Posts Tagged ‘ μπαμπάς ’

Ο δεκάλογος της εγκυμοσύνης για έναν μελλοντικό μπαμπά

07/06/2013
By

Είναι σίγουρο, κάποια στιγμή μέσα στους 9 μήνες εγκυμοσύνης θα παίξει το χαρτί: ‘αγοράκι μου εγώ εδώ πέρα δημιουργώ ζωή, τι ξέρεις εσύ;’. Εγώ προσωπικά το μόνο που ήξερα ήταν ότι η παρτίδα κάπου εκεί τελείωνε. Ό,τι εξυπνάδα και να πεις, αυτό δεν κερδίζεται.

9 μήνες μετά μου απέδειξε ότι δεν μπλόφαρε.

Δεν έχουμε κλείσει δέκα μέρες με ένα μωρό στο σπίτι μας και εκείνη ήδη ξέρει να το ξεσκατίζει, να το πλένει, να το αλλάζει, να το κοιμίζει, να το ηρεμεί και ένα σωρό άλλες δουλειές που δεν ήξερα ότι υπήρχαν (πρέπει να βγάζεις τις κολλημένες μίξες;)

Εγώ με τη σειρά μου βρήκα ένα πολύ χρήσιμο application, με το οποίο χρονομετράς την ώρα του θηλασμού και σημειώνεις το στήθος, με το οποίο θηλάζει για να μην μπερδεύεται η μαμά στην εναλλαγή. Εγώ δηλαδή πατάω το κουμπάκι start – stop, όσο εκείνη θηλάζει. Βασικά εκείνη μου λέει πότε να πατήσω start – stop.

 

σε δύο μέρες βέβαια είχε πάρει το κολλάει οπότε καλά που δεν αγόρασα το full version

Σε δύο μέρες βέβαια είχε πάρει το κολλάει οπότε καλά που δεν αγόρασα το full version

 

Οι μπαμπάδες όμως δεν είναι μόνο για αυτό χρήσιμοι. Μπορούν να κάνουν πολλά περισσότερα, ήδη από τις πρώτες εβδομάδες της εγκυμοσύνης.

Αυτά είναι μερικά από τα πράγματα που έμαθα εγώ.

1. Αποθήκευσε τις αναμνήσεις σας. Υπάρχουν τρεις κορυφαίες στιγμές μέχρι την ώρα που θα δεις για πρώτη φορά το παιδί σου. Η στιγμή που θα σου πει ‘είμαι έγκυος’, η πρώτη στιγμή που θα ακούσετε την καρδιά να χτυπά στον υπέρηχο και η στιγμή που θα κλωτσήσει για πρώτη φορά. Αποθήκευσε τις στιγμές αυτές στον προσωπικό σου ‘σκληρό δίσκο’. Πού ήσασταν, τι κάνατε, τι είπατε, πώς νιώσατε, τι φοράγατε.

1 1/2. Κράτα σημειώσεις. Αυτή είναι η καλύτερη στιγμή για να φτιάξεις ένα ‘αγαπητό’ ημερολόγιο ή έστω ένα σημειωματάριο. Ίσως η καλύτερη ιδέα που είχα τους τελευταίους 10 μήνες.

 

α 3 δευτερόλεπτα μέχρι να ακούσεις αυτόν τον trance beat ήχο, θα είναι τα 3 μεγαλύτερα δευτερόλεπτα της ζωής σου

Τα 3 δευτερόλεπτα μέχρι να ακούσεις αυτόν τον trance beat ήχο, θα είναι τα 3 μεγαλύτερα δευτερόλεπτα της ζωής σου

 

2. Μην την αφήνεις να μπαίνει στο internet για ιατρικές συμβουλές. Κάποια στιγμή θα της πει μία φίλη για το αυστραλιανό αντιγόνο και τα ‘περίεργα΄αποτελέσματα που είχε μία γνωστή στις εξετάσεις της. Όταν το ίδιο βράδυ της την βιδώσει να μάθει περισσότερα, σταμάτα την. Το μόνο που θα καταφέρει είναι να αγχωθεί τζάμπα και να σε αγχώσει και σένα. Αν όμως δεν καταφέρεις να την πείσεις να περιμένει να ξημερώσει για να συμβουλευτεί τον γυναικολόγο της, πες της τουλάχιστον να μπει σε κάποια σοβαρή ιατρική ιστοσελίδα και όχι σε κάποιο από αυτά τα αστεία φόρουμ για γονείς.

