Posts Tagged ‘ μπαμπάδες ’

Deconstructing Mummy – Αποδομώντας τη μαμά!

01/05/2011
By

Σήμερα θέλουμε να σας παρουσιάσουμε μια διαφορετική και ξεχωριστή εκδήλωση που θα λάβει χώρα το Σάββατο 7 Μαΐου 2011, από τις 11π.μ. μέχρι τις 3μ.μ. στο Jockeys country club στην Βαρυμπόμπη και που αφορά όλες τις σύγχρονες Ελληνίδες μαμάδες!

Όπως μας πληροφορεί το blog Deconstructing Mummy:

“To Deconstructing Mummy, ελληνιστί “Αποδομώντας τη Μαμά” είναι μια εκδήλωση που διοργανώνει ο γυναικείος οργανισμός WomenSpace. Η ιδέα ξεπήδησε μέσα απο τις ομάδες για Εγκύους και Νέες Μαμάδες (του ίδιου οργανισμού), όπου νέες μαμάδες μοιράζονται θαρραλέα και χωρίς περιστροφές την πραγματικότητά τους.

Έτσι, θελήσαμε να φτιάξουμε μια εκδήλωση για την αλήθεια και την καθημερινότητα των μαμάδων που είμαστε, καταρρίπτοντας και προκαλώντας το πρότυπο των media και της κοινωνίας.
Η εργασία, ο θηλασμός, η περίοδος της εγκυμοσύνης, ο ρόλος του άντρα ως συντρόφου και μπαμπά, τα άγχη, οι αγωνίες και ο εαυτός-μας-καθώς-αλλάζει, είναι θέματα που θα ανοίξουμε και θα “αποδομήσουμε” (deconstruct) σε μια προσπάθεια να κάνουμε “δική μας” την εμπειρία μας.
Οργανώσαμε δε, την ημέρα αυτή, ακριβώς μια ημέρα πριν την Ημέρα της Μητέρας, για να προλάβουμε να αποδομήσουμε ό,τι ψεύτικο και να ευχαριστηθούμε τη γιορτή μας σα μαμάδες και γυναίκες με σάρκα και οστά, με διλήμματα, συναισθήματα, εντάσεις, αμφισβήτηση και πολύ μα πολύ αγάπη…”

Εμείς θα είμαστε εκεί Μαμάδες και Μπαμπάδες… και επειδή θέλουμε πραγματικά να σας παροτρύνουμε να παρευρεθείτε και σεις, σκεφτήκαμε να πάρουμε μια μικρή συνέντευξη από την Μαριάννα Σιδηροπούλου και παράλληλα να σας καλύψουμε ακόμη περισσότερο σε τυχόν απορίες σας!

Πως είχες την ιδέα για αυτή την εκδήλωση;

Η  ιδέα ξεπήδησε μέσα απο τις ομάδες για Εγκύους και Νέες μαμάδες που οργανώνει το Womenspace (www.womenspace.gr).

Σε μια απο τις συναντήσεις έπρεπε να προετοιμάσουν ένα εικαστικό έργο για το «τι έχουν μέσα στην κοιλιά τους». Αυτά που ετοίμασαν ήταν τόσο αξιόλογα και συγκινητικά που σκέφτηκα να τα κάνουμε μια έκθεση. Αυτό σταδιακά ωρίμασε σαν ιδέα και πήρε τη μορφή της σημερινής εκδήλωσης.

Το όνομα ήταν μια παραλλαγή του τίτλου απο το έργο του Woody Allen “Deconstructing Harry” που μου άρεσε πολύ , πήρε και ψήφους εμπιστοσύνης, και έτσι έμεινε

Τι σκοπό έχει;

Στόχος μας είναι να αφυπνίσουμε τις γυναίκες και να τις απενοχοποιήσουμε: δεν είναι οι μόνες μητέρες που δεν τα καταφέρνουν πάντα να είναι ατσαλάκωτες, σοφές, ήρεμες και λαμπερές. Στη μητρότητα υπάρχουν συναισθήματα χαράς αλλά και θλίψης, ενοχές, φοβίες, άγχη αποχωρισμού, ταυτότητας και γενικά ό,τι δυσκολεύει την κάθε γυναίκα αναμοχλεύεται και έρχεται στην επιφάνεια με ένα έντονο και κάποιες φορές ανεξέλεγκτο τρόπο. Το μήνυμά μας για τις μητέρες είναι να κατανοήσουν πόσο σημαντική είναι η ευθύνη που φέρουν στο να είναι οι ίδιες ψυχικά υγιείς για να δώσουν στα παιδιά τους την ίδια γραμμή πλεύσης. Πως περιμένουμε απο κάποια γυναίκα να φροντίσει σωστά το παιδί της όταν δεν μπορεί/ θέλει να φροντίσει σωστά τον εαυτό της;

