Posts Tagged ‘ mpampades ’

Δεν είμαι πια παιδί

04/01/2013
By

Ο κύκλος της ζωής… Η απώλεια των γονιών… Ένας κόμπος στο λαιμό…  Κι ένας μπαμπάς που σταμάτησε να έχει τους γονείς του στη ζωή του, μοιράζεται στο blog του τις σκέψεις του, συγκινεί και δίνει τροφή για περισσότερη σκέψη… 
 

Η πρώτη χρονιά…

Επιτέλους δε χρειάζεται πια να τηλεφωνήσω ότι έφτασα ή ότι γύρισα. Δεν υπάρχει λόγος να έχω την έννοια ν’ αφήσω έστω και για λίγα λεπτά την παρέα μου για να πάρω πάλι φέτος στο σπίτι για ευχές. Γιατί στο σπίτι που μεγάλωσα δεν υπάρχει πια κανείς.

 Δεν είμαι πια το παιδί κάποιου που μπορείτε να συναντήσετε. Να σας πεί πως ήμουνα μωρό, ποια ήταν η πρώτη μου λέξη, πότε πρωτοπερπάτησα, ποτέ έβγαλα τα πρώτα δόντια, ποτέ άρχισα να μετράω και να διαβάζω. Τη χρονιά που μόλις πέρασε, τα ματιά που παρακολουθούσαν κάθε μου βήμα, κάθε στιγμή από τότε που εμφανίστηκα στον κόσμο έκλεισαν για πάντα. Αυτοί που άκουσαν το πρώτο μου κλάμα και ήταν εκεί όταν εγώ άκουσα τα πρώτα κλάματα των δικών μου παιδιών έχουν πια σβήσει. Μαζί έσβησαν και όλες οι αναμνήσεις που κουβάλαγαν, συντηρούσαν και διηγούνταν. Ξανά και ξανά, τα ίδια περιστατικά.

Τόσα χρόνια πόσα πράγματα ήταν τόσο βαρετά, τόσο κουραστικά, τόσο ακατανόητα. Γιατί να παίρνω κάθε μέρα τηλέφωνο; Τι νόημα έχει το “έτσι για να σ’ ακούσω”; Τόσα χρόνια τι έκανες, δε μ’ άκουγες; Άσε με τώρα, έχω δουλειά. Κι εξ άλλου τι να πούμε, δε μπορούμε πια να συνεννοηθούμε. Τι να λέμε, τα ίδια και τα ίδια; Αύριο…, κάποια στιγμή…, όταν έχω χρόνο…

Τα αύριο κάποτε τελειώνουν. Σχεδόν πάντα ανύποπτα. Και μετά εκείνος κι εκείνη που ήξερες ότι πάντα ήταν στην άλλη άκρη της γραμμής και πίσω από την πόρτα που άνοιγες μαθητής, φοιτητής, μετά την πρώτη δουλειά, όταν έφερες το δικό σου ταίρι, τα δικά σου παιδιά, ότι ώρα και αν γύρναγες, όποτε και αν τους χρειαζόσουν, δεν είναι πια εκεί. Και δε θα ξαναείναι ποτέ. Ποτέ!

Και τότε καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι πια παιδί. Όχι γιατί δε ζούνε πια οι γονείς σου, αλλά γιατί ξαφνικά έχεις να αναμετρηθείς μόνος με τον εαυτό σου. Δεν είσαι πια κανενός. Είσαι εσύ. Χωρίς τα “καταφύγια” αγάπης και συγχώρεσης που είχες συνηθίσει την ασφάλεια της ύπαρξης τους. Η στιγμή της τραγικής αυτής συνειδητοποίησης είναι ταυτόχρονα μεγαλειώδης. Ένα άλμα υπαρξιακής επίγνωσης, που όμοιο του δεν υπάρχει και μπορεί να συγκριθεί μόνο με την άλλη άκρη του κύκλου της ζωής, τη γέννηση ενός παιδιού. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να ήταν διαφορετικά;

