Posts Tagged ‘ μαμάδες ’

Ζητείται Μαμαδοπαρέα!

07/03/2013
By

Για τη Χριστίνα ισχύουν δύο παροιμίες όπως γράφει στο blog της. «Ο έρωτας είναι τυφλός» και «μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λες». Και έτσι παρόλο που έχει γεννηθεί, έχει μεγαλώσει, έχει ζήσει, έχει εργαστεί στην Αθήνα και ποτέ δε σκεφτόταν να ζήσει κάπου αλλού, ξαφνικά βρέθηκε να μετακομίζει και να δημιουργεί οικογένεια στην Κρήτη.  

Η αλλαγή δεν ήταν εύκολη. Κάθε νέα αρχή και δύσκολη. Η Χριστίνα εξηγεί στο blog της: «Ξαφνικά ένιωσα πολύ απομονωμένη. Η δική μου οικογένεια και οι φίλοι βρίσκονταν στην Αθήνα. Στο Ηράκλειο, λόγω δουλειάς αρχικά και εγκυμοσύνης στη συνέχεια, δεν είχα παρά ένα πολύ μικρό κύκλο γνωστών και ακόμα λιγότερων μαμάδων. Έτσι αργά ένα βράδυ τον περασμένο Μάιο και εντελώς αυθόρμητα, έφτιαξα μια σελίδα στο facebook, τις CretaMums. ‘Οι CretaMums δημιουργήθηκαν για να φέρουν σε επαφή μαμάδες και παιδάκια που ζουν στο Ηράκλειο της Κρήτης, μέσα από κοινές βόλτες σε πάρκα και παιδικές χαρές’».

Στο τελευταίο της post στο blog της η Χριστίνα μας δίνει μια πληρέστερη εικόνα για το πώς έχουν εξελιχθεί πια οι CreataMums και μοιράζεται την ιστορία της Γιώτας που βρέθηκε κι εκείνη απομονωμένη στην Κρήτη μέχρι που γνωρίστηκε και η ίδια με τις Creta Mums: 

 

creta-mumsEίναι φανταστικό που μέσα από τις CretaMums γνώρισα τόσες μαμάδες και έκανα φίλες. Είναι υπέροχο που η Σοφία έχει άλλα παιδάκια να παίζει και εξελίσσεται σε ένα πολύ κοινωνικό κοριτσάκι. Είναι όμως ακόμα καλύτερο να ακούω από άλλες μαμάδες πως οι CretaMums άλλαξαν τη δική τους ζωή. Γιατί μπορεί όταν πρωτο-έφτιαξα την ομάδα των CretaMums οι στόχοι μου να ήταν “εγωιστικοί”, αλλά όλο αυτό έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Είμαστε πλέον “οικογένεια” και, όπως συμβαίνει σε όλες τις οικογένειες, φροντίζουμε όχι μόνο η καθεμιά τον εαυτό της, αλλά και η μια την άλλη. Μεγαλύτερη η ευθύνη, μεγαλύτερη όμως και η χαρά!

Αυτό το γράμμα μου το έστειλε η Γιώτα όταν διάβασε την “Ιστορία των CretaMums“. Η ιστορία της πολύ παρόμοια με τη δική μου: είναι κι εκείνη “ερωτική μετανάστρια” στο Ηράκλειο και ένιωσε απομονωμένη όταν έγινε μαμά, μακριά από την οικογένεια και τους φίλους της. Ανακάλυψε τυχαία τη σελίδα μας στο facebook και αισθάνθηκε την ανάγκη να μου γράψει. Αναδημοσιεύω το γράμμα της με την άδειά της, καταρχήν για να την ευχαριστήσω και μετά γιατί -όπως μου είπε η ίδια- θα ήθελε να γίνει παράδειγμα προς μίμηση για εκείνες τις μαμάδες που διστάζουν να μπουν σε μια ομάδα. Μη διστάζετε, θα επαναλάβω κι εγώ. Μπορεί να αλλάξει τη ζωή σας. Κυριολεκτικά!