Κάποιες αλήθειες πρέπει πια να ειπωθούν, κάποια ταμπού να σπάσουν και η καθημερινότητα να μη μένει κρυμμένη. Μόνο έτσι θα βοηθήσουμε τις μητέρες, και γι’αυτό το ονομάσαμε Deconstructing Mummy δηλαδή η αποδόμηση (του ψευδούς προτύπου) της τέλειας μητέρας.

Γιατί να έρθουμε; Τι να περιμένουμε;

Να έρθετε για να δείτε κάτι αληθινό και παλιό αλλά δοσμένο με έναν καινούριο τρόπο.
Να περιμένετε 4 εργαστήρια:
  • Το “Work on the Wild Side” (για τις εργαζόμενες μητέρες,
  • το “κοιλίτσα.com” (σχετικά με την εγκυμοσύνη),
  • το “Μπαμπά Μην Τρέμεις” (η οπτική των μπαμπάδων αλλά και η σχέση του ζευγαριού) και
  • το “Γάλα αντ’ Άλλων” (θηλασμός).
Κάτι άλλο που επίσης μπορείτε να περιμένετε είναι η κεντρική ομιλία Deconstructing Mummy που τα πράγματα θα ειπωθούν χωρίς φόβο αλλά με πάθος, την έκθεση με τα έργα των μαμάδων, το μυστηριώδες Deconstruction Room (έκπληξη) και το Daddyland όπου οι μπαμπάδες θα κάνουν baby sitting στα παιδιά τους!

Η εκδήλωση αυτή είναι μόνο για μαμάδες; Ένας μπαμπάς, ένας εκπαιδευτικός γιατί να την παρακολουθήσει;


Η εκδήλωση δεν είναι μόνο για μαμάδες. Είναι για εγκύους, μαμάδες, γυναίκες που “φλερτάρουν” με τη μητρότητα, σίγουρα για τους μπαμπάδες, όχι απαραίτητα για τους εκπαιδευτικούς. Θα μπορούσαν να επωφεληθούν νοσηλευτές, μαίες ακόμα και γιαγιάδες που έχουν να κάνουν με τη φροντίδα ή την ανακούφιση της μητέρας.

Πώς πρέπει να έρθουμε στην εκδήλωση; Κάτι ιδιαίτερο που πρέπει να έχουμε μαζί μας;


Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα παιχνιδάκι αν φέρνετε μαζί σας μικρό παιδί και ίσως κάποιο θείο/α , νονό/α για να κρατήσει το μικρό σας ωστε να μπορούν να παρακολουθήσουν και οι δυο γονείς οτιδήποτε τους ενδιαφέρει. Υπάρχει καφέ-μπαρ στο χώρο και έχουμε προβλέψει για ζογκλέρ και διάφορα παιχνίδια για να απασχοληθούν τα παιδιά.
Για περισσότερες πληροφορίες http://deconstructingmummy.blogspot.com, και στο facebook
Εμείς ήδη ανακαλύπτουμε σιγά σιγά αρκετές Deconstructed Mommies – bloggers που θα δώσουν το παρόν το ερχόμενο Σάββατο στην εκδήλωση και ήδη διαδίδουν την εκδήλωση και την παρουσία τους στα προσωπικά τους blogs με πολύ ενδιαφέροντα posts:

Deconstructed Mummy… από την Φλώρα!