 Ό,τι και να ήταν οι γονείς μας, καλοί, κακοί, σημαντικοί, απόντες, παρόντες, καταπιεστικοί, υποστηρικτικοί, ό,τι μα ό,τι και να ήταν, αυτό μας έχει καθορίσει. Αυτό κουβαλάμε. Εφόδιο και βαρίδι. Ανάλογα. Και νομίζω τότε μόνο και άσχετα με το τι έχεις διαβάσει, τι πιστεύεις και τι έχεις κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή, συλλαμβάνεις σε όλο του το εύρος τον καθοριστικό ρόλο που έχεις να παίξεις στη ζωή των δικών σου παιδιών.

 

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Από την Γωνία και μάθετε ποια είναι η ευχή του Κωνσταντίνου, που όπως γράφει δεν έχει πια την ευκαιρία να γίνει καλύτερο παιδί, αλλά έχει την ευκαιρία – όπως όλοι μας  - να γίνει καλύτερος γονιός και καλύτερος άνθρωπος.  

Photo by Nikky Stephen 

Πώς έγινα πατέρας (μέρος πρώτο)

24/09/2012
By

Μετά το post Η κουκουβάγια και η πέρδικα στο οποίο γνωρίσαμε τη μαμά πίσω από το blog Πώς έγινα μάνα, σήμερα θα γνωρίσουμε και τον μπαμπά! Μοιράζεται τα συναισθήματα του από τότε που πρωτοάκουσε ότι θα γίνει πατέρας μέχρι τη στιγμή που πρωτοέπιασε το μωρό στα χέρια του…   

 

Είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει κανείς το συναίσθημα που νιώθεις από την πρώτη ανακοίνωση του “θα γίνεις πατέρας” μέχρι και την στιγμή εκείνη που κρατάς για πρώτη φορά στα χέρια σου το νεογέννητο παιδί σου. Γενικά είναι μια μετάβαση από διάφορα στάδια η οποία απλά δεν περιγράφεται. Σε γενικές γραμμές όμως τα στάδια είναι τα εξής.

1. Το πρώτο ΣΟΚ.

Το σοκ δεν το έβαλα κατά λάθος με κεφαλαία, το έγραψα έτσι γιατί είναι μεγάλο. Όχι βέβαια την πρώτη εκείνη στιγμή που θα το μάθεις αλλά λίγο αργότερα που θα το συνειδητοποιήσεις. Τότε είναι που σου περνάνε από το μυαλό χιλιάδες σκέψεις από το πως θα είναι να είσαι πατέρας μέχρι και το τώρα τι κάνω. Όσο έτοιμος και να είναι κανείς οι ώρες που θα αναζητήσει πληροφορίες στο διαδίκτυο είναι αμέτρητες. Και φυσικά μπαίνουν στο παιχνίδι και τα συγγενικά πρόσωπα. Ο κάθε διαθέσιμος συγγενής ο οποίος έχει την παραμικρή πληροφορία για το θέμα θα γίνει δέκτης αμέτρητων ερωτήσεων που θα τον κάνουν να νιώθει όπως οι τριακόσιοι του Λεωνίδα απέναντι στα βέλη των Περσών. Σε παρόμοια άρθρα στο διαδίκτυο θα δείτε να σας συνιστούν ψυχραιμία. Εγώ δεν θα κάνω κάτι τέτοιο γιατί πολύ απλά δεν έχει νόημα. Το άγχος από εδώ και πέρα ήρθε για να μείνει. Μία μόνο συμβουλή μπορώ να σας δώσω. Μην πιστεύετε ότι διαβάζετε στο διαδίκτυο και αν νομίζετε ότι ο/η γυναικολόγος της γυναίκας σας δεν σας τα λέει καλά επισκεφτείτε και άλλον.

 

2. Οι πρώτοι τρεις μήνες.

