Ένα από τα καλά των blogs ότι είναι σε κάνουν να γράφεις και να αποτυπώνεις για πάντα μέσα στα κείμενά στιγμές που αλλιώς θα πέρναγαν και θα τις ξέχναγες. Ένα τέτοιο post είναι το σημερινό, της Ελίζας, που μοιράζεται απλόχερα μαζί μας τον απολογισμό της για τη χρονιά που πέρασε και ας έχει ήδη μπει για τα καλά το 2012. Είμαστε σίγουροι ότι και η ίδια θα ανατρέχει στο κείμενο αυτό χρόνια μετά και θα ξαναζεί τις περσινές στιγμές και ο γιος της θα έχει για πάντα ένα δώρο που δεν θα παλιώνει ποτέ.
Λένε πως το να κοιτάζεις πίσω συνέχεια, σε αποτρέπει από το να προχωρίσεις μπροστά.
Το 2011 ήταν ένα πολύ σημαντικό έτος για μας, για το “‘Εθνος των δύο σύν ένα”. Ήταν το έτος τζετλαγκ. Αν έχετε πάρει ποτέ πτήση πάνω από δεκάωρο για να βρεθείτε σε άλλη ήπειρο, σε άλλο τόπο και χρόνο τότε ξέρετε πού το πάω. Θέλεις μια δυό μέρες να συνέλθεις. Να βρεθείς στο σωστό χρόνο, με το βιολογικό σου ρολόι σε συντονισμό με αυτό των ντόπιων. Πόσο μάλλον εμείς που το 2008 αποφασίσαμε να έρθουμε Ελλάδα για μόνιμα και το 2010 να επιστρέψουμε Λονδίνο(πλέον δε θα ξαναπώ τη λέξη μόνιμα, όπου μας βγάλει η ζωή! ενέργεια να υπάρχει!).
Ένα μούδιασμα το είχαμε όλοι οικογενειακώς. Εκείνος μες την αγωνία αν θα το μετανιώσω, με τα μάτια στραμένα για το αν θα αγαπήσω τη νέα μας φωλιά, αν θα καταφέρω ποτέ να αγαπήσω τη πατρίδα του όσο αγάπησα τη δική μου ή αν θα γυρίσω να του πώ “what the f…. did we do?!”. Εγώ μέσα στην απογοήτευση για το δικό μου λαό, για τη δική μου πατρίδα για το όνειρο της επιστροφής που τελικά άνηκε σε ένα άλλο εγώ, που υπάρχει ακόμα στο χρόνο απλά ζει και αναπνέει πριν μια δεκαπενταετία. Με την ίδια αγωνία, του, τώρα θα είμαστε καλά εδώ ή εκτός από “πολίτες του κόσμου” (που λέει και η Πηνελόπη στο ο Τζονι κι εγώ) θα καταλήξουμε να είμαστε και πλανόδιοι του κόσμου, αυτή τη φορα με βίζα στα διαβατήριά μας. Κανένας από τους δύο δεν πήρε απάντηση στις ερωτήσεις αυτές, ή μάλλον τελικά αυτές οι ερωτήσεις πρέπει να απαντώνται συνέχεια και αναλόγως προχωράμε.
Μέσα στο 2011 διάβασα και το βιβλίο The time travelers wife της Audrey Niffenegger και ενώ ίσως να έχω διαβάσει πολύ πιο όμορφα βιβλία κάποια πράγματα μου μείνανε. Και κυρίως οι διάλογοι. Θα ήθελα πολύ να πήγαινα στο παρελθόν μου και να με έβρισκα. Θα είχα τόσα να μου πώ! Ίσως, όμως πιο πολύ να ήθελα να μεταφερθώ σε διάφορες φάσεις στο παρελθόν μου τα τελευταία τρεία-τέσσερα-πέντε χρόνια. Όπως και τώρα τελευταία πολύ θα εκτιμούσα μια συνάντηση από εμένα στο μέλλον. Έτσι, να τα πούμε βρε αδερφέ! Να δώ ότι είμαι καλά, να μου πώ τα του μικρού και να μου θυμήσω πόσο γελάω αυτή τη περίοδο και να μου κρύψω ότι μεγάλωσε και δεν απαντά τα τηλέφωνα πια. Να ρωτήσω αν το όνειρο έγινε πραγματικότητα, στα επαγγελματικά και στα προσωπικά. Να με κοιτάξω καλά, να δώ αν οι ριτίδες των ματιών (crows feet τα λέμε εδώ, είναι αυτές που σχηματίζονται όταν γελάμε) κερδίζουν τις ριτίδες του Δόξαπατρί!