Τριών και Tα Σπας already… από την Yolina

Μια συνάντηση για μαμάδες!… από την Σοφία

Deconstructed… αλλά πάει καλά!… από την Pepi

Deconstructing mummy σε ελληνικά αλλά και … αγγλικά από την γαϊτανάκι

Αποδομημένη Μαμά … από την Μαμά στο Δρόμο

Μανούλα, μητέρα, μαμά … (στο τέλος της ανάρτησης) από την Hoolaboola

Μαμά, έλα να αποδομηθούμε … από την Ολίβια

Under …(de)construction!!!! … από την Μαμά Κουκουβάγια

Υπάρχει μαμά πρότυπο? … από την Βάσω

Αποδομήθηκα;;; Λίγο… μάλλον… από την Εβίτα

Ποιο Πρότυπο Είπαμε; … από την Τζίνα

Τέλεια, Μαμά! … από την Stelluna

Διαγωνισμός Φασαρίας … από την Mana

Μάνα σε αποδόμηση… από την newagemama

The web is what you make of it … από την Aspaonline

και ένα ολόφρεσκο blog: Mommy Deconstructed … από την Happy Mama!

 

… περιμένουμε να προσθέσουμε εδώ και άλλες αναρτήσεις deconstructed mommies!

 

Μικροί καυτοί εγκέλαδοι γνωστοί ως …πυρετικοί σπασμοί!

23/02/2011
By

O Νίκος Βαράκης είναι παιδίατρος αλλά και πατέρας. Στο blog του θα δείτε να γράφει για πολλά παιδιατρικά θέματα, παρουσιάζοντας προσωπικές του εμπειρίες, χωρίς να χρησιμοποιεί ούτε στιγμή ξύλινο επιστημονικό λόγο και πάντα κάτω από το πρίσμα ενός πατέρα! Επιλέξαμε την σημερινή ανάρτηση αφενός επειδή λόγω εποχής με τις πολλές ιώσεις αυξάνει και η πιθανότητα παρουσίασης πυρετικών σπασμών και αφετέρου επειδή έχουμε ζήσει και μεις προσωπικά παρόμοια εμπειρία, και γνωρίζουμε εξ’ ιδίας πείρας ότι το σοκ σε τέτοιες περιπτώσεις είναι τεράστιο, αλλά όπως θα διαβάσετε παρακάτω δεν χρειάζεται πανικός, αλλά γνώση!

photo by philos

Ο χειμώνας μπήκε για τα καλά! Λιγοστοί άνθρωποι στους δρόμους, τρέχουν κουκουλωμένοι να κρυφτούν στην ζεστασιά του σπιτιού τους. Μετά από καιρό, άδειο το ιατρείο και για κακή σύμπτωση, έχει πάθει κάτι η σύνδεση του internet από χθες. Ή μήπως για καλή σύμπτωση… ευκαιρία να γράψω.

Πριν από περίπου τρία χρόνια καθόμουν και πάλι στο ιατρείο μόνος μου. Τότε, η μοναξιά ήταν πιο συχνός σύντροφός μου. Τώρα την αποζητώ! Ήμουν λοιπόν καλή ώρα όπως σήμερα και διάβαζα, όταν χτύπησε το τηλέφωνο και μια φωνή κραύγαζε κάτι σαν «… ΝΙΚΟ!!! Το κοπέλι Νίκο, πέθανε Νίκο το κοπέλι, Νίκο…» προσπάθησα μάταια να την ηρεμήσω για να καταλάβω τι εννοούσε και για ποιό παιδί μιλούσε. Τα δικά μου δεν είχαν γεννηθεί ακόμα, γιατί αλλιώς, όπως φαντάζεστε, θα είχα εκτοξευτεί στο σπίτι μου. Το μόνο που κατάφερα ήταν να αποκομίσω ακόμα ένα ξέσπασμα κραυγών και να πέσει η γραμμή. Ευτυχώς, υπήρχε αναγνώριση κλήσης και κάλεσα αμέσως πίσω. Μου απάντησε μια διαφορετική φωνή, γυναικεία και πάλι, εξίσου θορυβημένη, κατανοητή όμως. Κατάφερα να μου πει το επώνυμο αυτής που με πήρε τηλέφωνο, το οποίο, όμως, δεν μεταφράστηκε στην μνήμη μου σε κάποιο παιδί. Αντανακλαστικά η μητέρα έλεγε το δικό της πατρώνυμο και όχι του παιδιού. Δεν καθυστέρησα προσπαθώντας να ανακαλύψω το παιδί, ζήτησα τη διεύθυνση και προλαβαίνοντας την κρίση πανικού και της δεύτερης γυναίκας, την έκλεισα λέγοντας της ότι πάω. Αν μου τύχαινε σήμερα, τουλάχιστον θα τους έλεγα να καλέσουν το 166. Όμως και εγώ αιφνιδιάστηκα!

