Posts Tagged ‘ mammael ’

Iδανική διαφορά ηλικίας. Υπάρχει;

22/02/2012
By

Υπάρχει μια σειρά ερωτημάτων στην γονεϊκότητα για τα οποία μάλλον ποτέ δεν θα δοθούν ασφαλείς απαντήσεις! Η ιδανική διαφορά ηλικίας είναι ένα από αυτά και ειδικά σε μια εποχή που τα ζευγάρια πλέον βαδίζουν πολύ πιο προγραμματισμένα από παλαιότερες εποχές. Και όσοι δε, έχουμε ήδη και δεύτερο παιδί, δεχόμαστε συχνά το ερώτημα αν είναι καλή η διαφορά ηλικίας που έχουν τα παιδιά μας… Η mamma el έπιασε αυτό το θέμα προσπαθώντας να απαντήσει στον ίδιο της τον εαυτό αρχικά, και ταυτόχρονα μας μεταφέρει την προσωπική της πολύτιμη εμπειρία για τις σχέσεις των δύο αδερφών!

photo by Thomas Hawk

Αλήθεια υπάρχει άραγε ιδανική διαφορά ηλικίας ανάμεσα στα αδέρφια; Ποιος ξέρει; Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ίσως η καλύτερη διαφορά ηλικίας μεταξύ σε δύο αδέρφια είναι η μικρότερη. Δηλαδή ο ένας χρόνος διαφορά. Άντε βάλε δύο. Άλλοι πάλι θέλουν το πρώτο παιδάκι να έχει μεγαλώσει αρκετά, να είναι στην ηλικία των τριών ετών ώστε να είναι και κάπως πιο ανεξάρτητο. Εγώ ειλικρινά δεν ξέρω τι ακριβώς να πιστέψω. Τελικά είναι καλύτερο τα αδέρφια να έχουν μικρή ή μεγάλη διαφορά ηλικίας;

