Η Μαρία Λαζαρίμου, μία πετυχημένη επαγγελματίας της Επικοινωνίας η ίδια και μητέρα δύο μεγάλων παιδιών, ανησυχούσε για τους σημερινούς τρόπους επικοινωνίας των παιδιών της… μέχρι που τους ανακάλυψε η ίδια, και τους υιοθέτησε! Ήταν δε τόσο έντονα τα συναισθήματα της, που έγραψε το παρακάτω κείμενο πριν 2 χρόνια στο blog της κόρης της:
Photo by Paul Watson
(29/03/2009)
Αυτό το κείμενο προορίζεται για το blog της Δάφνης. Εφόσον βεβαίως το εγκρίνει.
Αφορά στις σχέσεις των ανθρώπων και στην επικοινωνία μεταξύ τους. Διάφορες σχέσεις, κυρίως όμως σχέσεις γονιών με παιδιά.Και διάφορες μορφές επικοινωνίας.
Τα τελευταία χρόνια παρακολουθούσα τα παιδιά μου να «σπαταλούν» (κατά την άποψή μου) την εφηβεία τους και αργότερα το χρόνο της νιότης τους μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή. Ανησυχούσα για την έλλειψη επικοινωνίας και κυρίως τη μοναχικότητα του βίου τους. Θυμόμουνα τα δικά μας τα νιάτα της μεταπολίτευσης, τα επαναστατημένα: ταβερνάκια, ρεμπέτικα και κουβέντες – κουβέντες ήρεμες, παθιασμένες… κουβέντες!
Βρισκόμασταν, γελάγαμε, πίναμε, ερωτευόμασταν, ξεχνούσαμε να γυρίσουμε σπίτι. Και γκρίνιαζαν οι γονείς και φώναζαν και μας απειλούσαν: θα μας κόψουν το χαρτζιλίκι! Δεν είμαστε άνθρωποι εμείς… δεν μπαίνει κανείς μ’ αυτά τα μυαλά στο Πανεπιστήμιο, ούτε πτυχίο παίρνει, η ζωή δεν είναι παιχνίδι, και το κορυφαίο, του συχωρεμένου λατρευτού μου πατέρα: «δε με βρίσκει σύμφωνο ο τρόπος της ζωής σου»!
Κι’ όμως και στο Πανεπιστήμιο μπήκαμε και πτυχίο πήραμε και αρκετοί από μας επιτυχημένοι επαγγελματίες γίναμε.
Με τους γονείς, η επικοινωνία σχεδόν ανύπαρκτη. Τουλάχιστον η ουσιαστική. Τι να τους πεις; Τις αγωνίες; Τις δυσκολίες; Τις χαρές; Tα οδυνηρά, ή έστω δύσκολα διλήμματα; Πώς να τους ανοίξεις τη ψυχή σου;
Αφού οι περισσότερες κουβέντες ολίσθαιναν προς τη στερεότυπη νουθεσία με βάση τα δικά τους πρότυπα και στο τέλος κατέληγαν σε καυγά, σε πόρτες που κλείνανε και σε τύψεις. Γιατί άθελά μας τους στεναχωρήσαμε. Γιατί τους αγαπούσαμε και τους σεβόμασταν, να συνεννοηθούμε δυσκολευόμασταν, κι’ ακόμα δυσκολευόμαστε.
Δε θα κάνεις παιδιά, μούλεγε η μάνα μου, τότε θα καταλάβεις!
Κατάλαβα!
Kαι τις αγωνίες, και τις χαρές, και τις συγκινήσεις που συνόδευαν το κάθε τους βήμα.
Κατάλαβα και κάτι ακόμα: πως τα γονίδια και η κληρονομικότητα, οι εννιά μήνες που πέρασαν μέσα στη κοιλιά μου, δεν τα κάνουν αυτόματα κατ’ εικόνα και ομοίωση ούτε δική μου, ούτε του πατέρα τους.
Μεγαλώσαμε δύο ξεχωριστές προσωπικότητες. Σε διαφορετικές εποχές από τις δικές μας.
