε και εγώ και η μαμά μου. Πήραμε αμέσως τηλέφωνο στο μαγαζί αλλά δεν είχαν άνθρωπο να στείλουν για να το πάρει. Οπότε την επόμενη μέρα πουρνό-πουρνό μαζί με τον άντρα μου (μην ανησυχείτε… δεν με είδε να φοράω το νυφικό) καβαλήσαμε τη βέσπα του εγώ, εκείνος και η κούτα του νυφικού. Καλά, έπρεπε να μας βλέπατε……στην Ερμού. Τρελό γέλιο!!!!! Αφού κάτι τροχονόμοι μας κοιτούσαν καλά-καλά……
    Φτάνουμε, λοιπόν, μετά από όλα αυτά στην ημέρα του γάμου……

    … γράφει πολλά ακόμη η Mamma El στην διασκεδαστική της ανάρτηση, αλλά την συνέχεια θα την διαβάσετε στο blog της!

    Princess under construction

    28/03/2011
    By

    Σε μερικά blogs δεν θα διαβάσετε πράγματα που δεν ξέρετε ή δεν θα βρείτε συμβουλές για ειδικές περιπτώσεις. Το Μπιμπερολόγιο της Camelia W. είναι από εκείνα τα ιστολόγια τα οποία θα σας τραβήξουν αμέσως το ενδιαφέρον γιατί αντικατοπτρίζουν τον αυθορμητισμό, την ειλικρίνεια, την ζωντάνια και την θετική ενέργεια της μαμάς που το γράφει! Μικρά καθημερινά αποσπάσματα από την εγκυμοσύνη και πλέον από την ζωή με το μωρό! Διαβάστε δύο αποσπάσματα από αγαπημένες μας αναρτήσεις:

     

    photo by seanmcgrath

    Γκρρ…

    Μέχρι πριν λίγες μέρες όλα ήταν καλά για την τελική έξοδο του fetusακίου στον κόσμο, την παρουσίασή της στην καλή κοινωνία, τον χαιρετισμό του ήλιου κτλ. όπως θες πεστο.

    Κι ενώ μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα εμένα με είχε πιάσει ένας πανικός (ότι θα βγει νωρίτερα, ότι δε θέλω να γεννήσω, ότι καλά είμαι κι έτσι, ας κάτσουμε έτσι για πάντα, γιατί, μια χαρά είναι…) τώρα με έχει πιάσει μια βαρεμάρα, ένα “άντε να τελειώνουμε”, και θέλω επιτέλους να βγει, να δούμε πως είναι (τρελή περιέργεια), να γνωριστούμε, και άλλα τέτοια.
    Τώρα λοιπόν που εγώ βιάζομαι, μας λέει ο γιατρός ότι δεν το’χει σκοπό να βγει σύντομα. Ε όχι!

    Ενώ είναι ανάποδα εδώ και δυο μήνες (!) (μα καλά, δεν τους ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι; εκτός και γίνει πρωταθλήτρια συγχρονισμένης κολύμβησης…χμμμ not bad), παρ’ όλα αυτά, θέση δεν έχει πάρει. Δεν έχει σφηνωθεί στο σωστό σημείο, είναι αρκετά ψηλά και δεν φαίνεται να συμμερίζεται την ανησυχία των… έξω (εμείς είμαστε αυτοί).

    Συν τοις άλλοις: Disaster στα του σπιτιού:…

    … σε αυτό το σημείο συνεχίζετε την ανάγνωση στο Μπιμπερολόγιο και την ανάρτηση ποστ με τίτλο Γκρρ… και συνεχίζουμε με δεύτερη ανάρτηση:

    Οικοδομική δραστηριότητα

    Γενικά μια ζωή γυμναζόμουν. Μπαλέτο και μπάσκετ κυρίως (ναι ξέρω, άσχετο το ένα με το άλλο) και τελευταία λάτιν. Μέχρι 2 μηνών περίπου χόρευα κανονικά γιατί δεν είχα ενημερωθεί περί της ύπαρξης του fetus! Από τότε όμως δεν έχω ξαναγυμναστεί. Επειδή όμως ευτυχώς δεν έχω πάρει κιλά (8-9 μέχρι στιγμής κι έχουμε ένα μήνα to go) αλλά και για να αποφύγω το σύνδρομο “είμαι έγκυος και σέρνω τα πόδια μου τύπου γριά θυρωρός με παντόφλες έτσι για να σπάω τα νεύρα στους υπόλοιπους” υπάρχουν κάποιοι κίνδυνοι. Εξηγούμαι.