Οι κόρες μου έχουν ακριβώς 3 1/5 χρόνια διαφορά. Σαν ζευγάρι θέλαμε και δεύτερο παιδί, απλά δεν το είχαμε σκεφτεί ότι θα μπορούσε κάποτε να γίνει πραγματικότητα. Κι όμως! Κάποια στιγμή μέσα στο 2005 έμαθα ότι ήμουν έγκυος. Δεν ήταν δύσκολο να το καταλάβω καθώς ο κύκλος μου ήταν σταθερός κάθε μήνα-τώρα κάνει κάτι σκαμπανεβάσματα που και που-και λόγω του ότι είχα περάσει και άλλη μία εγκυμοσύνη στο παρελθόν κατάλαβα αμέσως τα πρώτα συμπτώματα. Πρήξιμο του στήθους, ζαλάδες, τάση για εμετό, ανεξήγητη κούραση και φυσικά η καθυστέρηση της περιόδου. Στην πρώτη εγκυμοσύνη το κατάλαβα στις 12 μέρες, στη δεύτερη στις 5 μέρες ήμουν σίγουρη!!!!
Όταν έφτασε η ώρα να γεννήσω το δεύτερο παιδί μου έπρεπε να αντιμετωπίσω και το πρώτο με ιδιαίτερο τρόπο. Τι εννοώ; Η Νεφέλη είναι ένα παιδί εξαιρετικά ευαίσθητο και τρέφει μεγάλη αδυναμία και λατρεία στο πρόσωπο μου. Ποιο παιδί άλλωστε δεν λατρεύει τη μητέρα του; Τις τελευταίες εβδομάδες πριν μπω στο μαιευτήριο η Νεφέλη έβγαλε μια απίστευτη ζήλια και μια τρομερή αρνητικότητα στο άκουσμα και μόνο ότι θα με αποχωριστεί για μερικές ημέρες και όταν θα επιστρέψω θα φέρω μαζί μου ένα καινούργιο παιδάκι. Σίγουρα ένιωθε ότι η ίδια θα παραγκωνιστεί και ότι ΕΓΩ δεν θα την αγαπάω πια! Αυτό είναι ένα αίσθημα που το νιώθουν όλα τα παιδιά, ειδικά τα πρωτότοκα-όποιας ηλικίας κι αν είναι (έχω ζήσει ζήλια ακόμα και παιδιού 16 χρονών όταν έμαθε ότι η μητέρα του θα γεννήσει κι άλλο παιδί-ειλικρινά σας μιλάω!!!) Όσο κι αν ανέσυρα στη μνήμη μου όλα όσα είχα κάνει στη σχολή περί ζήλιας και αρνητικότητας τίποτα δεν φαινόταν να πιάνει τόπο με τη Νεφέλη. Στο τέλος πίστεψα ότι ακόμα και την ώρα που εγώ θα ήμουν στο χειρουργείο η Νεφέλη θα είναι εκεί για να μη με χάσει! Έτσι επιστρατεύτηκε η δασκάλα της στον παιδικό σταθμό, η οποία οφείλω να ομολογήσω ότι βοήθησε πολύ.
Τουλάχιστον μέχρι την ημέρα που έφυγα ξημερώματα-εκείνη κοιμόταν ακόμη-για να γεννήσω. Στο σπίτι έμειναν οι γονείς μου και εγώ, κατόπιν εορτής φυσικά, έμαθα ότι όταν ξύπνησε η Νεφέλη και δεν με βρήκε σπίτι έβαλε τα κλάματα, δεν ήθελε τη γιαγιά της-που εξίσου τρέφει μεγάλη αγάπη-ούτε φυσικά να πάει στον παιδικό σταθμό (παρόλο που γέννησα δεύτερο παιδί το πρόγραμμα του πρώτου δεν άλλαξε ούτε στο δευτερόλεπτο). Ήθελε να έρθει στο νοσοκομείο για να είναι μαζί μου. Με τα πολλά την έπεισαν να πάει στον παιδικό σταθμό.
Όταν έφτασε η μέρα που θα γυρνούσα σπίτι η καρδιά μου χτυπούσε πολύ δυνατά! Όλες τις μέρες-4 τον αριθμό-που ήμουν στο μαιευτήριο σκεφτόμουν το κοριτσάκι μου που με περίμενε με ανυπομονησία στο σπίτι και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην το ξαναφήσω μόνο του ποτέ ξανά! Είχαμε αποφασίσει με τον άντρα μου να μην την φέρει στο νοσοκομείο καθώς όταν προσπάθησα να της μιλήσω στο τηλέφωνο και οι δύο αρχίσαμε να κλαίμε. Μετά έμαθα ότι για να την ηρεμήσουν είδαν και έπαθαν! Μου είχαν φέρει μια φωτογραφία της στο μαιευτήριο για να τη βλέπω. Φτάνοντας στο σπίτι και ανεβαίνοντας πάνω, εγώ κρατούσα τη Ναντίνα στην αγκαλιά μου θέλοντας να τη δείξω στην αδερφή της, να γνωριστούν, να τη χαϊδέψει, να τη φιλήσει, να την αγκαλιάσει (και εμένα μαζί). Περίμενα ότι θα ανοίξει η πόρτα και θα δω τη Νεφέλη πρώτη. Έκανα λάθος! Η Νεφέλη δεν ήταν πουθενά!
Είχε κρυφτεί σε ένα υφασμάτινο σπιτάκι που είχαμε τότε και αρνιόταν να βγει έξω! Μετά από πολλές προσφωνήσεις διστακτικά φάνηκε ένα κεφαλάκι από την «πόρτα» του σπιτιού και καθώς έβγαινε ολόκληρη έξω σκέφτηκα πόσο μεγάλη μου φαινόταν μπροστά στη θέα της νεογέννητης αδερφής της. Το ίδιο διστακτικά ήρθε κοντά μου. Της έδειξα το μωρό, της έδωσα το «δωράκι» που της έφερε, έδωσα το μωρό στη μαμά μου και άνοιξα την αγκαλιά μου. Εκείνη έτρεξε μέσα της χωρίς δεύτερη σκέψη! Εκείνη τη στιγμή ήμουν η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο!
Αλλά έχουμε ξεφύγει κατά πολύ από το θέμα μας ε;
Γενικά σαν παιδί η Νεφέλη δεν ζήλεψε ιδιαίτερα τη μικρή της αδερφή, τουλάχιστον όσο ήταν μωρό! Το αντίθετο θα έλεγα! Περίμενα ότι το μεγάλο θα ζηλεύει το μικρό και όχι το αντίστροφο. Κι όμως, στην δική μας περίπτωση έγινε το δεύτερο. Το τι έχει τραβήξει η Νεφέλη από τη Ναντίνα δεν μπορείτε ούτε να το φανταστείτε! Ένα παράδειγμα θα σας γράψω…..
… η mamma el δεν έμεινε στο ένα παράδειγμα… Αναφέρει πολλά ακόμη στην ανάρτησή της, δίνει αρκετή τροφή για σκέψη και καταλήγει στο μοναδικό σίγουρο συμπέρασμα.
Ποιο;
Την απάντηση θα την βρείτε μόλις σε ένα κλικ απόσταση… στην ανάρτηση του blog της

Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω…

19/10/2011
By

Πώς περνάνε τα χρόνια… Όλοι το σκεφτόμαστε, όλοι το λέμε, όλοι το διαπιστώνουμε. Αλλά η Mamma El βλέποντας τις κόρες της να μεγαλώνουν γράφει τις σκέψεις της στο blog της και καταλήγει: «Η ζωή είναι μικρή…….. Ας την ζήσουμε όσο πιο έντονα μπορούμε!»

Moment of Joy by -Gep-

«Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω» όπως λέει και το γνωστό άσμα του Παντελή Θαλασσινού. Ο καιρός περνάει γρήγορα, σαν νερό -το έχω πει πολλές φορές- και πίσω μας μένουν μόνο οι αναμνήσεις. Χαρούμενες ή θλιμμένες, τις θυμόμαστε πάντα με μια γλυκόπικρη γεύση στα χείλη μας. Όπως όταν απολαμβάνω κάθε πρωί έναν διπλό καπουτσίνο με κανέλα. Την ίδια ακριβώς γεύση μου αφήνει……

Βλέπω τις κόρες μου να μεγαλώνουν……. Φέτος η μικρή έκλεισε τα 5 της χρόνια και όλοι μου λένε: «Καλέ πως πέρασαν τα χρόνια; Πότε την είχες στην κοιλιά, πότε μεγάλωσε;»

Και το ίδιο σκέφτομαι για εμένα. Πότε ήμουν στην κοιλιά της μαμάς μου και πότε μεγάλωσα. Τόσο πολύ-έχω ακόμα δρόμο βέβαια μπροστά μου-που έχω και δύο παιδιά!!!!

Τι ωραία κι ανέμελα που είναι τα παιδικά μας χρόνια! Γιατί φεύγουν τόσο γρήγορα; Τότε θέλαμε να μεγαλώσουμε γρήγορα. Τώρα να μικρώσουμε (όπως λέει και η Ναντίνα) και πάλι! Ειδικά τα μαθητικά μου χρόνια ήταν τα καλύτερα………

Παρόλο που ήμουν μοναχοπαίδι δεν ένιωσα μοναξιά. Στην ίδια πολυκατοικία έμενε ένα αγοράκι, η αδελφή ψυχή μου, ο αδελφός που δεν είχα. Είχαμε διαφορά μόνο μερικούς μήνες και μεγαλώσαμε μαζί. Από το πρωί μέχρι το βράδυ ήμασταν μαζί! Τι να πρωτοθυμηθώ; Τις ατελείωτες ώρες παιχνιδιού; Τα ραβασάκια που γράφαμε και δίναμε ο ένας στον άλλον; Εκείνος κλεινόταν στο μπάνιο και εγώ του τα έβαζα κάτω από την πόρτα χαχαχα………… Αυτά στο δημοτικό.
Στο γυμνάσιο είχαμε μεγάλη παρέα.

