Όσο και να προσπαθούμε να επιλέγουμε αναρτήσεις αισιόδοξες και ελπιδοφόρες από τα διάφορα blogs, γύρω μας κατακλυζόμαστε από αρνητικές εξελίξεις και ένταση και αγωνία για το μέλλον. Σε κάθε σπίτι πλέον μόλις αρχίσουν οι ειδήσεις των 8, το θέμα συζήτησης στα ζευγάρια αλλά και στα τηλεφωνήματα φίλων είναι αυτό που έχουμε καταλήξει να ονομάζουμε Κρίση. Πώς θα βγούμε από αυτή, ποια είναι η καλύτερη κινηση να κάνουμε για εμάς, για τα παιδιά μας, για τα λεφτά μας, για τις δουλειές μας… για την ζωή μας!
Πριν 20 ημέρες έπεσε το μάτι μας σε μια ανάρτηση από την φίλη μας την Μαριάννα. Ετοιμάζεται – αν δεν έχει ήδη φύγει – οικογενειακά για μόνιμη εγκατάσταση στην Μεγ. Βρεττανία. Ήδη άλλες δύο γνώριμές σας μαμάδες bloggers εχουν ξενιτευτεί και αυτές προς Αγγλία (η Έλενακαι η gaitanaki) ενώ διαβάσαμε πρόσφατα για ακόμη μία μητέρα που ξενιτεύεται προς Ντουμπάι. Θέλουμε να καταγράφουμε όλες αυτές τις απόψεις και τις γνώμες χωρίς κριτική διάθεση και υιοθέτηση των διαφόρων διαστάσεων, γιατί πολύ απλά κανείς πλέον δεν γνωρίζει ποιο είναι το σωστό και ποιο όχι, τι μέλλον μας επιφυλάσσεται… αλλά τουλάχιστον η γενιά που μεγαλώνουμε πρέπει να ξέρει πώς σκεφτόμασταν και πώς τελικά πράξαμε…
Τελευταία βλέπω κάποιες στιγμές τον κόσμο κινηματογραφικά. Και για να είμαι ειλικρινής, ντοκιουμενταρίστικα. Να, π.χ τα κατασπασμένα πεζοδρόμια της “οικογενειακής” περιοχής μου, τα σκουπίδια τεράστιοι βρωμεροί λόφοι, τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα πάνω στα πεζοδρόμια ή ακριβώς εκεί που υπάρχει πέρασμα για τα καροτσάκια παντός είδους. Αυτά τα κατέγραψα με πολύ θυμό και απογοήτευση μόλις μέσα σε ένα μισάωρο.
Εχθές διάβαζα διάφορα στο fb. Το κάθε καρυδιάς καρύδι είχε άποψη για το θάνατο του Steve Jobs λες και ήταν κοντοχωριανοί του και έπιναν καφέ κάθε πρωί ανελλιπώς.Κάτι δράματα επι δραμάτων, εξομολογήσεις και άλλες αηδίες. Πρέπει να πεθάνει κανείς για να εκτιμηθεί και να περάσει στο πάνθεον;
Βλέπω ειδήσεις, βλέπω εκπομπές για την κρίση. Οι παρουσιάστριες με τα δεκάποντα τακούνια και το μαλλί κομμωτηρίου αναρωτιούνται για τους μισθούς, το “κούρεμα” (χα χα..) και καθένας λέει την κακιούλα του για τους “πολιτικούς” “μας”.
Τα τρέιλερ των πρωινάδικων που ΕΕΕρχονται είναι τουλάχιστον γελοία παρουσιάζοντας παντελή απουσία αισθητικής.
Μια λέξη μου έρχεται στο νου. ΣΑΒΟΥΡΑ. Στον κόσμο αρέσει η σαβούρα. Ηδονίζεται και πιάνεται απο ό,τι πιο εύκολο, ό,τι πιο κλισέ. Σχεδόν δεν μπορώ να μιλήσω, τόσο αποσβολωμένη είμαι απο αυτό που συμβαίνει γύρω μου.