    Επειδή ακολουθώ σχεδόν κανονικά το καθημερινό μου πρόγραμμα (εκτός από τη δουλειά, εφόσον πλέον έχω άδεια), οδηγώ, βγαίνω κανονικά έξω, πληρώνω λογαριασμούς, οργανώνω τα του παιδικού δωματίου (καλά αυτό είναι άλλο ποστ από μόνο του), πάω και για καφέ, διαβάζω για κάτι σεμινάρια κτλ. πρέπει να σκεφτομαι επι τούτου ότι οι δραστηριότητες μπορεί να είναι επικίνδυνες. Πρέπει δηλαδή να το έχω στο νου μου να μη σηκώνω βάρος, να μην κουνιέμαι υπερβολικά όταν ακούω ωραία τραγούδια στο ραδιόφωνο, να μην ανεβαίνω χοροπηδηχτά τις σκάλες και τέτοια.
    Αυτό δηλαδή γινόταν μέχρι τώρα. Που η κοιλιά μου καλά καλά δε φαινόταν και όλοι μου έλεγαν τι ωραία που δε μου φάινεται καθόλου και που δεν έχω πάρει κιλά και ψήλωνα εγώ δέκα πόντους κάθε φορά!

    Ώσπου τις τελευταίες μέρες, όσο πλησιάζουμε προς την τελική ευθεία, προφανώς όσο και να μην έχω πάρει,…ε, έχω πάρει…

    … συνεχίστε την ανάρτηση στο Μπιμπερολόγιο και είστε πολύ κοντά για να ανακαλύψετε τον τίτλο της ανάρτησης μας!

    Η γέννηση της κόρης μου

    28/02/2011
    By

    Σε αυτό το blog πιστεύουμε ότι ίσως ένας από τους σημαντικότερους λόγους που ώθησαν μαμάδες να ανοίξουν ένα δικό τους blog παραμένει η καταγραφή των συναισθημάτων της γέννας τους. Και αν αυτό είναι τόσο σημαντικό για την ίδια μαμά blogger άλλο τόσο σημαντικό είναι για εκείνες τις γυναίκες που πλέον μέσω του διαδικτύου αναζητούν την γνώση μέσα από την εμπειρία πολλών άλλων γυναικών που έγιναν μαμάδες εύκολα ή δύσκολα. Η Δώρα δεν θα μπορούσε να μην αφιερώσει στο blog της ένα τέτοιο όμορφο και αυθεντικό κείμενο από την δική της εμπειρία:

    Photo by Sean Molin

    Η δική μου εμπειρία τοκετού ξεκίνησε το πρωί της Δευτέρας 21/12/09… Ήμουν ήδη στην 41η εβδομάδα και είχα το καθιερωμένο ραντεβού με το γιατρό μου. Μου έκανε ψηλάφιση τραχήλου, μου είπε πως ήταν ακόμα ψηλά αλλά με τη δική του ψηλάφιση μπορεί να είχαμε κάποιο αποτέλεσμα ακόμα και το ίδιο απόγευμα,κάτι που δεν πολυπίστεψα, μιας και ήμουν ήδη πολύ κουρασμένη από την παράταση της εγκυμοσύνης… Γυρνώντας σπίτι μου κατά τις 12, άρχισαν κάτι ψιλά πονάκια, τη μια ανά 5′ και διαρκούσαν μια ώρα, την άλλη συνεχόμενος πόνος κι αυτός μια ώρα…Το απόγευμα λέω στον άντρα μου να πάμε στο νοσοκομείο να με δουν και το πολύ πολύ αν δεν είναι η ώρα να γεννήσω, να πάμε καμιά βόλτα μετά. Έκανα το μπάνιο μου, καλλωπίστηκα και ξεκινήσαμε για το μαιευτήριο στις 19:30,χωρίς να έχω πάρει μαζί μου ούτε τη βαλίτσα,ούτε τις εξετάσεις μου,ούτε τίποτα… Ήμουν σίγουρη ότι θα επιστρέφαμε άπραγοι… Με βάζουν στον τοκογράφο,είχα διαστολή 2 εκατοστά και συσπάσεις ανά 5′ αλλά επειδή ήμουν πρωτότοκος και ήταν σχετικά απαλές, δεν τις πολυκαταλάβαινα… Μου λένε “είσαι έτοιμη να γεννήσεις??”,τι άλλο να κάνω??? Έρχεται μια μαία, αρχίζει να με ετοιμάζει, 2 γυναικολόγοι μου παίρνουν ιστορικό και πηγαίνω στην αίθουσα τοκετού στις 21:00. Ο άντρας μου πετάχτηκε μέχρι το σπίτι και έφερε όλα τα απαραίτητα και έτσι δεν μπόρεσα να τον δω πριν μπω στην αίθουσα. Το καλό ήταν ότι ήμουν η μόνη που γεννούσα εκείνο το βράδυ και όλο το προσωπικό ασχολιόταν μαζί μου, η μαία που είχε βάρδια μου έκανε λίγη παρέα και χαζογελούσαμε και γενικά ήμουν πολύ χαλαρή, με τους πόνους μου σε πολύ ανεκτό σημείο. Μέχρι τις 23:00 η διαστολή είχε πάει στο 3 και οι πόνοι είχαν αυξηθεί ελάχιστα και πιστεύαμε ότι θα πήγαινε πολύ μακριά η βαλίτσα… Μέσα σε 30′ όμως,η διαστολή πήγε στο 7, μου έσπασαν τα νερά, έκανα εμετό γιατί είχα φάει αργά το απόγευμα και με έπιασε τρομερό τρέμουλο,τόσο που δεν μπορούσα να συγκρατήσω τον εαυτό μου.

    Οι πόνοι μου δυνάμωσαν πάρα πολύ και άρχισα πια να μην μπορώ να τους ανεχτώ,ψιλοφώναζα και βογκούσα και τρανταζόταν όλο το σώμα μου. Την ώρα εκείνη φτάνει ο γιατρός μου και ο άντρας μου του έβαλε τις φωνές. Τελικά μπήκε και ο άντρας μου μέσα. Προσπαθούσε να μου φτιάξει τη διάθεση, μου γελούσε αλλά χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα, μιας και ήμουν σε άσχημη κατάσταση… Μου κάνουν την επισκληρίδιο και χαλαρώνω και περιμένουμε να γίνει τέλεια η διαστολή για να αρχίσουμε τις εξωθήσεις. Ξαφνικά όμως οι παλμοί της μπέμπας μου άρχισαν να πέφτουν, μου βάζουν οξύμετρο και διαπιστώνουν ότι μειώνεται και το οξυγόνο στον εγκέφαλό της… Ο γιατρός μου μού λέει “Κορίτσι μου θα πάμε για καισαρική”. Μέσα σε 5′ με είχαν ετοιμάσει, δεν έχω ιδέα πόσα άτομα έτρεχαν γύρω μου εκείνη την ώρα… Δεν προλαβαίναμε να περιμένουμε να δράσει η δόση της επισκληριδίου για την καισαρική και έτσι μου έκαναν ολική αναισθησία. Τη στιγμή που εισέπνεα τη νάρκωση,προσευχήθηκα “Θεέ μου,κράτησέ με ζωντανή για να δω την κόρη μου”…και κοιμήθηκα… Στις 02:28 22/12 γεννήθηκε το παιδί μου. Αυτό που θυμάμαι ξυπνώντας είναι ότι η φωνή μου ήταν πολύ βραχνιασμένη, κρύωνα και έκανα τρομερή προσπάθεια να ανοίξω τα μάτια μου,να τους δείξω ότι είμαι καλά για να μου φέρουν το μωρό μου. Την κόρη μου μού την έφερε στην αγκαλιά η μαμά μου (επειδή είναι παιδίατρος ήταν μέσα στο χειρουργείο, όχι όμως την ώρα που με άνοιγαν…), μετά μια μαία μου την έβαλε στο στήθος…

    … διαβάστε την συνέχεια της ανάρτησης και των συναισθημάτων της Δώρας Αβραμιώτη στο ομώνυμο blog της .

