Posts Tagged ‘ ημερολόγιο ’

Τα blogs ξεκινήσαν σαν ημερολόγια. H Kalli σε μια ξεχωριστή της ανάρτηση στο blog της για την Επιλόχεια Κατάθλιψη, γράφει στο δικό της ημερολόγιο. Με σκέψεις καταιγιστικές, κοφτές, αυθόρμητες. Λυτρωτικές. Κάθε λέξη που γράφουμε στα ιστολόγια μας, μας προκαλεί μια ανακούφιση. Σα να μοιράζουμε το βαρύ φορτίο που μας προκαλούν οι σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας με άλλους. Δεν έχει αλλαχθεί το παραμικρό στο μικρό απόσπασμα από την δεύτερη ενότητα του ημερολόγιου της Kalli. Αν επιθυμείτε να τα πάρετε όλα από την αρχή, μπορείτε να ξεκινήσετε από την πρώτη της ενότητα.

photo by ophilos

Και συνεχίζουμε από εκεί που σταματήσαμε.

Ο ερχομός του δεύτερου παιδιού μας। Καισαρική। Ήρθε η ημέρα για τον ερχομό του। Φτάνουμε στο μαιευτήριο για το προγραμματισμένο ραντεβού। Με ετοιμάζουν και περιμένω για να έρθει η σειρά μου। Στο νοσοκομείο γίνεται ο πανικός। Πολλές γυναίκες που γεννάνε την ίδια ημέρα με εμένα, άλλες που έπρεπε να κάνουν μια επέμβαση। Ήρθε και εμένα η ώρα μου μετά από δύο ώρες αναμονής। Μπαίνουμε στο χειρουργείο। Ξεκινάει η διαδικασία και με πιάνουν τα κλάμματα την ώρα που βγαίνει από μέσα μου το μωράκι μου। Μου το φέρνουν δίπλα μου να το δω, να του μιλήσω, έκλαιγε το άτιμο αμέσως! Ο γυναικολόγος μου, ο αναισθησιολόγος και ο βοηθός του γυναικολόγο μου να μην μπορούν να με καλμάρουν। Παρόλη την ευχάριστη μουσική που μου είχαν βάλει (λαϊκά σημειωτέον, λέτε και για αυτό να μου έχει βγει χορευταράς;) τα αστεία που μου λέγανε, εγώ να έχω τόση νευρικότητα, τόσο άγχος, τόσο έντονα τα αισθήματα να με πλυμμηρίζουν που ξέσπαγα। Έκλαιγα με λιγμούς।

Ήταν η δεύτερη γέννα। Ήξερα ότι δεν θα ζούσα ποτέ άλλωτε αυτήν την μοναδική εμπειρία του να φέρνεις στον κόσμο έναν νέο άνθρωπο। Όχι επειδή δεν θα μπορούσα, αλλά επειδή δεν ήθελα άλλο παιδί। Όλα λοιπόν γύρω μου τα έζησα στο έπακρον। Ακόμη και τώρα που τα ξαναζώ μου έρχονται δάκρυα και βλέπω τα παιδάκια μου λίγο πιό πέρα που παίζουν μαζί και η μεγάλη «διαβάζει» παραμύθι στον μικρό, και ο μικρός να κρέμεται από κάθε λέξη της μεγάλης। Και λέω, αυτά τα δύο αγγελούδια είναι δικά μου। Είναι κομμάτι μου। Είναι μέρος μου। Είναι η συνέχειά μου।

Και πέρασαν ευχάριστα στο μαιευτήριο οι ημέρες, είχα πολύ καλή παρέα στο δωμάτιο, και ήρθε η ώρα να πάμε σπίτι। Να προσαρμοστούμε στα καινούρια δεδομένα, να συνηθίσουμε όλοι την καινούρια παρουσία στο σπίτι। Ήδη μέρες πριν είχα ετοιμάσει την κούνια του που μωσχομύριζε, τα ρουχαλάκια του τακτοποιημένα, δώρα να με περιμένουν να ανοίξω, και άλλα τόσα που είχαν έρθει όσο ήμουν στο μαιευτήριο από φίλους και συγγενείς।

Η κόρη μου να θέλει να τον επεξεργαστεί, τί είναι αυτό το καινούριο ανθρωπάκι που μοιάζει σαν κούκλα; Θα μείνει για πάντα εδώ μαζί μας; Γιατί το έχεις μαμά αγκαλιά και δεν το αφήνεις κάτω να παίξουμε; Θέλω κι εγώ αγκαλιά। Θέλω κι εγώ να κοιμηθώ στο δωμάτιο της μαμάς και του μπαμπά μαζί με το νινί। Πάρε ένα αρκουδάκι νινί να παίξεις। Να φέρω κι άλλο παιχνιδάκι νινί; …και πόσα άλλα!! …

… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της Kalli … και  όπως μας εκμυστηρεύτηκε η ίδια να περιμένετε και την συνέχεια!