Και στο γυμνάσιο έχω ζήσει απίστευτες στιγμές. Καταλήψεις, κοπάνες αλλά και διάβασμα με τα κομπρεσέρ δίπλα στα αυτιά μου! Φάρσες με τους συμμαθητές, τρομεροί καθηγητές (και στο Λύκειο ακόμα καλύτεροι), οι πρώτοι έρωτες!!!!!! Το πρώτο σκίρτημα της καρδιάς………… Να βλέπεις τον άλλον και να ανατριχιάζεις ολόκληρη, να σε αγγίζει και να νιώθεις ότι φλέγεσαι! Θυμάστε τα μπλουζ που χορεύαμε στα πάρτι; Αναρωτιόμασταν αν θα μας ζητήσει να χορέψουμε εκείνος που έχουμε καψουρευτεί. Και όταν γινόταν αυτό ήμασταν στον παράδεισο!!!!

Δεν μας ένοιαζε τίποτα άλλο τότε. Δεν είχαμε σκοτούρες, προβλήματα…… Τα βλέπαμε όλα ρόδινα.

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της Mamma El!

Προσωπικό ημερολόγιο Νο 3

03/05/2011
By

Έχουμε ήδη φιλοξενήσει πολλές φορές εδώ τις εμπειρίες μαμάδων από την ημέρα της γέννησης των παιδιών τους. Σήμερα όμως επιλέξαμε μια διαφορετική εμπειρία, την ημέρα του γάμου της mamma el που μπορεί να μην έχει τις συγκινητικές στιγμές μιας γέννησης αλλά με τις πολλές απρόβλεπτες και διασκεδαστικές στιγμές της, παραμένει μια αξέχαστη στιγμή και την καταγράφει στο προσωπικό της ημερολόγιο 10 χρόνια μετά!

photo by jcoterhals

5 Νοεμβρίου 2010

Άργησα λιγάκι αλλά τώρα μιας και πλησιάζουν τα γενέθλια μου, την Τρίτη συγκεκριμένα, θέλω να μοιραστώ μαζί σας τις όμορφες στιγμές της ημέρας του γάμου μου. Ε, μετά τη γνωριμία και το δεσμό τεσσάρων χρόνων καιρός δεν είναι να μιλήσουμε και για το γάμο; Αφορμή εκτός των γενεθλίων μου (δεν αποκαλύπτω ηλικία προς το παρόν χιχιχιχιχι….. ) αποτέλεσε και η ανάρτηση της φίλης Kalli η οποία σήμερα κλείνει 4 χρόνια γάμου. Η πρόταση του οποίου ήταν τόσο ρομαντική όπως η ίδια αναφέρει στο ιστολόγιο της.

Ας επανέλθουμε όμως στα δικά μας.
Η σχέση μπορεί να ξεκίνησε στις 20 Οκτωβρίου του 1996 αλλά ο γάμος έγινε στις 21 Οκτωβρίου του 2000. Ο λόγος; Μα έπεφτε Σάββατο φυσικά….. Για να μπορούν να έρθουν οι συγγενείς, να μην είναι εργάσιμη μέρα-τουλάχιστον για όσους δεν έχουν καταστήματα-και να μπορέσουν να ξενυχτήσουν εφόσον την επόμενη θα ήταν Κυριακή. Θέλαμε και κάπως αργά, για να μην περιμένουν πολύ ώρα στο τραπέζι μετά μέχρι να καταφθάσει το ζεύγος-δηλαδή εμείς-, οπότε κανονίσαμε με την εκκλησία για τις 8 το βραδάκι…… Μεταξύ μας ο παπάς ήθελε να μας βάλει κατά τις 6 αλλά είδε το μάτι μου που γυάλιζε και το ξανασκέφτηκε, χαχαχαχα………….