    Και ανακαλύψτε και άλλες εμπειρίες από τις εγκυμοσύνες και τις γέννες πολλών ακόμη μαμάδων στις σχετικές μας ετικέτες, είτε στα περισσότερα από τα blogs των μαμάδων που φιλοξενούμε!

    Τάσος Συκουτρής

    14/02/2011
    By

    Εδώ και καιρό προσπαθούσαμε να επιλέξουμε ένα κείμενο για να παρουσιάσουμε την Κωνσταντίνα Δελημήτρου, την γνωστή Ψιλικατζού. Τόσες πολλές αναρτήσεις, τόσο διαφορετικές, τόσο αληθινές, τόσο ενδιαφέρουσες! Και όμως η τελευταία της ανάρτηση πιστεύουμε ότι αποτυπώνει με τον πιο εύγλωττο τρόπο τον αυθορμητισμό που χαρακτηρίζουν όλα της τα κείμενα στην πολύχρονη παρουσία της στον χώρο των blogs.
    Στην ανάρτηση αυτή η Κωνσταντίνα μιλάει για τον γιατρό της, για τον άνθρωπο που έδωσε άλλη διάσταση στην ζωή της, και τον ευχαριστεί!

    Το πράσινο είναι το χρώμα της γονιμότητας!

    Το χρώσταγα εδώ και πολύ καιρό αυτό το κείμενο. Θα είναι μεγάλο αλλά πέρασε καιρός και κατάκατσε τόσο που σπρώχνει να βγει. Είναι μερικές φορές που η ζωή σου διασταυρώνεται τυχαία με τη ζωή κάποιου άλλου και τελικά καταλαβαίνεις ότι θα έχανες ίσως τα πάντα εάν δεν τον γνώριζες. Ήταν τότε γιατρός στην Αγγλία. Έτυχε και έπεσε στα χέρια του το βιβλίο μου που είχε πρωτοβγεί. Μόλις το διάβασε ήθελε λέει να μου στείλει ένα mail, να μου πει περίπου τί πιστεύει ότι φταίει, να με βοηθήσει να κάνω παιδί. Αλλά δεν το ‘στειλε γιατί θεωρούσε ότι θα ντρεπόμουν να απαντήσω, θα τον περνούσα για τρελό ή για ακόμη ένα spam. Και δεν είχε άδικο. Τα mail που δέχτηκα τότε ήταν άπειρα και με τα πιο κουφά πράγματα. Το πιο συγκινητικό βέβαια ήταν μιας κοπέλας χημικού που είχε πρόσβαση σε φαρμακοβιομηχανίες και μου πρόσφερε δωρεάν φάρμακα. Την ευχαρίστησα και το προσπέρασα γιατί δεν ένιωθα καλά. Προφανώς το ίδιο θα έκανα και με εκείνον.

    Ο γιατρός αυτός λοιπόν αφού δούλεψε κάποια χρόνια στην Αγγλία ήρθε στην Ελλάδα και έπιασε δουλειά στο κέντρο εξωσωματικής που επισκεπτόμουν τα τελευταία χρόνια. Ένα πρωί που είχα πάει για την θεραπεία μου, τα κορίτσια μου είπαν γελώντας ότι ο καινούργιος γιατρός τους σύστησε το βιβλίο μου και τους πρότεινε να το διαβάσουν. Κι εκείνες φυσικά του είπαν ότι με ξέρουν προσωπικά και πως για τους δικούς τους γιατρούς μιλάει το βιβλίο. Ζήτησε οπωσδήποτε να με γνωρίσει. Μας σύστησαν το ίδιο πρωί. Με πήρε στην άκρη, μου είπε ότι ήθελε καιρό να μου στείλει mail, βγήκαμε γειτονάκια από την Νίκαια και μου εκμυστηρεύτηκε ότι πριν το διαβάσει δεν είχε ιδέα πώς αισθάνονται οι ασθενείς του. Επίσης πως ίσως κατάλαβε τί περίπου συμβαίνει με την υγεία μου. Μου ζήτησε ένα ραντεβού να μιλήσουμε. Είπε ότι δοκιμάζει μία νέα θεραπεία που βρίσκεται στο εξωτερικό σε πειραματικό στάδιο. Προσφέρθηκε να μου στείλει τα papers και μου διάβασε τα πολύ ενθαρυντικά στατιστικά της. Ήθελε να με αναλάβει αφιλοκερδώς. Ήμουν λιγάκι διστακτική. Άλλος ένας γιατρός, μία ακόμη ελπίδα, ξανά τρεχάματα από την αρχή. Βέβαια, ήταν εκείνος ή μια δότρια ωαρίων. Και φυσικά διάλεξα το πρώτο ελπίζοντας ότι ίσως να βρεθεί πιο ανώδυνη λύση.