 

βέβαια αν δεν εμπιστεύεστε τον γυναικολόγο σας, υπάρχει πάντα η μπουρμπουλίθρα και τα κορίτσια της

Βέβαια αν δεν εμπιστεύεστε τον γυναικολόγο σας, υπάρχει πάντα η μπουρμπουλίθρα και τα κορίτσια της

 

3.  Πες της ότι είναι όμορφη. Δεν υπάρχει έγκυος γυναίκα που να μην ομορφαίνει με την εγκυμοσύνη της και θα το ακούει συχνά εκεί έξω. Εσύ φρόντισε να της το έχεις πει άλλες τόσες φορές και ακόμα περισσότερες. Από εσένα μετράει περισσότερο. Και όχι αυτό δεν σημαίνει ότι μπορείς να της λες ότι πάχυνε.

4. (Επειδή όμως πάχυνε) φρόντισε τη διατροφή σας.  Εμείς 9 μήνες φάγαμε όλο το κολιμπρί (burgers), μας έβλεπαν οι άνθρωποι στο μαγαζί και έκρυβαν τη bbq sauce, αλλά πού και πού τρώγαμε και κανένα μήλο για το ξεκάρφωμα. Εννοείται ότι θα ακούσεις όλες τις παραλλαγές του αστείου ‘η καλή σου είναι έγκυος, εσύ κάνεις κοιλιά;’, γιατί στην εγκυμοσύνη δεν φουσκώνει μόνο η μητέρα.

 

αυτό μας είπε ο γιατρός να τρώμε τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα

Αυτό μας είπε ο γιατρός να τρώμε τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα

 

4,5. Μαγείρεψέ της. Μην την τρελάνεις στη μακαρονάδα όμως.

5. Γίνε φίλος με τον / την γυναικολόγο της. Γιατί μπορεί να μην το ξέρεις, αλλά είναι ο καλύτερος φίλος σου αυτούς τους 9 μήνες, ακόμα και αν χρησιμοποιεί μπροστά σου κάτι που μοιάζει απελπιστικά με δονητή (για τους υπέρηχους των πρώτων μηνών). Και θα χρειαστείς και το κονέ για να σε αφήσει να μείνεις μέσα στο χειρουργείο. (αν έχετε φυσικό τοκετό)

6. Ετοίμασε τα πάντα τουλάχιστον δύο μήνες πριν την εκτιμώμενη ημέρα τοκετού. Και λίγο λέω. Δεν θες να φτιάχνεις τις ντουλάπες για το μωρό και να μην έχεις κοιμηθεί δύο ημέρες.

6 1/2 Ψάξε τις αγορές σου στα ηλεκτρονικά καταστήματα. Είναι απείρως φθηνότερα και έχεις περισσότερες επιλογές. Θα σώσεις τρελά λεφτά αν αγοράζεις από εκεί τις πολυβιταμίνες της εγκυμοσύνης που δεν γράφονται στον ΕΟΠΥΥ.

6 2/3 Δανείσου όσα περισσότερα μπορείς. Ζήτα από φίλους και συγγενείς που είναι νέοι γονείς να σου δώσουν όσα περισσότερα μπορούν, ρουχαλάκια, εξαρτήματα, ό,τι έχουν. Για να καταλάβεις για τι μιλάω, ο βρεφοζυγός έχει 100 ευρώ και θα τον χρειαστείς (αν τον χρειαστείς τελικά) για τον πρώτο μήνα. Καλύτερα να τα φας σε κοκτέιλ. (πλάκα κάνω, τα ξεχνάς τα κοκτέιλ).

7. Κάνε οικονομία. Ξέχνα τα φιλοδωρήματα και τις σπατάλες στο μαιευτήριο, θα πληρώσεις χιλιάδες ευρώ μέχρι να δεις το μωρό στην αγκαλιά σου και θα πρέπει να είσαι μεγάλος μάγκας για να μην είναι μαύρα τα περισσότερα από αυτά. Μην ξεχνάς ότι απέναντί σου έχεις μία βιομηχανία (όσο ‘δικός’ σας και αν είναι ο γιατρός σας) που ξέρει καλά πώς να σου τα πάρει. Μόνο ο φρέντο στο μαιευτήριο έχει 3,80, για να μην σου πω πόσο κοστίζει το δωμάτιο.

8. Τακτοποίησε τις  εκκρεμότητές σας. Αυτό το τριήμερο που έλεγες ότι θα πάτε στην Τζια, αν δεν το κάνεις σύντομα, κράτα το. Θα πάτε όλοι μαζί με το παιδί και την μάνα της να σας το κρατάει.

9. Κοιμηθείτε. Αυτό θα το ακούσετε από όλους. Μέχρι να σας πονέσουν τα κόκκαλά σας στο κρεβάτι.  Κοιμηθείτε.

