Ένας μαραθώνιος που διαφημίστηκε αρκετά ως επετειακός, 2.500 χρόνια μετά την μάχη του Μαραθώνα, και συγκέντρωσε πλήθος αθλητών και τουριστών από όλο τον κόσμο, κατάφερε κάτι που δεν κατάφεραν να κάνουν στον ίδιο βαθμό οι εκδηλώσεις της επετείου της 28ης Οκτωβρίου λίγα 24ωρα νωρίτερα… μας έκανε περήφανους! Οι Έλληνες έχουμε συνηθίσει να είμαστε περήφανοι, νιώσαμε πραγματικά περήφανοι στους Ολυμπιακούς αγώνες που διοργάνωσαμε το 2004 και που τα τελευταία χρόνια όπως πολύ σωστά εξηγεί ο Σταύρος στην αρχή του κειμένου του βρίσκουμε σε αντίθεση πολλους λόγους να μην νιώθουμε περήφανοι:
photo by dtsiabai
Για πολλά πράγματα δεν είμαι περήφανος που είμαι έλληνας.
Δεν είμαι περήφανος για
- την αθλιότητα στην οποία μας έχουν ρίξει οι δικές μας επιλογές
- τους πολιτικούς που μόνο την Ελλάδα δεν αγαπούν
- τους πολιτευόμενους που υποτίθεται ότι θέλουν το καλό του τόπου μα μόλις βγουν κοιτάν πώς θα φάνε τα περισσότερα χωρίς να κάνουν τίποτα
- την εκκλησία που μόνο αν της θίξεις τα κεκτημένα βάζει φωνή και επαναστατεί
- την αποχαύνωση που μας έχουν επιβάλλει με τα λογής ριάλιτυ και τηλεοπτικά σκουπίδια
- την πολιτιστική ανυπαρξία και μηδενική πνευματική δημιουργικότητα
- τον ωχαδερφισμό που μας χαρακτηρίζει στο 95% της καθημερινότητάς μας όλους μαζί και τον κάθε έναν μας ξεχωριστά
- την αδιαφορία μας στο συνάνθρωπο, στο περιβάλλον και στα προβλήματα των άλλων (πριν μας αγγίξουν κι εμάς τους ίδιους)
- την αμάθεια για την ιστορία μας και τον αρνητισμό που έχουμε στο να ασχοληθούμε με οτιδήποτε εθνικό (μήπως και χαρακτηριστούμε οπισθοδρομικοί, παρωχημένοι, ξεπερασμένοι, σωβινιστές, εθνικιστές, φασίστες)
- την διάθεσή μας να εξαντλήσουμε την εθνική μας υπερηφάνεια σε νίκες της Εθνικής Ελλάδας ποδοσφαίρου (είναι γνωστό πλέον πόσο μακριά είναι η π… του τσολιά) και σε καλές πορείες “ελληνικών” ομάδων στο Τσάμπιονς Λινκ (λινκ όπως χάϊπερλινκ)
- την αδιαφορία για επιτεύγματα τα οποία μας έχουν επιτρέψει να μην είμαστε ένα προτεκτοράτο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (αν και δεν ξέρω αν είμαστε προτεκτοράτο άλλου είδους αυτοκρατορίας και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι)
- την νοοτροπία να είμαστε επαναστάτες μόνο σε νόμους που δεν μας συμφέρουν (π.χ. ανιτικαπνιστικός νόμος) και όχι σε καταστάσεις που μας καταστρέφουν εμάς και τις επεργόμενες γενιές…
- την τάση που έχουμε να παρέχουμε στα παιδιά μας την τελειότερη παιχνιδομηχανή και το καλύτερο laptop αλλά αμελούμε συστηματικά να τους παρέχουμε την παιδεία που απαιτεί η συμβίωση σε μια κοινωνία, έτσι ώστε μεγαλώνοντας τα παιδιά μας να γίνουν χειρότερα από εμάς
- την κάθε λογής λαμογιά, κουτοπονηριά, μπαμπεσιά που έχει γίνει μέρος του DNA μας ως λαός
- και πολλά πολλά άλλα…
Σήμερα όμως, βλέποντας τα πρόσωπα όλων αυτών που ξεκίνησαν από τα πιο μακρινά μέρη του πλανήτη μας για να χύσουν λίτρα ιδρώτα στον δικό μας Μαραθώνιο, θυμήθηκα ότι υπάρχουν ακόμα πολλοί λόγοι για να αισθάνομαι υπερήφανος…
- Γιατί έβλεπα στο πρόσωπό τους το σεβασμό, όχι τη χλεύη των πολιτικών που στήνουν τα παιχνίδια τους, όπως επίσης και την ευγνωμοσύνη που το πλήθος τους έδινε θάρρος, γι’ αυτό και κάποιοι αστειεύονταν με τους θεατές και κυρίως με τα παιδιά
- Γιατί έβλεπα την προσπάθεια που έκαναν να ολοκληρώσουν μια διαδρομή επίπονη, όμοια μ’αυτή που είχε πετύχει 2μισυ χιλιετίες πριν ένας δικός μας.
- Γιατί έβλεπα τους απλούς ανθρώπους ( αν και αυτός ο χαρακτηρισμός πάντα με ξενίζει, καθώς χωρίζει τους ανθρώπους σε απλούς και σε τι; σε σύνθετους; σε σημαντικούς; ) να χειροκροτάνε εγκάρδια θέλοντας να δώσουν θάρρος και κουράγιο σε άγνωστους και “ξένους”
… δεν σταματάνε οι λόγοι εδώ που νιώθει περήφανος ο Σταύρος. Παραθέτει μερικούς ακόμη στο όμορφο κείμενό του μαζί με ένα βίντεο.
Αντίστοιχα συναισθήματα δημιουργήθηκαν και στην Yolina που αν και στον μήνα της πήγε στο Καλλιμάρμαρο να παρακολουθήσει τον τερματισμό και να χειροκροτήσει τους αθλητές και μια “…συγκλονιστική μαμά να φοράει τον μάρσιππο με το μωρό της λίγο πριν διασχίσει τα τελευταία μέτρα του συγκλονιστικού της κατορθώματος) αλλά και στον Kitsosmitsos που αφού το Σάββατο μαζί με τους υπόλοιπους 100 περίπου atenistas μας έκαναν περήφανους σε μια ακόμη εθελοντική τους δραστηριότητά τους την Κυριακή έδωσε και εκείνος το παρόν στις κερκίδες.
Περήφανους επίσης μας έκαναν οι διαδικτυακοί μας φίλοι σαν τον Javapapo που συμμετείχε στα 10 χλμ και έζησε όλη αυτή την ατμόσφαιρα από μέσα,
όπως ο Philip Nielsen ένας Δανός που ζει στην Ελλάδα και δηλώνει ότι “Είχα πάρα πολύ καιρό να δω τόσα χαμόγελα και ενθουσιασμό σε αυτήν την χώρα.“