Χθες το βράδυ, μόλις πια τελείωσα τις δουλειές μου, όσο μπορείς να πεις ότι τελείωσε μια Εργαζόμενη – Μητέρα – Σύζυγος τις δουλειές της, κάθισα στον υπολογιστή να χαζέψω λιγάκι. Όπως οι περισσότεροι, μπήκα πρώτα στο Facebook. Αμέτρητες ανακοινώσεις, διάφορα events φιλανθρωπικού ή μη χαρακτήρα, συναντήσεις και μια εικόνα ζεστής και κυρίως οικογενειακής ατμόσφαιρας. Όλα καλά και τέλεια, μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Τα περισσότερα από αυτά, για να μην πω όλα, οργανώνονται στην Αθήνα. Στην πόλη που μένω εγώ δεν είχε πέσει τίποτα στην αντίληψή μου. Ώσπου χθες το βράδυ βλέπω μια κοινοποίηση από μια φίλη μου για ένα bazaar φιλανθρωπικού χαρακτήρα στη Λότζια. Η κοινοποίηση αυτή προερχόταν από μια σελίδα, τις CretaMums. Είδα καλά ή πουλάκια κάνουν τα ματάκια μου; Υπάρχει μια σελίδα για μαμάδες εδώ στο Ηράκλειο; Δεν χάνω ευκαιρία, μπαίνω αμέσως στη σελίδα και κάνω like! Αρχίζω να σερφάρω ώσπου πέφτω στο γράμμα της ιδρύτριας της σελίδας που περιγράφει την ιστορία της και πως σκέφτηκε να φτιάξει την ομάδα των CretaMums. Λέω δεν γίνεται, κάποιο λάθος έχει γίνει, αυτή η ιστορία είναι κλεμμένη, έχουν γίνει μεν κάποιες αλλαγές, αλλά στην ουσία είναι κλεμμένη. Αυτή η ιστορία, αυτά τα συναισθήματα είναι δικά μου.

Με λίγα λόγια:

Ήρθα στην Κρήτη πριν δυο χρόνια και η αιτία είναι ένας μεγάλος και θυελλώδης έρωτας! Εκείνος Κρητικός, ελεύθερος επαγγελματίας, και το λέω γιατί έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απόφαση να είμαι αυτή που θα αφήσει τα δεδομένα της ζωής της πίσω στην Αθήνα (σαν απλή ιδιωτική υπάλληλος) και θα κλείσει τα μπογαλάκια της, τις ελπίδες της και τα όνειρά της σε μια βαλίτσα και θα μετακομίσει στην έδρα του αγαπημένου της. Στην αρχή επειδή είχα πιο πολύ ελεύθερο χρόνο και αργότερα επειδή ασχολιόμουν με τις προετοιμασίες του γάμου, ανεβοκατέβαινα Αθήνα – Ηράκλειο κάθε τρεις και λίγο, οπότε δεν καταλάβαινα τόσο πολύ την απουσία της οικογένειάς μου και των αγαπημένων μου. Που και που έτρωγα μια «φλασιά», κυρίως όταν η παρεούλα μου συγκεντρωνόταν για τα καθιερωμένα μας (φαγητό – ποτάκι – κους κους – επιτραπέζια παιχνίδια) κι εγώ παρούσα με την δύναμη του τηλεφώνου και της τεχνολογίας, αλλά στην ουσία απούσα…

Διαβάστε τη συνέχεια της ιστορίας στο blog της Χριστίνας! Ευχόμαστε η παρέα των CretaMums να μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο και να δημιουργηθούν πολλές τέτοιες όμορφες ομάδες σε όλα τα μέρη της Ελλάδας! 

Τι θέλω να θυμάμαι

13/02/2013
By

Άραγε τι αναμνήσεις θα έχουν κάποτε τα παιδιά μας από εμάς ως γονείς; Το post που έγραψε η Δέσποινα για τη μητέρα της η οποία έφυγε πριν από ένα χρόνο, είναι η καλύτερη υπενθύμιση ότι οι απλές καθημερινές στιγμές που ζούμε με τα παιδιά μας, μπορεί να είναι αυτές που θα θυμούνται όταν εμείς θα έχουμε φύγει.   

ti-thelo-na-thimamaiΤο κειμενο αυτο το γραφω ενα χρονο απο την στιγμη που εφυγε η μητερα μου.  Παντα μου ελεγαν οτι ειναι δυσκολο να χασεις ενα γονιο αλλα οταν χασεις την μητερα ειναι πολυ δυσκολοτερο.  Και σημερα ξερω οτι εχουν δικιο.  Το λεω αυτο με σιγουρια και με την γνωση του πως ειναι να χανεις ενα γονιο.  Τον μπαμπα που τον λατρευα τον εχασα ξαφνικα στα 24 μου.  Το σοκ ηταν μεγαλο, αλλα το ξεπερασαμε γρηγορα, τουλαχιστο εμεις τα παιδια.  Η μαμα δεν το ξεπερασε ποτε.   Ηταν τοσο αγαπημενοι οι δυο τους κι αυτο φαινοταν τοσο απο τα διακριτικα πιτσι πιτσι μεταξυ τους και απο τα ματια τους.