Σε αυτό το στάδιο θα νομίζετε ότι η γυναίκα σας μεταμορφώθηκε ξαφνικά σε κάποιο είδος εύθραυστου αντικειμένου π.χ. μπιμπελό, κρυστάλλινο διακοσμητικό ή κάτι παρόμοιο. 

 

Συνεχίστε την ανάγνωση εδώ! Διαβάζουμε συχνά πώς βιώνουν οι μαμάδες το θαύμα της εγκυμοσύνης, αλλά είναι συναρπαστικό όταν μπορούμε να διαβάζουμε και τις σκέψεις των μπαμπάδων! 

Η μικρή κυρία πάει ορειβασία

12/07/2012
By

Είναι καλοκαίρι και το blog του Αλέξανδρου Χαλκίδη Ημερολόγιο Κατασκήνωσης είναι και πάλι στα καλύτερά του!  Το πρόσφατο σύντομο post του όμως με τη “μικρή κυρία” μας ξετρέλανε. Απολαύστε το: 

- Θέλω να φορέσω φόρεμα.
- Στο βουνό;
- Ναι, εσύ είπες ότι πρέπει να ντύνομαι μόνη μου.
- #@$%, ….ΟΚ.

(Ανεβαίνει, σκαρφαλώνει, τα καταφέρνει όλα μια χαρά και με στυλ. Γυρνάμε στο σπίτι.)

- Πως έγινες έτσι! !#@^%$#!^ Εσύ παιδί μου είσαι να μπεις όπως είσαι στο μπάνιο με τα ρούχα!

 

ΟΚ, μπαμπά!

 

Μία μικρή κυρία ορειβατεί με στυλ, και ένας μπαμπάς το απολαμβάνει και το καταγράφει στο blog του!

Θυμηθείτε και το προηγούμενο αφιέρωμα που είχαμε κάνει στο Ημερολόγιο Κατασκήνωσης και σας προτρέπουμε να παρακολουθείτε το blog του Αλέξανδρου κάθε μέρα για πολλές τέτοιες ακόμα απολαυστικές ιστορίες και φωτογραφίες! 

Το παγωτό

23/05/2012
By

Μπαμπάς και γιος, έβαλαν τη μουσική δυνατά και βάλθηκαν να φτιάξουν παγωτό. Ο Δημήτρης μας περιγράφει τις λεπτομέρειες της περιπέτειας στην κουζίνα, αλλά κυρίως… τα παραλειπόμενα. Ναι, ναι, υπήρχαν παραλειπόμενα… (υλικά!) Ένοχος, ο σκανδαλιάρης γιος, ο οποίος “τιμωρήθηκε” με γαργάλημα μέχρι δακρύων!

Μερικές φορές, όταν εξαντλούνται όλα τα θέματα, όταν όλοι οι φίλοι μας έχουν «κάτι άλλο να κάνουν», όταν δεν έχουμε μεριμνήσει εγκαίρως, για το τι θα κάνουμε το Σαββατόβραδο, όταν, με λίγα λόγια, έχουμε μείνει «μπουκάλα» στο σπίτι, επέρχεται μια πλήξη.

Αυτό πάθαμε, ο γιος μου κι εγώ το προηγούμενο Σάββατο. Μείναμε «μπουκάλα» στο σπίτι! Νωρίς δεν ήταν, για να βγούμε βόλτα, αργά δεν ήταν για να πάμε για ύπνο, καθότι το Σάββατο δεν πάμε για ύπνο νωρίς, αποφασίσαμε να φτιάξουμε παγωτό, από το κουτί.

Παγωτό από το κουτί, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι το παγωτό που αγοράζουμε από το super marker, ή και το μπακαλικάκι της γωνίας, στην προκειμένη περίπτωση, και το οποίο γίνεται πανεύκολα, ανακατεύοντας τα φακελάκια που περιέχει, με γάλα, στο μίξερ.