 

sleep

 

10. Μην ακούτε κανέναν (εκτός από τον γιατρό σας). Η εγκυμοσύνη είναι σαν τον στρατό: μόλις κάποιος ακούσει ότι περιμένεις παιδί, αρχίζει να κατεβάζει κάθε συμβουλή και εμπειρία που έχει (όπως κάνω εγώ τώρα). Κρατήστε ό,τι σας είναι χρήσιμο, πετάξτε όλα τα υπόλοιπα και μην δίνετε περισσότερο χώρο για ‘συμβουλές’ και ‘βοήθεια’ από όσο εσεις θέλετε πραγματικά και κάντε ό,τι νιώθετε εσείς σωστό.

Στο κάτω κάτω αυτό το παιδί που περιμένετε, δεν θα υπήρχε αν έιχατε κάνει οτιδήποτε διαφορετικά μέχρι τώρα στη ζωή σας.

Και για όσους το σκέφτονται, αλλά δεν το έχουν πάρει απόφαση ακόμα (ξέρετε ποιοι είστε εσείς), πάρτε το απόφαση. Αυτό θα είναι το καλύτερο πράγμα που θα σας συμβεί ποτέ!

Σε σένα που είσαι ακόμα πιο παλαίουρας, μήπως ξέχασα κάτι; Άφησε ένα σχόλιο, pls.

 

ΥΓ: αν το επόμενο post που θα γράψω δεν είναι για το σχιστολιθικό αέριο, αφήστε ένα σχόλιο που να λέει ‘Δημητράκη είσαι μεγάλος τεμπέλης’

 

Ευχαριστούμε τον Δημήτρη από το blog: oikolopaidia.gr για το απολαυστικό του άρθρο! Περιμένουμε και τη συνέχεια! 

Δεν είμαι πια παιδί

04/01/2013
By

Ο κύκλος της ζωής… Η απώλεια των γονιών… Ένας κόμπος στο λαιμό…  Κι ένας μπαμπάς που σταμάτησε να έχει τους γονείς του στη ζωή του, μοιράζεται στο blog του τις σκέψεις του, συγκινεί και δίνει τροφή για περισσότερη σκέψη… 
 

Η πρώτη χρονιά…

Επιτέλους δε χρειάζεται πια να τηλεφωνήσω ότι έφτασα ή ότι γύρισα. Δεν υπάρχει λόγος να έχω την έννοια ν’ αφήσω έστω και για λίγα λεπτά την παρέα μου για να πάρω πάλι φέτος στο σπίτι για ευχές. Γιατί στο σπίτι που μεγάλωσα δεν υπάρχει πια κανείς.

 Δεν είμαι πια το παιδί κάποιου που μπορείτε να συναντήσετε. Να σας πεί πως ήμουνα μωρό, ποια ήταν η πρώτη μου λέξη, πότε πρωτοπερπάτησα, ποτέ έβγαλα τα πρώτα δόντια, ποτέ άρχισα να μετράω και να διαβάζω. Τη χρονιά που μόλις πέρασε, τα ματιά που παρακολουθούσαν κάθε μου βήμα, κάθε στιγμή από τότε που εμφανίστηκα στον κόσμο έκλεισαν για πάντα. Αυτοί που άκουσαν το πρώτο μου κλάμα και ήταν εκεί όταν εγώ άκουσα τα πρώτα κλάματα των δικών μου παιδιών έχουν πια σβήσει. Μαζί έσβησαν και όλες οι αναμνήσεις που κουβάλαγαν, συντηρούσαν και διηγούνταν. Ξανά και ξανά, τα ίδια περιστατικά.

Τόσα χρόνια πόσα πράγματα ήταν τόσο βαρετά, τόσο κουραστικά, τόσο ακατανόητα. Γιατί να παίρνω κάθε μέρα τηλέφωνο; Τι νόημα έχει το “έτσι για να σ’ ακούσω”; Τόσα χρόνια τι έκανες, δε μ’ άκουγες; Άσε με τώρα, έχω δουλειά. Κι εξ άλλου τι να πούμε, δε μπορούμε πια να συνεννοηθούμε. Τι να λέμε, τα ίδια και τα ίδια; Αύριο…, κάποια στιγμή…, όταν έχω χρόνο…

Τα αύριο κάποτε τελειώνουν. Σχεδόν πάντα ανύποπτα. Και μετά εκείνος κι εκείνη που ήξερες ότι πάντα ήταν στην άλλη άκρη της γραμμής και πίσω από την πόρτα που άνοιγες μαθητής, φοιτητής, μετά την πρώτη δουλειά, όταν έφερες το δικό σου ταίρι, τα δικά σου παιδιά, ότι ώρα και αν γύρναγες, όποτε και αν τους χρειαζόσουν, δεν είναι πια εκεί. Και δε θα ξαναείναι ποτέ. Ποτέ!