Έτρεξα στην πιάτσα ταξί κοντά στο ιατρείο, είπα την διεύθυνση και το σκηνικό και τρέξαμε όσο γινόταν πιο γρήγορα. Με περίμενε η ανοιχτή πόρτα ενός ισόγειου σπιτιού, όπου αναγνώρισα πανικόβλητη την Νικολία. «Τι έγινε;» την ρωτώ. «Η Θάλεια» μου φωνάζει και μου δείχνει την μικρή, μαραμένη στην αγκαλιά της, ψιλοζαλισμένη, να κοιτά σαν χαμένη!
Με μια πρώτη ματιά η μικρή, περίπου 11μηνών, έδειχνε καλά. Ταλαιπωρημένη, αλλά καλά. Την πήρα στην αγκαλιά μου, και έλεγξα γρήγορα τα ζωτικά της σημεία. Ανέπνεε γρήγορα, η καρδούλα της χτυπούσε σαν τρελή, όμως τα χειλάκια της ήταν ροδοκόκκινα και, παρά την κούραση της, έμοιαζε να είναι ικανοποιητικά προσανατολισμένη στην πραγματικότητα. Ψηνόταν στον πυρετό. Καθώς έβαζα στην μικρή ένα θερμόμετρο, ξαναρώτησα την μαμά που με κοίταζε έντρομη «τι έγινε;». «Εκεί που καθόταν μέσα στο πάρκο της, μου φάνηκε σαν να έπεσε, σαν να ξάπλωσε λίγο απότομα. Την σήκωσα στην αγκαλιά μου και τα ματάκια της είχαν γυρίσει προς τα πίσω, άρχισε να τρέμει ολόκληρη και δεν ανέπνεε… έτρεξα και της έριξα λίγο νερό στα μουτράκια της και όταν σταμάτησε να τρέμει μου έμοιαζε σαν να είχε πεθάνει, την φώναζα και δεν μου απαντούσε…» και η Νικολία σωριάστηκε στο πάτωμα!

Μια νεαρή κοπέλα, που κοίταζε αποσβολωμένη, η δεύτερη φωνή στο τηλέφωνο, κράτησε λίγο την μικρή Θάλεια, για να μπορέσω να σηκώσω από το πάτωμα την έρημη Νικολία. Συνήλθε γρήγορα, για να με ακούσει να της λέω «Ηρέμησε, δες την Θάλεια είναι καλά. Απλά έχει πυρετό! (είχε 40.5οC)». Πήρα και πάλι την Θάλεια στην αγκαλιά μου, η οποία λεπτό το λεπτό συνερχόταν όλο και περισσότερο. Της δώσαμε αντιπυρετικό και καθίσαμε μια στιγμή να προσπαθήσω να ηρεμήσω τα πνεύματα…
«Ήταν πυρετικοί σπασμοί, και περιγράφεται ακριβώς έτσι στα βιβλία. Οι γονείς νομίζουν ότι το παιδί τους πεθαίνει. Συμβαίνουν συχνότερα σε παιδιά κάτω των 2χρόνων, μέχρι συνήθως 5χρονών, αν και σπανιότερα συμβαίνει και σε μεγαλύτερα παιδιά. Πολύ απλοϊκά, οφείλεται στον ανώριμο εγκέφαλο που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την απότομη αλλαγή της θερμοκρασίας και ξεκινά τους σπασμούς.».

Η Νικολία έμοιαζε να έχει συνέλθει πλήρως και με παρακολουθούσε με την μικρή στην αγκαλιά της. Την σκυτάλη της υστερίας πείρε η νεαρή κοπέλα. Ήταν φοιτήτρια που πρόσεχε την μικρή τα πρωινά που η μητέρα της ήταν στην δουλειά. Σήμερα έμεινε σπίτι η Νικολία, μια που η μικρή δεν ήταν καλά, και μοιράστηκαν οι δυό τους την τραυματική εμπειρία. Αφού λοιπόν είδε ότι η Νικολία συνήλθε από την λιποθυμία της, ξεκίνησε ένα γοερό κλάμα με λυγμούς. Σκύψαμε και οι δύο πάνω της προσπαθώντας να την συνεφέρουμε, σκηνικό που συνέφερε πλήρως και την Νικολία η οποία έφερε νερό με την σειρά της στην μικρή νταντά. Πάντα προσπαθώντας να τις ηρεμήσω και αφού δώσαμε και στην μικρή Θάλεια αντιπυρετικό, συνέχισα το μάθημα…