Η ζωη συνεχιστηκε και η μαμα ηταν παντα η εννοια μας και η σκεψη μας. Ειχαμε ηδη φυγει απο το σπιτι κι εγω και η Τινα.  Η μαμα οσο ηταν νεα (και ηταν πολυ νεα για τα σημερινα δεδομενα, μολις 52 χρονων) κυκλοφορουσε, εκανε ταξιδια, ξεχνιοταν.  Παντα ομως ελεγε οτι ” οταν κλεινει η πορτα του σπιτιου μου ειμαι μονη μου με τον εαυτο μου.”  . Ηταν τοσο ανεξαρτητη και τοσο πεισματαρα (με την εννοια του οτι εκανε οτι ηθελε και δεν ακουγε κανενα)  ωστε πραγματικα δεν ειχε νοημα να προσπαθησουμε καν να την πεισουμε για κατι.  Καποια στιγμη φανηκε οτι υπηρχαν σημεια καταθλιψης.  Η καταθλιψη τα τελευταια χρονια συνδιαστηκε με μια εξελισσομενη ανοια που σε αυτους που γνωριζουν το βλεπουν αμεσως στα ματια της σε προσφατες φωτογραφιες.  Δεν εχει νοημα τωρα να καθομαι να αναλυω καταστασεις.  Η μαμα εζησε οπως ηθελε για πολλα πολλα χρονια και αγαπηθηκε.   Τις ραγδαιες τελευταιες εξελιξεις δεν θελω να τις θυμαμαι γιατι δεν ηταν ευχαριστες.

Να τι θελω να θυμαμαι:

Τοτε που μου εραψε την στολη της κολομπινας, μου στολισε τα μαλλια με  ροζ τουλινα φουντακια και με αφησε να βαλω και.. κραγιον!

Τοτε που καθομασταν διπλα διπλα σε ενα βραχακι στην Αλονησο κι εγω σκεφτομουν τι ομορφη μαμα που εχω!

Τοτε που ειχα μαθει απ’ εξω ενα ποιηματακι και οι θειες μου με παροτρυναν να το απαγγειλω μπροστα σε ΟΛΟΥΣ κι εκεινη εσκυβε και μου ελεγε στο αυτι: ” Ασημακη κανε τουμπα”

Τοτε που ξεχασε να βαλει βαρος πανω απο το καπακι της κατσαρολας με τα σαλιγκαρια και την επομενη τα μαζευαμε απο το ταβανι.

Τοτε που ερχοταν στην πορτα του δωματιου μας οταν ειμασταν μικρουλες τα βραδια και ελεγε.  Τελειωνετε πια με αυτο το παρλιακο την Μπικα! Η Μπικα ηταν ενα προιον της φαντασιας μας με την Τινα γυρω απο το οποιο πλαθαμε ιστοριες και αλλα φανταστικα προσωπα.

Οταν στο τρολεϋ σηκωνοταν εκεινη να δωσει την θεση της σε ηλικιωμενους, ποτε δεν ελεγε σηκω παιδι μου.  Ετσι μαθαινουν τα μαιμουδια τροπους.

Οταν μαζι δυσανασχετουσαμε στημενες στην μοδιστρα για προβα για να στεκεται ωραια το μαντω!

Οταν της ειπα οτι θα παω σινεμα με αγορι στα 14 και αφου με προετρεψε να βαλω κατι ομορφο ειπε ” Εχω εμπιστοσυνη στην κριση σου ” . Τοσο απλα.

 

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog άσπρο ⇒ 

Γιαγιάδες και Παππούδες… Αγαπημένοι!!!

14/11/2012
By

 Σήμερα το πρωί είχαμε μια ευχάριστη έκπληξη διαβάζοντας στις τελευταίες ενημερώσεις αναρτήσεων το παρακάτω ποστ από την Κατερίνα στο KaPa. Me without you…tea without a biscuit! Η Κατερίνα μιλάει για τους γονείς της, για τις γιαγιάδες και τους παππούδες των παιδιών της και έφτιαξε ένα υπέροχο κείμενο διανθισμένο με όμορφες οικογενειακές φωτογραφίες που αποδεικνύουν τα συναισθήματα και τις έντονες σχέσεις που περιγράφει. Αλλά δεν μένουμε μόνο σε αυτό το γεγονός, υπάρχει ένας παραπάνω λόγος που επιλέξαμε τόσο άμεσα για αναδημοσίευση την συγκεκριμένη ανάρτηση.

Τα blogs είναι πάνω από όλα για να μοιραζόμαστε… σκέψεις, συναισθήματα, κοινές ανησυχίες…. τα blogs είναι για να ανακαλύπτουμε κοινές γειτονιές… τα blogs είναι για να παρακινούμε τους άλλους, να δημιουργούμε κύματα … που συνήθως κοντράρουν κι εξαλείφουν τα μονότονα και κουραστικά κύματα της σκληρής μας καθημερινότητάς.