Και τότε καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι πια παιδί. Όχι γιατί δε ζούνε πια οι γονείς σου, αλλά γιατί ξαφνικά έχεις να αναμετρηθείς μόνος με τον εαυτό σου. Δεν είσαι πια κανενός. Είσαι εσύ. Χωρίς τα “καταφύγια” αγάπης και συγχώρεσης που είχες συνηθίσει την ασφάλεια της ύπαρξης τους. Η στιγμή της τραγικής αυτής συνειδητοποίησης είναι ταυτόχρονα μεγαλειώδης. Ένα άλμα υπαρξιακής επίγνωσης, που όμοιο του δεν υπάρχει και μπορεί να συγκριθεί μόνο με την άλλη άκρη του κύκλου της ζωής, τη γέννηση ενός παιδιού. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να ήταν διαφορετικά;

 Ό,τι και να ήταν οι γονείς μας, καλοί, κακοί, σημαντικοί, απόντες, παρόντες, καταπιεστικοί, υποστηρικτικοί, ό,τι μα ό,τι και να ήταν, αυτό μας έχει καθορίσει. Αυτό κουβαλάμε. Εφόδιο και βαρίδι. Ανάλογα. Και νομίζω τότε μόνο και άσχετα με το τι έχεις διαβάσει, τι πιστεύεις και τι έχεις κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή, συλλαμβάνεις σε όλο του το εύρος τον καθοριστικό ρόλο που έχεις να παίξεις στη ζωή των δικών σου παιδιών.

 

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Από την Γωνία και μάθετε ποια είναι η ευχή του Κωνσταντίνου, που όπως γράφει δεν έχει πια την ευκαιρία να γίνει καλύτερο παιδί, αλλά έχει την ευκαιρία – όπως όλοι μας  - να γίνει καλύτερος γονιός και καλύτερος άνθρωπος.  

Photo by Nikky Stephen 

Πώς έγινα πατέρας (μέρος πρώτο)

24/09/2012
By

Μετά το post Η κουκουβάγια και η πέρδικα στο οποίο γνωρίσαμε τη μαμά πίσω από το blog Πώς έγινα μάνα, σήμερα θα γνωρίσουμε και τον μπαμπά! Μοιράζεται τα συναισθήματα του από τότε που πρωτοάκουσε ότι θα γίνει πατέρας μέχρι τη στιγμή που πρωτοέπιασε το μωρό στα χέρια του…   

 

Είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει κανείς το συναίσθημα που νιώθεις από την πρώτη ανακοίνωση του “θα γίνεις πατέρας” μέχρι και την στιγμή εκείνη που κρατάς για πρώτη φορά στα χέρια σου το νεογέννητο παιδί σου. Γενικά είναι μια μετάβαση από διάφορα στάδια η οποία απλά δεν περιγράφεται. Σε γενικές γραμμές όμως τα στάδια είναι τα εξής.

1. Το πρώτο ΣΟΚ.

Το σοκ δεν το έβαλα κατά λάθος με κεφαλαία, το έγραψα έτσι γιατί είναι μεγάλο. Όχι βέβαια την πρώτη εκείνη στιγμή που θα το μάθεις αλλά λίγο αργότερα που θα το συνειδητοποιήσεις. Τότε είναι που σου περνάνε από το μυαλό χιλιάδες σκέψεις από το πως θα είναι να είσαι πατέρας μέχρι και το τώρα τι κάνω. Όσο έτοιμος και να είναι κανείς οι ώρες που θα αναζητήσει πληροφορίες στο διαδίκτυο είναι αμέτρητες. Και φυσικά μπαίνουν στο παιχνίδι και τα συγγενικά πρόσωπα. Ο κάθε διαθέσιμος συγγενής ο οποίος έχει την παραμικρή πληροφορία για το θέμα θα γίνει δέκτης αμέτρητων ερωτήσεων που θα τον κάνουν να νιώθει όπως οι τριακόσιοι του Λεωνίδα απέναντι στα βέλη των Περσών. Σε παρόμοια άρθρα στο διαδίκτυο θα δείτε να σας συνιστούν ψυχραιμία. Εγώ δεν θα κάνω κάτι τέτοιο γιατί πολύ απλά δεν έχει νόημα. Το άγχος από εδώ και πέρα ήρθε για να μείνει. Μία μόνο συμβουλή μπορώ να σας δώσω. Μην πιστεύετε ότι διαβάζετε στο διαδίκτυο και αν νομίζετε ότι ο/η γυναικολόγος της γυναίκας σας δεν σας τα λέει καλά επισκεφτείτε και άλλον.