… συνεχίστε και σεις το μάθημα στην ανάρτηση του Νίκου Βαράκη και σας ευχόμαστε να μην χρειαστεί να δώσετε εξετάσεις αλλά να διαβάσετε όσα περισσότερα “μαθήματα” μπορείτε στο blog του, όπως αυτό για τον παιδικό πνιγμό (“Ακόμη και ένας Άγγελος μπορεί να πνιγεί”), γιατί όπως λέει και ο ίδιος στο προφίλ του “Με τα παιδιά παίζουμε, με την υγεία τους όμως όχι”, για αυτό και πρέπει να γνωρίζουμε καλά τι πρέπει να κάνουμε σε όλες τις δύσκολες στιγμές!

Κρυφτό

21/02/2011
By

Από τις πιο ωραίες στιγμές στο blogging είναι όταν ένας blogger (σαν τον Spy από το Innerspaces) που ξέρεις και αγαπάς και διαβάζεις χρόνια ανακαλύπτει ο ίδιος ότι γίνεται μπαμπάς… και το μεταφέρει αυτό στα κείμενά του. Και συ ανακαλύπτεις μαζί του έναν ακόμη καλά κρυμμένο κόσμο των ανδρών… που απλά δεν φαντάζεσαι ότι υπάρχει!

Κάθομαι και σε κοιτάζω έτσι όπως μεγαλώνεις και χαμογελάω.

Το βλέμα μου λίγο πιο πάνω από την οθόνη που με κρύβει, ευθυγραμμίζεται με τα μελλούμενα, που καλά κρυμένα και προφυλαγμένα, μεγαλώνουν στην κοιλιά σου. Εσύ νομίζεις φυσικά, πως κάθομαι με τις ώρες στο internet και χαζεύω αηδίες δεξιά κι αριστερά. Καλύτερα.

Καμιά φορά κάνω πως πληκτρολογώ κιόλας, ενώ στην ουσία γράφω “xc%&#)pfp8r hduw 0uh -3d8h hx-ui@%r48o7gh 43%#)+@*7807” σε άδεια φακελάκια στο desktop μου, για να νομίζεις ότι γράφω περισπούδαστα κείμενα και συνταρακτικά ποστ, και να με αφήνεις ανενόχλητο. Έτσι εγώ ευθυγραμμίζω την άκρη της οθόνης, ώστε να μη χρειάζεται να κουνάω το κεφάλι μου και με καταλαβαίνεις, και γράφω ποιήματα στο μυαλό μου, που δεν θα καταθέσω σε κανένα χαρτί.

Ζωγραφίζω μόνος μου ψεύτικους κόσμους πασπαλισμένους με άχνη ζάχαρη και φλούδες σοκολάτας, ντύνω τις σιωπές μας με μελωδίες από ξυλόφωνα και πλαγίαυλους, και ξεκουράζομαι πάνω σε μια πράσινη μοκέτα που μέσα της φωλιάζουν ξωτικά και νάνοι.

Ένα χάσμα μας χωρίζει, αγεφύρωτο για άλλες 136 ημέρες.

….

… συνεχίστε την ανάγνωση στην ανάρτηση του spy... και αμέσως μετά μεταφερθείτε σε ένα κείμενο που έγραψε την ίδια χρονιά, 9 μήνες αργότερα με τίτλο “Μην κλαίς μωρό μου” …και αν και ο ίδιος δηλώνει εκεί ότι “Ο μπαμπάς δε ξέρει ακόμα να λέει ωραία παραμύθια.” εσείς πιστεύουμε ότι θα συμφωνήσετε μαζί μας ότι ο μπαμπάς ξέρει να γράφει υπέροχα και να αγαπάει τόσο δυνατά, χωρίς να ντρέπεται να το δείχνει!

Ένα ανθρωπάκι ακόμα

09/02/2011
By

Μερικές αυθόρμητες σκέψεις από έναν μπαμπά βλέποντας το νέο του μωρό… Και τελικά όχι μόνο ο Just an Ordinary Pontios αλλά και εσύ καταλήγεις να σκέφτεσαι το πόσο μικρός και ανήμπορος νιώθεις και συ ο ίδιος συνειδητοποιώντας σε τι κόσμο έφερες το παιδί σου!