Ξεκινήστε την ανάγνωση… και στο τέλος διαβάστε το σχόλιο που της αφήσαμε και στο blog της, για να καταλάβετε καλύτερα τι εννοούμε! 

Είχα στο νου μου να κάνω μια άλλη ανάρτηση, μα ενδιάμεσα είδα αυτή την εικόνα στον κυβερνοχώρο….Ένας παππούς περιμένει τα εγγόνια του σε έναν παιδότοπο!!! Δεν την προσπέρασα. Δεν μπορούσα. Στάθηκα και κοίταζα για λίγο.Ένιωσα μια ζεστασιά και μια θλίψη, μαζί με μια χαρά κι άλλα πολλά ανεξιχνίαστα…

Η υπέροχη αυτή φωτογραφία είναι του Χρήστου που είναι και Philos και συν δημιουργός του Μαμά…δες Μπαμπά…δες και πρόκειται προφανώς για τον δικό τους παππού, που όπως μου είπε ο ίδιος, περιμένει τα πιτσιρίκια να φορέσουν τα παπούτσια για να τους δώσει τα μπαλόνια τους…

Ένας παππούς και δυο μπαλόνια!!!Τι συγκινητική, τι απίθανη εικόνα…

 Σκέφτομαι τους δικούς μας παππούδες.

Διάβασα κάπου πως τη στιγμή που γεννιέται ένα παιδί, γεννιούνται και οι παππούδες του….Πόσο τρυφερό!!

Μέχρι να γίνω γονιός οι παππούδες μου είχαν μια θέση στην καρδιά μου ιδιαίτερη. Έχουν φύγει όλοι εδώ και χρόνια, μα ακόμη τους αγαπώ και μου λείπουν…Ακόμη βλέπω όνειρα πως αγκαλιάζω τη γιαγιά μου και τη φιλάω με λαχτάρα.Την γιαγιά που έχω το όνομα της και της χτένιζα τα μαλλιά όταν αρρώστησε…

 Όταν γεννήθηκε ο γιος μου οι γονείς μου, αυτοί οι τόσο σημαντικοί για εμένα άνθρωποι έγιναν παππούδες…και τότε ο ρόλος αυτός μου φάνηκε πελώριος…Απλά πελώριος!! Σαν να πήραν προαγωγή…

Τώρα πια τους αγαπώ ακόμη περισσότερο, γιατί τους αγαπώ και σαν παππούδες!!

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, λίγα λεπτά μετά τη γέννηση του Άγγελου ήρθε ο μπαμπάς μου κι έτσι όπως ήμουν ζαλισμένη έγειρε μια στιγμή πάνω μου και μου ψιθύρισε ” Σε ευχαριστώ για αυτή τη χαρά!”

Ως νέος γονιός έχω κάνει κι έχω πει όλα όσα λέμε για τις γιαγιάδες και τους παππούδες των παιδιών μας. Ότι τα κακομαθαίνουν, ότι δεν έχουν όρια, ότι τα μπερδεύουν, ότι μας σαμποτάρουν, ότι είναι μπελάς….ότι ότι ότι…

 Πέρασε καιρός για να ταυτιστώ με το ρόλο μου και να τον ξεχωρίσω από τον δικό τους ρόλο!

Πέρασε καιρός και έκανα πολλή αυτοκριτική για να σταματήσω να νιώθω απειλούμενη ή απολογούμενη…

Πέρασε καιρός για να καταλάβω πως πρέπει να χαλαρώσω για να αφήσω τα παιδιά μου να νιώσουν όπως ένιωθα κι εγώ με τους δικούς μου παππούδες. Απόλυτη, απόλυτη , απόλυτη ευτυχία…. ελευθερία κι αποδοχή!

Για εκείνους ήμουν το πιο σημαντικό, το πιο τέλειο πλάσμα στον κόσμο και σε αντίθεση με τους γονείς μου δεν είχαν προσδοκίες από εμένα, δεν προσπαθούσαν να με αλλάξουν, δεν με πίεζαν για τίποτε…όχι γιατί δεν χρειαζόμουν αλλαγή, πίεση ή εξέλιξη, αλλά γιατί αυτό ήταν δουλειά κάποιων άλλων.

Δική τους δουλειά ήταν να με νταντέψουν ακόμη κι όταν έκανα βλακεία, να με καλοπιάσουν ακόμη κι όταν φερόμουν εγωιστικά, να μου αγοράσουν σοκολάτα ακόμη κι όταν δεν είχα φάει το φαγητό μου….

 Το κατάλαβα αυτό όταν μια μέρα στο σπίτι της μαμά μου τη βρήκα πρωί πρωί να τηγανίζει πατάτες με κεφτέδες.