Πήγα στην αστυνομία τις προάλλες για να κάνω ένα γνήσιο αντίγραφο του διαβατηρίου μου (άλλη ιστορία αυτό), και πετυχαίνω μια κοπελίτσα μια χαρά νεαρή, με ρωτάει αν είμαι ξένη, την κοιτάω πάλι αποσβολωμένη, της απαντάω όχι, και μου λέει, ά, καλά τότε μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε- εμείς οι Έλληνες είμαστε αλλιώς, όχι οτι είμαι ρατσίστρια…
Μου ήρθε να της πω, γιατί κοριτσάκι μου τόσο στενό μυαλό μέσα στο κέντρο της Αθήνας;
Νομίζω πως η Ελλάδα είναι μια από τις πιο όμορφες και πιο βιασμένες χώρες.
Αυτό δεν έγινε τώρα. Τώρα φαίνεται.
Και για να μην μπαίνω σε πολιτικά χωράφια μιας και τρέφω φοβερή αντιπάθεια για την πολιτική, την εκκλησία και γενικώς την κούφια εξουσία (αλλά όχι και την “κερδισμένη” εξουσία), αυτό που θέλω να πω είναι οτι όταν κάτι δεν πάει, δε χρειάζεται και να το πας επειδή το αγαπάς, ή επειδή είναι κομμάτι σου.
Όταν κάτι δεν πάει, προχωράς.
Βαρέθηκα να βλέπω να πνίγονται καινοτόμες ιδέες, απλή λογική και ουσία στο πως λειτουργούν τα πράγματα, βαρέθηκα να ζω με μια βαρύγδουπη, λαδωμένη και πυκνή ηλιθιότητα γύρω μου, με την αγένεια στα βασικά (ρε φίλε, καλά εγώ με το καροτσάκι και το μωρό, ας βγω στο δρόμο να κάνω τον τροχονόμο για να περάσω, ο άλλος που είναι ανάπηρος γιατί να στερηθεί το μίνιμουν των παροχών;), και τη μαζική κατανάλωση εγωκεντρισμού προσπαθώντας να κρατηθούμε ως μοντέλα στην πασαρέλα φορώντας το αρχαίο ελληνικό μας πνεύμα.
Γιατί το “λίγο θάλασσα, λίγο κρασί και τ’αγόρι μου” κανείς πρέπει να το πληρώνει ακριβά, όταν γεννήθηκε εκεί που θα έπρεπε να είναι δεδομένο; …
Μοιραστείτε τις δικές σας σκέψεις εκεί, στο δικό σας blog ή ακόμη και εδώ με ένα σχόλιο ή ακόμη και με μια ανάρτηση που θα χαρούμε να δημοσιεύσουμε.
Ζούμε ιστορικές στιγμές για την χώρα μας και οι σκέψεις των σύγχρονων Ελληνίδων, των σύγχρονων Ελληνίδων μητέρων αλλά ακόμη και των πατέρων πρέπει να ακουστούν, πρέπει να διαβαστούν απο εμάς αλλά αργότερα και από τα παιδιά μας.
Τέλος αν κάνετε και σεις σκέψεις να φύγετε εξωτερικό, η φίλη μας η Πέπη έχει ήδη φιλοξενήσει τέσσερις πολύ όμορφες συνεντεύξεις από μαμάδες που ζούνε και εργάζονται στο εξωτερικό εδώ και καιρό! Μία μαμά στο Παρίσι, μία στο Λονδίνο, μία στην Μόσχα και μία στο Αμπου Ντάμπι!
Είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει κανείς το συναίσθημα που νιώθεις από την πρώτη ανακοίνωση του “θα γίνεις πατέρας” μέχρι και την στιγμή εκείνη που κρατάς για πρώτη φορά στα χέρια σου το νεογέννητο παιδί σου. Γενικά είναι μια μετάβαση από διάφορα στάδια η οποία απλά δεν περιγράφεται. Σε γενικές γραμμές όμως τα στάδια είναι τα εξής.