Δεν ξέρω ποιά από τα ξεσπάσματα του μικρού, μέσα στο 2011, ήταν λόγω μετακόμισης και ποιά λόγο ηλικίας και χαρακτήρα. Αν έμαθα ένα πράγμα από τη μέχρι τώρα πορεία μου στη μητρότητα, είναι ότι τελικά εξασκείς τη Πηθεία! Όταν κλαίει το παιδί. τα βάζεις όλα με το μυαλό σου. Όταν το πετυχαίνεις…γλέντια τρικούβερτα! Εκεί λές στον εαυτό σου (κ όσους πετύχεις εκείνη την ημέρα) I was born to be a mum και κάνεις high fives και με τον σκουπiδιάρη! Πολλές φορές όμως, δεν το πετυχαίνεις. Έτσι κι εγώ λοιπόν εκείνες τις νύχτες του Φλεβάρη δεν θα μάθω ποτέ γιατί επί τρείς εβδομάδες, ούρλιαζε μες τον ύπνο του. Γιατί έμεινε άϋπνος για τόσες μέρες, γιατί τόσα νεύρα!
Τον Μάρτη ήρθε η γιαγιά και ασχοληθήκαμε με την κηπουρική. Απρίλη, Μάη και Ιούνιο κάναμε τόσες εκδρομές σαν να θέλαμε να μπούμε στο βιβλίο Guinness! Οργώσαμε όλη τη Νότιοανατολική Αγγλία! Αγαπήσαμε τόσες γωνιές της… την κάναμε δική μας!
Εκεί στο τέλος της Άνοιξης βάλαμε όλες τις πιπίλες σ’ένα μεγάλο καφέ φάκελο. Ζωγράφισε ο μπαμπάς έναν τεράστιο donald απ έξω. Σε ρώτησα αν θέλεις να τις στείλουμε, τώρα που είσαι μεγάλος. Πήρες το φάκελο και περπατήσαμε μέχρι τη γωνία στο κόκκινο ταχυδρομικό κάδο. Είχε πολύ ζέστη, είμασταν με τα κοντομάνικα και πήγαινες πολύ αργά. Σε ρώτησα αν είσαι σίγουρος και μου έγνεψες ναι. Το πέταξες μόνος σου μέσα στο κάδο και φύγαμε. Στα μισά της επιστροφής πήρες στροφή για τον κάδο. Άλλαξες γνώμη, αλλά ήταν αργά. Το πάλεψες, λίγο με το κλάμα, και πού και πού σε έβλεπα να κάνεις την κίνηση της πιπίλας στα χείλια. Το κατάφερες όμως σχετικά γρήγορα.
Η Άνοιξη του 2011 ήταν ανέλπιστα ζεστή! Πιάσαμε τους 35-37 βαθμούς κελσίου εδώ στο μεγάλο νησί! Πακετάρωντας από Ελλάδα, το 2010, θυμάμαι να τιλίγω μια φουσκωτή πισίνα, δώρο του θείου σου και να μιξοκλαίω πεισμένη πως δεν την βλέπω να ξαναβγαίνει απ το κουτί της. Και να που η ζωή τα φέρνει τούμπα και πριν καλά καλά χρονίσει στο κουτί, ξαναφούσκωσε και έκατσε φαρδιά πλατιά στο κέντρο της αυλής. Είχε τόση ζέστη που δεν με άφηνες ούτε πάνα να σου βάλω. Τριγύριζες με το άσπρο φανελάκι πάνω κάτω στο γκαζόν τσίτσιδος. Κάποια στιγμή πήρες και τη μάνικα και με ξεκίνησες τα μπουγέλα! Με είχε πιάσει υστερικό γέλιο! Δεν το πίστευα αυτό που ζούσα!
Η ζέστη κράτησε πολύ και σαν να με καλούσε να περάσω στην επόμενη πίστα. Μια μέρα, εκεί τον Ιούνιο, και μετά από προετοιμασία, ξεκινήσαμε το θέμα με την πάνα. Αρχικά όλα καλά, αλλά μετα είχες πισωγυρίσματα. Το αποκορύφωμα ήταν όταν χάλασε το πλυντήριο ρούχων. Εκεί μικρέ, η μάνα σου τα είδε όλα μέχρι να μας έρθει καινούριο! …
…διαβάστε τη συνέχεια στο Nation of two + one! . Είστε ακόμη στον Ιούνιο…και το ταξίδι με την Ελίζα είναι τόσο ζωντανό σε εικόνες και δράση!
Η σημερινή ανάρτηση είναι από εκείνες που πιστεύουμε ότι μπορεί να σας δώσουν ένα έξτρα κίνητρο να ξεκινήσετε το δικό σας blog. Na ξεκινήσετε τη δική σας καταγραφή στιγμών και γεγονότων. Στο δικό σας χώρο, σε ένα τετράδιο, αλλά ακόμη και αν η τεχνολογία σας φαίνεται βουνό με χαρά μας θα δεχθουμε να φιλοξενήσουμε κείμενά σας εδώ.
[Photo by d g]