Ξεκίνησαν λοιπόν οι ημέρες πριν το γάμο με πολύ τρέξιμο, περπάτημα, ξεποδάριασμα στα μαγαζιά και οφθαλμόλουτρο σε περιοδικά γάμου και βιτρίνες. Αααα ξέχασα να πω και πολλές δοκιμές σε αμέτρητα νυφικά!!!!! Μιλάμε για τρελή κούραση και άγχος και αποτέλεσμα μηδέν. Ώσπου η μανούλα μου, ως από μηχανής Θεός, πέταξε μια καταπληκτική ιδέα. Να πηγαίναμε στο κατάστημα όπου η ίδια είχε πάρει, όχι το νυφικό της, αλλά τα υφάσματα για να το φτιάξει. Βλέπετε η γιαγιά μου ήταν μοδίστρα. Το μαγαζί ήταν στη Βουλής στο κέντρο αλλά πλέον δεν πουλούσε υφάσματα αλλά κανονικά νυφικά. Τι ευτυχία!!!! Το είχε αναλάβει η κόρη τους και το είχε μετατρέψει σε οίκο νυφικών (μη πάει το μυαλό σας στο πονηρό χαχαχα…..). Και μάλιστα μπορούσε να μου σχεδιάσει από την αρχή ότι σχέδιο επιθυμούσα. Και αυτό κάναμε! Να πω εδώ ότι το νυφικό μου το αγοράσαμε αφού κόστιζε λιγότερο από όσα είχε ήδη έτοιμα, τα οποία όμως ήθελαν κάποιες μετατροπές στο μέγεθος χιχιχιχι….., οπότε όπως καταλαβαίνετε υπάρχει ακόμα στη ντουλάπα μου!

Και ο καιρός περνάει με πρόβες, με κατασκευές μπομπονιέρων….. Α, ναι! Τις μπομπονιέρες εμείς τις φτιάξαμε. Πως νομίζετε ότι ανέβηκε το ζάχαρο του μπαμπά μου; 11 κουφέτα έβαζε στο τούλι, 12 στην τσέπη χαχαχαχα……Και φτάνει η μέρα της τελικής πρόβας νυφικού, πάμε στο μαγαζί, φτιάχνουμε τις μικρολεπτομέρειες που μας είχαν ξεφύγει, το παίρνουμε, φεύγουμε και το κρεμάμε στο δωμάτιο μου μέχρι την ημέρα του γάμου. Ευτυχώς που μας έκοψε να το προβάρουμε δύο μέρες πριν το γάμο, έτσι χωρίς λόγο. Θαρρείτε και το είχαμε το προαίσθημα….. Είχαν ξεχάσει να φτιάξουν μια λεπτομέρεια του μπούστου και όλη η φόδρα πεταγόταν προς τα έξω!!!! Τρελαθήκαμε και εγώ και η μαμά μου. Πήραμε αμέσως τηλέφωνο στο μαγαζί αλλά δεν είχαν άνθρωπο να στείλουν για να το πάρει. Οπότε την επόμενη μέρα πουρνό-πουρνό μαζί με τον άντρα μου (μην ανησυχείτε… δεν με είδε να φοράω το νυφικό) καβαλήσαμε τη βέσπα του εγώ, εκείνος και η κούτα του νυφικού. Καλά, έπρεπε να μας βλέπατε……στην Ερμού. Τρελό γέλιο!!!!! Αφού κάτι τροχονόμοι μας κοιτούσαν καλά-καλά……
Φτάνουμε, λοιπόν, μετά από όλα αυτά στην ημέρα του γάμου……

… γράφει πολλά ακόμη η Mamma El στην διασκεδαστική της ανάρτηση, αλλά την συνέχεια θα την διαβάσετε στο blog της!

Απίθανα παιχνίδια για κάθε περίσταση!

19/07/2010
By

Βασική προϋπόθεση για να γίνει κάποιος blogger και άρα να αρχίζει να γράφει, είναι να διαβάζει και μάλιστα να αναμεταδίδει τα όσα ενδιαφέροντα βρίσκει. H mamma el διαβάζει πολύ και φυσικά πολύ συχνά ανακαλύπτει πραγματικά διαμάντια στα άρθρα των περιοδικών που ξεφυλλίζει. Από το περιοδικό parents η mamma el παρουσιάζει 7 κατηγορίες παιχνιδιών από 10 παιχνίδια-δραστηριότητες στην κάθε μια. Ας ξεκινήσουμε από την πρώτη κατηγορία…

photo by lena_j

Κρατήστε τα παιδιά σας απασχολημένα-και χαρούμενα-όπου κι αν βρίσκονται, με τις ευχάριστες δραστηριότητες που σας προτείνουμε.