Όταν της είπα “μα τι μαγειρεύεις αυτό θα φάνε για πρωινό;” μου είπε “κουμάντο στο σπίτι σου…” Γέλασα κάτω από τα μουστάκια μου!! Ποιός; Η μαμά μου!!!!

Α ρε μάνα, έγινες γιαγιά και ξέχασες πόσο αυστηρή μαμά ήσουν με κάτι τέτοια….

—————————-

Διαβάστε την συνέχεια της ανάρτησης στο Blog KaPa… Me without you, tea without a biscuit!  

 

Όταν πρωτοδιάβασε και ο philos την ανάρτηση, αυθόρμητα κατέθεσε το παρακάτω σχόλιο μέσα στο blog το οποιο το παραθέτουμε ατόφιο: 

Το πιο όμορφο είναι να κάθεσαι σε μια γωνιά… να μην σε βλέπει κανένας, να συζητάς αμέριμνος με φίλους… ξάφνου να βλέπεις μια σκηνή, που οι άλλοι γύρω δεν προσέχουν…προσέχουν όμως εσένα που σηκώνεις την φωτογραφική, τραβάς μια ριπή φωτογραφίες… και πάλι συνεχίζουν την κουβέντα τους.

Πας βράδυ σπίτι κι ενώ έχεις δουλειές, κάτι σε τραβάει να δεις αμέσως αυτές τις φωτογραφίες, να την επεξεργαστείς ξανά και ξανά και ξανά… μέχρι να σου δώσει ένα αποτέλεσμα που κάπως θα σε ικανοποιεί…και το μοιράζεσαι το επόμενο πρωινό.

Και δεκάδες μάτια σταματάνε για λίγο το σκρολάρισμα και κοιτάνε την φωτογραφία… κάτι νιώθει ο καθένας, κάποια χορδή διαφορετική πολλές φορές μπορεί να ταλάντωσε στον καθένα… κάποιοι το εκφράσαν με ένα σχόλιο, κάποιοι με ένα like… ενώ σε κάποιους άλλους αυτή η χορδή ήταν μόνο η πρώτη νότα, η πρώτη ταλάντωση από μια σειρά από χορδές που περιμέναν ένα ανεπαίσθητο άγγιγμα για να ταλαντωθούν και να γεννήσουν δεκάδες δυνατα συναισθήματα, ένα τόσο ωραίο και τρυφερό κείμενο… και αυτό με την σειρά του να δώσει συνέχεια και σε άλλες χορδές, σε άλλους ανθρώπους… ή και πάλι απο εκεί που ξεκίνησε.

Κατερίνα σήμερα είναι από τις πιο όμορφες στιγμές μου στα blogs.

Καλή σου ημέρα… καλημέρα σε όλη την υπέροχη παρέα σου!

 —————-

… γιατί από την πρώτη στιγμή που ιδρύσαμε το Μαμά…δες Μπαμπά…δες έτσι νιώθουμε κι επικοινωνούμε την ιδέα του blogging, πρώτα ως μια ευκαιρία να εκφραζόμαστε εμείς οι γονείς αυθόρμητα, είτε είμαστε επώνυμοι είτε ανώνυμοι, είτε έχουμε έφεση στο γράψιμο είτε όχι, όπως στο πρώτο μας ποστ στα blogs που συνήθως το διαβάσαν ελάχιστοι και δεν το σχολίασε κανένας, να μοιραζόμαστε κείμενα, εικόνες, σκέψεις, links, πηγές, ιδέες, εμπνεύσεις χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς δισταγμό, παρά μόνο από την ανάγκη μας να επικοινωνήσουμε, να ταλαντώσουμε χορδές,  να δημιουργήσουμε κύματα και να παρασύρουμε ή να ωριμάσουμε την ιδέα και σε άλλους … έτσι τυχαία και χαοτικά… όπως η ίδια η ζωή!

Γονείς!!!

24/10/2012
By

Δε θα κάνουμε δική μας εισαγωγή στο παρακάτω κείμενο… Θα αντιγράψουμε την εισαγωγή του ίδιου του post της Marronblogger : 

Ένα κείμενο για όσους είναι παιδιά κάποιου -
όσους είναι γονείς κάποιου -
όσους θέλουν να τολμήσουν ν’ αποκτήσουν παιδιά ή γονείς
γιατί … η ζωή είναι μια περιπέτεια…

 Σκέψεις που θα σας αγγίξουν… 

 

Ο γονιός γεννιέται πριν το παιδί του έρθει στον κόσμο.

Αν δεις τα μάτια του θα καταλάβεις.

Έχουν μια υγράδα και μια λάμψη, ένα κρυφούτσικο μαράζι.

 

Είναι αυτός που θέλει το παιδί.

Είναι αυτός που το παιδί θέλει.