Οι ανάγκες της δουλειάς μου με κρατούσαν μακριά τους. Ίσως γι’ αυτό να μην τα μάλωνα πολύ. Δεν ήθελα να χαλάσω τις λίγες ώρες που περνούσαμε μαζί. Τα άφηνα να αναπτυχθούν. Να ανακαλύψουν μόνα τους τον κόσμο. Εγώ προσπαθούσα να είμαι πάντα εκεί παραδίπλα, έτοιμη να επέμβω εφόσον χρειαζόταν, όχι όμως αυτόματα και υπερπροστατευτικά. Το ίδιο και ο πατέρας τους.
Ασφαλώς και ανησυχώ σε διάφορες περιστάσεις… πριν όμως το εκφράσω, στέκομαι λίγο και… θυμάμαι! Πόσες φορές δεν είχα θυμώσει με τους γονείς μου όταν η υπέρμετρη ανησυχία τους κατέστρεφε στιγμές διασκέδασης, ή τη μαγεία των πρώτων νεανικών φλερτ; Οπότε μόκο! Και επιστράτευση θετικής ενέργειας. Μεγάλα παιδιά είναι, ξέρουν να προστατευθούν. Εμπιστοσύνη στις αρχές που πήραν μεγαλώνοντας κοντά μας, πίστη στην εξυπνάδα και τις δυνατότητές τους και διάλογος. Χαλαρός, χωρίς υπερβολές. Χωρίς στερεότυπα του τύπου «εσύ είσαι μικρό και άβγαλτο, δεν ξέρεις, άκουσέ με και μένα τη μάνα και δε θα χάσεις.»
Έτσι λοιπόν καταφέραμε σήμερα να έχουμε μια σχέση ανοιχτή. Να περνάμε καλά, τις λίγες ώρες που είμαστε μαζί. Γιατί και οι δύο σπουδάζουν μακριά από το σπίτι και βλεπόμαστε σπάνια. Όμως ενίοτε, όπως σήμερα και χτες, μπορούμε να συνυπάρξουμε αρμονικά στα ακατάστατα ελάχιστα τετραγωνικά των φοιτητικών τους σπιτιών.
Έχουμε πράγματα να πούμε και να κάνουμε.
Πρόσφατα μυήθηκα στα άδυτα των social media…
… διαβάστε την συνέχεια των σκέψεων της Μαρίας Λαζαρίμου, στο ιστολόγιο της κόρης της, της Δάφνης, και ανακαλύψτε πώς άλλαξε η επικοινωνία μαζί της με την χρήση του facebook και του twitter.
Το κείμενο αυτό μας υπενθυμίζει κάτι που οφείλουμε να ξέρουμε και να θυμόμαστε όλοι εμείς οι γονείς. Τα παιδιά έχουν έντονη την ανάγκη επικοινωνίας, αλλά… με τους δικούς τους κώδικες, … με τη δική τους γλώσσα. Τονίζουμε και επαναλαμβάνουμε στα παιδιά μας πόσο τα αγαπάμε από την πρώτη μέρα που γεννήθηκαν. Και όταν πια φτάσει η περίοδος που δεν χωράνε πια στην αγκαλιά μας, την αγάπη αυτή νιώθουν να την εισπράττουν μόνο με την επικοινωνία!
Αν πραγματικά νιώθουμε την ανάγκη να έρθουμε κοντά τους, να τα ακούσουμε, να νιώσουμε ό,τι νιώθουν κι αν επιθυμούμε με την σειρά μας να τους μεταφέρουμε τις δικές μας σκέψεις αγωνίες και συναισθήματα, τα Social Media σήμερα μάς προσφέρουν έναν νέο, σπουδαίο τρόπο επικοινωνίας.
Μοναδική προϋπόθεση να θέλουν και οι δυο μεριές να ακούσουν πρώτα… και αυτό μπορούμε να το διδάξουμε εμείς οι ίδιοι πρώτα, να το “σπείρουμε”, όπως μας εκμυστηρεύεται και η Μαρία στο κείμενό της!