    Δεν ξέρω ακριβώς πώς έγινε αυτό αλλά από εκείνη τη στιγμή λες και αυτός ο άνθρωπος όρισε επακριβώς τα βήματα μέχρι τη γέννηση της μικρής μου. Από την επέμβαση μέχρι τη σύλληψη, από τα φάρμακα που θα χρειαζόμουν μέχρι και κάθε λεπτομέρεια την ανακοίνωνε με τόση απλότητα που απορούσα. Κάθετι το είχε σχεδιάσει, το ήξερε από πριν. Εγώ βέβαια, όχι. Είπα απλά ένα ναι και ετοιμάστηκα ψυχολογικά για το πρώτο χειρουργείο. Εκείνο που με μικροσκοπικά ψαλίδια θα έκανε πολλές τομές και θα έφτιαχνε λέει πυθμένα για να αποικήσουν νέα κύτταρα. Ούτε κι εγώ ξέρω πόσα βράδια διάβαζα γι’ αυτό και πόσα από αυτά που έλεγε γκρέμιζαν τα όσα ήξερα ως τότε. Ήξερα για παράδειγμα ότι πολλές φορές μετά τη σύλληψη πρέπει να παίρνεις κορτιζόνη για να μην δει ο οργανισμός τα νέα κύτταρα ως εχθρό και στείλει αντισώματα και τα σκοτώσει. Όχι, μου έλεγε. Αυτό είναι λάθος. Όχι κορτιζόνη. Πρέπει να βρεις τρόπο να καταλάβει ο οργανισμός ότι πρόκειται για σύλληψη και όχι να το καλύπτεις. Μπορεί να λέω και βλακείες τώρα γιατί δεν τα θυμάμαι πολύ καλά αλλά το ρεζουμέ είναι πως οι ενέργειές του ήταν πάντα πολύ διαφορετικές από όσες είχα συναντήσει. Για οτιδήποτε βέβαια μου έστελνε link, μου διάβαζε στατιστικές και κυρίως μου τα συζητούσε για ώρες. Δεν το ‘χα ξανασυναντήσει αυτό.

    Με άπειρα ζόρια έφτασα στον μήνα μου. Ζόρια δικά μου δηλαδή γιατί εκείνος ήταν πάντα σίγουρος και ήρεμος. Άμα έβλεπε πρόβλημα το έλεγε στην ψύχρα, έβρισκε αμέσως τη λύση και αυτό ήταν. Ούτε μελοδράματα, ούτε τσάμπα πανικός. Κι άμα καμιά φορά ενθουσιαζόμουν λίγο, μου έλεγε στα ίσια “εσύ έχεις δικαίωμα να χαρείς μόνο όταν σου δώσει το παιδί ο παιδίατρος και σου πει ότι είναι υγιές”. Και με προσγείωνε. Αλλά ήταν ήρεμος και αυτό οι κεραίες μου το είχαν πιάσει από την πρώτη στιγμή. Κι άμα καμιά φορά με έπιαναν οι ντροπές μου και αργούσα να του τηλεφωνήσω για απορίες με έπαιρνε εκείνος. “Έχεις δύο ομφάλιους λώρους μέχρι να γεννήσεις. Έναν με το μωρό και έναν με τον γιατρό σου. Να μου τηλεφωνείς πιο συχνά”…

    … συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της Ψιλικατζούς… και θα δείτε ότι σύντομα θα συνεχίσετε την ανάγνωση και στο βιβλίο της.

    Νομίζουμε ότι σαν επίλογο θα επαναλάβουμε και μεις το σχόλιο του vrypan για την ανάρτηση: “…ένα από αυτά τα post που μου υπενθυμίζουν γιατί αγαπώ τα blogs“