 

2. Οι πρώτοι τρεις μήνες.

Σε αυτό το στάδιο θα νομίζετε ότι η γυναίκα σας μεταμορφώθηκε ξαφνικά σε κάποιο είδος εύθραυστου αντικειμένου π.χ. μπιμπελό, κρυστάλλινο διακοσμητικό ή κάτι παρόμοιο. 

 

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ! Διαβάζουμε συχνά πώς βιώνουν οι μαμάδες το θαύμα της εγκυμοσύνης, αλλά είναι συναρπαστικό όταν μπορούμε να διαβάζουμε και τις σκέψεις των μπαμπάδων! 

Οι γονείς δεν θέλουν ψυχολόγο… παιδιά θέλουν!!!

07/02/2012
By

Όλο και περισσότερο οι γονείς αλλά και δάσκαλοι ακροβατούμε ανάμεσα στην καθημερινότητα των καναλιών, των σκληρών εικόνων του κέντρου των πόλεων, της ανασφάλειας για την εργασία και το μισθό… και των παιδικών αναγκών για παιχνίδι, για επικοινωνία, για παρέα, για εκπαίδευση.
Οι προτεραιότητες στη ζωή μας αρχίσουν και αλλάζουν έστω και λόγω ένστικτου αυτοσυντήρησης και αν πιστέυουμε στο ρητό ότι ουδέν κακόν αμιγές καλού, ίσως τα παιδιά μας να βγούνε πιο κερδισμένα και ας έχουν πλέον λιγότερα καινούργια παιχνίδια στα ράφια…
Ο λόγος στον Κωνσταντίνο Στοφόρο, που ξανακάλυψε τον Πήτερ Παν και μας τον θύμισε γιατί τον κάπταιν Χουκ δεν τον ξεχάσαμε ποτέ…

photo by stoforos

Πριν από λίγο καιρό η Στεφανία (Βελδεμίρη) είχε τη φαεινή ιδέα να μας χαρίσει τον «Πίτερ Παν» στην αυθεντική του εκδοχή. Αν νομίζετε πως τον έχετε ήδη διαβάσει ή γνωρίζετε την ιστορία, είναι πιθανόν να κάνετε μεγάλο λάθος. Όπως εγώ!
Οι διάφορες εκδοχές, κινηματογραφικές, μυθιστορηματικές, σε κόμικς κλπ, μικρή σχέση έχουν με το έργο του Τζέιμς Μπάρι που κυκλοφόρησε ακριβώς εκατό χρόνια πριν με τον τίτλο «Πίτερ Παν και Γουέντι». Επτά χρόνια νωρίτερα είχε προηγηθεί η θεατρική εκδοχή «Ο Πίτερ Παν στους Κήπους Κένσιγκτον»…. Αν σας τα πω σε περίληψη θα βρείτε ότι δεν υπάρχει διαφορά. Αν όμως διαβάσετε αυτό το τρυφερό, αστείο, λυπητερό ώρες- ώρες, σπινθηροβόλο μυθιστόρημα, θα νιώσετε κι εσείς τη μαγεία.
Ώρες –ώρες ξεχνάω πως γράφω σε περιοδικό και νομίζω ότι μιλάω στα παιδιά, όπου συχνά κάνω παρεκβάσεις που με οδηγούν αλλού. Κι άλλες φορές τις απολαμβάνουν σε σημείο μέχρι και να ξεχνούν από πού ξεκινήσαμε κι άλλες βαριούνται και θέλουν να γυρίσουμε πίσω στην «κυρίως ιστορία».
Γυρνάω κι εγώ λοιπόν πίσω για να πιάσω το νήμα και να σας πω, ότι ο λόγος που γράφω αυτές τις γραμμές είναι ο Πίτερ Παν! Ο τόσο συκοφαντημένος από τους ψυχολόγους που σε αυτόν βρήκαν το σύμβολο του ανώριμου άντρα που «αρνείται να μεγαλώσει». Λοιπόν κυρίες και κύριοι, μαμάδες και μπαμπάδες και αγαπητοί μου ψυχολόγοι, φέτος τα Χριστούγεννα λέω να βυθιστώ στο «σύνδρομο του Πίτερ Παν». Και δεν θα αρνηθώ μόνο να μεγαλώσω (πόσο άλλο να μεγαλώσω πιά!!!) αλλά θα βυθιστώ στον παλιμπαιδισμό!