Συγχρόνως, είχαμε δυνατά τη μουσική και χορεύαμε-τραγουδούσαμε διάφορα…

Είχα βάλει και κάτι φράουλες να γίνουνε μαρμελάδα, από μια συνταγή που βρήκα από το ίντερνετ, για να τη ρίξουμε από πάνω, αλλά από το χορό και τα τραγούδια τις έκαψα! Χαχαχα! Πάει κι αυτό, το είπα. Αμαρτία εξομολογούμενη…μισή αμαρτία!

Άνοιξα λοιπόν, εγώ ο σεφ, το κουτί και άρχισα να διαβάζω τις ετικέτες στα σακουλάκια, προτρέποντας το γιο μου να διαβάζει τις οδηγίες στο κουτί, ώστε να ξεκινήσουμε το «δύσκολο» εγχείρημα.

Σιγά, σιγά ανακατέψαμε όλα(;) τα υλικά και θυμήθηκα μια ιδέα για γρήγορο πάγωμα: Έβαλα το ένα μπολ με το μείγμα, μέσα σε ένα άλλο με παγάκια και ανακάτευα. Λίγο – λίγο άρχισε να παγώνει. Ο γιος μου είχε ενθουσιαστεί από την ταχύτητα ψύξης, αλλά εμένα «κάτι» δεν μου άρεσε.

Το παγωτό, όπως το δοκίμασα, είχε μια γεύση κάπως επίπεδη, σαν να έλλειπε ένα συστατικό.

«Ρε συ, μήπως ξεχάσαμε τίποτα;», τονε ρωτάω, κοιτάζοντας συγχρόνως γύρω-γύρω, για κανένα ξεχασμένο φακελάκι .
«Όχι, όχι» απάντησε με εκείνο το αδιάφορο ύφος, που οι γονείς ξεχωρίζουμε σαν ελαφρώς ένοχο…
«Λέγε ρε!» , τον αγριοκοίταξα, να ψαρώσει και να «ξεράσει» την πικρή αλήθεια, που υποψιαζόμουνα. «Τι το ’κανες το άλλο σακουλάκι;» Έριχνα άδεια για να πιάσω γεμάτα…

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog ……d i m i s c o n …..

Photo by Peter Gorges 

Είναι όμορφο να είσαι νηπιαγωγός

04/05/2012
By

Πάντοτε μας αρέσει να διαβάζουμε τις σκέψεις των νηπιαγωγών, των δασκάλων, των εκπαιδευτικών, οι οποίοι περνάνε τόσες πολλές ώρες κάθε μέρα με τα παιδιά μας… Σήμερα επιλέξαμε για εσάς ένα post που περιγράφει τις χαρές του να είσαι εκπαιδευτικός, από το blog το Ημερολόγιο ενός Πατέρα του Κώστα Στοφόρου.

To original κείμενο είναι της Άννας από το Άμπρα Κατάμπρα!

 

Είναι όμορφο να είσαι _ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ_ γιατί…

  • όταν κάτι σε απασχολεί το καταλαβαίνουν και σου λένε “τι έχεις κυρία;”
  • έρχονται τα παιδάκια να σε αγκαλιάζουν, να σε φιλάνε, να σου λένε πως σε αγαπάνε..
  • σε αγκαλιάζουν τόσο σφιχτά που δεν μπορείς να αναπνεύσεις!
  • λάμπουν από χαρά όταν παίζεις μαζί τους στην αυλή!
  • ακούς κάθε πρωί “κυρία είσαι πολύ όμορφη” ενώ εσύ νιώθεις χάλια.
  • σε λένε κατά λάθος ΜΑΜΑ…!!!
  • τα μαλώνεις και πάλι είσαι η καλυτερότερη δασκάλα…
  • κλαίνε και βρίσκουν καταφύγιο στην αγκαλιά σου..
  • έρχονται σε σενα να τους ανοίγεις το μπουκαλάκι το νερό γιατί η κυρία όλα τα μπορεί..
  • θέλουν να παντρευτείς πιο πολύ και από όσο θέλει η μαμά σου.
  • Όταν παίζετε μαζί να θέλουν να σου κρατούν το χέρι στον κύκλο.
  • ζωγραφίζουν και στο τέλος όλες οι ζωγραφιές να ναι για σένα..