Photo by Qole Pejorian

Και έπειτα έρχεται η ώρα που κρατάς και πάλι ένα μωρό στα χέρια σου. Μαλλιαρό, συνοφρυωμένο, κατακόκκινο, τσατισμένο που βρέθηκε από τη θαλπωρή της μήτρας στην αγκαλιά σου. Το κοιτάς, το ξανακοιτάς και δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι είναι δικό σου, ότι δεν είστε πια τρεις αλλά τέσσερις.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως η δική μας, δυσκολεύεσαι ακόμα και να πιστέψεις ότι αυτή τη φορά όλα πήγαν καλά. Ότι το μωρό ήταν στα χέρια σας από την πρώτη στιγμή, ότι βγήκε μαζί σας από το μαιευτήριο, ότι είναι υγιές. Και παίρνεις μια βαθιά ανάσα και δέχεσαι με χαρά όσους φίλους και συγγενείς αψήφισαν τη χιονοθύελλα της Παρασκευής και του Σαββάτου για να περάσουν να σας δουν.

Κι έπειτα έρχεσαι σπίτι. Χωρίς τον μεγάλο (και καλά, 2 ετών) να περιμένει, αφού είναι κρυολογημένος και συνεπώς στην απομόνωση (στις γιαγιάδες). Και αρχίζεις από την αρχή όλο αυτό το απίστευτα κουραστικό, αλλά ταυτόχρονα μαγικό ταξίδι στις πρώτες ημέρες της ζωής ενός ανθρώπου. Να φάει- θα θηλάσει; Να μην ξεχάσεις να του χτυπήσεις την πλατούλα να ρευτεί. Να το αλλάξεις, να το πλύνεις, να το κρατήσεις στα χέρια και να κοιτάζεις αυτά τα απειροελάχιστα δαχτυλάκια, σαν κλαράκια, να σφίγγουν σε γροθίτσες. Να προλάβεις να κάνεις όλες τις δουλειές όσο κοιμάται. Να αναρωτηθείς τι σκέφτεται άραγε όταν σε κοιτά ανέκφραστο στα μάτια. Να ξαναμιλήσεις με φίλους και συγγενείς που παίρνουν για να μάθουν τι κάνετε, να τρέξεις να αλλάξεις τα μισά δώρα και να μην ξέρεις τι να πάρεις αφού τα έχεις όλα από το προηγούμενο μωρό.

… συνεχίστε την ανάγνωση στην ανάρτηση του Just an ordinary pontios.. το καλύτερο έπεται!

Και αν περιηγηθείτε και άλλο στο blog μην ξεχάσετε να διαβάστε και το Murphy’s Law… baby edition κατά τον Just an ordinary pontios!

Κάνοντας οικογένεια…

31/01/2011
By

Και όταν φτάσει η ώρα προγραμματισμένα ή και απρογραμμάτιστα συνειδητοποιείς ότι πουθενά δεν υπάρχουν οδηγίες για το πως να κάνεις οικογένεια. Τι επιλογές έχουμε, υπάρχουν μοντέλα; Και αν ναι ποιο να ακολουθήσουμε, ποιο θα μας ταιριάζει καλύτερα; Ένας πατέρας, ο snowball στο Ψαροκόκαλο του,  ξεδιπλώνει τις δικές του σκέψεις σε αυτό το θέμα λίγες ημέρες πριν γεννηθεί το παιδί του:

photo by Makena G

Το πιο εύκολο πράγμα στη ζωή του ανθρώπου, όταν πρέπει να πάρει σημαντικές αποφάσεις για την ζωή του, είναι να κάνει αυτό που έχει μάθει από μικρός, αυτό που είναι συνηθισμένος να κάνει ή να ζει… Όταν αποφασίζεις να κάνεις δική σου οικογένεια έχεις δύο επιλογές, είτε να φτιάξεις μια οικογένεια καθ’ εικόνα και ομοίωση της οικογένειας που μεγάλωσες, αυτής που έφτιαξε ο πατέρας και η μητέρα σου, είτε να προσπαθήσεις να φτιάξεις κάτι από την αρχή, εντελώς δικό σου…