 

Αυτός που το ονειρεύεται, κι ας μην ξέρει το πρόσωπό του.

Δεν είναι – απαραιτήτως – εκείνος που κυοφορεί.

Δεν είναι – οπωσδήποτε – εκείνος που γεννά.

Είναι αυτός που δέχεται να τ’ αναθρέψει.

Αυτός που το φροντίζει.

 

Είναι αυτός που αναγνωρίζει το παιδί, και το ακολουθεί.

Είναι αυτός, που το παιδί αναγνωρίζει κι ακολουθεί.

 

Και μοιάζει το παιδί να ‘χει αρχηγό, κι οδηγό, και δάσκαλο…

Μα Ό,τι κι αν μου πεις δεν θα με πείσεις πως

κι ο γονιός δεν άγεται, δεν οδηγείται και δεν διδάσκεται απ’ το παιδί του…

 

 Να ‘σαι παιδί;

Να ‘σαι γονιός, μαζί με το παιδί σου;

Να ‘σαι αυτό που νιώθεις, κι έχει αξία…

Λίγες στιγμές τη μέρα να σε έχει, και του φτάνει.

 

Είναι φορές που λες “και τι έγινε,

παιδί είναι, μωρέ, και μόνο του θα μεγαλώσει”

και θες να βάλεις το παιδί στην άκρη,

γιατί προέχει το ταλέντο, το βιογραφικό, η σταδιοδρομία,

μα το παιδί σε περιμένει στη γωνία,

τα μάτια του ζητάνε τα δικά σου, κι έχει ο “έρωτάς” του σημασία.

Γιατί στο βάθος νιώθεις πως μονάχα αυτό μετράει,

κι είν’ εφιάλτης σου, η ιδέα να το χάσεις…

 

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Marron και στη συνέχεια σας προτείνουμε να διαβάστε και το post οργυτοκίνη (ή αλλιώς η ορμόνη της αγάπης)! Και μη φύγετε αν δεν περιηγηθείτε όσο περισσότερο μπορείτε στο υπόλοιπο “περιβόλι” για να απολαύστε κι εσείς τους καρπούς και τις μυρωδιές του… 

photo by Reinhold Stansich

Thoughts & emotions: “Μέτρησα τα χρόνια της ζωής μου” – Για την Ιωάννα

05/10/2012
By

Οι Μαμά…δες, μπαμπά…δες είμαστε θετικοί και αισιόδοξοι και μας αρέσει να εστιαζόμαστε κυρίως σε καλές ειδήσεις. Όπως γράφει και η Daeira Mommy, της οποίας το post φιλοξενούμε σήμερα, δεν μας αρέσει να είμαστε αγγελιοφόροι κακών ειδήσεων. Όταν όμως μία επώδυνη είδηση μας δίνει παράλληλα τη δυνατότητα να προβληματιστούμε, να βοηθηθούμε ως άνθρωποι και γιατί όχι, να βοηθήσουμε, την αναδημοσιεύουμε και την προβάλλουμε όσο μπορούμε.

Σημ. Η παρακάτω εικόνα δεν είναι τυχαία επιλεγμένη. Στην αρχή, το μαύρο που κυριαρχεί σου προκαλεί κάτι δυσάρεστο. Όταν όμως διαβάσεις το μήνυμα που φέρει: “Απλά, ζήσε!”, τη βλέπεις με άλλο μάτι. Αισιόδοξο. Κάπως έτσι είναι και η σημερινή μου ανάρτηση.

Αυτό το blog δεν το έφτιαξα για να μοιράζομαι δυσάρεστα πράγματα. Όπως επίσης, δε μου αρέσει να είμαι αγγελιοφόρος κακών ειδήσεων. Σου ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη αν σε στενοχωρήσω σήμερα. Δε σε έχω συνηθίσει σε τέτοιες αναρτήσεις, το ξέρω, και για αυτόν τον λόγο σκέφτηκα αρχικά να την αποφύγω. Να μην γράψω ποτέ αυτό το κείμενο. Όμως, δε γίνεται (όσο και αν προσπαθώ) να αγνοήσω τα έντονα δυσάρεστα συναισθήματα που με έχουν κατακλύσει από χθες όταν πληροφορήθηκα για την Ιωάννα. Από χθες, δεν έχω σταματήσει να συγκρατώ τα δάκρυά μου. Έχω στενοχωρηθεί πολύ.

Μετά από σκέψη αποφάσισα πώς από τη μία θέλω να εξωτερικεύσω αυτό που νιώθω για να το ξορκίσω, από την άλλη θέλω να βοηθήσω στην ‘αποστολή’ της Ιωάννας βάζοντας και εγώ το δικό μου μικρό λιθαράκι, από την παρ-άλλη θέλω να φέρω ένα ευχάριστο μήνυμα και από την παρ-παρ-άλλη δε γινόταν να ασχοληθώ σήμερα (έτσι όπως αισθάνομαι) με ένα θέμα κουκουρούκου (κουκουρούκου σε σχέση με την ψυχολογία μου εννοώ).