 

Η συνέχεια στο blog Ημερολόγιο ενός πατέρα! 


Σημαντική σημείωση: Αν και το κείμενο το αναδημοσιεύσαμε από το παραπάνω post, το original κείμενο το είχε γράψει η Άννα στο blog της Άμπρα Κατάμπρα δύο χρόνια πριν με τίτλο Είναι όμορφο και το ξανα-ανέβασε με τίτλο Η αγάπη δεν έχει περικοπές  τον Οκτώβριο του 2011.

Photo via clever cupcakes

Κι αν γύρναγε ο χρόνος πίσω;

29/02/2012
By

Πόσες φορές δεν το έχουμε σκεφτεί: “Κι αν γύρναγε ο χρόνος πίσω;” Ο eriol78 στο σημερινό post προχωράει αυτή τη σκέψη ένα βήμα παραπέρα. Επιστρέφει με τη φαντασία του στο παρελθόν και δίνει στον νεώτερο εαυτό του 10 συμβουλές που θα τον βοηθήσουν να ζήσει μια καλύτερη ζωή… 

 
Αγόρι στους ώμους του μπαμπά Δυστυχώς ο χρόνος πίσω δεν γυρνά. Πόσες φορές όμως δεν έχουμε ευχηθεί να μπορούσαμε να πάμε πίσω στον χρόνο;

Να πάμε πίσω σε αυτήν την εποχή που η άγνοιά μας ήταν η πηγή της ευτυχίας μας. Που είχαμε μπροστά μας όλο τον χρόνο να μάθουμε, να εξερευνήσουμε, να δούμε, να γευτούμε, να χαρούμε, να λυπηθούμε, να απογοητευτούμε αλλά και να ενθουσιαστούμε.

Πολλές φορές σκέφτομαι τι θα έλεγα στον μικρό μου εαυτό, αν μπορούσα να πάω πίσω στον χρόνο και να τον συμβουλέψω. Ποια θα ήταν αυτά τα 10 πράγματα που θα του έλεγα, για να μπορέσει να επωφεληθεί από τον χρόνο που έχει μπροστά του;
 

  1. Άρχισε να διαβάζεις βιβλία. Μόνο έτσι θα βελτιώσεις την ανορθογραφία σου και θα ανοίξει το μυαλό σου.
  2. Ο προγραμματισμός, δεν είναι κάτι που δεν μπορείς να μάθεις διαβάζοντας 1-2 βιβλία.
  3. Οι αλγόριθμοι είναι πολύ πιο σημαντικοί, από οποιαδήποτε γλώσσα προγραμματισμού.
  4. Όλα αυτά που σε αγχώνουν τώρα, δεν θα τα θυμάσαι σε 5-10 χρόνια.
  5. Οι φιλίες είναι πιο σημαντικές από οτιδήποτε άλλο. Προσπάθησε να τις κρατήσεις.
  6. Τα πράγματα που σου λένε οι γονείς σου τώρα, θα τα λες και εσύ σε 15 χρόνια.
  7. Ο παππούς σου δεν θα ζει για πάντα. Άρχισε να συλλέγεις αναμνήσεις μαζί του. Θα τον κρατήσουν ζωντανό πιο πολύ.

 

Διαβάστε τις 3 τελευταίες συμβουλές που δίνει ο eriol78 τον εαυτό του στο blog του,  Blogging for Nothing. Και μην ξεχάσετε να σκεφτείτε και γιατί όχι να μας γράψετε και τις δικές σας συμβουλές προς τον δικό σας εαυτό! 

Photo via Marel de Leeuwe