Θα γίνω Πίτερ Παν! (ή κάτι παραπαν’)

Το ξέρετε το ανέκδοτο που λέει:
-Ποιος πετάει πάνω από τον Πίτερ Πάν;
-Ο Παραπαν’

Βαρέθηκα να λέω στα παιδιά να τρώνε σωστά, να διαβάζουν τα μαθήματά τους, να συγυρίζουν το δωμάτιό τους, να είναι ευγενικά. Βαρέθηκα να συζητάω για τα λάθη που κάνουμε εμείς οι γονείς. Βαρέθηκα να ακούω και να δίνω συμβουλές. Και κυρίως βαρέθηκα να συζητάω για το πόσο δύσκολη έχει γίνει η ζωή μας, για την κρίση, το χαράτσι της ΔΕΗ, για το σκοτάδι στην άκρη του τούνελ, για τα λάθη των κυβερνώντων κι εκείνων που θέλουν να κυβερνήσουν για το πόσο κακή έχει γίνει η τηλεόραση, για…

Αν μπορούσε να μου δανείσει ένα μαγικό «μπλάνκο» η Τίνκερ Μπελ, ευχαρίστως θα το χρησιμοποιούσα για να σβήσω την ασχήμια γύρω μας… Τη μαγεία όμως λέω να τη φτιάξουμε φέτος μόνοι μας. Μαζί με τα παιδιά.

Μπαίνω στο παιδικό δωμάτιο. Ο μικρός παίζει πόλεμο όπου συγκρούονται πειρατές, Γκορμίτι, Ρωμαίοι, Γαλάτες από τον Αστερίξ, ινδιάνοι και ο… Σπάιντερμαν. Ξεχνάω τους πόνους στη μέση και κάθομαι μαζί του στο πάτωμα. Σιγά –σιγά μπαίνω κι εγώ στο πνεύμα. Έρχεται και η κόρη μου και βάζει γυναικεία σφραγίδα με τις Μπάρμπι και άλλες κούκλες. Φτιάχνουμε μαζί μια ιστορία…

Σε τέτοια παιχνίδια θέλω να αφεθώ… Χωρίς κανενός είδους «υποχρεώσεις».  Ανέμελα. Θα αντέστρεφα τον τίτλο γνωστού βιβλίου για γονείς: «Οι γονείς δεν θέλουν ψυχολόγο/ Παιδιά θέλουν!» Λέω λοιπόν να τους αφήσουμε την πρωτοβουλία και να υποσχεθούμε στον εαυτό μας πως δεν θα τους κάνουμε ούτε μια παρατήρηση, πως δεν θα τους …υπενθυμίσουμε πιο είναι το «σωστό». …Και όποιος έχει «κατεβασμένα μούτρα» χάνει. Αυτό θα είναι το παιχνίδι μας!

Η διασκέδαση αρχίζει!

Αφού αυτή τη φορά βάλουμε τα όρια στον εαυτό μας, κλείσουμε τα κινητά μας και αρχίσουμε να βλέπουμε και να ακούμε πραγματικά τα παιδιά μας και όχι απλώς να συνυπάρχουμε στο χώρο, τότε μπορούμε να ξεκινήσουμε.
Τι πιο όμορφο από το να φτιάξουμε δικά μας παραμύθια και να τα παίξουμε κιόλας. Ξεκινώντας από οτιδήποτε μπορούμε να φτιάξουμε την ιστορία μας, να την εικονογραφήσουμε, να την κάνουμε παράσταση ή πόλεμο με τα στρατιωτάκια. Μπαίνοντας σε ένα παιδικό δωμάτιο τα παραμύθια γεννιούνται μόνα τους. Όλα τα πράγματα μπορούν να μιλήσουν και να αποκτήσουν τη δική τους φωνή: Ο μικρός μια μέρα είχε χωθεί θυμωμένος με τα αδέρφια του κάτω από το κρεβάτι του. Μας άκουγε να μιλάμε και δεν άντεξε, είπε κάτι σαν «Είσαστε όλοι χαζοί» (ή κι ακόμη χειρότερο!)
Τότε αντί να τον συνετίσω, φώναξα δήθεν τρομαγμένος:
«Βοήθεια! Το σπίτι είναι στοιχειωμένο!! Το κρεβάτι μιλάει»
Ο φόβος μου τον ενθουσίασε και συνέχισε να μιλάει με δήθεν βαριά φωνή. Σε λίγο αυτός ξέχασε τα νεύρα του, οι άλλοι ζήλεψαν και σε λίγο, αντί να τσακωνόμαστε όλοι παρέα, παίζαμε το «στοιχειωμένο σπίτι». Να πω ότι έχει γίνει από τα αγαπημένα μας παιχνίδια. Ο καθένας από εμάς μπορεί να βρει ένα τέτοιο δικό του παιχνίδι!
Εκείνο όμως που θέλω να πω, είναι ότι με τη βοήθεια της φαντασίας και της καλής διάθεσης κάτι που δημιουργούσε συγκρούσεις και ένταση στην οικογένεια, μπορεί να γίνει η αιτία που θα μας φέρει πιο κοντά.