Χθες, τελείως τυχαία, όπως περιφερόμουν στην μπλογκογειτονιά, έπεσα πάνω στο διαδικτυακό σπιτάκι της Ιωάννας. Ένα σπιτάκι του οποίου αγνοούσα την ύπαρξη, μέχρι χθες (www.giatinioanna.com). Ένα σπιτάκι που με περίσσεια αγάπη “έχτισαν” η μαμά της και ο μπαμπάς της πριν από 6 μήνες για την ίδια.

Ένα σπιτάκι το οποίο έσφυζε από αγάπη, τόση αγάπη που δεν μπορείς να φανταστείς.

 Ένα σπιτάκι στο οποίο η Ιωάννα σε υποδεχόταν πάντα με χαμόγελο.

 Ένα σπιτάκι που η Ιωάννα σε καλωσόριζε πολύ φιλόξενα στην είσοδο, κοιτώντας σε μέσα στα μάτια, για να σου διηγηθεί πώς τα περνάει. Ένα βλέμμα τόσο εκφραστικό και χειλάκια σουφρωμένα…σαν να σου λέει “Καλώς ήρθες!”

 Ένα σπιτάκι που ήταν πάντα τόσο ζεστό και φιλόξενο που από την πρώτη στιγμή που έμπαινες στο κατώφλι του αισθανόσουν από τη μία υπέροχα ευτυχής που γνώρισες αυτή την οικογένεια και από την άλλη έναν κόμπο στο λαιμό.

 Ένα σπιτάκι που φιλοξενούσε αυτό το υπέροχο πλασματάκι μέχρι χθες. Γιατί χθες, η Ιωάννα έφυγε από τη ζωή. Από μία σπάνια γενετική ασθένεια. Νωτιαία Μυϊκή Ατροφία λέγεται (SMA).

 Δεν είχα ξανακούσει για αυτήν. Πρώτη φορά χθες την έμαθα. Στη Ελλάδα η SMA θεωρείται ότι αποτελεί το τρίτο πιο συχνό γενετικό νόσημα μετά την μεσογειακή αναιμία και την ινοκυστική ίνωση, παρόλα αυτά δεν είναι ευρέως γνωστή. Η μαμά της Ιωάννας, Βίκυ, προσπάθησε μέσα από αυτό το blog να μάθει όλος ο κόσμος για το SMA ώστε να γίνεται σωστή πρόληψη. Και όποιος μπορεί και όποιος θέλει να ενισχύσει αυτή την προσπάθεια (βλ. εδώ). Αυτή είναι και η ΄αποστολή’ της Ιωάννας.

 Όταν η μαμά της έχτιζε αυτό το σπιτάκι ήξερε ότι θα “κατοικούνταν” από την ίδια για λίγους μήνες μόνο. Το προσδόκιμο ζωής της Ιωάννας ήταν το πολύ 2 χρόνια με μέσο όρο τους 9 μήνες. Τελικά έζησε 10.

Η μαμά της, όλο αυτό το διάστημα που γνώριζε για την αρρώστια της, κατάφερε να ξεπεράσει τον εαυτό της και μαζί με τον μπαμπά της να τη βοηθήσουν να ζήσει τους ελάχιστους μήνες της ζωής της σαν ένα φυσιολογικό παιδί στο οποίο πρόσφεραν απλόχερα αγάπη, πολλή αγάπη, αμέτρητη αγάπη, απέραντη αγάπη, άπειρη αγάπη.Υποσχέθηκαν μπροστά της να μην κλάψουν ποτέ. Δεν ξέρω πόση δύναμη, πόσο ψυχικό σθένος χρειάζεται για κάτι τέτοιο. Η αλήθεια είναι ότι δε θέλω να το μάθω ποτέ…

 Μέσα σε ένα 24ωρο, αγάπησα την Ιωάννα σαν να ήταν δικός μου άνθρωπος. Κάθε φορά που έμπαινα στο σπιτάκι της χαμογελαστή, έφευγα βουρκωμένη. Κάθε φορά. Μηδεμιάς εξαιρουμένης. Μέσα σε ένα 24ωρο, επισκέφτηκα το σπιτάκι της αρκετές φορές. Όμως αυτή είχε φύγει.