10 παιχνίδια φαντασίας.

1. Ημέρα γιορτής.
Καθιερώστε μια μέρα του χρόνου ως την «ημέρα του ροζ», «την ημέρα των πουα» ή ό,τι άλλο φανταστείτε, και γιορτάστε την ανάλογα.

2. Πάρτι γενεθλίων για τις κούκλες.
Διακοσμήστε το δωμάτιο με μπαλόνια, ετοιμάστε μερικά δώρα και απολαύστε το πάρτι με μια ψεύτικη ή, ακόμη καλύτερα, μια αληθινή τούρτα.

3. Παιχνίδι με ρούχα.
Απλώστε στο κρεβάτι διάφορα είδη ρούχων και αξεσουάρ, κατάλληλα για διαφορετικές καιρικές συνθήκες (πχ αδιάβροχο, κασκόλ, μαγιό κλπ), και ζητήστε από το μικρό σας να επιλέξει το κατάλληλο ντύσιμο για μια βροχερή μέρα, μια ηλιόλουστη κοκ.

4. Ζωολογικός κήπος στο σπίτι.
Τοποθετήστε τα λούτρινα ζωάκια του γύρω γύρω στο δωμάτιο, χαϊδέψτε τα σαν να ήταν αληθινά και υποκριθείτε ότι τα ταϊζετε με την τροφή που αγαπά το καθένα.

5. Κατασκήνωση στο σαλόνι.
Στήστε μια σκηνή στο σαλόνι, εξοπλιστείτε με όλα τα απαραίτητα (σάκους ύπνου, φακό κλπ) και υποκριθείτε ότι κατασκηνώνετε στο δάσος.

6. Μουσικό συγκρότημα.
Μαζέψτε όλη την οικογένεια, βάλτε το CD να παίζει και υποκριθείτε ότι τραγουδάτε ή παίζετε ένα όργανο.

7. Χαρωπά ζωάκια.
Μιμηθείτε διάφορα ζώα (πχ την πάπια, το γουρουνάκι ή τη γάτα), «ξεπατικώνοντας» τον τρόπο με τον οποίο περπατούν και συμπεριφέρονται.

8. Εστιατόριο.
Υποδυθείτε με το παιδί σας ότι βρίσκεστε σε εστιατόριο και παίξτε εκ περιτροπής το ρόλο του πελάτη, του σεφ και του σερβιτόρου.

9. Ιππασία στο σπίτι.
Προσποιηθείτε ότι είστε το… άλογο και κάντε βόλτα το μικρό σας στην πλάτη σας. Προσδώστε αληθοφάνεια με τα ανάλογα χλιμιντρίσματα.

10. Σχολικό λεωφορείο.
Καθίστε στα γόνατα, εσείς μπροστά και ο μικρός σας πίσω, στη θέση του οδηγού και του επιβάτη αντίστοιχα. Κάντε συχνά «στάσεις» για να πάρετε στο λεωφορείο και άλλους μαθητές και, για περισσότερη αληθοφάνεια, μην ξεχνάτε να πατάτε πότε πότε μια φανταστική κόρνα.

… συνεχίστε την ανάγνωση στο ομώνυμο blog της Mamma el για να ανακαλύψετε άλλα ακόμη 60 παιχνίδια!!!

Και ναι… διαθέστε αρκετό χρόνο στο παιδί σας με κάποιο απο αυτα τα παιχνίδια για να μην παραπονιέστε τα επόμενα χρόνια ότι το παιδί σας ασχολείται μόνο με την παιχνιδομηχανή  ή τον υπολογιστή του κάθε φορά που πάτε να το πλησιάσετε!