Σκεφτείτε για λίγο την αντίθετη εκδοχή που μάλλον στα περισσότερα σπίτια είναι και η πιο συνηθισμένη:…

 

Η ανάρτηση του Στοφόρου συνεχίζεται στο προσωπικό του blog και μας δίνει μερικές πολύ χρήσιμες συμβουλές για να έχουμε καθημερινά στο μυαλό μας, αλλά και στο άλλο του δημιούργημα την Παραμυθοκουζίνα όπου μπορείτε να πάρετε πολλές ακόμη ιδέες για δημιουργική ώρα με τα παιδιά σας!

Χρόνια πολλά Μπαμπά…δες!

18/06/2011
By

Τρίτη Κυριακή του Ιουνίου σήμερα και είναι η γιορτή του Πατέρα!

Θέλοντας να τιμήσουμε τους μπαμπάδες που γιορτάζουν, ετοιμάσαμε ένα post-αφιέρωμα με νέα ή παλαιότερα αγαπημένα κείμενα για τους μπαμπάδες, τις σκέψεις τους, το ρόλο τους, τα συναισθήματά τους…

Photo by Gilzee

Και ξεκινάμε με το Ενας μπαμπάς γράφει ποίημα για την κόρη του από την Newagemama:

«Μετά την επιτυχία του ποιήματος που έγραψε για τη μητέρα του, ο ποιητής που κρύβεται μέσα στον αγαπημένο μου πήρε θάρρος κι άρχισε να εμφανίζει κι άλλες, “κρυμμένες” μέχρι σήμερα, δημιουργίες. Αυτή εδώ γράφτηκε λίγους μήνες μετά τη γέννηση της μεγάλης μας γοργονίτσας και αντανακλά όλα εκείνα τα έντονα συναισθήματα που φέρνει η γέννηση του πρώτου παιδιού (και μάλιστα κοριτσιού) στη ζωή ενός μπαμπά της νέας εποχής.»

Η συνέχεια εδώ

——————————–

Κι άλλος ένας μπαμπάς που γράφει για την κόρη του: Η ιστορία του μπαμπά Σταύρου!!! από το blog Οι ιστορίες της μαμάς μου & του μπαμπά μου:

«Όταν γεννήθηκε η Ειρήνη έζησα την πιο συγκλονιστική εμπειρία και την πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Η Ειρήνη μου ξυπνάει πολλά συναισθήματα. Δίπλα της ξαναγίνομαι παιδί.»

Η συνέχεια εδώ

——————————–

Οι σκέψεις του philos, με διαφορά ενός χρόνου κάθε φορά, από το blog του Σκέφτομαι άρα υπάρχω:

2007: H γιορτή της μητέρας τέλειωσε….

«Τι θέλει ένας πατέρας ως δώρο στις μέρες μας? Ένα δωράκι? Ένα τραπέζι με την οικογένειά του? Μία ανθοδέσμη? ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ! Θέλουμε πιο απλά πράγματα…» Η συνέχεια εδώ

2008: Ένας περήφανος πατέρας!

«Απλά μου άρεσε η φωτογραφία και την έβαλα γιατί τις τελευταίες ημέρες πραγματικά δεν τον χορταίνω έτσι ήρεμος, υγιής, γελαστός, υπάκουος, ορεξάτος, ομιλητικότατος (και ας λέει ακόμα “καμαγιά” αντί για “μακρυά”) και παιχνιδιάρης (τι μανία και αυτή με τους αστυνόμους και τους κλέφτες!) που είναι.» Η συνέχεια εδώ

2009: Changes

«Πριν λίγα χρόνια με έπαιρναν φίλοι τηλέφωνο να πάω στο τάδε σουπερμάρκετ που είχε προσφορά το Τζώννυ ή 20 κουτάκια μπύρας με 5 ευρώ… και πήγαινα…
… χθες με πηρε ο πατέρας μου να μου πει ότι στο νέο σουπερμάρκετ έχουν προσφορά τις πάνες… και φυσικά και πήγα και πάλι…» Η συνέχεια εδώ

——————————–

Αν μεγάλωνα πάλι το παιδί μου από Vassilis Online:

«Η Diane μέσα σε μερικές αράδες έχει καταφέρει να αποτυπώσει όλες εκείνες τις σκέψεις που κάνουμε εμείς οι γονείς για τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, πως τους συμπεριφερόμαστε, για τις ημέρες και το χρόνο που χάνουμε όταν δεν παίζουμε μαζί τους….»