Είναι πολύ άδικο να έρχονται παιδάκια στον κόσμο και να φεύγουν πριν καν ζήσουν. Τόσο γρήγορα. Είμαι σίγουρη ότι η Ιωάννα έζησε ευτυχισμένη και συνεχίζει να είναι ευτυχισμένη εκεί που είναι και χαμογελά. Γιατί ξέρει πολύ καλά ότι οι γονείς της την λατρεύουν. Ακόμη και τώρα, έστω και μακριά τους, είναι ολόκληρος ο κόσμος τους.

 Για άλλη μία φορά συνειδητοποίησα ότι πρέπει να είμαι ευγνώμων που χαίρω απίστευτης οικογενειακής ευτυχίας και που έχω ένα λατρεμένο υγιέστατο παιδάκι που με γεμίζει καθημερινά χαρά και α μ έ τ ρ η τ η αγάπη!

 Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog My Lovable Baby, για να διαβάσετε περισσότερες από τις σκέψεις της Daeira Mommy αλλά και ένα εκπληκτικό ποίημα του Mario Raul MoraisAndrade που είχε δημοσιεύσει η ίδια η μαμά της Ιωάννας για την ουσία της ζωής. 

Η κουκουβάγια και η πέρδικα

27/08/2012
By

Όλοι οι γονείς βλέπουμε τα παιδιά μας ως μικρά θαύματα – και είναι – αλλά μήπως μερικές φορές το παρακάνουμε όταν τα συγκρίνουμε με άλλα παιδιά; Το σημερινό post από το blog Πώς έγινα μάνα, ασχολείται με το συγκεκριμένο θέμα με χιούμορ και ειλικρίνεια! 

Έχετε ακουστά το παραμύθι της κουκουβάγιας και της πέρδικας που η καθεμία νόμιζε το παιδί της ομορφότερο από όλα τ’ άλλα; Παρόλο που καμιά φορά γίνομαι κουκουβάγια, προσπαθώ να το ελέγχω για να αποφεύγω παρεξηγήσεις. Όμως κάποιοι άλλοι γονείς αποτυγχάνουν παταγωδώς να κρύψουν το άγχος τους να αποδείξουν ότι το παιδί τους εκτός από ομορφότερο είναι και προικισμένο με την ευφυΐα αστροφυσικού ή πυρηνικού επιστήμονα, με αποτέλεσμα να εξελίσσονται σκηνικά απείρου κάλλους στην παιδική χαρά.

Γενικά η παιδική χαρά αποτελεί χώρο έλξης όχι μόνο μεγαλύτερων ή μικρότερων παιδιών αλλά και των γονέων ή άλλων συγγενών τους που τα προσέχουν. Είναι χώρος κοινωνικών επαφών και νέων γνωριμιών. Τα παιδιά όντας ελεύθερα από κοινωνικούς περιορισμούς δεν διστάζουν να μιλάνε, να παίζουν και να κάνουν εύκολα παρέα μεταξύ τους. Οπότε αναγκαστικά κι οι γονείς μιλάνε μεταξύ τους.

“Πόσο είναι το δικό σας;” Πόσες φορές έχω μετανιώσει που το έχω ρωτήσει! Τα παιδιά κάτω των δύο ετών μπορεί να μοιάζουν είτε μικρότερα είτε μεγαλύτερα από την ηλικία τους. Αν πέσεις λοιπόν σε παιδάκι που μικροδείχνει σε σχέση με το δικό σου, ο γονέας κατσουφιάζει και εσύ νομίζεις ότι έκανες τη γκάφα του αιώνα.

Μετά από πολλά “κούνια μπέλα”, η συνομιλία συνήθως εξελίσσεται σε τεστ γνώσεων: “Πες Γιωργάκη, δύο!” λέει ο πατέρας του Γιωργάκη. Ο Γιωργάκης, που είναι 20 μηνών, δεν βγάζει μιλιά και τον κοιτάζει με απορημένο βλέμμα. “Μα, σας ορκίζομαι πρώτα είπε δύο και μετά μπαμπά!” λέει ο αναστατωμένος πατέρας που το τέκνο του δεν υπάκουσε στις εντολές του. Αναρωτιέμαι λοιπόν κι εγώ από μέσα μου, μήπως τελικά το παιδί ήθελε να μιλήσει ιταλικά και τους έλεγε Dio= Θεέ (δηλ. πότε επιτέλους θα με αφήσουν ήσυχο αυτές τις ενοχλητικές ερωτήσεις;). Μήπως τελικά πρόκειται περί μετεμψυχώσεως του Leonardo Da Vinci; Επειδή όμως μάλλον θα με περνούσε για τρελή χαμογέλασα και είπα “Δεν πειράζει, αφήστε τον, όποτε θέλει αυτός θα το πει.”

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Πώς έγινα μάνα για περισσότερα απολαυστικά παραδείγματα… κουκουβάγιας και πέρδικας αλλά και το συμπέρασμα το οποίο μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους! 

photo by Hello Mizu