Η πρώτη επιλογή είναι εύκολη, ζεις με manual, ακολουθείς τα βήματα που κάνανε κάποιοι άλλοι πριν από εσένα και πορεύεσαι, με όλες τις σωστές και λάθος επιλογές που κάνανε κάποιοι άλλοι πριν από εσένα, για σένα… Η δεύτερη επιλογή είναι πολύ δυσκολότερη… Πρέπει να μπορείς να δεις όσο πιο αποστασιοποιημένα μπορείς, το μοντέλο οικογένειας που έζησες σαν παιδί και να το κρίνεις ψύχραιμα, να δεις τα λάθη και τα σωστά και να τα αξιολογήσεις, πώς και γιατί έγιναν και πού οδήγησαν… Μετά να πάρεις τα θετικά στοιχεία αυτού του μοντέλου, να απομονώσεις τα αρνητικά και να τα απομακρύνεις, και να το εμπλουτίσεις με τη δική σου γνώση, το δικό σου όραμα για τη ζωή και να το πας παρακάτω…

Αυτές οι αποφάσεις πρέπει να παίρνονται από κοινού με τον/την σύντροφο που έχεις αποφασίσει να φτιάξεις αυτή την οικογένεια… Ένα οικογενειακό μοντέλο, φτιαγμένο στο μυαλό μόνο του ενός εκ των δύο είναι καταδικασμένο στην αποτυχία ή στην καλύτερη περίπτωση στην δυσλειτουργία… Το να προσπαθείς να φτιάξεις μια οικογένεια από την αρχή αντί να ακολουθήσεις την πεπατημένη δεν είναι εύκολη, έχει πολλά εμπόδια και πρώτα απ’ όλα τον ίδιο τον εαυτό σου και την συνήθεια… Είναι φοβερά δύσκολο να αντισταθείς στη συνήθεια, σε αυτό που ξέρεις, είναι μάχη με τον εαυτό σου…

… αποσπάσαμε ήδη μεγάλο μέρος της ανάρτησης. Συνεχίστε την ανάγνωση και αφήστε τυχόν σχόλια στην ανάρτηση του Ψαροκόκαλου και μην ξεχάσετε να επισκεφθείτε και να διαβάσετε ένα ακόμη εξαιρετικό του ποστ που έγραψε πρόσφατα… Κάθε πρωί.

Κρύο, καιρός για δύο!

27/12/2010
By

Όλοι έχουμε ακούσει για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και τους κινδύνους που προκύπτουν από αυτήν. Μια φωτογραφία όμως που είδαμε στο πρόσφατο post του babaka? αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Ας διαβάσουμε το εξαιρετικό κείμενό του κι ας προβληματιστούμε για το μήνυμά που μεταδίδει.

"Πολικές αρκούδες" O tempora o mores…

Μια διαφορετική αγκαλιά που στην αρχή δημιουργεί συναισθήματα “γούτσου-γούτσου”, κατόπιν ωρίμου σκέψεως όμως το γούτσου γίνεται προβληματισμός, ανησυχία για του που το πάμε τέλος πάντων, αλλά και θαυμασμός στο μεγαλείο της φύσης…

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι σπάνια και καινούρια. Καινούρια γιατί απλά η πρακτική να κουβαλάει η μάνα αρκούδα το μικρό της στην πλάτη είναι νέο φρούτο και αυτό. Δε λέω, είναι γλυκιά και τρυφερή σαν εικόνα. Τι λένε όμως οι επιστήμονες;

Καταρχάς “το ζούνε” καθώς ανακαλύπτουν κάτι νέο. Η επιστημονική ομάδα του WWF που μελετάει εδώ και χρόνια τα θαυμάσια αυτά ζώα στην Αρκτική ερμηνεύει αυτή τη νέα συμπεριφορά ως αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής. Οι πάγοι λιώνουν, οι θαλάσσιες εκτάσεις μεγαλώνουν και μαζί τους και οι αποστάσεις που πρέπει η πολική αρκούδα να κολυμπά για να αναζητήσει την τροφή της.

Διαβάστε τη συνέχεια και την επιστημονική εξήγηση στο site του babaka? και κυρίως τι αποφάσισε να κάνει ο ίδιος όταν διάβασε την είδηση. Οι μικρές καθημερινές αποφάσεις είναι σημαντικές.  Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμά του κι ας αναλάβουμε κι εμείς ανάλογη δράση.