Η συνέχεια εδώ

——————————–

Χρόνια Πολλά στη μάνα που παλεύει μόνη… από mpompires.com:

«Για να πω κι άλλη αλήθεια, δεν είμαι πολύ φανατική αυτού του είδους των γιορτών. Βρίσκω να ‘χουν λίγη ουσία και πολύ εμπορικότητα. Δηλαδή, τί θα πει γιορτή του πατέρα ή των ερωτεύμένων ή η μέρα της αρκούδας…;; Εγώ κάθε μέρα χαίρομαι και γιορτάζω που εχω τον πατέρα μου. Αλλά, αν αποτελεί αφορμή να γίνονται όμορφα πράγματα, τότε δέχομαι την ύπαρξη μιας τέτοιας μέρας. Ένας φίλος, λόγω της ημέρας λοιπόν, μου έστειλε το παρακάτω κείμενο.»

Η συνέχεια εδώ

——————————–

Κυριακή – Γιορτή του ΠΑΤΕΡΑ! από Το blog μιας Μαμάς:

«Εδώ και χρόνια οι μπαμπάδες άλλαξαν! Η πατρική εικόνα θέλει τους μπαμπάδες με ένα παιδί αγκαλιά, με ένα μωρό κοιμισμένο στον ώμο τους! Τα μεγάλα τους χέρια δεν τα φοβούνται πια τα παιδιά, γιατί πια δεν χτυπάνε, αλλά χαιδεύουν και παίζουν με τα παιδιά τους!»

Η συνέχεια εδώ

——————————–

Για να μην ξεχνάμε κάποιους μπαμπάδες που δεν θα είναι αύριο μαζί με τα παιδιά τους να γιορτάσουν: Ένας πατέρας μαχαιρώνεται στο κέντρο της Αθήνας από Spicy Life:

«Μου πήρε πολύ ώρα για να μπορέσω να αρχίσω να γράφω λίγα από αυτά που περνούν από το μυαλό μου, από τη στιγμή που διάβασα την είδηση για τη εν ψυχρώ δολοφονία ενός πατέρα! Και περνούν διάφορα που μπλέκονται μεταξύ τους. Πλέον όμως είμαι εξοργισμένη και αρχίζω να γράφω χωρίς να κοιτάω τύπους, ευγένειες, ευπρεπισμούς και δήθεν, γι’ αυτό όσοι παρεξηγήστε εύκολα, καλύτερα μη συνεχίσετε παρακάτω.»

Η συνέχεια εδώ

——————————–

Και τέλος διαβάστε τα αγαπημένα post των μπαμπάδων bloggers που έχουμε ήδη δημοσιεύσει στο Μαμά…δες, Μπαμπά…δες κάνοντας κλικ στην ετικέτα mpampades. Οι σκέψεις των μπαμπάδων και ο τρόπος γραφής τους θα σας συγκινήσουν.

Read more »

1000 & 1 συμβουλές για το παιδί μου

13/05/2011
By

New blog in town! Ο Spy, ο αγαπημένος blogger του Innerscapes που έγραψε το Κρυφτό μόλις ξεκίνησε ένα ολοκαίνουργιο blog! Ο τίτλος του 1000 & 1 συμβουλές για το παιδί μου και ο υπότιτλος “ας ξεκαθαρίσουμε από τώρα μερικά πράγματα, πριν γεράσω και γίνω ξενέρωτος”.

Photo by Pearlzenith

Επιλέξαμε και σας παρουσιάζουμε 4 από αυτές.

 

#009. Να λες στον Αη-Βασίλη τι θέλεις για τα Χριστούγεννα. Δεν είναι μάντης!

#011. Στα γεννέθλιά σου να βρίσκεις πάντα χρόνο για τη μητέρα σου. Είναι ΚΑΙ δική της υπέροχη μέρα.

#001. Μην το απορρίπτεις πριν το δοκιμάσεις.

… το αγαπημένο των μπαμπάδων:

#006. Ποτέ να μην λες στον πατέρα σου ότι του ξέφυγε κάτι. ΔΕΝ του ξέφυγε.

 

Τέσσερις όμως δε φτάνουν! Επισκεφτείτε το blog 1000 & 1 συμβουλές και διαβάστε τις όλες! Και είμαστε σίγουροι ότι θα αρχίσετε να το παρακολουθείτε κι εσείς καθημερινά, όπως θα κάνουμε κι εμείς!

Ευχόμαστε καλή επιτυχία στο νέο blog και να τα χιλιάσει σύντομα!