Ένα post που η Georgina έγραψε με πολύ συγκίνηση γιατί περιγράφει την τρομαχτική εμπειρία που έζησε βλέποντας το παιδί της με πυρετικούς σπασμούς. Ας είμαστε ενημερωμένοι για το τι μπορεί να συμβεί με την ελπίδα μην χρειαστεί ποτέ να το ζήσουμε.
Σήμερα Φερεκίκο θα σε πάρω μαζί μου στο ταξίδι μου από το ρετιρέ του εβδόμου στην Παράδεισο ως το έκτο υπόγειο της κόλασης.
Δε θα γίνω δραματικιά όπως συνηθίζω, ούτε κυνική και ελπίζω όχι φαιδρή!
Πέρασαν 2 εβδομάδες από το γαμομπλούμ μας. Η ανάμνηση είναι τόσο γλυκιά σαν τις σουλτανίνες που ακόμα κρυφομασουλάς και δε θέλεις να αποχωριστείς το καλοκαίρι. Ευλογημένη μέρα,! Συγκινητικιά. Η γιορτή του γάμου και της βάφτισης που θέλαμε, όπως τη θέλαμε και όπως μας ταίριαζε! Θα σου δείξω φωτογραφίες σύντομα και θα σου τα πω αναλυτικά, εσύ να φέρεις μόνο πασατέμπο γιατί με ξέρεις τι πολυλογού είμαι… πάει κι αυτό πέρασε και στεναχωρεθήκαμε πολύ που κράτησε τόσο λίγο! Ευτυχώς με δυσκόλευαν τα ψηλοτάκουνα και καταλάβαινα ακόμα και τα δευτερόλεπτα που περνούσαν! Ποιος είπε πως ο πόνος δεν είναι φίλος?
Τη μεθεπόμενη (δηλαδή την Τρίτη και 13) της Κυριακής των μυστηρίων, επιστρέψαμε στο σπίτι μας, που το είχαμε αφήσει αχούρι όταν φύγαμε και το καθαρίσαμε καλά καλά, για να υποδεχτούμε αγαπημένη οικογένεια συγγενών με τα 2 μικρά ζουζούνια τους, που μας κράτησαν συντροφιά για μια εβδομάδα, που θα ήταν υπέροχη, αν δε χτυπούσε η ώρα η κακιά τη φιλόξενη πόρτα μας.
Την περασμένη Τετάρτη 21 του μηνός, που ο καιρός μελαγχόλησε και η βρόχα έπεφτε ραϊτ θρού το νινι μας, ο νεοφώτιστος Νικήτας μας, το γλυκό μας το παιδάκι φτου σκόρδα, ξύπνησε λίγο αδιάθετος με λίγο πυρετό από ότι έδειχνε το σιχαμένο το ηλεκτρονικό θερμόμετρο! 37,8 θερμοκρασία μασχάλης είναι λίγο για αντιπυρετικό και αφού ακόμα ήταν πρωί περίμενα να χειροτερέψει ως το βράδυ.
Η μέρα κυλούσε σε ρυθμούς διακοπών! Έφτιαξα αβγόφετες με μέλι για πρωινό και όποιος έσκαγε στην κουζίνα αγουροξυπνημένος, τσιμπούσε τη φετούλα του, άλλως με μέλι άλλος με ζαμπόν και κασέρι άλλος με μαρμελάδα και βούτυρο, τον καφέ του, το γάλα του ή το χυμό του και πήγαινε να φάει μπροστά στην τηλεόραση, κάτω από το τραπέζι, στο πάτωμα, στον καναπέ, ή στο μπαλκόνι καπνίζοντας και κοιτώντας, πότε τη βροχή, πότε το παιδί που πάει να δραπετεύσει από τα επιτρεπόμενα όρια και κάπως έτσι με φαγοπότι, χουζούρι και παιχνίδι και περιστασιακούς ύπνους και σχέδια για το βράδυ και την επόμενη μέρα έφτασε το απογευματάκι.
Το νινι ξύπνησε με γκρίνια από το μεσημεριανό ύπνο και του έβαλα το σιχαμενο το ηλεκτρονικό θερμόμετρο, για να δείξει θερμοκρασία μασχάλης 38,4. Ήταν ώρα για αντιπυρετικό και συμφωνήσαμε με τη Χ. να δώσουμε το ομοιοπαθητικό σκεύασμα με βάση τη belladonna που έχει αντιπυρετική δράση και ήταν εύκολο να χορηγηθεί χωρίς γκρίνιες και αν δεν πέσει σε μισή ώρα, να δώσω το αντιπυρετικό που χρησιμοποιώ και δεν το πίνει ευχάριστα το νινι.
Δεν πέρασε μισή ώρα κι ενώ το νινι ήταν δραστήριο και έπαιζε και έβγαινε στο μπαλκόνι με τα ξαδερφάκια του και έλεγε τις λεξούλες του, έκανε ένα κροτάλισμα των δοντιών σαν να έχει ρίγη και τον πήρα στην αγκαλιά μου, με αγκάλιασε μια δυο φορές έψαξε λίγο πως να βολευτεί έλεγε μαμά, μπαμπά, μαμ, τατό και κάπου εκεί έσβησε το βλέμμα του, στάθηκε παγερά να κοιτά το πάτωμα με τα μάτια του άψυχου ζώου, που βλέπεις καμιά φορά χτυπημένο στην άκρη του δρόμου, το στόμα μισάνοιχτο και οι γναθοι σφιχτοί, σαλάκια τρέχανε και η ανάσα του βαριά και δύσκολη σαν όλα τα σωθικά του να μεγάλωσαν απότομα…
…είχα διαβάσει για πυρετικούς σπασμούς. Ημουν έτοιμη νόμιζα.
Θεέ τι τρόμος είναι αυτός!
Συνεχίστε την ανάγνωση του post Εδώ ειναι η παράδεισος κι η κόλαση μαζί! στο blog της Georginas “Προφανώς Θα Αδυνατίσω”.
photo by sindy
